Devils Trail Maasduinen

(door Eric Hoogerbrug)

Vandaag was het de primeur van de Devil’s Trail Maasduinen.
Vanuit het immer pittoreske Arcen (uiteraard bekend van de tuinen en ook van een of ander biermerk) was een ivm de temperatuur langgerekt parcours uitgezet. Dit gaf eenieder de gelegenheid om bij verschillende “raakpunten” de route wat in te korten. Dat hiervan regelmatig gebruik werd gemaakt (onder andere door ondergetekende) was niet verbazingwekkend.

De start was weer in de categorie typische trail starts. Kort voor de start werd iedereen naar de startboog bij de brouwerij van Hertog Jan geroepen voor een korte briefing over het parcours en het niets van rotzooi achterlaten op je pad. Op de vraag of er mensen waren die daar hun eerste trail gingen doen werden twee handen opgestoken. Deze mensen kregen een spontaan applaus van de andere deelnemers. Het is tenslotte niet effe een rondje park, zo’n 33km trail… Hierna werd het traditionele “running with the devil” van Van Halen ingezet en konden we vertrekken voor een qua gevoelstemperatuur voorbode van het vagevuur.

Het eerste stuk ging langs weilanden met een redelijk verkoelend windje. Daarna in het bos kon je nog was gebruik maken van de schaduw. Na de eerste drankpost op 4,5km (lijkt overdreven vroeg, maar was zeker niet overbodig) ging het afwisselend door bos en over de hei. Wat. Een. Plörishitte. Daar. Soms geen zuchtje wind, maar wel volle bak in de zon. Bospaadjes en lange (soms tergend lang in mijn beleving) paden over de hei met afwisselend hard zand, mul zand en nóg muller zand wisselden elkaar af.

Na 8km begon de hitte, de buurtbbq van gisteren, slechte nachtrust door de Zeehondjes-griep (als je gaat liggen blaf je zo hard dat je bang bent dat ze je naar Pieterburen brengen) en een voorhoofdholte vol met niet te vertrouwen rommel zich te wreken. Hoofdpijn en stramme spieren gingen van af en toe afwisselen naar een geweldige samenwerking om het plezier in de loop stevig te vergallen.

Na de tweede verzorgingspost op 10km dan toch maar (voor de tweede keer dit jaar, ja mensen er is nog hoop….) een verstandig besluit genomen en de route van de 22km te volgen. De terugweg liep zonodig nog waardeloze dan de heenweg. Iedere lange helling (lees vals plat stukje) ging moeizaam en de wandelingetje werden steeds frequenter. Maar het genieten van de omgeving bleef ik gelukkig wel doen. Je komt iedere keer net weer een ander landschap tegen. Niet zo mooi en afwisselend als onze eigen Achterhoek, maar toch….

Met de finish in zicht rustig doorgehobbeld en eenmaal binnen was er een “cold-tub” en een koude douche waar je je even kon opfrissen. Dat was wel welkom na de uiteindelijk 23 km en een lichaamsgeur die niet echt meer naar bosviooltjes rook… Ook het finish drankje was goed geregeld. Je kon uit een aantal Hertog Jan biertjes kiezen, koffie, thee of frisdrank. Zelf heb ik het bij een Hertog Jan Bastaard (Radler) gehouden. Mein Gott wat smaakte die lekker….

Een compliment voor de organisatie van de Devil’s Trail, hij was eigenlijk zoals al hun evenementen weer strak voor elkaar! Netjes bepijld en met linten aangegeven. Erg vriendelijke en vooral positieve vrijwilligers (had ik af en toe best nodig) bij de verzorgingsposten en de verkeersregelaars. Super gedaan dames en heren! Hopelijk volgend jaar weer deze in het rijtje en dan hoop ik dat het 10graden minder warm is.

Tropische uitdaging Veluwezoomtrail

“Serieus? Met dit weer?” De monden van de wandelende mannen met de grote rugzakken valt zover open dat het zand van de Veluwezoom er zowat binnenkomt. Ik heb ze net verteld dat de rennende mensen waarschijnlijk de 30 km lopen en de wandelende sportievelingen hoogstwaarschijnlijk de 60 km hopen te volbrengen. Zelf hoopten ze in het hele weekend 40 km af te leggen, maar of dat ging lukken met die blakerende zon wisten ze nog niet. Ik wenste ze succces en probeerde weer een dribbel in te zetten in het mulle zand.

’s Morgens begon de Veluwezoomtrail al bijtijds. Zeven uur startnummer ophalen en half acht starten, op tijd uit bed dus. Maar goed dat Dieren niet zo ver rijden is. Het tienjarig bestaan van de Veluwezoomtrail werd op gepaste wijze gevierd met een trailweekend waarin van alles mogelijk was. Kort, lang, meerdere wedstrijden, alles kon. Met een expo terrein waar allerlei trailgerelateerde zaken bekeken en gekocht konden worden en waar een superrelaxte sfeer hing was het ondanks het vroege uur best feestelijk.

Ik had voor de 60 km ingeschreven, een beetje vanuit een ingeving omdat ik het weekend ervoor zo lekker liep. Maar in de loop van de week liep de temperatuur van de weersvoorspelling steeds verder op…. Dat, in combinatie met het feit dat de Veluwezoomtrail normaal goed ‘renbaar’ is, in tegenstelling tot zo’n beetje iedere wedstrijd die ik de laatste tijd gedaan heb, baarde me toch enigszins zorgen. Maar met de Achterhoekse slogan ‘Vaak bu’j te bange’ in het achterhoofd toch vol goede moed gestart.

Het eerste uur verliep een beetje rommelig voor mijn gevoel en ik had wat moeite om in mijn ritme te komen. Ruim gedronken van te voren, dus twee keer binnen een half uur na de start even een plaspauze. De drukte lokte me steeds weer naar een tempo dat eigenlijk net te hoog was en toen viel ik ook nog eens wat ongelukkig waardoor een tussenribspiertje een uur lang bleef zeuren.

Na verloop van tijd werd het echter rustiger op het parcours en ook in mijn hoofd. Ik kwam beter in mijn ritme en liep rustig te genieten van de mooie paadjes in de natuur. Ik probeerde mijn eigen tempo te lopen en met niet teveel door anderen te laten beïnvloeden. Dat lukte aardig, soms haalde ik mensen in en later haalden dezelfde mensen mij weer in na een korte eet- en drinkstop. De zon scheen al voordat we gestart waren maar op de open vlaktes begon de temperatuur nu toch aardig op te lopen.

De extra drankposten waren dan ook niet overbodig. Ik had weliswaar redelijk wat reserve water bij me, maar even wat vers en vooral koeler water was welkom. Ook de cola die op sommige posten aanwezig was ging er vlot in. Helaas hadden ze niet op alle posten cola, daar loop ik nl. op als een tierelier. Maar wel genoeg andere lekkere dingen en vooral veel hartelijkheid en opbeurende woorden van de vrijwilligers.

Op de 30 kilometerpost had ik al een aantal keren stuivertje gewisseld met Bertus, Anne en Elsa. Bertus stopte hier en ik liep vanaf toen een heel eind met de dames mee. De hitte begon zijn tol te eisen. De lange paden in de zon op de vlaktes hadden mij al doen besluiten om maar gewoon stukken te wandelen onm mijn temperatuur omlaag te krijgen en te houden. Ook Anne had last van de hitte en zo konden we mooi elkaar ondersteunen. Elsa had niet zoveel last en liep dan ook vrolijk fotograferend rond. Een aantal van haar foto’s heb ik dan ook gebruikt in dit verslag. Bovendien had ze net voor de 30 kilometerpost ook nog eens toevallig mijn Garmin GPSmap gevonden die bij een struikeling uit mijn rugzak gevallen was.

In de bossen was het een stuk lekkerder en daar konden we nog redelijk doorlopen zonder ons op te blazen. Maar op een gegeven moment begon ik wat in de problemen te komen met drinken en eten. Het leek wel alsof ik het niet meer opnam en ik liep een aantal kilometer met een nare klotsbuik aan de ene kant en dorst en energiegebrek aan de andere kant. Aangezien we in het laatste derde deel weer meer heuvels voor de kiezen kregen moest ik even passen en de dames laten gaan.

Bij de laatste verzorgingspost haalde ik ze weliswaar tijdelijk weer in doordat ik minder tijd nam bij de post en met mijn handen vol met appel en rozijnen doorwandelde. Al hikend at ik alles rustig op en nam nog een blikje warme cola uit mijn rugzak om het weg te spoelen. Het mocht niet veel baten. Mijn bovenbenen verkrampten behoorlijk en mijn kuiten begonnen ook wat spastisch te doen als ik een onverwachte beweging maakte. Rustig blijven hiken dus maar en waar het kon een dribbeltje inzetten tot de benen weer tegen begonnen te sputteren. Ik had echter geen moment het idee dat ik het op zou moeten geven. Ik kwam immers nog steeds vooruit.

Gelukkig was ik niet de enige die het moeilijk had. Ik werd weliswaar regelmatig ingehaald, maar meestal waren het deelnemers aan de 30 km. Verder werd er voor en achter me vooral veel gewandeld met af en toe een dribbeltje. Ik bevond met in goed gezelschap dus. Op een gegeven moment hoorde ik in de verte de speaker bij de finish, het eind was in zicht. Na het laatste stukje nog even aanzetten om vlot rennend over de streep te komen, kreeg ik dan eindelijk een welverdiend alcoholvrij biertje in de hand en een mooie medaille om de nek. Toch weer mooi 60 km weggetikt en dat met die warmte! Elsa en Anne bleken zo’n tien minuten voor me over de streep gekomen te zijn.

Na afloop vroegen meerdere mensen mij of het nu eigenlijk wel verantwoord was. Sprekend voor mezelf denk ik van wel. Het hoofd er goed bij houden en goed letten op de symptomen van oververhitting. Indien nodig je tempo aanpassen, zelfs als dat betekent dat je stukken moet wandelen of even stoppen bij een post in de schaduw om de temperatuur naar beneden te krijgen. Uiteindelijk moeten we allemaal gewoon de volgende dag weer naar het werk, dus als het dan iets meer tijd kost om te finishen op een gezonden manier heb ik daar geen problemen mee.

Uit het feit dat er maar een handvol mensen onderweg uitgestapt is blijkt ook dat het overgrote deel van deelnemers heel goed weet waar hij/zij mee bezig is. Ook door de professionaliteit van de organisatie en de vrijwilligers die heel veel moeite gedaan hebben om zelfs nog extra posten in het veld te krijgen was het mogelijk dit tot een goed eind te brengen. Nu eerst even herstellen en dan op naar de volgende uitdaging.

Stuwwaltrail 2019

(door Linda de Vries)

Een tijdje geleden had ik mij samen met Yvette ingeschreven voor de Stuwwaltrail in Oosterbeek. Zag er vaak mooie foto’s van, dus maar eens ingeschreven. Zaterdag ’s morgens eerst bij AVA ’70 het team van mijn dochter geholpen. Ze zijn trouwens 3e geworden met de Athletic Champs.

Kon de uitslag helaas niet afwachten want zo rond half 3 had ik met Yvette afgesproken. Maar die had die ochtend ook nog een afspraakje ergens in het westen, dus strakke planning. Dat ging niet helemaal lekker, dus ze was iets verlaat. Ik snel in haar auto acher het stuur zodat ze zich in de auto kon omkleden.

De rit erheen verliep vlot. Maar dan als we er bijna zijn houdt een verkeersregelaar ons tegen. Parkeerplaats vol! Snel een ander plekje zoeken dus. Het is inmiddels kwart over 4 en de start is om 5 voor half 5. Worden inmiddels toch wel een beetje zenuwachtig of we de start wel gaan halen… Snel schoenen aan bij de auto, tas mee en rennen naar de start. Nummer ophalen en tas in de opslag. Pff we hebben het gered! Ongeveer 1 min voor de start in het startvak.!

Toch wel een beetje gestresst door dit alles begonnen aan de trail, maar bij de eerste bocht was ik het wel weer kwijt. We beginnen in een soort parkachtige omgeving met mooie paadjes, later lopen we in de bossen. Ongeveer halverwege komen we bij de 21 km op de route en lopen de rest samen met hun.

Tussen de stevige klimmetjes door prachtige uitzichten op het rivieren gebied. Fijne verzorgingspost onderweg met alles aanwezig wat je maar wil. Dan komt langzaam de finishlijn weer dichter bij. Het was een prachtige route hebben er van genoten.

Bij de start/finish is van alles te doen:  muziek, bbq enz. Later op de avond is er ook nog een 5 km wegwedstrijd. Na een redelijke douche maar eens opzoek naar een eettentje. Google vond een leuke italiaan dus daar gingen we naartoe. Zag er leuk uit. We zijn buiten gaan zitten want binnen was vol. Er zat nog een andere tafel buiten. Na een tijdje toch maar weer naar binnen want er was nog geen bediening geweest

Komen we binnen een drukke eigenaresse tegen die zegt ons geen tijd meer te hebben om nog wat te maken voor ons, iets met stuwwal trail of zo. Komt ons bekend voor ha ha. Dus maar weer vertrokken aan de overkant van de straat zit ook een tentje. Ziet er leuk uit daar is nog plek. Alleen is het geen restaurant, maar kan je er wat drinken en diverse hapjes bestellen. Nou hebben inmiddels wel zin in iets. Na een paar kleine foutjes onze hapjes gekregen, bleek later dat het hun eerste avond open was. Dat verklaart een hoop.

Lekker gegeten en wat gedronken voldaan weer richting huis. Volgend jaar weer, maar dan de 21 km hebben we afgesproken. Yvette bedankt voor weer een gezellige dag.

Zie ook hier voor de foto’s van de Kiekjesdief

Trail Zwerftocht voor Roparun

De Roparun is één van de bekendste loopevenementen voor het goede doel. Deelnemende teams organiseren van alles om zoveel mogelijk geld te verzamelen. Team Hollander hield afgelopen weekend een zwerftrail over de Posbank.

Persoonlijk ben ik een groot fan van social trails, zwerftrails of hoe je het ook maar noemt. Gewoon simpel rondzwerven over de trails met een groep mensen die allemaal dezelfde passie hebben. Vaak kom je op plekken die je anders misschien nooit zou ontdekken en onderweg leer je weer nieuwe mensen kennen. Geen wedstrijdstress, gewoon lekker buitenspelen op zondagochtend.

Zo ook afgelopen weekend. We kwamen met zijn vieren aan bij de parkeerplaats van het Paviljoen op de Posbank. Het weer was al lekker en er stond al een behoorlijke groep in het zonnetje te wachten. Nog even onze bijdrage voor de Roparun afgeven en daarna konden we, na een inleidend praatje en een groepsfoto, op pad.

We liepen met de 20 km groep mee en het parcours begon meteen al met de nodige klimmen en afdalingen. Fijn om op gang te komen… De eerste zweetdruppels begonnen al snel los te komen, net als de gesprekken onderling. Het was een mooie diverse groep qua personen. Jong, ouder, snel en minder snel.

Ook qua persoonlijkheden een grote diversiteit, maar aangezien iedereen dezelfde hobby had was er natuurlijk altijd wel een onderwerp waarover gekletst kon worden. Dat, het mooie weer en de schitterende uitzichten over de Posbank gaven genoeg gespreksstof om het uren vol te houden.

Soms leidde het gesprek dusdanig af van de soms toch wel wat technische ondergrond dat een nadere inspectie van de ondergrond noodzakelijk was… Maar met een deukje in mijn ego en een klein schaafplekje kon ik gewoon verder.

In het laatste uur liep de temperatuur behoorlijk op. Zeker op de heide velden voelde het aan alsof de zomer al volop bezig was. Maar waar het bos al volop groen was, was de heide nog lang niet hersteld van de droogte van afgelopen zomer. Ik denk niet dat er veel bloeiende heide te bewonderen valt dit jaar. Maar ondanks dat was het natuurlijk wel een heel mooi gebied om doorheen te lopen.

Na 2:16 uur stonden we weer bij het Paviljoen, waar al een aantal tafels op het terras bezet waren door groepen die eerder aangekomen waren. Het hele terras was overigens bommetjevol met racefietsers, wandelaars en andere toeristen. Iedereen was er op uit getrokken om te genieten van het weer. Na een klein uurtje nakletsen gingen we weer naar huis. Lekker buiten gespeeld, op naar de volgende gelegenheid.

Archeus-leden smokkelen massaal

Een groep van bijna 25 Archeus-lopers nam zaterdag 11 mei deel aan de Twentse Smokkeltrail in Losser. Door Archeus-leden werd deelgenomen aan verschillende disciplines: 14 km wandeltocht, 10 km drop-off trail, 14 km en 26 km trail.

†Van AV Iphitos, de organiserende vereniging, ontving Archeus een tijdje terug een uitnodiging om mee te doen aan deze trail. AV Iphitos heeft haar nieuwe clubgebouw gebaseerd op het ontwerp van dat van Archeus op de Hunenbulten en wilde Archeus daarvoor bedanken.

Aan de oproep ‘Smokkelen als bedankje’, in de Archeus Facebook-groep werd door een grote groep ervaren en minder ervaren trail-lopers en wandelaars gehoor gegeven. Afgelopen zaterdag reisden zij met meerdere auto’s af naar Losser. Hieronder lees je een bijdrage van een aantal deelnemers uit de verschillende groepen/afstanden en zie je foto’s.

14 km wandeltocht

Ons team, dat zich inschreef voor de Smokkel-wandeltrail van 14 km bestaat uit 2 personen: Saskia Landman en Jacqueline Bugter. Met de niet zo fraaie weervoorspellingen in onze gedachten vertrokken we om 14 uur uit Winterswijk. Maar eenmaal in Losser aangekomen bleek het fantastisch wandelweer te zijn.

Eerst het mooie gebouw van Iphitos aandachtig bekeken en we voelden ons bijna thuis. Na een kop koffie zijn we heel gemoedelijk naar de start gelopen om met ongeveer 60 ‘man’ te vertrekken, van de in totaal 100 wandelaars (en 700 hardlopers). Rondje van het huis meegemaakt en daar gingen we.

We hebben onderweg diverse keren hardop moeten lachen of waren aangenaam verrast. De organisatie heeft zijn best gedaan om ook een route met humor te doorspekken. Door een paardenbak, onder hekken door, sloten nemen, de douane te passeren met kloppend hart, want intussen iets van smokkelwaar in ontvangst genomen (pakje boter). En eenmaal werd de route ietwat ‘lullig’ aangegeven … Maar dat kon ons team dan wel weer waarderen (zie foto).Complimenten trouwens voor de uitstekend aangegeven route!

Het weer was fantastisch, fijne mensen ontmoet en de omgeving was erg mooi. De wandeling vloog voorbij en nadat we een originele medaille, wat drinken en fruit én nog een krentewegge hadden ontvangen, konden we alleen maar concluderen: het was leuk in Losser!

Met sportieve groeten; Saskia Landman en Jacqueline Bugter

10 km drop-off trail

In Losser werden we hartelijk welkom geheten in het nieuwe clubhuis van AV Iphitos. Doordat dit clubhuis veel weg heeft van ons eigen prachtige onderkomen, voelden we ons direct thuis!

De groep voor de 10 km drop-off trail (Emma, Christel, Jan Jaap, Jasper, José, Lenny, Leny, Martien en Monique) werd met paard en wagen naar de start vervoerd. Hierdoor werd er letterlijk een paar kilometer gesmokkeld.
De route ging over smalle bospaadjes, langs een zandafgraving, door het weiland en langs de Dinkel en was bijzonder afwisselend. Voor het grootste gedeelte over Duits grondgebied. Bij het passeren van de grens ontmoetten we enkele commiezen, maar uiteraard hadden wij niets aan te geven!

Bij de finish op de atletiekbaan ontving elke deelnemer een fraaie houten medaille en ouderwets lekkere krentenwegge. Dat verklaarde dus de onderweg gesmokkelde roomboter.
Al met al een zeer geslaagde editie van de Smokkeltrail, voor herhaling vatbaar!

Namens de 10km drop-offs; José Elsinghorst

14 km trail

Aan het einde van de middag op 11 mei zijn wij op weg gegaan naar Losser op uitnodiging van AV Iphitos, deze uitnodiging hebben wij te danken aan de bouwcommissie. Bij aankomst kregen wij “das heimische gefühl”, het is een fantastisch gebouw met veel herkenningspunten.

Om 17.30 uur klonk de starttoeter met een rondje over de multifunctionele asfaltbaan en de heerlijke geur van gebakken uien. Via een paar verharde paden, ondersteund door de klanken van djembés, door de weilanden naar een hippisch onderkomen waar wij een parcours hebben afgelegd over springbalken zonder enige strafpunten.

Toen verder… de paden af en de bossen in met singletracks, kombochten en een flink stijgingspercentage, dat in de op dezelfde dag gestarte Giro, niet zou hebben misstaan. De klaverbladconstructie bij een bruggetje werd ons enthousiast toegelicht, wij zijn door alle vrijwilligers de goede richting op gewezen. Vervolgens door naar het losse, Losserse Saharazand, daar zijn wij op de gevoelige plaat vast gelegd.

Voorbij de commiezen doken wij, bij naderende zonsondergang, het schimmige grensgebied in en kregen contrabande overhandigd door Iphitos-handlangers. Gadegeslagen door Archeus-passagiers in een huifkar (de 10 km-trailers) hebben wij onze tocht door de velden vervolgd. Onder prachtige tonen van een doedelzakblazer snelden wij naar de finish. Hier werden wij beloond met een heerlijke krentenwegge, belegd met onze eigen gesmokkelde, enigszins gesmolten echte boter.

Kortom het was een prachtige trail, voor herhaling vatbaar. Een super organisatie en verzorging! Hier en daar wat licht beschadigde natuur en atleten, maar daar komen beide wel weer overheen.
Bedankt voor de uitnodiging Iphitos! Volgend jaar allemaal de agenda vrij maken voor deze leuke, gezellige en vooral ook mooie trail.

Groet namens de 14 km-trailers, Diane, Geert en Henriette

Bron

INOV-8 Innsbruck trailfestival 2019

(door Bianca Rougoor)

Eindelijk kan ik dat bucketlist dingetje afvinken 😊
Een paar maanden geleden zag ik op facebook een bericht voorbij komen van INOV-8 Benelux om mee te doen aan het trailfestival in Innsbruck. Al langer heb ik de wens om een keer een trail in de bergen te lopen, maar het komt er maar niet van. De agenda erbij gepakt, deze valt in de meivakantie. Dat is perfect want dan kunnen we ofwel Jelle meenemen, of onderbrengen bij familie. Ik besluit voor de nighttrail (7km) en de 25 km trail te gaan. Ik heb nog nooit een trail van 25 km gelopen, zelfs geen halve marathon op de weg, dus de afstand is al uitdagend, zeker met de nodige hoogtemeters (ca 1000).

Dit gedeeld met wat andere vrienden, klanten en bekenden en uiteindelijk verschenen we met een leuke groep aan de start. We hebben ervoor gekozen om er een vakantie van te maken, want Oostenrijk is toch wel een stukje rijden, zeker met een ommetje via Brabant om Jelle naar opa en oma te brengen. Herbert loopt daar eerst nog een survivalrun met mijn broertje Dennis, en beland samen met hem nog op het podium ook! De reis liep voorspoedig, geen files of problemen. Onze hotelkamer bij Eagles Inn in Igls was geupgrade naar de suite, omdat die vrij was en we zo lang bleven. Dus een grote kamer, relaxte hoekbank en groot bad. Wat een luxe.

Vanaf Igls konden we gemakkelijk met de bus naar Innsbruck en weer terug en als we ons hotel uitstapten zaten we in de bergen, waar we mooie trails konden lopen en fietsen. Daar kon ik ook goed uitproberen op welke schoenen ik ging lopen. De Trailroc of de Terra Ultra van INOV-8. Het wordt de laatste, maar beide waren prima. De eerste hele dag gestart met een wandeling samen met Herbert, nog in lange broek, best frisjes. ’S Middags met Aukje en Hermi die inmiddels ook aangekomen waren de 7 km nighttrail voor verkend. Dat liep nog niet geheel vloeiend. Het GPX bestand op mijn horloge kwam niet helemaal overeen met de werkelijkheid, maar er stonden gelukkig al pijltjes. Die bleken ook van een andere afstand te zijn… dus we zaten al te hoog. Ach, kan het donderdag alleen maar meevallen, en we hebben een mooi uitzicht over de stad. Hermi en Auk zijn superfit, ik hobbel er wat achteraan. Daarna hebben zij voor ons gekookt en hebben we een gezellige avond in hun appartement.

De volgende dag start Herbert met een mountainbiketochtje, ook al mag dat officieel nog niet vanwege mogelijke sneeuw op de routes. Ik zoek een rustig plekje in de zon met wat leesvoer. Later komen Ellen en Gerrit aan in Igls. Gerrit kan niet wachten om zijn fiets uit te pakken en in het zonnetje rond te gaan racen. Herbert gidst ons via een mooie route door het bos naar de stad. Waar we natuurlijk een lekker taartje verdient hebben. Gerrit komt later ook die kant op. ’S Avonds een pizzaria geboekt om met zijn allen te eten. Aukje, Hermi, Gerrit, Ellen, Astrid, Stefan en Herbert en ik. Gezellig.

Donderdag rustdag. Vanavond mogen we aan de bak. Mark en Klaas arriveren ook na een nachtelijk ritje. Ik zoek weer mijn fijne plekje in de zon op, dit keer met strandlaken om op te liggen, een fles zonnebrand en mijn fancy Goodr brilletje. Het weer wisselt nogal deze week. Regenachtig, sneeuw en zon, maar is elke keer nog beter als de weersapp voorspelt heeft. Herbert maakt weer een fietstochtje. ’S Middags de stad in zodat we op tijd kunnen eten en onze materiaalcheck kunnen laten uitvoeren en startnummer ophalen. Ik besluit deze avond met het UD Halo vest te lopen. Deze is net nieuw en ik heb hem nog niet getest. Mijn EHBO setje, een paar gelletjes en regenjasje passen er prima in. Op de voorkant 2 softflasks met drinken. Een superlicht vest, je kunt makkelijk bij je spullen en het is onderweg prima te verstellen. Maar veel meer als basisspulletjes kun je er niet in kwijt. Voor langere trails heb je wellicht een grotere tas nodig.

De materiaalcheck en nummeruitgifte is prima geregeld. Na het eten worden we bij Aukje en Hermi uitgenodigd om de tijd tot de start door te brengen. Het koelt af en het weer veranderd. Voor de start lever ik mijn rugzak met droge kleding in, die netjes bewaard wordt en later met mijn startnummer weer opgehaald kan worden. In het startvak begint het te regenen. De muziek gaat harder en dan wordt er afgeteld. Om 20.30 u klinkt het startschot, we lopen de stad uit, met een mooie houten brug over de Inn en dan gaan we omhoog. Een paar kilometer de kuitjes op spanning zetten.

In het begin lukt het nog om te dribbelen, maar dit wordt al gauw wandelen in mijn geval. Ook wel met de gedachte dat ik hier zaterdag nog een keer omhoog mag. Gelukkig ben ik niet de enige die moet wandelen. Soms stopt het wat op, maar niet ernstig. Boven hebben we een mooi uitzicht over de stad, allemaal lampjes in een dal. De paden gaan van breed en verhard naar smal en technischer. Naar beneden is dit omgekeerd. Smalle paadjes, met wortels en drops. Een goed lampje is geen luxe. Door de regen zijn sommige stukken glad. We lopen wel met een groep. De route is prima aangegeven. Totdat we bij een houten hek komen, ik volg de rest en let niet op het bordje op het hek. Dom….. we lopen de verkeerde kant op.

Weer een lesje dat je altijd zelf scherp moet blijven en niet op een ander moet vertrouwen. Dus weer terug, en kan ik weer al die mensen in halen die ik net voorbij was gelopen. Dalen gaat me een stuk beter af als klimmen. Astrid snapt er al niks van hoe ik haar voor de tweede keer kan inhalen. Zij sjouwde met en flink tempo omhoog. Maar nu was de snelheid wat lager. Met een bril in het donker in de regen lopen is ook niet ideaal. Aukje en Hermi zitten een stuk voor ons. Hermi begeleid zijn vrouw vloeiend over de donkere paadjes. Het laatste stuk kun je lekker gas geven, gravel en asfalt naar beneden met het laatste stuk redelijk vlak naar de finish. Ook Klaas en Mark zijn gefinisht. Nu Stefan en Ellen nog binnenhalen. Helaas is Ellen ook verkeerd gelopen met een hele groep, zij heeft haar grenzen wel moeten verleggen tijdens de afdalingen, maar ze heeft het wel gedaan!!Nu lekker in bad op ons hotel. Er is wel douchegelegenheid bij de finish maar ik ga liever relaxed in bad. Aukje blijkt nog prijs te hebben in haar leeftijdscategorie. Wat een topper!

Vrijdag gaat Herbert weer met zijn fietsje op pad. Ik rij met Gerrit en Ellen naar Innsbruck om daar wat souvenirtjes te scoren. Herbert komt later ook met de bus. Gerrit is enthousiast gemaakt door Herbert en leent zijn fiets om nog een rondje te gaat mountainbiken. Een dag stilzitten in zo’n mooie omgeving valt niet mee. Herbert en ik lopen nog wat rond in de leuke stad en eten daar wat. We halen onze startnummers op voor zaterdag en ik laat de materiaalcheck weer uitvoeren. Op tijd naar bed want volgende dag moeten we vroeg op. Onze hoteleigenaar was zo aardig om het ontbijt om 6.00 u al klaar te zetten. 7.15 u is de briefing en 8.00 u starten we in Innsbruck. Onze tas kunnen we afgeven en wordt naar de finish bij Nattersee gebracht. Super geregeld.

Herbert komt op de fiets en wil ons zo op een aantal punten opzoeken. Helaas heeft hij al snel panne…..hij ziet me wel op 1 punt en vervolgd zijn weg in de auto met Stefan naar de finish. De route is mooi, een stukje door de stad, veel publiek, daarna dezelfde klim als donderdag, maar nu gaat hij nog even door. Mooie uitzichten, stukjes lopen we letterlijk in de wolken. Het is droog en de zon breekt door. Wel af en toe wat asfalt, dat zou wat mij betreft nog wat minder mogen. Na de klim komt een mooie afdaling en wat glooiende stukken. Met technische singletracks afgewisseld met bredere paden. Op ons startnummer staat het hoogteprofiel geprint, en ik kan het ook op mijn Garmin volgen waar we zitten.

Nu komt er een klim van een paar kilometer. Deze is niet zo stijl als de eerste, maar houdt langer aan. Deze is mooier, afwisselender, met stukjes vlak of dalen tussendoor, maar overwegend omhoog. Bovenaan gekomen dacht ik dat we vooral moesten dalen naar de finish, maar ook dit wordt afgewisseld met korte klimmetjes. We lopen door bos, langs snelstromende riviertjes/watervalletjes. Af en toe een dorpje door waar mensen ons met koeienbellen staan aan te moedigen. Geen Herbert te zien, maar later blijkt waarom. Soms maak ik een fotootje tijdens het omhoog wandelen. Want ik red het echt niet allemaal hardlopend meer.

Bij 18 km raken mijn benen flink vermoeid en begin ik af te tellen. Ik wordt ingehaald, maar haal ook mensen in. Kanttekening dat we samen met de 65 km gestart zijn. Net voor de finish komt er nog een pittig klimmetje. Links en rechts staat het vol met supporters en je wordt daar letterlijk omhoog gejuigd. Bij de finish staan Aukje en Hermi me aan te moedigen, die ongeveer 10 minuutjes voor mij samen over de finish kwamen. Terwijl ze beiden hun eigen race liepen. Pascal is inmiddels ook daar, die start in Nattersee voor de 42 km. Hij legt me nog even vast op de gevoelige plaat als ik helemaal kapot finish.

Als ik ga douchen, fijne warme douches, zie ik Astrid en Klaas ook finishen. Mark haalde me in de eerste beklimming in en zat tussen Aukje en mij in. Met de shuttlebus laten we ons terug brengen naar de stad. Daar drink ik nog een glaasje Apfelsaft gespritzt met Aukje en Hermi en pak de bus naar het hotel.  Zij gaan vandaag al rijden, willen de sneeuw voor blijven. Ik ga even in relaxstand en goed mijn vocht en eiwitten aanvullen. Herbert baalt van zijn fietspech en pakt zijn loopschoenen en gaat nog een rondje rennen. Ik pak de spullen alvast in zodat we morgen vroeg kunnen vertrekken. Er is sneeuw voorspelt en Jelle en ik willen elkaar ook graag weer zien.

Stefan maakt zich klaar voor zijn avontuur. De 15 km trail. Hij start ergens anders en finisht in Innsbruck. Wij gaan later naar de stad om hem binnen te halen. Inmiddels regent het helaas….Maar na een kleine 2 uur komt deze onervaren hardloper ook over de finish. Hij is gaan sporten toen we het plan opvatten om naar Innsbruck te gaan, en heeft het supergoed gedaan. Na een afsluitend dinertje met Astrid, Stefan, Klaas en Mark beland ik al vroeg in mijn mandje. Slapen doe ik nog niet, rusteloze benen. En alles is stram…..

Om 6.45u gaat de wekker om gezamenlijk om 7.00u te ontbijten en vertrekken. Als ik de gordijnen open doe zie ik een witte wereld. De voorspelde sneeuw. Na advies ingewonnen te hebben bij onze gastheer toch besloten de kortste weg te nemen, en gelukkig zijn de wegen goed begaanbaar met onze winterbanden. Nu zit ik in de auto, met flinke spierpijn na te genieten van de onze mooie sportieve week.

Deel je verslag!

Het trailseizoen begint weer flink op stoom te komen! Op de site publiceer ik niet alleen verhalen en verslagen van mezelf en mijn trainingsmaatjes, maar ook van andere trailrunners (m/v) uit de regio die aan een mooi evenement hebben deelgenomen. Heb je een verhaal dat je wil delen? Mail het dan naar mail@trailrunning-on.nl
PS uitgezonderd commerciële verhalen/advertorials (of er moet iets tegenover staan)

Klein Zwitserlandtrail 2019

Tweede Paasdag stond de Klein Zwitserlandtrail weer op de kalender. Henrie Drenthel stond aan de start van de 50 km. Organisator Dorothea Bil had ook nu weer de mooiste paadjes van de landgoederen Heuven en Beekhuizen in Nationaal Park Veluwezoom aan elkaar geregen tot prachtige routes. Uiteraard had ze daarbij zo’n beetje iedere heuvel in de route opgenomen. De 50 km kwam daarbij zelfs op meer dan 1000 hoogtemeters, het heet niet voor niet Klein Zwitserland…

Er waren meerdere afstanden waarop gestart kon worden. Hierbij kon je dan vanuit een basis-lusje zelf allerlei extra lusjes erbij pakken of weglaten. Een mooi concept. Ook kon je op diverse afstanden starten voor een canitrail, dus met je hond. De 50 km was niet belint en moest geheel op gpx gelopen worden met behulp van bijvoorbeeld een handheld GPS device of via je sporthorloge.

Henrie

Henrie had het weekend ervoor nog de RunForestRun 3Daagse in de Hartz gehad, met ruim 100 km en heel veel hoogtemeters in drie dagen. Toch voelde hij zich goed genoeg hersteld om aan de 50 km te beginnen. Tot 32 km ging het zelfs behoorlijk voorspoedig, ondanks het feit dat de temperatuur nu zo’n 20 graden hoger was dan een week ervoor in de Harz. Daarna moest hij wat gas terugnemen ivm met de warmte. Vooral de zandverstuiving bij 42 km in de volle zon viel niet mee. Na 6:11 uur kwam hij over de streep.

De honden hebben er zin in…

Verslag van de Zandenbos Trail in Nunspeet

Niek Kleinhesselink en Gerrit Dijkslag hebben afgelopen zaterdag de Zandenbos Trail in Nunspeet gelopen. Het was de moeite waard, een prachtige omgeving en heerlijk weer., georganiseerd door Trail-Running.eu. Alleen was de route niet zo duidelijk uitgepijld, veel lintjes en pijlen waren na de afslag geplaatst, zodat ze in elk zijweggetje moesten kijken of ze daar niet in moesten. Dit ging dus regelmatig mis. Gerrit heeft ongeveer 22 km gelopen in plaats van 20 en de winnaar had maar 18 kilometer. 

Gerrit was met Niek mee die de 30 kilometer liep, maar hij kwam op 27,5 kilometer uit. Op het laatst kwamen ze van alle kanten over de finish. Het was chaos troef, maar ze hebben toch lekker gelopen. Het ging Gerrit vooral om de duur en die was met 1:41 uur goed, Niek was in zijn laatste wedstrijd voor de marathon van Leiden 2:13 uur onderweg.

Winters Trailkamp Harz

Eind vorig jaar was ik me aan het oriënteren op een groter evenement in het voorjaar. Toen ik de aankondiging van RunForestRun zag voor een drie daags trailkamp in de Harz was ik meteen geïnteresseerd. Ook een aantal trainingsmaatjes leek het wel wat en zo kon de voorpret beginnen. Vorige week was het dan eindelijk zo ver. Met drie man en één vrouw in één auto was het een gezellige boel. Walter had alle bagage in zijn auto en bezocht nog even een potentiële klant op de heenweg.

Na een flinke reis kwamen we aan in de Harz, in de vroegere DDR. Ferienheim Sorgenfrei zag er uit alsof het sinds de val van de muur niet veranderd was. Maar dat was ook wel de charme er van. We lachten ons een deuk om de ‘oude meuk’ qua inrichting, maar het was schoon en het personeel was heel vriendelijk en als snel stonden de eerste pullen bier voor onze neus. Er zouden er nog veel volgen…

We waren vrij vroeg, maar de overige deelnemers kwamen ook bijtijds. Het was een bont gezelschap, waarvan ongeveer de helft dames. Het Noorden en Oosten van het land was goed vertegenwoordigd, maar ook uit de rest van het land en België kwamen deelnemers. Een mooie mengelmoes aan accenten en persoonlijkheden, maar al snel bleek iedereen het goed met elkaar te kunnen vinden en het werd een gezellige boel. Met allemaal dezelfde hobby wil dat meestal wel lukken.

De volgende ochtend stond de Oost Harz op de agenda. We hadden de lange route met het Bodetal en de Teufelsmauer in de planning, dus op tijd uit de veren. Afhankelijk van vorm en de tijd die we nodig hadden konden we eventueel inkorten. Met Winfried Bats als begeleider van de lange afstand groep begonnen we vanaf de Hexentanzplatz en daalden we af in de kloof naar de Bode. Uiteraard moet je dan ook weer omhoog klauteren. De Rosstrappe was hierbij letterlijk een hoogtepunt. Wat een prachtige omgeving met schitterende rotspartijen en geweldige paadjes.

Het uitzicht was helaas zeer beperkt doordat het zwaar bewolkt was en zelfs af en toe wat droge poedersneeuw naar beneden kwam. Het was ook behoorlijk fris, maar een paar graden boven nul. Maar daar kun je je op kleden en echt koud had ik het niet. Ik had al wel snel door dat ik geen topdag qua lopen had. Gewoon geen goede benen. Beetje jammer, maar gewoon doorlopen dus.

Na het Bodetal kwam er een lang segment waar goed doorgelopen kon worden richting een heuvelrug waar prachtige rotsformaties ineens uit de grond omhoog komen. Ik kan me goed voorstellen waarom het de Teufelsmauer heet. De verschillen in loopsnelheid kwamen hier wel wat meer naar voren. Ik hobbelde dan ook vol goede moed, maar wel een beetje achteraan in de groep. Mooie momenten om even een foto te maken natuurlijk.

Erwtensoep met Bockwurst bij een standje op een parkeerplaats hielp me door het zoveelste dipje van de dag en uiteindelijk kwamen we na ruim 41 km en bijna 1200 hoogtemeters terug bij de auto’s. Omdat sommigen toch nog de marathon vol wilden lopen of extra hoogtemeters wilden maken, doken die nog een keer de kloof in. Ik ging ondertussen met enkele anderen alvast genieten van de warme chocolademelk in de bar van het hotel ter plekke.

Dag twee stond de Brocken op het programma, maar het prachtige uitzicht op de 1140 meter hoge top konden we wel op onze buik schrijven. ’s Morgens sneeuwde het namelijk en er werd nog meer verwacht. Na de tocht van gisteren had ik goed gegeten en voldoende herstelbiertjes genuttigd. Ik hoopte dan ook op een wonderbaarlijke wederopstanding, zeker gezien de hoeveelheid klimmen die te wachten stond. De groep was bijna hetzelfde als de dag er voor, met wat aanvulling.

Dag 1 had ik vooral moeite met de lange loopstukken, maar daar hadden we dag 2 weinig last van. De route was bijzonder pittig te noemen met 10 tot 20 cm poedersneeuw en flinke klimmen door het bos. De prachtige singletracks waren hierdoor moeizaam te vinden of bezaaid met omgevallen bomen waar we overheen of onderdoor moesten klauteren. Op sommige stukken was er geen doorkomen aan en moesten we een weg er omheen zoeken met behulp van onze gps-handhelds.

Bushwacken in optima forma door een kerstkaartenlandschap dus, ik had de hele morgen een dikke smile op mijn gezicht. Met kilometertijden van soms maar 22 minuten schoot het echter niet op. Walter was wat geblesseerd aan zijn knie en wandelde verder met Henrie. Dat konden ze echter in zo’n tempo dat de rest in de klimmen gewoon achterbleef. Pas op stukken waar het weer loopbaarder werd konden we ze dan weer inhalen.

Op een bepaald moment in de route besloten we een kleine afkorting te maken om wat tijd goed te maken. Een kleine groep splitste zich af om toch de lange route te doen, maar het leek me beter om een kortere route te kiezen. Na een mooi stuk lopen op een lang stuk vals plat naar beneden, waarbij de poedersneeuw door de lucht vloog, kwamen we bij de lange klim naar de top van de Brocken via de achterzijde.

Poeh, wat een lange taaie steile klim was het. Mijn stokken bleven steeds haken in de richels tussen de betonbalken van de tankbaan uit de tijd van de koude oorlog waar we op liepen. Het werd ook steeds kouder, meer wind en het zicht steeds minder. Ik kreeg ook steeds meer honger, maar had vanwege de kou geen zin om te stoppen en wat uit mijn rugzak te pakken. Op de top van de Brocken zagen we het restaurant pas toen we op 100 meter afstand waren.

Het was dan ook echt super om even lekker warm binnen te zitten en je te goed te kunnen doen aan een warme maaltijd en een grote cola. Ongelofelijk druk was het ook, met allemaal dagjesmensen die met de stoomtrein naar boven gekomen waren. Ook de anderen van onze groep en de groep van de kortere afstand kwamen we hier weer tegen.

Nadat we uitgegeten waren maakten we ons op voor het laatste stuk naar de auto. Met iedere 100 meter die we daalden werd het weer beter en uiteindelijk stonden we na 37 km weer op de parkeerplaats. Ik was er ook wel klaar mee. Ik voelde me weliswaar beter dan de dag er voor, maar voelde nog wel de gevolgen van die dag. Maar het was weer een geweldige dag geweest en we hadden ’s avonds weer een heleboel te vertellen bij het eten. Met alle herstelbiertjes van die avond moest de derde dag wel een topdag worden…

De derde dag wilden we een iets kortere afstand lopen, om weer enigszins fit aan de terugreis te beginnen. Een totaal van iets meer dan 100 km over drie dagen was mooi genoeg. Het weer was een stuk beter dan de dag er voor, de zon scheen zelfs. De West Harz gingen we verkennen. Ons groepje was inmiddels een soort van vaste groep geworden. Begeleiding hadden we niet, maar ook niet echt nodig.

De route begon door een geweldig mooi gebied. Eerst flink dalen en klimmen maar ook met behoorlijk loopbare stukken er tussen. De gemiddelde snelheid lag de eerste uren dan ook een stuk hoger dan tijdens het geklauter door het bos de dag er voor. In het zonnetje was het heerlijk, handschoenen, buffs etc. konden uit en jasjes gingen uit.

Halverwege sloeg het weer echter weer om, de temperatuur duikelde ineens weer naar beneden en de wind was guur. Alle kleding kon weer uit de rugzak gehaald worden. Doordat er behoorlijk doorgelopen kon worden kregen we het gelukkig niet echt koud maar op een gegeven moment vond ik het wel genoeg. En ik was niet de enige, dus een extra lusje sloegen we maar over. In het laatste stuk naar de auto’s liepen we weer gedeeltelijk samen met de groep die een kortere afstand gelopen had. Weer andere mensen om even mee te kletsen dus. Uiteindelijk toch nog 27 km op de teller met een kleine 5600 hoogtemeters.

Terug bij Sorgenfrei was het tijd om alle spullen weer in de tas te pakken en de kamers weer enigszins toonbaar te maken. We waren allemaal ruim voor op schema, dus de kok mocht een stuk eerder aan de slag om de hongerige magen te vullen. Een lekkere pizzamaaltijd voor de terugreis ging er wel in. Tot slot was er nog tijd voor een afscheidswoord van Winfried van RunRorestRun en van de gastheer van Sorgenfrei.

Iedereen was het er over eens dat we, moe maar tevreden, terug konden kijken op een fantastisch weekend. Leuke mensen leren kennen, goede gesprekken gevoerd, grenzen opgezocht en verlegd en drie dagen genoten van sporten in een prachtige omgeving. Wie had kunnen voorspellen dat we nog echte winterse trails zouden lopen in april!

Hulde aan de organisatie van RunForestRun en aan de staf van Sorgenfrei. Ik kan het alleen maar van harte aanbevelen. Henrie, Linda, Eric en Walter bedankt dat jullie mijn kamergenoten waren. Samen snurkt het zoveel fijner 😄

Examen Trailruntrainer Basis

Zondag 24 februari mocht ik een officieel diploma Trailruntrainer Basis in ontvangst nemen. Tot niet al te lang geleden bestond er niet eens een opleiding voor trailruntrainer. Iedereen liep lekker voor zichzelf in het bos of ‘gewone’ looptrainers deden het naast de trainingen op de weg of de baan. Nu trailrunning zo enorm in de lift zit zie je dat er veel vraag is naar degelijke en gespecialiseerde begeleiding. Hardlooptrainers Nederland zette daarom een bijscholing op poten die ook de de Atletiekunie erkend wordt. Daarmee in mijn ogen ook een stuk erkenning door de AU van trailrunning in het algemeen.

Ik was door AVA’70 in staat gesteld om één van de deelnemers te zijn aan de derde editie van deze cursus. Twee zondagen lang kreeg ik met mijn medestudenten theorie- en praktijkles in de Beekhuizense heuvels (bij Velp). Trainer Alex Gijsbers deed op bevlogen wijze de theorie uit de doeken (voor zover nog niet bekend dan, want een Looptrainer 3 diploma was al het instap niveau). Met allerlei praktijkvoorbeelden wist hij zijn verhaal boeiend te houden. Hij wist zelfs ons humeur op peil te houden terwijl het twee dagen lang regende tijdens de praktijklessen.

Het terrein waar deze lessen plaatsvonden was me al bekend van onder andere de Klein Zwitserlandtrail, prachtige heuvels waar je goed kunt oefenen op bijvoorbeeld klimmen en afdalen. Hoewel er best redelijk verschil zat in de mate van getraindheid en ervaring van de cursisten was er al snel een goed groepsgevoel. Niet zo gek natuurlijk als je allemaal dezelfde hobby hebt, maar ook prettig aangezien je ook van elkaar veel kunt leren.

Voor de derde dag, de examendag, had iedereen een training voorbereid en een lesvoorbereidingsformulier ingevuld dat als basis voor het examen fungeerde. Zo bestond mijn training heel klassiek uit een algemene warming up met wat losmakende oefeningen gevolgd door een blokje kracht en techniektraining. Mijn hoofdkern was gericht op het trainen van het afdalen op een enorm technisch paadje. De voorbereiding van het examen was één ding, maar zo gauw het een examen heet wordt het voor mij toch wat spannender. Het moet dan immers wel even gebeuren op dat moment.

Om het allemaal nog wat spannender te maken voor ons cursisten bestond de groep ,waar we de examentraining aan zouden geven, uit vrijwilligers die we helemaal niet kenden. Bij binnenkomst had ik al het gevoel dat het wel eens een groep met een heel divers niveau kon zijn (en dat bleek ook zo te zijn). Gelukkig werden de examens op alfabetisch volgorde gedaan, ik was nummer twee en zou er dus ook al snel van af zijn. De rest van de dag kon ik dan lekker meedoen als medevrijwilliger.

De tijd voor het examen was kort en ik ging daarom voortvarend van start om zoveel mogelijk te kunnen laten zien. Na een stukje van de warming up mocht ik al verder gaan met het volgende onderdeel. Tijdens een stukje techniek (kniehef heuvelop) zag ik ineens vanuit mijn ooghoeken één van mijn deelnemers er tussenuit piepen. Dat was natuurlijk ingefluisterd door de examinatoren om te zien hoe ik reageerde. Zo zouden er op deze dag ook ontzettend veel mensen spontaan neervallen met een blessure of ineens met vragen komen die je normaal niet snel krijgt.

Nadat ik mijn ‘verloren schaapje’ weer terug in de kudde had gefloten mocht ik meteen verder met het laatste onderdeel. Maar helaas was de tijd erg kort om eigenlijk het leukste onderdeel echt uit te diepen. Na één keer op techniek heuvelaf mocht ik al stoppen. Beetje jammer voor de vrijwilligers, want ik zag nog wel punten waar aan geschaafd kon worden.

Ook bij de rest van de examenkandidaten kwam de groep vrijwilligers vaak niet helemaal toe aan het echte trailrun gedeelte. Persoonlijk vond ik dat een beetje een gemiste kans voor een examen trailruntrainer, maar organisatorisch was het wel verklaarbaar.

Aan het eind van een lange dag namen we afscheid van de vrijwilligers en werd er overgegaan tot de uitreiking van de diploma’s. Uiteraard waren we daarna ook wel een keer toe aan een hapje. Met een gloednieuw diploma en een paar vermoeide benen door een flink aantal squats, lunges en aanverwante oefeningen kon ik tevreden huiswaarts keren.

Jutbergtrail 2019

(door Linda de Vries)

Zaterdag morgen om 8.00 uur gaat de wekker het is al mooi zonnig maar de thermometer staat nog maar op 1 graden. Ik heb de wekker gezet omdat ik mij ingeschreven heb voor de 21,1 km Jutberg trail te Dieren. Aangezien we bij AVA ‘70 ook voor een halve marathon aan het trainen zijn en dus ook steeds wat lagere afstanden lopen moet dit goedkomen toch?

Even zwaaien naar de Kiekjesdief

Om 9.00 uur vertrek ik samen met mijn buurvrouw Bianca, die het lopen van trails ook steeds leuker begint te vinden. Voor haar wordt het de 15 km route. Bij AV Gelre aangekomen mijn startnummer opgehaald om daarna samen met nog een paar andere Aviaanen een kopje koffie te gaan drinken. Na de koffie snel de rugzak op om naar het startvak te lopen. Om half 11 was de start van de 30,4 km en 21,1 km en drie kwartier later start de 15 km en de 7,5 km.

Samen met Angelique het eerste stuk van de route gelopen maar ik ben toch echt weer iets te hard begonnen dus toch maar wat gas terug en proberen te genieten van de prachtige route. Het bos was prachtig in de morgen, zon, zandpaden, single tracks en mul zand wisselen elkaar af en ook was er geen enkel stukje vlak.

De heuvels volgen elkaar steeds op, bij de Woeste Hoeve was de eerste verzorgings post met water, banaan en een heerlijke winegum en weer verder nog snel effe een foto van de runderen. En daar is de eerste heuvel na de pauze alweer. Ook nog een groot compliment aan alle vrijwilligers die overal in het bos aanwezig waren bijna bij elk hekje of afslag stond wel iemand.

Angelique in actie

Na ongeveer 15 km op mijn horloge kwamen de lopers van de 15 km op onze route en liepen we samen naar de finish. Het laatste stukje nog even over de speeltuin de spelerij en dan nog zo’n 200 meter tot de finish. Het was voor mij een pittige trail maar met een lauwe kop erwtensoep komt alles weer goed. Samen met een tevreden buurvrouw Bianca na een prachtige dag weer naar huis.

Henrie en Claudia samen over de finish

Viking Extreme Winter Trail 2019

(Door Henrie Drenthel)
Oftewel: spoorzoeken in een Waanzinnig Wit Wonderland en waar de leerling het nog steeds aflegt tegen de meester.

Zaterdag 2 februari staat er een volgend evenement gepland; een trailrun van 40+ kilometers over de Posbank met Start/Finish in Dieren. Niet een gewone uitgepijlde route maar nee, eentje die je zelf op GPS moet bepalen en lopen. Nu vind ik dit al jaren een prachtige manier van lopen dus de inschrijving was snel gebeurd.

Twee dagen van te voren krijgen we de 7 waypoints/checkpoints die we verplicht moeten aanlopen. De kortste route hierbij mogelijk is 40 km. Ik had snel mijn route klaar en besloot hem met de klok mee via het zuiden te doen dan had ik na zo’n 23 kilometer de eerste 6 stuks binnen en hoefde ik daarna alleen maar even op en neer naar de schaapskooi en klaar is klara.

Na een korte briefing starten we iets na tienen (ja, ’t was luxe dit keer) en de hele meute zet zich in beweging. De helft van de 40km-lopers gaan rechts want die lopen hem tegengesteld aan mijn plan. Ik ga links want kende daar nog een paadje van een vorig Viking-evenement en zie dat alle andere rechts gaan en zodoende een langer aanloopstuk hebben. Zet hem lekker in de ultra-modus en kom na 3,5 km bij het eerste checkpoint aan tegelijk met 2 jonge jongens die de 20 km-variant doen. We blijken daar de eersten te zijn, ha, paadje was dus toch een slimme zet. Even later gaan de veel snellere jongens rechts naar hun volgende waypoint en ik ga rechtdoor richting uitkijkpost bij restaurant De Posbank. Hier heb ik geen GPS nodig, dit is bekend gebied. Dit is tevens al de enige verzorgingspost na 6,7 km, best wel vlot. Ben daar volgens de vrijwilligers de eerste en na het knipje in mijn strippenkaart en wat ijskoude cola met een stuk banaan duik ik de heidevelden in richting de vijver bij Beekhuizen. Het is prachtig hier met de verse sneeuw op de heide zover als je kunt kijken.

Elk moment verwacht ik een horde lopers in mijn nek maar hoor of zie niks en dit geeft toch wel een beetje opgejaagd gevoel. Hoe kan het dat ze mij, met mijn lage snelheid niet voorbij denderen? Laat het maar gebeuren en hobbel door naar het derde waypoint bij de vijver Beekhuizen. Daarna heb ik getwijfeld om links van de hockeyvelden via de Beekhuizenseweg omhoog te lopen, maar dat is een verharde weg en dus een no-go van de organisatie. Ik kies er voor om tussen fietspad en de weg terug te lopen tot het startpunt van de Klein-Zwitserlandtrail want vandaar uit ken ik de weg omhoog. Nu is het een lang recht stuk dat op en neer gaat richting checkpoint 4. Vlak hiervoor komen een zestal lopers mij achterop en zij vertellen mij dat het checpoint toch ietsje verder is dan ik dacht. Dus ik hobbel braaf mee.

Plotseling vraagt een loper naast mij; “Ben jij het?”. Huh, ja, ik ben het maar wie ben jij en wat bedoel je? “Ben jij het Henrie?” Ja, dat ben ik, zeg ik een beetje verbaasd. Maar wie ben jij vraag ik, want ik had nog even geen beeld bij het geluid. “Ken je me niet meer dan? Ik ben Joris”. Het kwartje viel nog steeds niet maar toen het duidelijk was dat hij Joris Sonneveld was en zo’n 30 jaar geleden in de E-pupillen voetbalde waar ik toen trainer was kwam het langzaam weer boven drijven. Nu bleek Joris qua verhalen vertellen in die 30 jaar nog niks te zijn veranderd. Zijn lopen maten moesten natuurlijk alle verhalen van de trails die ik wel eens gepost had bij André of Geert horen. Ik bloosde er bijna van. Joris bleek in de buurt van de Posbank te wonen en hier regelmatig te trainen. Hij had ook geen GPS-apparaat nodig want: “…hij kende alle paadjes en doorsteken hier”. Waarover later meer.

Gezamenlijk liepen wij naar checkpoint 5 en 6, de Teerose en het beeld van de Highlander. Ik besloot vanaf daar wel mijn eigen tempo te blijven lopen en wenste de jongens veel succes.

500 meter na de Highlander slaat het groepje dat 100 meter voor mij loopt rechts af dus ik denk zij gaan terug naar de finish en slaan de Schaapskooi bij Loenen over. Of ze weten inderdaad een veel beter paadje/doorsteek. Laat maar lopen dacht ik kan ik de laatste 18 km mooi mijn eigen tempo en ritme lopen. Na dik 3 ½ uur kom ik bij de schaapskooi aan, klok mijn strippenkaart en algemene kaart, en zie dat het groepje van Joris hier (nog) niet is geweest. Zij zullen al wel aan de soep zitten. Vul mij bidon met wat verse sneeuw en eet nog wat en zo gaat het terug voor de laatste 11 kilometer.

Die gaan relatief makkelijk. Kom op paden die ik ken van de Jutbergtrail, Klein Zwitserlandtrail en Veluwezoomtrail.  Nu was vooraf de tijd waarbij je nog een Viking Amulet zou ontvangen op 4.30 uur gezet. Dat haal ik op het vlakke niet eens dus die kwam niet in beeld maar zo’n 3 kilometer voor ’t eind kwam de volgende cut-off tijd van 5.00 wel weer in beeld. Nu nog maar even het gas er op en jawel na 4.58 uur was in weer binnen.

Nu lekker douchen en dan een bak soep. Hoe kan het tegenvallen; een WinterExtremeTrail en de douche is steenkoud. Toen bleek ook nog de erwtensoep te zijn aangebrand maar daar was dan wel weer een goed alternatief voor; stevige tomatensoep.

Ik nestel me op een bankje in de hal wat tevens dienst doet als Finishzone en Wedstrijdsecretariaat en geniet van de heerlijke soep. Na een poosje komen er nog wat lopers binnen druppelen en wat zie ik; ook de 4-mansformatie met Joris komt binnen. Enigszins verbaasd wisselen we wat info’s uit en het blijkt dat zij in plaats van de 41 km die ik gelopen heb er bijna 46 km op hebben zitten. Na de Highlander is er ergens iets helemaal misgelopen met hun navigatie. Kon het toch niet even te laten hun te herinneren aan de opmerking van Joris en zijn kennis van de paadjes 😊. Maar na enkele troostende woorden komt voor Joris ook het besef dat het eigenlijk ook niet kan dat een pupil voor zijn leermeester eindigt. Na dit gezegd te hebben komen er allerlei revanche voorstellen en wraakacties boven dus wellicht komt er op 23 februari bij de Jutbergtrail wel weer opnieuw een Battle.

Afstand :             41 km
Tijd        :             4.58 uur

Site van de organisatie
De gelopen route 

Taunus Medium Ultra

Om te voorkomen dat een korte winterpauze in een complete winterslaap doorschiet plannen Henrie en ik vaak een wedstrijd begin Januari. Dan heb je in ieder geval een stok achter de deur om toch je loopkloffie aan te trekken als het weer eens ’s avonds donker en regenachtig is. Vorig jaar deden Henrie en ik voor het eerst mee aan de Taunus Ultra, een kleinschalige van A naar B loop over de Taunus Hochstraβe. Het verslag hiervan kun je hier nog eens nalezen.

Dit jaar had organisator Bert met zijn vrouw Jessyca een ronde uitgedacht van 50 km of 70 km door het Taunus gebied. Start en finish bij een jeugdherberg, met een pizzeria op 500 meter loopafstand. Aanreizen op vrijdagmiddag, zaterdags lopen en dan zondagochtend na het ontbijt weer naar huis, en dat voor een klein prijsje. Naast Henrie en mijzelf ging ook Eric mee, die wilde graag zijn verst gelopen afstand naar boven bijstellen. We gingen voor de 70 km, voor mij ook een lange tijd geleden dat ik zo’n eind gelopen had.

ouderwets stapelen met zijn allen

Na een vlot verlopen reis reden we het laatste stuk naar de jeugdherberg door de sneeuw, zou het dan toch winterser worden dan we gedacht hadden? Zoetjes aan kwamen er steeds meer lopers binnen, zelfs nog twee Nederlanders. Sjaak en Liesbeth zouden de 50 km lopen. We gingen met zijn allen naar de pizzeria, die daarmee ineens bijna vol zat. Een mooie manier om kennis te maken met de andere deelnemers, of even bij te kletsen met bekenden.

Er was verder niets te doen in de jeugdherberg (er was zelfs geen TV te vinden en Wifi-ontvangst was alleen in de centrale ruimte beschikbaar. Blij met 4G internet!). Tijd genoeg om de rugzak in te pakken en vooral de kledingstrategie goed door te nemen. Met een temperatuur van 2-4 graden in het dal, regen en mogelijk sneeuw moesten we natuurlijk ruim extra kledingstukken meenemen voor geval van nood. Mocht er wat gebeuren dan lag onderkoeling op de loer en het kon wel even duren voor je gered zou kunnen worden. De rugzak was dan ook zwaarder dan me lief was, maar beter mee verlegen dan om verlegen.

Na het ontbijt hadden we nog een korte briefing en daarna werden we op pad gestuurd. Geen linten, geen pijlen, de hele route zouden we zelf met onze GPS handheld moeten vinden. Precies wat we leuk vinden dus. Vol goede moed liepen we de sneeuw in en meteen een leuke klim op. We hadden met ons drietjes meteen onze plaats achteraan in het peloton gevonden.

lange klimmen…

Na de eerste klim ging het een tijdje redelijk naar beneden. Mooie gelegenheid om in het rustige ritme te komen dat nodig zou zijn om deze klus te klaren. Na een eerste glijpartij op mijn billen waren we gewaarschuwd. Verder in het dal lag er gelukkig geen sneeuw meer, het was alleen wat modderig. Mijn koude natte achterwerk werd al snel weer warm door de eerste lange klim. Zulke lange klimmen vind je nergens in Nederland.

Ik was blij dat ik mijn stokken meegenomen had. Zo kon ik Henrie nog een beetje bijbenen, die is nl. een veel betere klimmer. Gespierde spijker Eric kon ook behoorlijk vlot omhoog met zijn gloednieuwe stokken en zo maakten we behoorlijk progressie. Voor vlaklanders dan, want bij de eerste verzorgingspost op 16 km bleken we alleen niet de laatste te zijn omdat twee andere deelnemers verkeerd gelopen waren. Lekker warme en mierzoete vruchtenthee, marsen, winegums, van alles lag er klaar om ons op krachten te houden. Ik stak een paar marsen in de zakken van mijn Fusion broek, lekker makkelijk te grijpen onderweg en smelten deden ze niet met dit weer.

enthousiaste vrijwilligers

Halverwege verzorgingspost één en twee, net voor de lange klim naar de top van de Altkönig wisten we nog bij een Waldcafe een bak koffie en warme choco to go te regelen. Slurpend van onze lekkere warme drankjes liepen we de berg op. Maar de klim was wel zo lang dat de bekers al lang leeg waren voor we zelfs maar halverwege waren. Een beste klim was het, tot in de wolken. Het uitzicht bovenop was dan ook heel erg beperkt. In de zomer en bij mooi weer ongetwijfeld een enorme toeristentrekker. De redelijk steile en lange afdaling die er op volgde vroeg ook behoorlijk wat van de beenspieren. We waren blij dat VP2, op 36 km, in beeld kwam en dat we weer even bij konden tanken.

Na weer een supergoede verzorging door de vrijwilligers gingen we weer op pad, nu officieel als laatsten in koers. Het ging meteen weer steil omhoog het bos in en we raakten even het spoor bijster. Door wat bushwacking kwamen we weer op de route die de GPS aangaf. Na een mooie afdaling bleken we echter weer bij de plek te staan waar een uur eerder VP2 stond. We hadden de route wel gevonden, maar waren domweg de verkeerde kant op gelopen! Wat nu?

Nog een keer de route lopen zou minstens een uur, misschien wel anderhalf uur vertraging opleveren. En we zouden al laat binnen zijn en dus urenlang in het donker in de regen moeten lopen. We besloten daarom een alternatieve route te kiezen en daarmee het tijdverlies te beperken. Een route werd bedacht en vol goede moed vervolgden we onze tocht. Na een tijd lopen bleek de route die we bedacht hadden echter dwars over een bergrug heen te voeren, waar de oorspronkelijke route daar meer omheen draaide.

af en toe best lastig lopen

Qua hoogtemeters kwamen we zeker niet tekort, we moesten af en toe even een heuvelruggetje dwars oversteken om de richting te houden en niet te veel uit koers te raken. De bestaande paden liepen allemaal de verkeerde kant op. Sporen van bosbouwvoertuigen die recht omhoog voerden bleken prima als pad te kunnen fungeren, afgezien van de vele takken, boomstronken en wortels die er dan lagen. Beter dan door de braamstruiken….

uitzicht net iets meer dan nul

Met een telefoontje naar organisator Bert lieten we weten dat we VP 3 oversloegen en dat de vrijwilligers daar niet op ons hoefden te wachten in de regen die inmiddels niet meer ophield. Het werd een bijzonder avontuurlijke tocht en we vermaakten ons eigenlijk prima, maar we moesten nog regelmatig onze route aanpassen om weer een beetje in de richting te komen van de officiële route.

De benen begonnen wel behoorlijk stijf te worden van alle geklauter en ik voelde een paar blaren opkomen door de hele dag met natte voeten te lopen. In het dorpje Glashütten stopten we nog één keer bij een bankje. Even wat eten, nieuwe batterijen in de GPS en om de koplampjes op te zetten. Het werd inmiddels donker en het weer verslechterde. We waren niet erg rouwig om het feit dat we de route iets afgekort hadden. Anders hadden we nog een paar uur door de natte sneeuw kunnen lopen die nu begon te vallen.

donker en nat op de laatste klim

De laatste klim was de beroemde Groβer Feldberg, het hoogste punt in de regio. Een vervelend steile klim van ruim anderhalve kilometer door de natte slush, met natte sneeuw die in je gezicht vloog en ook nog eens mist die het licht van je lichtbundel verspreidde tot een lichtvlek voor je gezicht. Een echte uitdaging dus. En eenmaal bovenaan was het niet lekker met een eindsprint naar de finish… nee, met je zere bovenbenen mocht je ook nog eens via de glibberige skihelling naar beneden. En dan, eindelijk na 10 uur en bijna 60 km lopen, met daarin bijna 2000 meter klimmen waren we binnen. De klus zat er op! We hadden weliswaar een soort van medium loop gedaan door precies tussen de 50 en de 70 km uit te komen, maar we waren er blij mee.

Een hartelijk ontvangst door Bert en Jessyca was ons deel en een heerlijk warme douche zorgde er voor dat we ons weer mens voelden. Her en der druppelden nog deelnemers binnen die wel de 70 gelopen hadden, sommigen hadden zelfs 80 km gehaald door ook fout te lopen. Ook de 50 km lopers die binnenkwamen hadden diverse afstanden op hun horloge staan. De omstandigheden waren blijkbaar redelijk gunstig om aan het dwalen te komen. Maar niemand die zich er over beklaagde, sterker nog, het leek meer iets om trots op te zijn.

Op de top even weer een reepje pakken

Je wist immers voor de start waar je aan begon. Verkeerd lopen is eigen schuld, een oplossing zoeken is je eigen verantwoording. Soms betekent dat meer kilometers en soms minder. Toch maakte de organisatie zich wel zorgen toen wij terugkwamen van de pizzeria en er alleen nog twee Holländer onderweg waren. Gelukkig waren het ervaren rotten die uiteindelijk ook zonder kleerscheuren bij de finish kwamen.

Na het ontbijt de volgende ochtend reden we door de stromende regen weer naar de Achterhoek. Het was nog slechter weer dan de dag er voor. Toch nog enigszins geluk gehad met het weer dus. Stijf en stram, maar vol mooie herinneringen en sterke verhalen keerden we huiswaarts. Op naar het volgende evenement.

de route

André

Filmpje van de route op Relive
De route die wij gevolgd hebben op Strava



Bergischer Wuppertraining

Het Bergische Land, net onder het Ruhrgebied bij Solingen, hebben we al eerder bezocht. Zo liepen Henrie en ik hier al een paar keer de Bergischer Wupper Marathon. De rivier de Wupper slingert zich door de heuvels van dit gebied. Vakwerkhuizen geven het geheel de look van ouderwetse ansichtkaarten. De stevige heuvels, en het feit dat het redelijk dichtbij is vanuit de Achterhoek, maken het tot een ideaal gebied voor een flinke heuveltraining.

Henrie, Heini en ik stapten ’s morgens om 8 uur in de auto. We hadden niet echt een fijne dag uitgezocht. Volgens de weerberichten stond er zo’n 15 mm neerslag op het punt om zich over onze hoofden uit te storten. Regenjas en regenbroek konden dus eindelijk weer eens uit de kast getrokken worden en we verheugden ons op serieuze modderpartijen. Ik kon me niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laast urenlang in de regen gelopen had.

Half tien liepen we de paden op, maar de beloofde regen viel reuze mee en de temperatuur ook. Zo vanuit de auto meteen flink heuvelop zorgde er voor dat onze temperatuur flink omhoog gejaagd werd. Na een paar minuten was dan ook al tijd voor de eerste pauze, eerst even een shirtje er onder uit. De heuvels in het Bergische Land zijn hoger en steiler dan in bijvoorbeeld het Teutoburger Wald.  Een stevige klim werd dan ook al snel een minutenlange powerhike. Hierbij liepen Henrie en Heini steeds makkelijk bij me weg, die kunnen enorm snel hiken. Maar ze wachtten steeds boven op me en in de afdaling kon ik dan weer even bijkomen.

Het gebied is ook behoorlijk rotsachtig. Goed oppassen dus op de paden, want niet alleen boomwortels, maar ook stenen verscholen zich onder het blad. De modder viel nog mee, maar je kon wel merken dat het al weer een paar dagen wat geregend had. De stroompjes en beken klaterden weer en ook de Wupper stroomde weer aardig.

Na een 14 km dachten we een eerste stop te doen voor koffie, maar het etablissement was nog niet open. Verder dus maar weer, een reep achter de kiezen en wegspoelen met water, en weer door. De combinatie van powerhiken om hoog en rennen naar beneden en op de vlakke stukken ligt ons vrij goed en we schoten dan ook lekker op. Echt makkelijk ging het niet, Henrie had niet echt zijn dag en mijn benen voelden ook niet top. Maar er was ook geen reden om het op te geven, echte pijntjes of zo hadden we niet. Een goede training in mentale weerbaarheid dus.

Bij 21 km hadden we eindelijk een plek waar we warme koffie konden scoren.  Maar binnenkomen mochten we niet, als we niet ook de brunch wilden nuttigen. Dat wilden we niet, dus werd het een Kaffee-to-go zonder Kuchen. Jammer, maar het was wel echte Nederlandse Beukenhorstkoffie uit de Achterhoek. Dat maakte een hoop goed. 

Tijdens de koffiebreak besloten we dat 30 km een mooie afstand zou zijn voor vandaag. Gezien de vorm van de dag en de zwaarte van het terrein was het dan mooi genoeg. Zo gezegd, zo gedaan. We maakten nog een mooie slinger door de heuvels en stonden uiteindelijk na zo’n 31 km, een kleine 1100 hoogtemeters en 4:15 uur netto looptijd weer bij de auto. Niet slecht voor een doorsnee zondag. Lekker dagje buitengespeeld weer. En een mooie training in voorbereiding voor de Taunus Ultra begin Januari.

Klein Zwitserlandtrail-experience in Luxemburg

(door Eric Hoogerbrug)
Bij deze een verslag van de Klein Zwitserlandtrail-experience.
Als ‘s morgens om 4:30 uur de wekker gaat om voor een trail van 21,5km naar Luxemburg af te reizen, vraag je je af of anderen dan toch gelijk hebben dat je “het good wies kapot hebt”. Maar goed, niet piepen en d’ran! Om effe voor 5:30 uur staan Linda & Martijn voor de deur om op pad te gaan. Ondanks het feit dat Martijn door een enigszins stevige omhelzing van een stukje buitengebied van Aalten niet mee kan lopen, gaat hij toch mee als chauffeur. En gaat hij daar een stuk aan de wandel.

Na 3,5 uur rijden komen we (uiteraard als eersten) aan op het startpunt bij camping “officiel” in Echternach. Alwaar langzamerhand iedereen binnen druppelde en Dorethea (volgens de ingewijden zoals wel vaker) nèt iets later onder licht commentaar haar entree maakte.  Dit uiteraard tot vermaak van iedereen. Na een soort van briefing ging de hele groep inclusief 6 cani-trailers (wat een onwijs mooie, en vooral enthousiaste dieren waren dat) op pad voor wat een supergave trail zou worden. Na een meter of 300 was het voor mij de lange reistijd en het vroeg opstaan al ruimschoots waard! Ik kan jullie verzekeren dat de foto’s het nog niet voor 50% laten zien hoe indrukwekkend was in het echie!

De ene mooie rotspartij volgde de andere op, en de vergezichten, ondanks dat het bewolkt en heiig was, logen er ook niet om. Dorethea had iedereen gewoon vrij gelaten in of mensen sneller of langzamer wilden lopen en of mensen ook door de kloven en grotten onderweg wilden gaan.Dit resulteerde in een groep die alleen maar opsplitste omdat de honden nietoveral door of over konden en de cani-trailers een alternatieve route liepen. De andere groep bleef telkens weer op elkaar wachten  en bleef dus mooi bij elkaar. Geweldig om tussen steeds nauwer wordende kloofjes door te kruipen, met één kloof die zelfs maar 30 cm breed was. Dan heb je het voordeel dat je niet stevig gebouwd bent, en er gewoon tussendoor past. Ook een gangetje dat behoorlijk kruip door -sluipdoor was kon niet worden overgeslagen door mij en een medetrailer (zijn naam ben ik ff vergeten. Sorry, niks nieuws voor mij). De grot was geen probleem, maarde klim terug naar boven over gladde keien en bladeren was de echte uitdaging.Toen ik boven kwam en achter mij iets naar beneden hoorde stuiteren was hetgoed schrikken. Gelukkig was het niet de andere klimmer, maar een kei die hij vastpakte en losschoot.

Gezamenlijk kon de groep dus gelukkig weer verder via allerlei mooie single-tracks. Bleef wel oppassen met al dat blad op keitjes en boomwortels. Een loopster verzwikte haar enkel, maar kon gelukkig (met wat moeite) wel tot het eind mee. Sommige passages konden alleen via trappen worden genomen. Maar dan ook in iedere vorm. Steen, klei, hout, staal en ook in iedere (on)mogelijke combi van deze materialen. Met name het “rovershol” was geweldig met z’n stalen ladders en “echte mensenbotten”. Na 14 km was het tijd voor lunch in restaurant de Trail-inn (waar anders), alwaar de cani-trailers op ons wachtten.Na een paar koppen slappe koffie (het koffie apparaat had kuren, waar deeigenaar zich uitgebreid voor excuseerde) ging het weer verder. Onder het genot van de zang van een van de dames (nooit geweten dat de tekst van band aid was:  let them know it’s crisis time again) ging het even vol gas over asfalt de bult af, en daarna weer het bos in.

Hier volgden nog meer single tracks en heul veul, maar dan ook écht heul errug veul trappetjes elkaar op. Zelfs toen Dorethea een deel van de route bestempelde als beter niet ivm de veiligheid werd er unaniem besloten om rivierbedding die verwoest was door een vloedstroom in juni toch te proberen en als iemand het niet zag zitten gezamenlijk terug te keren. Dit werd naar mijn (on)bescheiden mening één van de mooiste delen van de route! Daarna nog even een lange trap naar boven voor het uitzicht op de camping waar we vertrokken en via een alternatief paadje weer terug naar de auto’s. Helaas waren de honden niet welkom in het nabij gelegen Youth hostel en werd er voor het eten gekozen voor terugkeer naar de Trail-inn. Daar werd er gezamenlijk nog even de dag door genomen en was iedereen meer dan dik tevreden! Complimenten voor de organisatie van Dorethea Bil dus!!

Lochemtrail 18-11-2018

(door Rik Delsing)
Langzamerhand werd het tijd om langzaam mijn afstanden iets uit te bouwen voor de komende trailruns. De eerste die op het programma stond was de Lochemtrail. Binnen de zaterdagmorgengroep, waarmee we altijd in Lochem trainen, waren er wel meer wie hier zin in hadden en al snel hadden we een mooi groepje bij elkaar voor de 21km. Enkelen twijfelden nog en probeerden enkele zaterdagen van te voren al om de normale kilometers te verlengen met zo’n 5 km, om dan uit te komen op ruim 17 km.

Nu dat lukte, voor een aantal stond het licht op groen totdat we een appje van Annemarie kregen, met het bericht dat ze een breukje in haar voet had opgelopen op weg naar een training. Ap Scheers nam haar plaats in op voorwaarde dat hij een rokje aan zou doen. Maar met Vincent, John, Frank, Jan, Peter, Maria en ikzelf hadden we een mooie groep voor de 21 km. De dag ervoor ging ik nog snel even winkelen bij  Sport-balance in Breedenbroek voor een lange tight, een shirtje en een paar sokken. Aan de outfit kon het dus niet liggen.

Bij het ophalen van het startnummer kwamen we nog meer bekenden tegen. Zo deden Rene, Mark, Monique en Raymond ook mee, maar dan aan de 11 km, en Henrie deed zelfs de 31 km. Achteraf had ik nog een aantal bekenden gemist, volgens de berichtjes op Facebook. Het was dus weer een gezellig samenzijn. Maar veel tijd was er niet, we moesten op weg naar de start bij de Kale Berg. Nog snel nam onze fotograaf van vandaag, Carla, even een groepsfoto en toen gingen we op weg.

Stilzwijgend hadden we afgesproken om met de groep bij elkaar te blijven tot aan de drankpost, maar dat werkte niet. Peter was al snel in geen velden of wegen meer te zien en Inge en Vincent hadden ook een net te hoog tempo voor mij. Het is belangrijk om rustig te beginnen, omdat het venijn van deze 21 km in de staart zit. De eerste kilometers liepen we op voor ons bekend terrein, maar het was verraderlijk met al die bladeren op de boomwortels en dan ook nog vaak een verblindend zonnetje. Maar we hadden niets te klagen, het was perfect loopweer, droog een beetje fris en een lekker zonnetje.

Na het bos te hebben verlaten gingen we naar de overkant naar de toren en de ons bekende trap. Het liep tot nu toe wel lekker, maar ik kon geen tempo maken. De benen waren nog te zwaar van een training op vrijdagavond in de sportschool, achteraf dus geen goede combi. De laatste weken had ik een aantal weken weer op asfalt meegetraind, maar daar had ik toch last van met mijn achillespees. Ondanks dat ik goed had gerekt en warm had gelopen voelde ik deze wel, maar het was nog niet pijnlijk. Ik liet de rest van de groep lopen en ging mijn eigen tempo lopen samen met Ap. Ook hij had al lang deze afstand niet gelopen en had het ook zwaar. Bij het bungalowpark ging Ap zelfs onderuit, maar stond gelukkig meteen weer op.

Samen gingen we zo op weg naar de drankpost op zo’n 13 km. Er zaten lange rechte zandwegen in het parcours die keihard waren en dan ook nog stukken asfalt, dit liep niet fijn met trailschoenen aan. Ik was bang dat mijn achillespees zou gaan opspelen, maar dat viel mee. Bij de drankpost snel een stukje banaan en wat sportdrank genomen en toen weer verder. De stukken in het bos liepen lekker, al was het wel zwaarder aan het worden.

Na door een stal met koeien te hebben gelopenmoesten we door een droge sloot en toen weer zo’n lange rechte zandweg. Ik hoorde achteraf van andere deelnemers dat zij die stukken fijn vonden om bij te komen, maar voor mij waren ze saai en te hard. Langzaam kwamen we weer op bekend terrein en de kilometers gingen snel voorbij. Op zo’n 16 km nam ik nog even een gelletje om zo de laatste kilometers een beetje extra brandstof tehebben. We namen nog een slokje water en maakten ons op voor de finale. Bij de oversteek van de Barchemseweg, moesten we even stoppen voor enkele auto’s, en toen merkte ik dat ik er doorheen zat, ook Ap had het helemaal gehad, maar we moesten nog een pittig stuk.

Aan de overkant wachtte ons een pittig klimmetje en dan het pad naar de toren. Er was die dag ook een wandeltocht en de deelnemers keken ons vol bewondering aan en moedigden ons ook hartverwarmend aan. Ik was blij om boven bij de toren te zijn en toen kon afdalen. Dat ging wel weer lekker, in tegenstelling tot Ap, want afdalen vindt hij maar niets, zeker niet als je niet goed kunt zien waar je loopt. Eenmaal beneden wachten we op elkaar om samen de oversteek te maken naar de Barchemse kant.

We kwamen steeds dichterin de buurt van de finish en konden de speaker al horen, maar we wisten dat we nog een extra lusje moesten maken. Op karakter liepen we de laatste kilometer en daalden als laatste af in de kuil achter de Kale berg en kwamen hand in hand over de finish. We waren beide kapot en moesten eerst even wat drinken om op adem te komen. De rest van de groep stond ons op te wachten en was al weer fris en fruitig.

Met een bekertje cola in de hand liepen we naar de camping om ons om te kleden, want het was toch fris. Met moeite kleden we ons om, we waren stijf en kapot, en namen een lekker bakje erwtensoep in de kantine. Nog evennapraten, maar daarna gingen we toch snel op weg naar huis om te douchen. We hadden met de groep om16:00 uur alweer afgesproken bij het Brouwersnös in Groenlo om te borrelen en wat te eten. De speciaalbiertjes kwamen wel aan, maar smaakten ook heerlijk en het eten was perfect. Al met al een perfecte afsluiting van een mooie maar zware zondag. Er is nog ruimte voor verbetering zullen we maar zeggen.

Uitslagen staan hier
Foto’s van Misha Visser

Teutoburger Wald training

Het Teutoburgerwald is relatief dichtbij vanuit de Achterhoek en is een geweldig gebied om te trailen. Henrie en ik zijn er wel vaker geweest, maar het was weer hoog tijd voor een nieuw bezoekje. Henrie had een route gevonden op internet en deze een beetje aangepast. Voor een belangrijk gedeelte zaten er stukken van de Hermannsweg en de Teutoschleifen in.

We vertrokken vanaf Parkplatz Dörenther Klippen, vlabij Ibbenbüren. Op de parkeerplaats was het winderig en fris, dus nog maar even een jasje aan.  Dat jasje kon na vijf minuten weer uit, nadat we in het bos kwamen en meteen een flinke klim voor de kiezen kregen. De paden waren bezaaid met blad in allerlei herfstkleuren. Prachtig om te zien maar stenen en boomwortels waren hierdoor een stuk moeilijker te zien. Goed opletten dus.

We liepen eerst een heel eind over de Hermannsweg richting het westen, waarbij we een gedeelte van de Klippenlauf volgden. Het was weliswaar heuvelig, maar goed beloopbaar en met prachtige uitzichten. Het doel was om te trainen zoals we de lange trailwedstrijden lopen. Rustig tempo, heuvelop kalm aan en relaxed naar beneden. En onderweg zoveel mogelijk genieten natuurlijk.

Vanaf het meest westelijke punt van onze route volgden we een aangepaste weg terug. Deze voerde ons via allerlei singletracks en lange steile klimmen en afdalingen terug naar ons startpunt. De temperatuur was bijna 14 graden en op de gedeeltes waar geen wind was hadden we het erg warm voor de tijd van het jaar.

De geplande tussenstop na 20 kilometer kwam dan ook mooi op tijd om even de bidons bij te vullen. De Dörenther Almhütte was een lekker knus hutje waarin het haardvuur bijna te uitnodigend was. Een Kaffee met Kuchen ging er wel in natuurlijk. Daarna nog even de bidons bijvullen met kraanwater. Tot ontsteltenis van de bediening. Volgens hen was het officieel geen drinkwater en mochten alleen honden er van drinken. Na de vraag van Henrie of er wel eens een hond aan doodgegaan was, mocht hij toch op eigen risico zijn bidons vullen.

Het tweede deel van de route voerde ons oostwaarts. De heuvels in de buurt van de beroemde Dörenther Klippen waren nog hoger en steiler dan die in onze eerste ronde. Het heuvelop rennen hield dan ook al snel op en zo snel mogelijk omhoog hiken werd de norm. En zelfs dat viel niet mee, aangezien de paadjes allemaal supertechnisch waren.

De bomen hadden blijkbaar allemaal een hekel aan hardlopers, want ze staken massaal de wortels de lucht in om je te laten struikelen. En om het af te maken hadden ze hun blad er ook nog eens in een dikke laag overheen laten vallen. Zowel omhoog als omlaag vroeg dan ook alle concentratie. Een voordeel was wel dat het de laatste tijd wat geregend had. Die keer dat ik languit ging viel ik dus lekker zacht languit in de modder.

Tegen het eind van de tweede ronde begon het wat te regenen. Lang niet zoveel als voorspeld was gelukkig. Ik hoorde weliswaar veel regen vallen op het herfstblad, maar ik voelde niet zoveel regen dat ik een jasje aan moest doen. De temperatuur zakte iets, maar daardoor werd het eigenlijk nog lekkerder.

De klimmen begonnen me zoetjes aan in de benen te bijten. Op en neer, behoorlijk technisch allemaal, met maar heel weinig stukken waar je even lekker de benen los kon lopen. Alleen een stukje bushwacken, waar het pad niet meer te vinden was, bracht wat rust voor de benen. En één van de weinige lange afdalingen waar we lekker hadden kunnen lopen, was door anti- mountainbike activisten bezaaid met takken en stammetjes over het pad. 

Alles bij elkaar een perfecte trainingsdag dus voor het echte werk in de Taunus Ultra in januari. Terug bij de auto waren we wel wat moe, maar we hadden een prachtige dag in de bossen gehad. Helemaal tevreden stapten we weer in de auto voor de terugreis naar de Achterhoek. 35 kilometer genieten met bijna 1000 hoogtemeters, de helft van de Taunus Ultra dus, niet gek toch?

Meer foto’s 
de route op Strava

Sticky Grip Clinic

Afgelopen zaterdag werd er een trail clinic georganiseerd bij Sport-Balance in Breedenbroek, mijn favoriete winkel voor allerlei trailspullen. Inov-8 Benelux stelde in het kader van de Sticky Grip Tour testschoenen beschikbaar voor het praktijk gedeelte. Pascal Schepers, regionale trailtopper die ook op nationaal niveau goed met de top meekomt, zou zijn kennis en ervaringen delen. 

Ik was ruim op tijd in de winkel en had dus tijd genoeg om even lekker te snuffelen tussen de schoenen, kleding, rugzakken en andere trail en survivalspullen. Altijd lastig om in zo’n ‘snoepwinkel’ te komen en dan niets te kopen…. Deze keer is het gelukt, maar ongetwijfeld kom ik binnenkort nog een keertje langs.

Na een korte introductie vertelde Pascal het één en ander over allerlei dingen die bij het lopen van (ultra)trails van belang zijn. Zo had hij het over diverse trainingsvormen, trainingsschema’s, voeding en planning. Hierbij had hij diverse voorbeelden uit zijn deelname aan diverse wedstrijden, en met name de 113 km lange Scenic Trail van afgelopen jaar. Uiteraard was er ruimte voor vragen en daar werd ook volop gebruik van gemaakt.

Aan het eind van het verhaal konden we de Inov-8 XTalon 230 testschoenen passen. Met die schoenen vertrokken we daarna naar Engbergen, een klein heuvelgebiedje in de buurt. Daar deden we diverse oefeningen die Pascal in zijn verhaal al had genoemd in de praktijk. Uiteraard werd er ook gelopen. Heuveltje op en af, op diverse manieren, werd enthousiast geoefend. De stemming was perfect, maar het mooie weer droeg daar ook zeker aan bij. 

De schoenen van Inov-8 deden het ook prima overigens. Prima pasvorm en echte gripmonsters. Mochten we binnenkort eindelijk weer eens wat meer regen en lekkere vette modder krijgen dan zijn dit de aanbevolen schoenen 😉