Cretes de Spa 2017

Cretes de Spa 2017

Deze keer een verslag over de Cretes de Spa van één van de beste, zo niet de beste, trailrunners uit de Achterhoek: Pascal Schepers. Bedankt Pascal!

Toen in november bekend werd dat  Cretes de Spa een van de twee WK kwalificatiewedstrijden waren begonnen kwam ik direct een dubio. Ik had mij net ingeschreven voor mijn eerste ‘weg’ marathon in Rotterdam twee weken later maar die kwam toch al gauw op plan B te staan. In Spa zullen er vast meer snelle(re) mannen aan de start staan maar ik verwacht op een parcours als deze meer kans te maken dan in het hooggebergte omdat ik hiervoor simpelweg te weinig ervaring in heb.  Bovendien heb ik vorig jaar een paar lekkere trails van dit kaliber gelopen in België zoals de OHM trail 5e plaats, een 11e plaats in een sterk bezet deelnemersveld bij Olne-Spa-Olne (OSO) en een 4e plaats bij Cretes de Spa zelf.

Het plan was eind december gemaakt om naar de wedstrijd toe te werken met crossjes in Beek als opbouw om vervolgens het langere trailwerk op te pakken. Tot de Jutbergtrail begin februari verliep alles volgens plan daarna kwam de klad erin omdat de spieren in de kuiten en rug muurvast zaten. De maandag voor de wedstrijd met een duurloopje met heuvels in het Montferland voelde de benen nog steeds niet fit.  Helaas heb ik ook ruim een maand geen enkel tempo werk gedaan alleen wat rustige duurloopjes met regelmatig heuvels erin om toch nog specifiek te trainen. Na een paar dagen niet hardlopen en de 4e dry needling behandeling op woensdag voelde eind van de week alles weer wat soepeler aan.  De spullen werden gepakt en ik had er zin in!

Vrijdag in de auto gestapt om eerst oud studiegenoot Lucas op te halen die mij op de MTB gaat ondersteunen om vervolgens door te rijden naar Spa. Het was lekker zonnig weer op het terras en eind van de middag zijn we naar het startpunt gewandeld net buiten Spa om het startnummer op te halen voor morgen.  Van de vorige editie wist ik nog dat het best druk is dus we waren zaterdag op tijd gegaan. Bij het ophalen van de logger, die de Nederlanders om hadden zodat men later bij twijfel kunnen checken of het parcours helemaal is gelopen, kwam ik  Peter en Dominique al tegen. Van Peter hoorde ik dat Tim Pleijte niet zal starten. Heel lullig voor hem maar in mijn ogen was hij dé top kandidaat om een van de twee WK plaatsen te pakken dus was er iets meer kans. Eenmaal bij de start aangekomen wikkelt Kim Mulder nog even mijn logger goed om mijn rugzak zodat die niet bij elke stap een uur of 5 lang tegen m’n rug aan botst. Ik besluit toch iets op te schuiven richting Peter en Dominique om te proberen om in hun tempo mee te komen.

De start is zoals altijd snel en naar een kleine kilometer komt Zac Freudenburg voorbij dansen om aan te sluiten bij de eerste mannen. Zac, Geordie en Dominique zijn normaal te snel voor mij op de trails in Nederland maar zo’n Ardennen trail is toch andere koek en wie weet kan ik profiteren van een mindere dag van hen.  Peter moet al snel lossen en na een kilometer of 5 laat ik het gaatje richting Dominique groter worden. Het hartslag dat zo hoog is ga ik het vandaag niet volbrengen in dit tempo en schakel bewust een tandje terug in de hoop om in een goed ritme en een groepje te komen.

Bij de eerste skipiste word ik bovenaan ingehaald door Geordie. Hij is verstandiger gestart en heeft een goed tempo. Als je dit tempo volhoud loop je het gat wel dicht roep ik hem na. Ik kom in een groepje met Belgen terecht waarvan ik twee lopers herken van OSO die net voor mij waren gefinisht. Nu even aanhaken en over het dode punt proberen te komen dacht ik bij mijzelf. Tijdens een modderige afdaling waarin een heel treintje van 6 lopers moesten uitwijken voor een brokkenpiloot als afdaler, schoot ik in een spagaat waarin de hamstrings al in protest gingen.  Andere lopers moesten door de struiken uitwijken.  Oef, dit is geen goed voorteken.

