Crossen in de Schans

Crossen in de Schans

Als trailrunner loop ik veel hele lange afstanden in een rustig tempo over onverhard terrein. In deze tijd van het jaar loop ik (wat) minder wedstrijden. Een mooie periode om weer eens wat aan kracht en snelheid te werken en de basis te verhogen. Crosslopen zijn wat mij betreft een ideale manier om aan snelheid te werken. Lopen op het randje van je kunnen, gierende ademhaling, totaal uit je comfortzone dus. Vandaag stond de Scharenborgcross in de Schans op het programma.

De Scharenborg Crossloop wordt al vele jaren georganiseerd door de LVG en is in mijn ogen één van de weinige ‘echte’ crosslopen in de regio. Meestal wordt een loopwedstrijd al een cross genoemd als er een stukje harde zandweg in zit en wat gras. Voor degenen die al veel langer lopen een regelrechte aanfluiting. Een echte cross bevat uiteraard veel onverharde stukken en liefst veel los zand, modder, waterplassen, boomwortels, hobbels en bobbels. Veel draaien en keren en liefst ook nog wat klimmen en dalen om je steeds weer uit je ritme te halen.

De Engelse Schans tussen Lievelde en Lichtenvoorde is vooral bekend van het motorcrossterrein. Wekelijks scheuren de motoren hier hun rondjes en stinkt het naar brandstof en uitlaatgassen. In de zomer is het ook het terrein waar vele liefhebbers samenkomen voor de Zwarte Cross. Crossen, muziek en heel veel drank maken het tot één van de grootste spektakels van Nederland. In het najaar is het rustig in de Schans, behalve vandaag. Vanmorgen was het een gezellige drukte in het clubgebousw van de MACL, veel lopers uit de regio waren weer aanwezig. Veel LVG blauw, AVA geel en Archeus rood, maar ook altijd veel survivalshirtjes en ‘losse’ lopers. Bijna iederen kent elkaar, een gezellig onderonsje dus. Tot het startschot klinkt natuurlijk.

Ik had me een beetje achteraan in het startveld opgesteld aangezien de 6 en de 12 km tegelijk starten n ik uiteraard voor twee rondjes ging. Meteen na de start mochten we eerst een rondje over het crossterrein. Door de regen van afgelopen nacht een flinke modderige uitdaging. Mijn inhaalrace begon meteen, ik had geen rekening gehouden met het feit dat er heel veel lopers nooit door de modder lopen. De hartslag schoot dan ook meteen in het felrood… De toppers waren binnen de korste keren uit het zicht verdwenen, maar dat maakte niet uit in ging mijn eigen race lopen.

Na het stuk crossbaan kwam er een stukje bos, maar ontspannen bijkomen zat er niet in. Modder, boomwortels, een echte cross dus. De stukjes zandpad waren de enige mogelijkheid om even diep adem te halen en de hartslag wat onder controle te krijgen. Maar aangezien dat vaak vals plat omhoog of omlaag ging bleef het een kwestie van pushen tegen de limiet. Tot nog toe haalde ik nog steeds mensen in en ik voelde me prima. Het feit dat ik de eerste ronde doorkwam met de eerste dames van de 6 km was wel iets om me zorgen over te maken. Liep ik niet te hard?

De tweede ronde crossbaan ging niet echt lekker meer, maar het tempo lag nog steeds goed. Ik begon wel steeds vaker te hoesten, de lucht gierde door mijn luchtpijp. Na het laaste vals plat naar beneden hoefde ik nog maar een km, maar wat een taaie meters waren het. De laatste klimmetjes op de crossbaan leek het wel of het zand in lijm veranderd was, voor mijn gevoel kroop ik de bultjes over. Eenmaal over de streep kwam ik gelukkig al snel weer bij, de lekkere erwtensoep deed wonderen. Wat een geweldige cross.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *