Montferlandse Toppen Route als uitdaging

kaart

Het lijkt er op dat de Monferlandse Toppen Route bekendheid begint te krijgen als serieuze uitdaging. Nadat ik er al een paar keer over geschreven had zijn er inmiddels verschillende lopers die een knappe tijd neergezet hebben.
De snelste tijd die bij mij bekend is, is die van Pascal Schepers in 2:32:06. Jorik Huizinga staat op een goede tweede plek met 2:46:48. Ik ben benieuwd wat er mogelijk is, maar ook voor de lopers die liever langer genieten is het een aanrader. Linksom lijkt de route iets sneller te zijn dan rechtsom, maar het grootste verschil zit hem waarschijnlijk in waar je start. Zelf start ik meestal vanaf de parkeerplaats bij ’t Peeske net buiten Beek en dan loop ik de route met de klok mee. Dan heb je wel de zwaarste heuvels op het laatst.
Ook op MudSweatTrails is er inmiddels aandacht aan geschonken. Ik denk dat komende winter het record nog wel een paar keer gaat sneuvelen. Heb je een snelle tijd, laat het weten!

Zwerfloop Hengelse Zand

Afgelopen zaterdag was het Hengelse Zand (bij Veldhoek) het doel van mijn favoriete trainingsvorm: een zwerfloop met wat maatjes. Hiermee bedoel ik eigenlijk simpelweg een eind weglopen in een gebied wat je niet (goed) kent en dan ieder leuk paadje pakken wat je kan vinden. Om me een beetje op het (rechte) pad te houden gebruik ik een Garmin Edge 800 met een Open Source Map als kaart. De Garmin houd ik dan met een omgebouwde stuurhouder, waar een horlogebandje aan zit, losjes in de hand zodat ik er makkelijk op kan kijken onderweg.

Het Hengelse Zand is een natuurgebied op oude hoge zandgronden in een verder oorspronkelijk nat en veenachtig gebied. Je vind er een grote variatie in loof- en naaldbomen, wat plukjes heide en wat plekken met stuifzand. Iedere rechtgeaarde Achterhoeker kent het Hengelse Zand in ieder geval van het nummer Oerend Hard van Normaal. Bertus op de Norton en Tinus op de BSA en de hoonder en de vrouwleu stoven aan de kant. Met Bertus en Tinus liep het niet goed af en de rust op het roemruchte crosscircuit is al jaren teruggekeerd. Het is nu een prachtig gebied met vele paadjes waar je prima kunt zwerven.

Het zou afgelopen zaterdag bijna 30 graden worden, een goede reden om vroeg uit de veren te komen. Om 7:00 kwam Emiel me ophalen en reden we naar Veldhoek, waar we de auto bij de sporthal parkeerden. Iets voor half 8 startten we al en liepen we meteen het bos in.

DSC05910

We liepen eerst via de oude Zelhemseweg naar de zuidelijkste punt om dan via een heleboel slingertjes weer terug bij de start te komen. Als deze zandweg door het bos de oude weg was tussen Zelhem en Ruurlo ben ik benieuwd wat een karrespoor er dan een 200 jaar geleden lag. Nadat we van de zandweg het bos indoken begon het zwerven pas echt.

Knipsel

Nadat we een mooi stuk over smalle single tracks hadden gelopen waar blijkbaar bijna nooit iemand kwam deden we een klein uitstapje naar een nabijgelegen bosje. Op zich geen succes, weinig doorgaande paden. Maar wel kwamen we ineens midden in het bos, aan het eind van een vrij ontoegankelijk paadje onderstaand tafereel tegen, heel bijzonder… Was het een plek om iets of iemand te herdenken? Geen idee.

DSC05915

Verderop liepen we van loofbos ineens weer in een oud naaldbos. Blij dat de jongen van de buizerds inmiddels uitgevlogen waren, ik hoorde mama buizerd tenminste wel roepen maar ze vloog rustig verder.

DSC05918

Na ruim een uur lopen en diverse slingertjes door het bos hadden we nog steeds geen enkel moment het bos verlaten. Op zich best bijzonder in Nederland. We genoten dan ook volop van de rust, we hadden ook nog verder niemand gezien in het bos. Ons enige gezelschap bestond uit het vliegende ongedierte die we hier blinzen noemen. Inmiddels liep de temperatuur al wel op, maar het bleef nog lekker. In het bos is het altijd beter wat het weer betreft. Op de kaart had ik gezien dat we richting het enige meertje in het gebied liepen, tijd voor een bezoekje dus.

DSC05920

Een mooi bosmeertje inderdaad, fotomomentje dus. En meteen weer verder lopen , aangezien we anders lek gestoken werden door de blinzen. Inmiddels hadden we er tientallen achter ons aan zitten.

Nu kregen we in het bos iets meer heuveltjes en wallen, maar echte hoogtemeters zaten er niet in vandaag. Maar dat was ook niet het doel. Genieten was het doel en dat lukte prima. Op een paar plukjes heideveld zagen we dat de heide zelfs al weer voorzichtig begon te bloeien.

DSC05923

En uiteindelijk bereikten we de plek die ’t Zand zijn naam geeft. Een minizandverstuiving die waarschijnlijk voornamelijk in stand wort gehouden door hordes spelende kinderen, maar toch een bijzonder mooi plaatje oplevert. Hoewel de foto wat donker lijkt doordat de zon nog niet hoog genoeg stond om op het zand te schijnen.

DSC05925

Het begon nu toch wel behoorlijk warm te worden, zelfs in het bos. Na nog wat mooie omzwervingen hoefden we nog maar een klein stukje te lopen, en zowaar begonnen we nu wat andere mensen tegen te komen. Na ruim 19 km stonden we weer bij onze auto. 2 Uur en 20 minuten onderweg geweest, vooral doordat we vaak even moesten stoppen om op de kaart te kijken.  Gelukkig wel op tijd om de grote warmte voor te zijn, maar toch te vroeg… Het terras, waar we ons in gedachten al een plekje met een koel glaasje fris hadden toegedacht, was nog niet open. Een goede reden om een andere keer weer terug te komen dus.

Klik hier voor de route

Montferlandse Toppen Route (voorjaar 2014)

Vorig jaar schreef ik al een verslag over de Montferlandse Toppen Route. Deze meerdaagse wandelroute van ruim 32 km door de Montferlandse heuvels was toen net uitgezet. Een mooie route om een Fastest Known Time neer te zetten, hoewel er een paar stukjes asfalt inzitten en er door een paar (pittoreske) dorpskernen gelopen moet worden. Destijds stond de klok stil op 3:44 uur, maar we liepen toen behoorlijk touristisch en moesten af en toe even de kaart raadplegen om de diverse lussen juist aan elkaar te verbinden. Ruimte zat voor verbetering.

kaart

 

Zaterdagmorgen 5 april was een mooi moment om een nieuwe poging te doen. Door een aantal mooie voorjaarsdagen was het frisse groen zowat geëxplodeerd uit de knoppen. De temperatuur zou aangenaam worden om te lopen in shirt en korte tight, hoewel het bewolkt was. Doordat we ’s morgens nog fris was hoefden we daardoor geen liters water mee te slepen. In geval van nood konden we ook onderweg nog even wat halen, we kwamen immers een aantal keren door een dorpje.

DSC05686

Op mijn oproep om mee te gaan hadden trainingsmaatjes Johan, Rik en gastloopster Marieke gehoor gegeven. Met zijn vieren staken we wel een beetje af tegen de groep hardlopers die ook vanaf parkeerplaats ’t Peeske voor hun trainingsrondje vertrok, bepakt als we waren met stoere rugzakken en zo. Nadat we de Garmins gestart hadden kon het beginnen.

DSC05668

De route is prima aangegeven met paaltjes en slechts op enkele plekken moet je wat beter opletten omdat daar afkortingen mogelijk zijn. De eerste helft hadden we al vaker gelopen in trainingen en we konden daardoor ontspannen genieten van de omgeving, zonder dat we hoefden te zoeken. De route voerde over mooie smalle paden en het ging heuveltje op en weer af. Perfecte omgeving om te lopen en de paden waar we van de winter nog tot de enkels door de moddersporen waren weer gladgeschaafd en droog.

DSC05677

We konden daardoor een vlot tempo doorlopen, maar vergaten natuurlijk niet om af en toe om ons heen te kijken naar de geweldige omgeving. Vooral het uitzicht vanaf de Kale Jacob was weer mooi, met een waterig zonnetje dat over de heiige vlakte scheen. Even een groepsfoto door een loper die toevallig aanwezig was laten maken. Ik dacht even dat hij er met mijn cameraatje vandoor wilde zo’n afstand nam hij om de foto te maken…

DSC05673

Na de bebouwde kom van Zeddam met zijn mooie karakteristieke molen gingen we weer het bos in richting ’s Heerenberg. Dwars door de binnenstad waar normaal met de Montferlandrun duizenden lopers aan de start staan en langs het kasteel met de kasteeltuinen. Die zagen er heel anders uit dan tijdens de Montferland Nightrun afgelopen winter…. Het ging eigenlijk heel voorspoedig en na twee uur hadden we al een km of 20 achter de rug. Dat liep beter dan verwacht.

DSC05676

Na ’s Heerenberg werd het parcours minder bekend, we moesten dus wat beter op de paaltjes letten om goed te lopen. De oversteek van het viaduct naar de lus bij Elten in Duitsland werd nog even opgeleukt door een maniak die net op dat moment met ruim 200 km/uur onder ons door reed, wat een geluid zat er in die auto. Snel weer de rust van het bos opgezocht, maar helaas was dit een beetje van korte duur. Na een fietspad van een paar kilometer asfalt (waar je overigens prima naast kunt lopen) kwamen we door Elten. Een druk moment blijkbaar, want het wemelde van de auto’s in de binnenstad.

DSC05682

De klim naar Hoch-Elten is echter de moeite waard en het stukje bos daarna levert prachtige uitzichten op. Helaas was op dit punt de puf op bij één van de lopers. Drinken, gelletjes het hielp niet echt meer. Met nog een kilometer of 5 te gaan (en de nodige heuveltjes) werd het flink afzien voor hem. We lieten hem natuurlijk niet in de steek en met de nodige mentale ondersteuning werd uiteindelijk de streep gehaald. Na 3:33 stond mijn Garmin stil, toch nog een ruime verbetering van de vorige tijd. Na even wat gedronken te hebben bij ’t Peeske was de vermoeidheid al snel weer aan het zakken en werd er al over nagedacht wat de tijd zou kunnen zijn als alles mee zou zitten….

DSC05687

 

De route vind je hier

Meer foto’s op Facebook

 

Zwerftochtje Assinkbos/het Lankheet

Eén van mijn favoriete trainingsmethodes is zwerflopen. Eigenlijk heel simpel van opzet, en daarom zo mooi. Je zoekt een mooi gebied op de kaart waar je nog (bijna) nooit geweest bent en zet de auto ergens neer. Voor de zekerheid zet je de parkeerplek in je Garmin en je begint te lopen met niet meer dan een vaag idee van de route. Ieder paadje wat een beetje veelbelovend lijkt ga je in en zo zwerf je door het gebied. Na verloop van tijd ga je eens kijken welke kant en hoe ver het is naar de auto (eventueel met behulp van de onvolprezen functie ‘Terug naar Start’).

Zo had ik mijn oog van de week op het Assinkbos en landgoed het Lankheet laten vallen, een geweldig mooi gebied op de grens van de Achterhoek en Twente. Ik had daar al eens de ATB-route gefietst en wist daardoor dat het een gebied met veel naaldbos, heide gebiedjes en vennetjes was, doorsneden met allerlei paadjes. De kaart grofweg bestudeerd om een idee te krijgen, maar voor de zekerheid toch maar mijn Garmin Edge 800 in de rugzak gedaan. Toen loopmaatje Emiel en ik naar de start reden had het de hele nacht behoorlijk geregend en ook nu was het nog nat. Mijn regenjasje was daarom één van de eerste dingen die ik gepakt had. Eenmaal aangekomen op de parkeerplaats was het even zoeken naar een plekje waar we nog met droge voeten uit de auto konden komen, dat beloofde niet veel goeds qua droge voeten…

We doken meteen het bos in via een bospaadje dat  meer waterplas dan pad was. Eerst probeer je dan nog, tegen beter weten in, een beetje droge voeten te houden door van links naar rechts over het pad te zwalken. Maar binnen 10 minuten hadden we beiden al minstens eenmaal tot de enkels in het water gestaan. Gelukkig stopte het met regenen en kwam de nattigheid alleen nog maar van onderen. Het was dan ook bijzonder toepasselijk dat we ons ineens in het Waterpark Lankheet bevonden, een gebied waar water uit de Buurser beek wordt gezuiverd in rietvelden om het waterpeil van de rest van het landgoed hoger te houden. Het dient ook als retentiegebied voor hoge waterstanden en daar leek het nu meer op. Een paar mooi aangelegde kunstmatige vijvertjes met stapstenen zorgden voor een leuke onderbreking van het loopritme. In de regen ziet het er wel minder mooi uit dan op onderstaande afbeelding die ik op Internet vond , maar gelukkig kon het regenjasje wel uit inmiddels.

Al zwervend kwamen we op een gegeven moment weer bij de Buurserbeek, nabij Erve Bruggert. Hier besloten we het maaipad te volgen. Dat bleek een avontuurlijke bezigheid te worden. Het water dreigde ieder moment over het maaipad te spoelen en de ondergrond was zo zompig als een moeras. Druk bezig met het uitwijken van een tak glibberde ik ineens onderuit en verdween bijna het snelstromende water van de beek in… het bleef gelukkig echter beperkt tot een smerige broek en handen. Bij de watermolen besloten we weer zuidwaarts te gaan om zo weer in de richting van de auto te komen. Via enkele mooie bospaden en wat zandwegen zagen we echter tot onze verrassing ineens een ANWB-paddenstoel die beweerde dat we volledig de verkeerde kant opliepen. Tijd om de Garmin Edge eens uit de tas te halen en aan te zetten.

Het duurde echter nogal lang voordat de satellieten gevonden waren en er beeld kwam. In de tussentijd lieten we ons de goede kant op voeren door ANWB-paddenstoelen en  een fietsknooppuntenbordje. De goede kant op is echter geen garantie dat je ook de kortste weg hebt, maar dat hoefde ook niet. We hadden nog speelruimte genoeg om regelmatig een bospaadje in te schieten dat ons aanstond en kwamen we al zwervend vanzelf weer redelijk in de buurt van ons startpunt.

Voor de details op het laatst was het echter toch wel prettig dat ik op het kaartje van mijn Garmin kon zien welke kant we moesten kiezen op een paar cruciale punten. Mijn gevoel voor richting was inmiddels ongeveer gelijk aan dat van een dode postduif en de technologie was dan ook bijzonder welkom. Na via een laatste aantal bospaadjes gedraaid en gekeerd te hebben zagen we dan toch de auto staan. Door het zware terrein en het zoeken van de richting en dergelijke was de snelheid niet hoog (ruim 15 km in 1:50 uur), maar we hebben enorm genoten van de route.

Lankheetroute

Een prachtig gebied om ook in het voorjaar of zomer nog eens te bezoeken, eigenlijk vreemd dat het relatief onbekend is. We deden nu maar een korte route, maar je kunt het uitbreiden door ook het Haaksbergerveen en Buurserveen in de route op te nemen. Ter vergelijking, de ATB route door dit gebied is zo’n 100 km. Ruimte genoeg voor urenlang trailplezier dus. Ik weet zeker dat ik er nog wel een keer te vinden zal zijn.

de route vind je hier

André

 

Schema 50 KM wedstrijd op 80 km per week

Alweer een tijd geleden heb ik het boek Relentless Forward Progress, a guide to running ultramarathons van Byron Powell aangeschaft. Mooi boek, echt een aanrader voor beginnende en gevorderde ultra(trail)lopers. Praktische tips over de opbouw naar je eerste ultraloop en verder, materiaal, eten en drinken, noem maar op. Onder al deze tips zijn ook een aantal schema’s te vinden met een goede opbouw naar een aantal populaire ultra-afstanden als 50 KM, 50 mijl, 100 KM en 100 mijl.

Het schema dat volgens RFP met een minimaal aantal kilometers naar het uitlopen van een 50 km (trail)wedstrijd moet voeren heb ik bijgewerkt (o.a. van mijlen naar kilometers). Klik hier om het te downloaden. Je kunt het prima gebruiken als leidraad om je eigen schema op te bouwen. Het gaat uit van het principe ‘Wat je traint daar wordt je beter in’ en bevat heel veel rustige duurlooptraining. Die doe je het liefst op een ondergrond die lijkt op de wedstrijden die je gaat lopen, trails dus in ons geval. Zeker de hele lange rustige duurlopen (LSD tempo, zaterdags in het schema) loop je bij voorkeur op trails, al dan niet in bergachtig terrein. De hersteltrainingen bestaan uit korte rustige duurlopen (D1 tempo) en je kunt ze evt inwisselen voor een rustige alternatieve training als mountainbiking, zwemmen of niet al te zware fitnesstraining. Denk er echter aan dat het hersteltrainingen moeten zijn en blijven. De langere duurlopen op dinsdag mogen in D2 tempo of in een combinatie van D1 en D2, maar niet sneller.
De donderdag is de enige dag met tempo’s. In het schema wordt alleen de totale tijd genoemd die op tempo (max D3) gelopen wordt. De verdere invulling mag je zelf bedenken, maar zal meestal uit langere blokken bestaan. 15 minuten kan bijvoorbeeld uit 3×5 minuten tempo bestaan, maar ook uit 5×3 minuten.
In het schema wordt ook gebruik gemaakt van zgn. dubbeldekkers, hierbij wordt de hele lange duurloop verdeeld over de zaterdag en zondag. Dat maakt het voor de meeste mensen wat makkelijker om er ook nog iets van een sociaal leven op na te houden en levert toch de broodnodige trainingskilometers op. Als je liever toch een superlange duurloop doet op zaterdag kun je de zondag als hersteltraining inkorten en de training van zaterdag verlengen.

Voor de andere schema’s zou ik je willen aanraden om het boek aan te schaffen. Zeker geen weggegooid geld.

 

 

 

Montferlandse Toppen Route

Het Montferland is een prachtig gebied op de grens van Achterhoek en Liemers. De restanten van een stuwwal die aan het eind van de ijstijd achterbleef levert een bosrijk heuvelgebied op dat doorsneden wordt door paden en paadjes. Ik kom er dan ook graag om een paar uur te trailen. Onlangs hoorde ik van het bestaan van een nieuwe meerdaagse wandelroute. De Montferlandse Toppen Route voert in 34 km over 18 toppen stond er in de beschrijving die ik op Internet vond. De route is zo uitgepijld dat deze in beide richtingen te lopen is en de bijbehorende kaart gaf aan dat het in ieder geval een route met een heleboel potentie was.

Alles bij elkaar genoeg redenen om een keer een poging te doen om de hele route ineens hardlopend af te leggen. Zaterdag 21 augustus moest het gebeuren. Trailmaatjes Rik en Rob leek het ook mooi en zo stonden we om 9:00 ’s morgens op de parkeerplaats van ’t Peeske in Beek. Rugzak met eten en drinken mee en voor de zekerheid een printje van de routekaart. Het weer was lekker, hoewel er wel kans op een buitje was. Tijd om de paden op te gaan.

1236549_726158517410596_1340764244_n

We gingen de route kloksgewijs lopen zodat we het zwaarste gebied eerst zouden krijgen en het einde wat makkelijker zou zijn. Voor Rob en mij was het de eerste 30 plusser sinds onze bergavonturen in juni/juli  en Rik had al niet meer zo ver gelopen sinds mei. Gelukkig bevat de route ook een aantal mogelijkheden tot afsnijden via een soort knooppuntenroute, maar we hielden vast aan de hele route. In een rustig tempo gingen we dan ook op pad, ondertussen kletsend over van alles en nog wat.

1173834_726158957410552_1155110434_n

De route bleek meteen al heel erg duidelijk en de kaart kon eigenlijk de hele route wel weggestopt blijven. De route slingerde via allerlei mooie paden en paadjes door het bos en we vermaakten ons prima. De eerste heuvels waren niet kinderachtig voor Nederlandse begrippen, namen als Hettenheuvel en Kale Jacob boezemen menig (asfalt)loper ontzag in.  We overwonnen ze met redelijk gemak en voor we het wisten liepen we Zeddam al binnen (en ook meteen weer uit) Snel weer het bos in en op weg naar ’s Heerenberg.

1150249_726158720743909_1875772812_n

Doordat het een wandelroute is kom je door verschillende plaatsjes waar de vermoeide wandelaar een koffie met appelgebak kan nuttigen. Je kunt de route dus ook in verschillende plaatsen beginnen. Voor trailers zijn die plaatsjes alleen iets om zo snel mogelijk doorheen te komen op weg naar het volgende bospaadje, maar toch waren er best mooie dingen te zien zoals de molen in Zeddam en Huize Bergh in ’s Heerenberg. In de Plantage werden er allerlei voorbereidingen getroffen voor een groots kindergebeuren. Kaboutercafé, Heksenbeautysalon, alles werd uit de kast getrokken om ons af te leiden, maar wij renden vrolijk verder naar het volgende bos.

1176276_726159510743830_759085680_n

Als volgende stond een lus door Duitsland op de kaart. Een beetje een tegenvaller dat deze lus voor meer dan de helft verhard is, terwijl je zo mooi door het bos zou kunnen rennen. Als je niet persé de wandelroute wilt volgen zou ik deze lus gewoon overslaan. In deze lus zit echter wel de klim van

Elten naar Hoch Elten, een flinke kuitenbijter, maar een mooie uitdaging voor de heuvelrenners. Aan het eind van dit lusje begon de energie dan ook wat minder te worden, maar de moraal was nog steeds hoog.

Een flinke pijnscheut in mijn rechterknie leek echter roet in het eten te gaan gooien. Ik stond ineens helemaal geparkeerd, maar na een beetje draaien en rekken kon ik toch weer verder rennen (hoewel wel een stuk rustiger). De laatste kilometers waren relatief vlak, maar er waren toch nog een paar toppen verstopt om de laatste krachten uit te putten. Toch stonden we nog vrij plotseling ineens weer bij het begin van de route. De 34 km die in de beschrijving stonden waren er volgens mijn Garmin maar 32,4 te zijn. Kniesoor die daar op let natuurlijk als je alles bij elkaar net geen 3:45 onderweg bent geweest….

1236724_726158584077256_915571942_n

Ik ben benieuwd wie als eerste deze uitdaging oppakt, ruimte genoeg om dit record te verbreken zou ik zeggen. Een half uur tot een uur kan er zeker nog wel af, maar in ons tempo kun je wel volop genieten van de prachtige natuur.

De routekaart staat hier: http://tinyurl.com/pwawnew

Voor de GPS track kun je hier terecht: http://connect.garmin.com/activity/368038418

Foto’s van Rob staan hier: http://tinyurl.com/kvb8dba

1234143_726160520743729_678564869_n

 

André