Tot verzorgingspost 1 ging het best prima al merkte ik dat het conditioneel zwaar was en was mijn hartslag behoorlijk hoog. Laurens gaf aan dat ik 2 minuten achter Geordie lag dus ondanks dat het zwaar voelde was het gat niet echt heel groot geworden. Naast dat ik achter lag op de eerste Hollanders lag ik ook achter op schema met het eten en drinken. De extra energie had ik goed kunnen gebruiken want er volgde een lange klim waarin het hele groepje powerhikend omhoog ging. Richting het einde van de klim viel het groepje uit elkaar en moest ik 3 man laten gaan. Daarop volgde direct een korte afdaling naar de 2e skipiste. Vorig jaar was het helemaal wit van de sneeuw en nu was het een groene heide waar mijn stramme kuiten en hamstrings geen zin hadden om tegenop te lopen. Vorig jaar liep ik hier nog vrij goed omhoog, nu was het hartslag sky high en kon ik ook niet goed herstellen in de afdaling die hierop volgde. De zware benen en steken in m’n bovenlijf wouden op te rem dus zo verdween ook de laatste loper van het groepje al snel uit het zicht.

Onderaan bij verzorgingspost 2 stond opnieuw Laurens en de uitgestapte Huub. Bij deze post de tijd genomen om wat te extra te drinken en te eten.  Er volgde direct een overstroomd pad met keien omhoog waarop ik het tempo redelijk kon vasthouden. Ik probeerde uit de wedstrijdmodus te stappen en meer te genieten van de zonnige dag, de uitzichten op de skipiste waar ik nog lopers in een lint omhoog zag zwoegen en te focussen op het verbeteren van de tijd van vorig jaar. Bij VP 1 lag ik 20 minuten voor op de tijd van vorig jaar en bij VP 2 nog een kwartier. Ondanks dat er op sommige stukken veel modder lag was het parcours verder beter beloopbaar waardoor een snellere tijd zeker in moet zitten. Net toen ik dat dacht begon het lijf weer flink te protesteren bij de afdaling en in plaats van lekker stevig door rennen moest ik weer terugschakelen.  Bij het beklimmen van skipiste 2 voelde het al alsof ik klom als een hoogbejaarde man, nu voelde ook het omlaag en zelfs het vlak lopen zo aan. Op 35km kwam ik eindelijk Lucas tegen die mij nog wat mentale support gaf. Een paar kilometer later had m’n linker hamstring en genoeg van en schoot in de verkramping. Nu ik net weer fitter begin te worden was het voor mij niet de moeite waard om nog verder door te lopen.  Helemaal omdat ik door het lagere tempo veel tijd had verloren en bijna niet meer op schema lag voor een snellere tijd dan vorig jaar. Na het mooie stuk langs het riviertje en de bruggetjes daaroverheen ging ik bij ravito 3 lekker in de zon op het bankje zitten. Het was goed zo, het zit er gewoon niet in. Niets meer forceren en eerst maar eens fatsoenlijk gaan trainen dacht ik.

Een minuut of 5 later kwam Peter eraan die nog de benen voelde van vorige week en stopt ook.  We stapte niet veel later de bus in die ons in 10 minuten naar Spa bracht. In onze ‘pre-trailrun carrière’ leerde ik Peter kennen bij de Lochem trail. Nu gaf die mij een box omdat het voor ons beide de eerste DNF was. Delen we weer samen een moment in de trail carrière. Aangekomen in Spa lekker de modder van me afgespoeld en met Lucas een bokworst gegeten. Niet veel later komt Geordie aan die met een grote smile en veel krassen op zijn knieën en heeft zijn wk-ticket te pakken. Hij had in de laatste kilometers Zac nog bijgehaald en finisht knap als 4e. Zac strompelt niet veel later van de trap af, soms lijkt hij net superman maar deze trail was ook zwaar voor hem.  We gaan nog even in het gras zitten en zien de eersten lopers nog binnen komen. Het groepje waarin ik liep was behoorlijk uit elkaar gevallen en finishten tussen plaats 7 en 25. Sommige waren dus nog wat opgeschoven en anderen behoorlijk teruggevallen.

Ondanks het uitstappen was het een mooie dag en ben ik nu alweer aan het kijken voor de volgende trail uitdaging. Wat is dit toch een geweldige sport en wat is de Ardennen een fantastisch gebied om een ‘paar uur’ doorheen te rennen.  To be continued.

 

 

2 gedachten over “Cretes de Spa 2017

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *