Drielandenpunt Nighttrail Vaals

Drielandenpunt Nighttrail Vaals

(door Yvette Heusinkveld)

Tja, waar moet je dan beginnen… weer eens een night trail na lang weg te zijn geweest. Gezellig op stap met hardloopmaatje Linda.  Een ding stond vast, het zou in ieder geval gezellig worden. De reis naar Vaals verliep soepel, al liet de Tom Tom ons nog wel eens in de steek. Gelukkig bestaat er nog zoiets als een kaart en daar kunnen deze dames ( echt waar) mee overweg. Iets later dan gepland arriveerden we dan ook bij ons hotel.

Na een warm welkom door de eigenaresse was het omkleden geblazen en richting Vaals. Aangezien we ruim op tijd waren hebben we eerst maar eens de omgeving rondom de start verkend en was het tijd voor warme chocolademelk en iets lekkers. Ook konden we de eerste lopers van de 21 km binnen halen. Gezien de hoeveelheid modder aan benen en schoenen konden we er van uit gaan dat het in ieder geval knap blubberig was.  Met de auto richting de sporthal en lopend weer naar de start. Een ding was zeker, het was Koud!

De regen maakte het er ook niet veel beter op. Snel nog een petje aangeschaft om vervolgens een poging te doen om warm te worden bij de vuurkorf aan de start. Her en der werd daar nog wat lampenolie aan toegevoegd om de brand er in te houden.  En wat een sfeertje weer, iedereen was erg relaxed en in voor een praatje. Meer lopers van de 21 km druppelden binnen en de enige kreten die je hoorde waren “modder” en “fantastisch”. Wij hadden er zin in. Doel heel blijven, absoluut niet vallen  en genieten. Niet voor een tijd gaan maar gezelligheid voorop.

Klokslag  17.00  was dan de start, hoofdlampjes aan en gaan! Nou en inderdaad we waren in Limburg, de eerste anderhalve km ging het letterlijk omhoog. Wauw hartslag 180 maar wat een prachtig gezicht, al die lampjes die omhoog slingerden. De eerste weide was ook meteen een lading klei om u tegen te zeggen, glad en glibberig waar zelfs het profiel van een trailschoen moeite mee had. Daarna het bos en om steeds lusjes te draaien langs de toren van het drielandenpunt. Geweldig, hoewel Linda regelmatig moest inhouden om mij bij te laten komen. Na het laten passeren van een viertal nogal luidruchtige medelopers die wel heel kort in mijn rug liepen werd het nog mooier.

De stilte,  de omgeving, fantastisch. Onderweg de nodige regen, hagel en sneeuw gehad maar dat mocht de pret zeker niet drukken. Onze routes bleken toch wel iets afwijkend aangezien ik onder een boom door moest welke Linda niet tegen is gekomen. Bleek dat er nog een pad bovenlangs liep. In de laatste kilometers zat er zelfs nog een fotograaf in het donker te wachten bij een omgevallen stammetje. Vanzelfsprekend spring je daar dan als een jonge hinde overheen.

Het onthaal bij de start was geweldig, onder luid applaus ontvangen zonder een geweldige tijd te hebben gelopen. Dit geeft denk ik wel aan hoe de sfeer op de trails is. Direct richting sporthal om niet te veel af te koelen.  Daar konden we nog iets leren over het verzorgen van je spullen.  Op de parkeerplaats was een stel druk doende met het schoonboenen van de schoenen. Volledige emmers sop en spoelwater kwamen er aan te pas. Verbazingwekkend gezien het feit dat de meeste trailschoenen vol modder lekker in een plastic tasje verdwijnen tot thuiskomst.

Na lekker gedoucht te hebben ging het richting de Italiaan op aanraden van een medeloopster. Daar heerlijk gegeten waarna we voldaan naar het hotel gingen. Daar nog gezellig gekeuveld en toen het bed in. Na een nacht in een toch wel bijzonder warme ruimte heerlijk ontbeten en op tijd weer terug richting Aalten. Al met al een fantastisch loopje. Ik weet weer waarom ik dat trailen toch zo geweldig vind. Voor herhaling vatbaar maar voor mij zal dat weer even duren. Linda, super bedankt voor de gezelligheid maar ook voor de steun! See you all on the trails.

Site van de organisatie

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.