Wisent wintertrail

Eigenlijk is er maar één goede manier om een mooi eind aan het loopjaar te maken. Uiteraard is dat het lopen van een gezellige trail met wat loopmaatjes. De Wisent Wintertrail in de omgeving van Apeldoorn werd op 31 december gehouden en leek ons de aangewezen mogelijkheid. We schreven ons in voor de 16 km, niet al te lang en zwaar in onze ogen, dus mooi de gelegenheid om onderweg flink te ouwehoeren en flauwekullen.

We waren zo ruim op tijd in de kantine van CSV Apeldoorn dat we zelfs nog hadden kunnen starten op de 23 km, maar we gingen lekker zitten met een bak koffie en kletsten wat met bekenden. De kantine deed goede zaken wat de verkoop van koffie betreft, de oliebollen waren gratis. Een gezellige bedoening was het. Bijna jammer om daar een eind aan te maken en je om te kleden voor de run.

Het was ineens best warm voor de tijd van het jaar en de korte broek kon weer aan. Wel een isoshirt met lange mouwen onder mijn loopshirt, maar een jack was ook niet nodig. Hopenlijk bleef de regen die voorspeld werd nog even uit. Het waaide weliswaar flink maar in het bos is het altijd beter. Een mooi modderig parcours zou het worden volgens de organisatie, precies goed dus.

We startten rustig een beetje achteraan in de meute met de bedoeling er een mooie rustige loop van te maken. Het was echter best druk doordat we bijna meteen het bos in doken en op de trails kwamen. We merkten al snel dat er vele lopers nog niet al te ervaren waren en koortsachtig probeerden de plassen en modderpoelen te vermijden. Doordat wij er lachend dwars doorheen stampten haalden we op die momenten moeiteloos mensen in. Of dat altijd door iedereen ook gewaardeerd werd is de vraag, aangezien de modder alle kanten op vloog.

Het was een prachtig parcours overigens, heel veel single tracks en het hobbelde en bobbelde de hele weg door. Niet echte heuvels maar ook niet vlak. Modderpoelen en overhangende jonge boompjes maakten het nog mooier. Hierdoor begon ons jachtinstinct wakker te worden en ging het tempo stiekem omhoog. De ene loper na de andere werd door ons ingehaald en de tweede helft liepen we uiteindelijk best een vlot tempo.

Je zou verwachten dat je bij een Wisent trail ook wild ziet, maar dat bleek niet het geval. Wel plekken waar wilde zwijnen de padden tot een enorme modderpoel hadden omgewroet. De grootste zwijnen waren we inmiddels zelf, met de modder tot boven de knieën, maar met een grote grijns op het gezicht renden we door het bos.

Doordat er meerdere afstanden waren en de lussen in elkaar verweven waren kwamen er tegen het eind steeds meer lopers op het parcours. Maar over het algemeen konden we makkelijk passeren en werd er vaak nog een grap of een groet uitgewisseld. Lekker kleinschalig en gezellig was het, precies zoals ik het graag heb. Aan het eind werden we nog op een paar heuveltjes getracteerd. Niets om bang voor te worden, maar door de modder was het voor veel lopers zonder trailschoenen nog een klus om op de been te blijven. Wij konden links en rechts voorbij steken en waren toch nog sneller dan verwacht weer bij de finish.

Een mooie medaille of tijdwaarneming was er niet, net zo min als een warme douche na afloop. Maar dat geld had de organisatie geïnvesteerd in een grote hoeveelheid erwtensoep en oliebollen. Heerlijk om na afloop van te genieten in de kantine. Inmiddels kletterde de regen tegen de ramen, dus dat bakkie snert ging er wel in. Nadat ons groepje weer compleet was en de erwtensoep en de oliebollen waren verorberd. Tijd om de thuisreis te aanvaarden en ons klaar te maken voor Oudejaarsavond. Een geweldig leuk evenement was het. Complimenten aan de organisatie.

 

Drielandenpunt Nighttrail Vaals

(door Yvette Heusinkveld)

Tja, waar moet je dan beginnen… weer eens een night trail na lang weg te zijn geweest. Gezellig op stap met hardloopmaatje Linda.  Een ding stond vast, het zou in ieder geval gezellig worden. De reis naar Vaals verliep soepel, al liet de Tom Tom ons nog wel eens in de steek. Gelukkig bestaat er nog zoiets als een kaart en daar kunnen deze dames ( echt waar) mee overweg. Iets later dan gepland arriveerden we dan ook bij ons hotel.

Na een warm welkom door de eigenaresse was het omkleden geblazen en richting Vaals. Aangezien we ruim op tijd waren hebben we eerst maar eens de omgeving rondom de start verkend en was het tijd voor warme chocolademelk en iets lekkers. Ook konden we de eerste lopers van de 21 km binnen halen. Gezien de hoeveelheid modder aan benen en schoenen konden we er van uit gaan dat het in ieder geval knap blubberig was.  Met de auto richting de sporthal en lopend weer naar de start. Een ding was zeker, het was Koud!

De regen maakte het er ook niet veel beter op. Snel nog een petje aangeschaft om vervolgens een poging te doen om warm te worden bij de vuurkorf aan de start. Her en der werd daar nog wat lampenolie aan toegevoegd om de brand er in te houden.  En wat een sfeertje weer, iedereen was erg relaxed en in voor een praatje. Meer lopers van de 21 km druppelden binnen en de enige kreten die je hoorde waren “modder” en “fantastisch”. Wij hadden er zin in. Doel heel blijven, absoluut niet vallen  en genieten. Niet voor een tijd gaan maar gezelligheid voorop.

Klokslag  17.00  was dan de start, hoofdlampjes aan en gaan! Nou en inderdaad we waren in Limburg, de eerste anderhalve km ging het letterlijk omhoog. Wauw hartslag 180 maar wat een prachtig gezicht, al die lampjes die omhoog slingerden. De eerste weide was ook meteen een lading klei om u tegen te zeggen, glad en glibberig waar zelfs het profiel van een trailschoen moeite mee had. Daarna het bos en om steeds lusjes te draaien langs de toren van het drielandenpunt. Geweldig, hoewel Linda regelmatig moest inhouden om mij bij te laten komen. Na het laten passeren van een viertal nogal luidruchtige medelopers die wel heel kort in mijn rug liepen werd het nog mooier.

De stilte,  de omgeving, fantastisch. Onderweg de nodige regen, hagel en sneeuw gehad maar dat mocht de pret zeker niet drukken. Onze routes bleken toch wel iets afwijkend aangezien ik onder een boom door moest welke Linda niet tegen is gekomen. Bleek dat er nog een pad bovenlangs liep. In de laatste kilometers zat er zelfs nog een fotograaf in het donker te wachten bij een omgevallen stammetje. Vanzelfsprekend spring je daar dan als een jonge hinde overheen.

Het onthaal bij de start was geweldig, onder luid applaus ontvangen zonder een geweldige tijd te hebben gelopen. Dit geeft denk ik wel aan hoe de sfeer op de trails is. Direct richting sporthal om niet te veel af te koelen.  Daar konden we nog iets leren over het verzorgen van je spullen.  Op de parkeerplaats was een stel druk doende met het schoonboenen van de schoenen. Volledige emmers sop en spoelwater kwamen er aan te pas. Verbazingwekkend gezien het feit dat de meeste trailschoenen vol modder lekker in een plastic tasje verdwijnen tot thuiskomst.

Na lekker gedoucht te hebben ging het richting de Italiaan op aanraden van een medeloopster. Daar heerlijk gegeten waarna we voldaan naar het hotel gingen. Daar nog gezellig gekeuveld en toen het bed in. Na een nacht in een toch wel bijzonder warme ruimte heerlijk ontbeten en op tijd weer terug richting Aalten. Al met al een fantastisch loopje. Ik weet weer waarom ik dat trailen toch zo geweldig vind. Voor herhaling vatbaar maar voor mij zal dat weer even duren. Linda, super bedankt voor de gezelligheid maar ook voor de steun! See you all on the trails.

Site van de organisatie

 

Hoofdlampjes in de spotlight

Een tijd geleden schreef ik al eens een stukje over lopen in het donker en hoofdlampjes, maar ik zie op de sociale media de laatste tijd een heleboel vragen hierover verschijnen. Een goed moment misschien dus om er weer eens een artikeltje over te schrijven. Uiteraard heb ik even een beetje rondgesurft en een lichtje opgestoken bij de diverse leveranciers van hoofdlampjes om de laatste trends en modellen te bekijken.

Lopen in het donker is voor veel mensen blijkbaar nogal beangstigend. Als ik op de sociale media vragen voorbij zie komen over wat een goed hoofdlamp is, zie ik namelijk antwoorden die bijna alleen over de hoeveelheid lumen gaan. Hoe meer hoe beter lijkt de strekking en de leveranciers gaan daar volop in mee in hun aanbod. Maar is dat eigenlijk wel de belangrijkste eigenschap?

Als je in het donker loopt passen je ogen zich aan. In mijn ervaring is het verbazingwekkend hoe weinig licht je eigenlijk nodig hebt om je weg in het donker te vinden. Een beetje maanlicht is voldoende om op de meeste paden al een heel eind te komen. Zolang je geen auto tegenkomt die je nachtzicht verstoord (of een andere trailrunner met een bak licht op zijn hoofd), heb je vaak aan een klein lampje voldoende. Ik loop zelf meestal met mijn hoofdlamp op de laagste stand (90 lumen), dat is voldoende en spaart bovendien batterijen.

“In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister” zegt een Duits spreekwoord en dat gaat ook hier op. Uiteraard is meer licht heel nuttig als je stenen, boomwortels en dergelijke op je pad hebt, zeker als je een wat hoger tempo of in een echt pikdonker bos loopt. Maar bij mijn rustige duurloopjes in het donker is meer licht gewoon overkill. Je ziet alleen nog maar wat in jouw lichtbundel komt omdat je nachtzicht weg is. Met minder licht zie je daarbuiten vaak ook nog van alles, wat de beleving veel mooier maakt. Je gaat toch nighttrailen om wat te beleven? Anders kun je net zo goed op de baan rondjes gaan rennen…

In de meeste bossen en natuurgebieden in Nederland is het niet toegestaan om je tussen zonsondergang en zonsopgang op de paden te bevinden. Waar dat wel mag is het nog niet echt handig om met een enorm zoeklicht rond te lopen. je bent dan zelf namelijk al snel een bron van overlast. De commentaren op mountainbikers die met verlichting van 2000 en meer lumen over de paden razen hoor ik steeds vaker, maar als we niet oppassen gaat dat ook voor trailrunners gelden. Met 100-150 lumen loop ik vrolijk urenlang over alle terrein wat je kunt bedenken, hooguit wat langzamer. Zo’n lampje zal ook niet snel commentaar opleveren. Met hachelijke afdalingen in bergachtig terrein is het misschien nuttig om wat meer te hebben, maar de 750 die bijvoorbeeld de Petzl Nao+ maximaal kan schijnen is wel heel veel.

Naast de hoeveelheid lumen is ook batterijduur belangrijk. Koop je een hoofdlamp met een accu die je makkelijk bij kunt laden? Dat scheelt gedoe met batterijen vervangen. Kun je die accu dan ook bijladen op lange tochten of is het toch handiger om er eentje op batterijen te hebben, zodat je reservebatterijen mee kunt nemen.  Meer batterijen of een grotere accu levert ook meer gewicht op, wat is optimaal voor jouw behoefte? Bij koud weer gaan accu’s en batterijen ook minder lang mee, extra capaciteit kan dus een voordeel zijn. Naast een reserveaccu of -batterij is het misschien ook nuttig om een reserve hoofdlamp te hebben. Midden in een donker bos op de tast je batterijen vervangen is lastiger dan een reservelamp pakken.

Gewicht en waterdichtheid zijn belangrijke factoren die altijd in de specs staan. Spatwaterdicht is goed genoeg voor een trainingsloopje ’s avonds, maar voor urenlang rondsjouwen in in de regen misschien net niet genoeg. Meer informatie is te vinden in de specs onder de IP-waarde, een uitleg staat hier. Pasvorm en gewicht gaan vaak hand in hand. Bij meer gewicht wordt het risico groter dat je lamp gaat hobbelen of irritant drukt. Een lamp met goede pasvorm kun je lang op je hoofd hebben zonder dat je er last van hebt. Een extreem geval als hieronder levert volgens de advertentie 1000+ lumen op, maar of het lekker zit?

Er waarom zou je overigens een lamp op je hoofd moeten hebben? Lampjes die je met een tuigje op de borst draagt zijn ook best populair. Geen drukkend gevoel op je hoofd is voor sommige mensen fijner dan een lamp die meegaat met je beweging. Ook een lampje in de hand is natuurlijk mogelijk.

Een heleboel factoren om rekening mee te houden dus en dat zie je meestal terug in de prijzen. Een bezoekje aan een echte winkel is aan te raden zodat je in het echt kunt zien en voelen wat de verschillen zijn. De meeste mensen zullen uit de voeten kunnen met bijvoorbeeld de Black Diamond Spot of Storm van een 40-50 euro. Of misschien is een iets duurdere Petzl Actik of Reactik+ de juiste keuze voor jouw manier van lopen.

En wil je toch met een enorm zoeklicht op je hoofd lopen? Prima, ieder zijn ding…. Maar denk er dan aan dat je tegemoet komende lopers, fietsers en auto’s niet aankijkt met de hoofdlamp vol aan, anders verblindt je ze en dat wordt je vast niet in dank afgenomen. En ga je met een groepje nighttrailen buiten de doorgaande wegen, doe dan geen reflectiehesje aan (of doe deze even in je rugzakje). Soms raak je gewoon verblind als er iemand met  mega-reflecterend materiaal in je lamplicht komt…

 

Gear review: Inov-8 X-Talon 225

Na drie jaar trouwe dienst en vele kilometers plezier in veelal barre omstandigheden  (modder, stenen, steile hellingen op en af etc.)  gaven mijn trouwe X-Talon 212 van Inov-8 het eindelijk op. Met een bijna compleet afgescheurd bovenwerk konden ze na een obstacle race zo de prullebak in. Drie jaar is dan ook best lang voor een paar loopschoenen, maar ik gebruikte ze eigenlijk alleen als ik echt super grip nodig had. Voor het serieus lange werk op harde of steenachtige ondergronden waren ze eigenlijk niet comfortabel genoeg, maar voor kort en hevig waren er geen betere.

Hiervoor heb je dus grip nodig…

Daarom wilde ik graag een vervanger die minstens net zoveel grip bood op de modderige steile helling van de Winterswijkse vuilnisbelt. Tijd voor een bezoekje aan Sport-Balance.nl in Breedenbroek.  Een schoen waar je zo veel eisen aan stelt moet je immers passen en vergelijken met soortgelijke schoenen. De keuze bij Herbert en Bianca was weer reuze. De X-Talon 212, 225, de X-Claw275 en de MudClaw 300, allemaal heb ik ze aangehad en er een beetje mee gelopen en bewogen.

Uiteindelijk vond ik de X-Talon 225 het lekkerst zitten en verliet ik daarmee de winkel. De precision fit van het bovenwerk is weliswaar een stuk nauwer en aansluitender dan mijn normale trailschoenen, maar daardoor ‘stuurt’ het ook super nauwkeurig in scherpe draaien en afdalingen op technisch terrein. Schuiven in de schoenen komt hierdoor ook eigenlijk niet voor en dat is een enorm pluspunt om blaren te voorkomen. Superlicht met zijn 225 gram en met een drop van 4 mm heb je enorm veel gevoel met de ondergrond. De schoen voelt daarnaast ook enorm soepel aan. Dat vind ik persoonlijk erg prettig.

Eén van de beste dingen van een X-Talon blijft echter de zool. De basis van de X-Talon serie is gebouwd op de super ‘grippy’ zool. De rest van de schoen is gemaakt om de zool onder je voet te houden zeggen ze op de site van Inov-8 en zo voelt het ook in de praktijk. 8 mm noppen zorgen voor een grip die ik eigenlijk van geen enkele andere schoen ken. Ze zijn bovendien zo gevormd dat de modder en de klei ook weer snel loslaat als je even wat hardere ondergrond hebt. Zelfs met vette klei heb je daarom niet snel het gevoel dat je enorme klompen onder je schoenen krijgt. Ze zijn dan ook ontworpen met de fells in het Lakeland District in het achterhoofd. Maar op de vuilnisbelt en in de modder van mijn Achterhoekse trainingsrondjes doen ze het ook prima. Door de grip kun je met vertrouwen bewegen op natte en glibberige ondergronden en dat scheelt enorm. Het voelt gewoon een stuk zekerder en veiliger en dat maakt het de aanschaf zeker waard in mijn ogen.

Hier voelen X-Talons zich thuis…

Niet alles is positief overigens. Het zijn duidelijk schoenen die voor extremen gemaakt zijn. Trainingen van meer dan een paar uur zijn best te doen, maar echt comfortabel is het dan niet meer in vergelijking met bijvoorbeeld mijn Inov-8 Roclite 290. De grote noppen die zo lekker in de modder grijpen zijn niet super fijn op stukken asfalt. Op één of andere manier voelt dat wat week en wiebelig aan. Waar ze ook niet mee uit de voeten kunnen is nat hout. Boomwortels of boomstammen in het bos die wat groenig zijn moet je zeker ontwijken, want je ligt voor je het in de gaten hebt. Maar als je ze gebruikt voor het doel waarvoor ze gemaakt zijn, dan zijn het perfecte schoenen.

Een filmpje van Inov-8 over de X-Talon serie

Een uitgebreide review van de X-Talon 225 door Ian Corless

 

The Real Kick 2017

(door Henrie Drenthel)

“Het was, het was donker, ik was HELEMAAL ALLEEN”. Dat waren de woorden van Toontje Lager die afgelopen zaterdagnacht door mijn hoofd spookten. Na de BERGischerUltra van 6 oktober waarin ik nog in het gezelschap van André, Heini en Peter liep was The Real Kick afgelopen weekend wel compleet iets anders. Ruim acht uur lang liep ik in de af en toe stromende regen door het Pfalzer Wald in de Noord-Eifel. Vond ik het leuk: ja, was ik alleen: ja, heel erg. Niemand waar tegen je eens lekker kon klagen dat er zoveel blubber en drek lag, of dat de GPX-track niet overeen kwam met de werkelijkheid, gewoon niks, alleen duisternis.

 

De dag begon zaterdag om 7.45 uur op de parkeerplaats bij het Natur-Freunden Laacher Seehaus bij het plaatsje Mendig, alwaar de autoruiten stijf bevroren waren en het zich liet aanzien dat de zon moeite ging doen om door te breken. Met de bus gingen we zo’n 40 km verderop naar het plaatsje Moselkern waar om 9.00 uur de start zou plaats vinden. Vooraf was er de gebruikelijke briefing van racedirector Michael Frenz waarbij werd medegedeeld dat de route net als vorig jaar zo’n 5 km langer zou zijn, namelijk 125 km. Maar ja, wie maalt daar om 9.00 uur om? Vlak voor de start blijkt dat hij z’n trackers op z’n slaapkamer heeft laten liggen maar wachten is geen optie dus die ontvangen we bij het eerste verzorgingspunt bij 30 km.

Er was ons verteld dat de eerste marathon langzaam omhoog liep en dat klopte aardig. Mooie stukken om te blijven rennen wisselden zich af met technische klimmen met de handen op de knieën. Ook was het een kunst om na de overvloedige regenval van de voorafgaande weken de voeten droog te houden want het was overal nat zat. Na een kleine vier uur kwamen we aan bij de eerste verzorgingspost met Biggi en Sacha waar ik ook de eerder genoemde tracker in ontvangst nam. Was ik ook voor het thuisfront weer te volgen 😊. Net toen ik daar weer verder wilde kwamen Peter en Jordy aanlopen. Twee Nederlanders die ik de avond ervoor al had ontmoet in het Naturfreundenhaus. Ze waren bij de start al snel bij mij weg gelopen maar waarschijnlijk onderweg ergens verkeerd gelopen.

Op ging het naar de centrale verzorgingspost. Ik ging gelijk weg met een Duitser (Tilman) uit de buurt van Stuttgart, die voor de tweede keer meedeed. We kregen te horen dat dit niet zoals afgelopen jaar in het lekker verwarmde Heunenhof was maar gewoon onder een partytent in de buurt daarvan. Dat was wel even een mentale domper, maar ja, gewoon maar doorgaan toch? Ruim binnen de zes uur kwamen we aan en hier stonden ook de dropbags. We werden lekker in de watten gelegd en er was een overvloed aan lekkere dingen. Een bak lekkere bonensoep en een blikje RedBull gaven mij weer vleugels (dacht ik). Samen met Tilman begon ik aan de tweede lus richting Monreal om daarna weer op dezelfde verzorging terug te komen. De droge kleren die ik aan had gedaan gaven een prettig gevoel maar de bonensoep kwam goed binnen.

De eerste beste beklimming was een serieuze met tal van haarspeldbochten en trappen. De soep lag inmiddels als een blok op m’n maag en ook de droge kleren voelden nu als een iets te dikke jas. Bovenop even recupereren en daarna nog een stukje bushwacking omdat de track weer over een stuk niemandsland ging. Het goede gevoel van de eerste marathon was inmiddels wel een beetje weg. Ik hobbelde maar braaf achter Tilman aan en een paar kilometer voor de controlepost hakte ik voor mijzelf de knoop door. De cut-off tijd voor de derde lus was gezet op 20.00 uur dus met ca 18.00 uur zouden we dit makkelijk halen, maar ik voelde dat de echte vorm er niet was en besloot de derde lus niet te lopen maar bij de verzorging even goed te eten en drinken, droge schoenen aan en richting de finish te vertrekken. Na drie kwartier bijkomen ging ik om goed 19.00 uur, het was inmiddels stikdonker geworden, weer richting het Laacher Seehaus.

Door deze actie was ik op kop van de race gekomen en dat is in het aardedonker een hele rare gewaarwording. In de baan van mijn hoofdlamp zie ik allerlei oogjes in het bos en regelmatig springen er wat reeën voor mij langs over het pad. Aan de omgewroete paden kon ik zien dat er hier in de regio ook wilde zwijnen voor komen. Na de confrontaties met verschillende Bambi’s schrok ik mij dan ook het apelazarus toen ineens op minder dan tien meter afstand in de struiken er een wild geknor opstak en ik galopperende varkenspoten hoorde. Het geknor kwam denkbeeldig heel agressief over maar doordat het donker was kan dit heel goed een inbeelding zijn geweest. De lieve wilde zwijntjes zullen zelf wel veel harder geschrokken zijn van dat ene Holländische Schwein wat daar met een hoofdlamp en een hartslag van bijna 200 ineens bergop begon te versnellen. Wat zullen ze gelachen hebben. Gelukkig kwam om ca 22.00 uur de eerste groep van vier lopers mij achterop en konden zij de wilde-dieren-kastanjes uit het vuur halen.

Het was inmiddels zondag geworden en ik kwam bij de laatste verzorgingspost aan, wederom perfect georganiseerd door Birgit en Sacha. Topservice. Heerlijk gasbrandertje onder de partytent en een strandstoel met een dekentje. Twee kopjes thee met druivensuiker, een mok bouillon en ik kon verder richting finish welke volgens Sacha op ongeveer 6 a 7 km afstand lag. Nou dit was dus ruim tien kilometer en met de snelheid die ik nu nog had is dat toch circa een half uur langer dan verwacht. Maar ja, niet klagen, gewoon doorgaan.

Inmiddels was het zachtjes regenen overgegaan op stortregenen en bij de eerstvolgende klim liep ik letterlijk in de wolken. De track gaf weer een pad aan dat er niet was en de bodem lag compleet vol met blad dus het was werkelijk alleen op de GPS-handheld lopen totdat er weer iets in beeld kwam dat op een pad leek. Na onder de snelweg te zijn doorgegaan kwam de finish in zicht. In het plaatsje Maria Laach rechts i.p.v. en dan nog één bos door en na precies 18.00 uur wandel ik het terrein van de Naturfreunden op.

Het was weer een geweldige belevenis. Gemoedelijk, kleinschalig, prachtige omgeving maar André en Heini wat heb ik jullie gemist onderweg. Op naar de Bello Gallico in de Kempen op zaterdag 16 december.

Vikingen op de Posbank

Trailruns schieten de laatste jaren als paddestoelen uit de grond. Naast de bekende organisaties, met honderden deelnemers aan de startlijn, zijn er ook de onbekendere trailpareltjes. Soms moet je ze zoeken, soms kom je ze bij toeval tegen. De trail van Viking Outdoor van afgelopen zaterdag (21 oktober) is er zo eentje. Als je tenminste houdt van kleinschalige trailruns die voor en door liefhebbers georganiseerd worden in een terrein dat gerust pittig genoemd mag worden.

Henrie, Eric en ik hadden ons ingeschreven voor de langste afstand van 30 km. We mochten daarom bijtijds uit de veren, want om 9:00 was de start gepland. Gelukkig is Dieren niet zo ver rijden vanuit de Achterhoek. De brandweerkazerne was makkelijk te vinden en de vlaggen van Viking Outdoor wezen verder de weg. Een tentje en een paar tafels van de organisatie was eigenlijk de hele organisatie. Kleedkamers en douches waren aanwezig binnen bij de brandweer. Meer heb je niet nodig toch?

We waren zoals gewoonlijk aan de vroege kant. Koffie en een startnummer hadden we dan ook al snel geregeld, maar ook later zagen we geen grote wachtrij. Echt heel kleinschalig dus. Het was niet warm en er waaide een koude wind achter het gebouw langs. De kleedkamer zat dan ook al snel vol met deelnemers die gezellig binnen op de start stonden te wachten. Een dreigende bui lokte ook niemand naar buiten. Uiteindelijk stonden we als drie musketiers met een regenjasje aan tussen de paar handenvol deelnemers bij de start terwijl de eerste druppels begonnen te vallen.

Kort na de start begon het serieus te regenen, echt herfstig weer. Maar aangezien we meteen het bos inliepen met veel beuken, die nog goed in het blad zaten, hadden we er geen last van. Het regenjasje ging dan ook al snel uit aangezien de vele klimmetjes de lichaamstemperatuur vlot op lieten lopen. Het was wel duidelijk herfst in het bos, het blad verkleurde bijna als je er naar keek, maar qua temperatuur ging het nogal. De koplopers waren al snel uit ons gezichtveld verdwenen en we liepen eigenlijk alleen met ons groepje van drie en nog iemand die bij ons liep.

Heuvelop, heuvelaf, links en rechts renden we allerlei paadjes in. De Posbank en de Veluwezoom vormen een geweldig natuurgebied waar we in het verleden ook regelmatig geweest zijn voor o.a. de Jutbergtrail, Veluwezoomtrail en de Klein Zwitserlandtrail. Maar als iemand die het terrein goed kent een parcours uitzet wordt je nog vaak verrast hoe mooi het kan zijn en hoeveel onbekende paadjes er te vinden zijn. Helemaal top, maar moesten wel het koppie er steeds bij houden aangezien de lintjes vrij spaarzaam opgehangen waren en niet altijd even zichtbaar. Maar als groep sta je sterker, zo ook nu. Als er iemand verkeerd dreigde te lopen was er altijd wel iemand die op tijd ingreep.

 

Vanuit het bos kwamen we de heidegebieden op en werd het terrein meer open. Gelukkig was de regen inmiddels gestopt en was het eigenlijk prima loopweer. Jammer dat het nog grijs en grauw wat en de prachtige uitzichten op de heuvels niet te zien waren. Na een lusje waarin we eerst de koplopers van de 30 km tegenkwamen en later de deelnemers van de 21 km verlieten we de heidevelden en liepen we over de stuifzanden richting de brandtoren. Maar voor we daar waren hadden we al dat zachte zand al een paar keer vervloekt. Het leek wel alsof al onze energie zo het zand in vloeide.

Maar nadat we de stuifzanden eindelijk achter ons hadden gelaten kregen we weer stevige bosgrond onder de voeten. Hierdoor werden we meteen weer wat vrolijker. Het eind kwam bovendien ook langzaamerhand al weer in zicht. Net op tijd overigens, want mijn benen begonnen ernstig te protesteren. Eerder in de week had ik me laten verleiden om flink diep te gaan tijdens een zware crossfit training. De spierpijn was nog niet eens over toen ik aan de start stond, en mijn hamstrings voelden nu aan als pianosnaren.

De verzorgingspost (waarvan we dachten dat deze op 14 km zou staan, maar die op 23 km eindelijk in beeld kwam), was dan ook een welkome pauze. Een handvol winegums naar binnen gooien en even de spanning van de benen doet toch altijd weer wonderen. Het laatste stukje naar de finish waren niet de makkelijkste door de modder en het feit dat we weer heuvelop en heuvelaf mochten. Maar toch haalden we met zijn drieën de streep zonder verder al te grote problemen te ondervinden.

Weer een mooi evenement achter de rug en met 590 hoogtemeters in 30 km zeker een pittige. Het gros van de deelnemers aan de kortere afstanden was al lang naar huis, maar tot ons geluk hadden we nog steeds warm water toen we gingen douchen. Heerlijk! En toen we ook nog een lekkere goed gevulde bak erwtensoep konden scoren waren we al snel weer redelijk op krachten. Maar goed ook, we waren immers weer ruim op tijd terug om de zaterdagse boodschappen te gaan doen….

De route op Relive
De route op Strava
De site van de organisatie 

 

 

 

 

Van het pad af in Salzburg!

(door Martijn van Dijk)

Wat begon als een wens van Linda om een keer een trail te lopen in een land verder dan Nederland of België werd de hooglanden van Schotland. Helaas kon dat uiteindelijk niet doorgaan omdat dit in het weekend viel gelijk met de verjaardagen van onze dochters. Het mooie alternatief werd snel gevonden de Gaisbergtrail in Salzburg Oostenrijk. We zijn de vrijdag afgereisd en hebben de zaterdag gebruikt om de start alvast te verkennen, de omgeving en natuurlijk Salzburg zelf.

Wat we in het verleden tijdens andere trails nog niet meegemaakt hadden was dat je vooraf heel goed kon zien aan het landschap hoe en waar de route naartoe ging op basis van de route die we ontvangen hadden. Vanuit de oude stad Salzburg richting de Gaisberg (met antenne) en vanaf de Gaisberg naar de oude stad Salzburg. Ik zal je vertellen dat dat voor ons beide extra spanning meebracht ook omdat we wisten dat de eerste 12 tot 13 kilometer bijna alleen maar naar boven ging.

De dag van de trail begon bewolkt met veel regen in de morgen tijdens ons ontbijt maar gelukkig miezerde het tijdens de start. Vanaf de Kapitalplatz liepen we richting de eerste berg de Kapuzinerberg. We liepen eerst via een brug over de rivier de Salzach via smalle paadjes door het oude centrum met kinderkopjes naar de eerste trap, we zouden uiteindelijk 1718 traptreden zowel verhard als onverhard nemen en dat niet allen naar boven maar ook naar beneden.

Na de Kapuzinerberg liepen we een stuk door Schallmoos richting de volgende berg, de Kühberg. Ik moest effe stoppen na een stukje tussen de moestuinen door te hebben gelopen omdat ik geen water uit de waterzak kreeg. Dat duurde een tijdje en een aantal mensen haalde ons in en één man vroeg me of hij kon helpen en ik vertelde hem dat het opgelost was. Ik kwam met hem in gesprek en na een tijdje bleek het de slotloper te zijn. Daar moesten we uit de buurt blijven werd ons doel.

De Kühberg was/is erg stijl, heel erg glad en technisch, geweldig om te doen en het bleek dat de stokken erg gewenst geweest waren. Oh ja die van mij lagen in de auto en die van Linda zaten achterop haar rugzak, niet gebruikt dus op dat moment!

Na de Kühberg liepen we via mooie gladde, vol met blad, technische rots paden richting de Oberjudenberg. De omgeving was geweldig veel vergezichten en mooie kleuren van het bos. Oh ja dit ging ook gewoon nog steeds omhoog.

Van de Oberjudenberg ging het weer technisch omhoog naar de top van de Gaisberg. Het was/is opnieuw erg stijl, heel erg glad en weer geweldig om te doen. Als onze kuiten praten konden dan hadden ze ons van alles verwenst, dat weet ik zeker! Naar 13,3 km waren we op de top!

Op de Gaisberg een Nüdelsuppe, een banaan en een cola met Redbull naar binnen gewerkt. Alles bij elkaar bleek dit een goeie combinatie te zijn om enorm te boeren op de weg naar beneden. De Nederlandse lokroep met echo in de Oostenrijkse Alpen zal ik maar zeggen.

Op de top hadden ze al verteld dat de route opnieuw technisch was en enorm glad door de regenval. Dit hebben we gemerkt en ja ik viel weer onderste boven, letterlijk ondersteboven een steile helling af maar kon me vasthouden aan het hoge gras.

Naar beneden, rotsen, boomwortels, heel veel losse stenen, veel bladeren op de paden, asfalt en opnieuw erg technisch.

Eenmaal weer in het dal ging het laatste stuk door een woonwijk en langs het water op naar de finish, eerlijk gezegd vonden we dit allebei het meest niet leuke stuk van de trail. De ontvangst was weer geweldig op de Kapitelplatz met natuurlijk een alcohol vrij biertje, nou biertje, gewoon een halve liter!

Al met al een zeer uitdagende, technische en één van de zwaartste halve marathon trails van Oostenrijk. Zoek je het avontuur dan kunnen wij deze zeer aanraden.

Link naar de route gemaakt door Relive

Link naar de website van de organisatie

Lochemtrail 2017

Wie mijn verhalen een beetje volgt, weet dat ik nogal eens de grenzen op zoek van mijn mogelijkheden op trailgebied. Vaker wel dan niet kom ik volkomen uitgewoond over de streep en is het plezier op dat moment nog even ver te zoeken. Dat komt dan later weer. In de trainingen is het meestal andersom, daar staat plezier voorop. Zeker tijdens groepsloopjes etc. is plezier het belangrijkste. Vaak eigenlijk nog leuker dan een wedstrijd.

Deze keer zou de Lochemtrail een beetje een combinatie worden, tenminste dat was de bedoeling. Met een groepje trainingsmaatjes van AVA’70 zouden we de 21 km doen. Een ander groepje zou de 11 km gaan doen. Voor de start was het al een vrolijke boel, waarbij een groepsfoto natuurlijk niet mocht ontbreken.

Direct na de start mochten we omhoog de Kaleberg op, goede warming up en de toon was meteen gezet voor de komende kilometers.  In de ochtendzon kwamen de herfstkleuren al mooi tot hun recht. Paar keer omhoog en omlaag via allerlei mooie bospaadjes en daarna richting de Lochemse Berg. Ons groepje liep in een rustig tempo en er was volop ruimte voor grappen en grollen. Medelopers in de buurt werden daar volgens mij af en toe helemaal flauw van….

Hoofdaanstichter van de vrolijkheid Marco werd echter al vrij snel minder vrolijk. Na een mooi wegseizoen kon hij de mentale oversteek naar de trails blijkbaar niet aan. Tussen de oren kwam het niet goed en van de oren verder naar beneden ook niet. Hij besloot af te haken en naar de 11 km over te stappen.

Na veel enkelproblemen afgelopen maanden  durfde Rianne nog niet vol vertrouwen te vlammen op de technische klimmetjes en afdalingen. Na nog de Paaschberg overwonnen te hebben was ze er duidelijk over. We moesten maar verder lopen, ze kwam wel wat later… Het leek wel het liedje van Drs P waarin er steeds een kindje uit de trojka wordt gegooid…

Onverstoorbaar gingen we verder met zijn viertjes, aangevuld met wat lopers die bij ons in de buurt liepen.  Nu werd het wat vlakker en ging het richting de camping. Prima te lopen stukken, wel wat saai in mijn ogen. Anderen vonden het lekker om even bij te komen. Doordat het vlakker werd ging het tempo heel iets omhoog, maar nog steeds goed te doen.

Bij de verversingspost deden we ons even te goed aan alles wat er te eten en te drinken was. Voor een 21 km eigenlijk bijna niet nodig als je met een racevest loopt waar je zelf wat te drinken in meeneemt, maar wel heel lekker… Hierna een stuk door een bosje en daarna mochten we een stukje door de stal van een boer. De lucht van koeien in de stal deed me denken aan vroeger, maar ik had geen tijd om daar lang bij stil te blijven staan. Verder door de modder tussen de voerkuilen. Mijn schoenen bleven nog net aan mijn voeten.

Van hieruit ging het weer terug richting de finish en ergens raakten we Peter kwijt. Die kon het tempo wat steeds wat verder omhoog ging net niet meer bijbenen. Weer eentje uit de trojka gevallen…. Eric, Tracey en ik voerden het tempo nog heel iets op aangezien we over redelijk harde vlakke paden liepen en zo begonnen we vrolijk medelopers in te halen.

Dat is natuurlijk altijd een lekker gevoel als je nog zoveel over hebt dat je kunt versnellen aan het eind en dan een inhaalrace begint. Onze trojka pikte de ene na de andere loper in. Het tempo zat er goed in, terwijl ik toch nog wel het gevoel had dat ik kon genieten van de herfstkleuren in het bos en alles. Het feit dat ik de weg prima weet in dit gebied helpt daarbij natuurlijk ook.

Met nog enkele kilometers tot aan de streep kwamen we weer terug bij de Lochemse Berg. Een nare lange klim claimde het volgende slachtoffer uit onze trojka. Tracey haakte af en kon ook in de afdaling niet meer bijkomen. Eric en ik zetten nog maar weer eens wat aan. Ik keek af en toe uit mijn ooghoeken naar hem om te zien hoe het er voor stond. Beetje stangen is natuurlijk altijd leuk en ik was van plan om hem even heel diep te laten gaan in het laatste stuk. Maar daarvoor moest ik ook stevig tempo lopen, knallen dus op dat laatste stuk.

Nog een paar valse klimmetjes en lekker snelle afdalingen kwam uiteindelijk de finish dichterbij en met een grote grijns kwamen Eric en ik over de streep. Na een paar minuutjes gevolgd door Tracey en nog wat later door Peter en Rianne.

Terug bij camping Reusterman zaten onze maatjes van de 11 km al lekker in het zonnetje te genieten van een lekkere gratis bak snert. Ook zij hadden een heerlijke Lochemtrail gehad. Goed georganiseerd, goed uitgepijld en heerlijk kleinschalig. Wat een geweldige loop. Eentje die meer deelnemers verdiend.

Meet foto’s op mijn FaceBook

Trailrun Terschelling

(door Tracey Jewell)

In 2012 deed ik mee aan de Berenloop op Terschelling en we zeiden toen al dat we een keertje terug wilden. Toen ik de Trailrun Terschelling   in januari op Facebook langs zag komen, kon ik het even niet laten en heb me gelijk ingeschreven. Naast de 25 km hadden ze 50 km en ook 15 km.  Ik dacht gelijk aan mijn moeder en heb haar die middag ook ingeschreven (eerst natuurlijk gebeld!). 10 maanden de tijd om te trainen, moet ons lukken…

10 maanden later is het zover. We gaan richting Terschelling voor de trailrun. Er staat een stevige wind in Harlingen maar de overtocht valt gelukkig wel mee. De bekende Brandaris toren in West-Terschelling  komt snel in zicht. We gaan direct door naar ons verblijf in Midsland Noord. Onderweg  komen de herinneringen weer naar boven van de moelijke laatste kilometers van de marathon. Ik loop tegenwoordig een stuk minder dan 5 jaar geleden dus ben benieuwd hoe het zondag gaat.

Vrijdagavond gaan mijn moeder en ik een stukje hardlopen richting de Noordzee. Er staat een stevig wind maar is lekker uitwaaien. Wat een prachtig uitzicht! De duinen vallen wel mee en we hopen stiekem dat het parcours zondag ook ongeveer zo is. Na 3 kilometer keren we om en lopen oftewel vliegen we terug naar het huisje!

Zaterdagochtend fietsen we richting West-Terschelling om onze startnummers op te halen en de start en finish alvast te verkennen. Zoals voorspeld, staat er een harde wind met veel regen. Na 6 km tegen de wind in fietsen komen we als verzopen katten aan bij “Mooi Weer” (de organisatie) gevestigd in West. Gauw fietsen we richting het hotel waar we morgen gaan starten/finishen en fietsen via de fietspad door de duinen terug. Wat een prachtig landschap! Gelukkig hebben we nu wind mee en vliegen letterlijk terug. Het blijft even droog tot de laatste kilometer.

Het is zover…. race day. De zon schijnt en er staat weinig wind, phew!. Het tegenoverstelling van gisteren! De 50 km begint om 10 uur, wij beginnen ‘s middags pas. Als de zenuwen beginnen op te lopen, rond een uur of elf rijdt Allard ons richting de start. Op de heen weg denk ik weer terug aan de Berenloop, toen waren de tuinen (en bomen) versierd met knuffelberen. Geen knuffels dit keer maar wel een stuk minder druk! Bij het hotel is het nog erg rustig, misschien moet de ochtend veerboot nog aankomen dacht ik.

Door de hoge aantal inschrijvingen (in verhouding met vorige edities) worden er in 7 waves gestart. Een voor de 50 km,  2 voor de 25 km en 4 voor de 15 km. Ik zit in de tweede wave en mijn moeder de vijfde.   Even een stukje inlopen en mijn moeder heel veel succes wensen. Klokslag 12:30 gaan we (+/- 150 lopers) van start.

Voor de eerste paar kilometers lopen we door het mooie bos en ik kom snel in mijn ritme. Bij 3 kilometer komt de eerste beklimming en we lopen door mulle zand de duin op. De bekende Brandaris toren komt in zicht. Wat een prachtig uitzicht als je naar boven loopt! Ik denk gelijk aan mijn moeder en hoop dat het straks goed met haar gaat. Na een flinke daling lopen we richting het strand achter West.  We slingeren door de “groene strand”, zandachtige, smalle paden met veel lage struiken . Er is veel bochtenwerk en de lage struiken naast en over het pad maken het moeilijk een ritme te krijgen. We bereiken gauw de volgende duin en de lopers voor me beginnen te wandelen. Stiekem vind ik het even  fijn! Boven aan de duin is er een prachtig uitzicht maar we moeten gauw weer dalen. Ik volg in de voetstappen van de lopers voor me en vlieg naar beneden. Even bij de drankpost een bekertje water pakken (er was niets anders) en ga klimmend de duinen weer in. Weer een flinke afdaling naar beneden. Ik denk weer aan mijn moeder en hoop dat het goed met haar gaat. Ze zal inmiddels al gestart zijn.

De paden worden langzamerhand weer wat breder en het gaat een stuk beter. Een man naast me begint in het Engels tegen me te. Ik vind het fijn even afleiding te hebben voordat we de duinen weer induiken met de smalle zandpaden.

Bij West aan Zee lopen we de duin op en maken een steile afdaling naar de strand toe waar de zon nog schijnt en een prachtige uitzicht! We lopen ongeveer 2 en half kilometer lekker op strand (fijne harde zand en geen struiken!) en duiken de duinen weer in. Bij 18km krijg ik het even zwaar, sinaasappel bij de drankpost gepakt maar had ik niet moeten doen. Het bleek geen goede combinatie te zijn met de gel wat ik eerder had genomen. Ik begin me misselijk te voelen. Weer de kleine bochten op en af tussen de struiken door. De blaren aan mijn voeten worden steeds erger. Ik denk weer aan mijn moeder en hoop dat nog steeds goed gaat. Ik praat even streng tegen mezelf. Als mijn moeder 15 km kan lopen dan kun jij dit ook!

Als geroepen kom ik dezelfde man tegen die engels tegen me sprak. Ik vertel hem even beleefd dat misschien nederlands makkelijker is en we praten gezellig even verder. Bij 22 kilometer laat ik hem verder gaan als ik begin me weer misselijk te voelen. Wat was dat laatste kilometer zwaar. Met de finish in zicht zoek ik Allard in de verte op maar zie hem niet. Eindelijk over de finish en voel me erg opgelucht maar heel trots dat ik het gehaald heb. Allard is er om me op te vangen en ben erg blij om hem te zien. We lopen gauw richting de auto om iets warms aan te trekken en mompel iets over dat ik mijn moeder ga opvangen. Allard blijft bij de finish. Ik  loop oftewel wankel tegen de looprichting in om min moeder op te zoeken. Er zijn nog veel lopers die binnen moeten komen. Na 1 kilometer zie ik mijn moeder door de bos lopen en ze ziet er behoorlijk fris uit. Totdat ze bij me komt. Haar gezicht is bloederig met krassen en haar hand is gekneusd . Het bleek dat ze bij 6km gestruikeld is en op haar gezicht is gevallen. Aardige lopers om haar heen hebben haar weer op haar voeten getild en ze is richting de drankpost bij 7.5km op het strand gelopen om hulp te krijgen. Ze hebben goed voor haar gezorgd, even de bloed van haar bril en gezicht gepoetst en ze is verder gaan lopen. Ze wilden haar meenemen in de quad naar de start toe met andere uitvallers . In mijn moeder’s woorden “ I haven’t come all this way to stop now” en zij is gewoon verder gaan lopen.

We lopen de laatste kilometer samen en ze maakt een eindsprintje. Ik kan haar niet bijhouden!  Ik ben super trots op mijn moeder dat het haar gelukt is. Wat een prestatie! Het blijkt dat ze zelfs 15.6km gelopen heeft omdat ze even een stukje verkeerd heeft gelopen. Ben super trots op haar.

Als we maandagochtend weer richting Harlingen varen, hebben we het weer over om een keertje terug naar Terschelling te gaan. Wat het de volgende keer gaat worden weten we nog niet maar mijn moeder gaat zowiezo volgende keer mee als supporter. Dit was even genoeg!

 

BERGischerUltra 2017

(door Henrie Drenthel)

“Zwijgend stappen we gedrieën naast elkaar door de donkere nacht terwijl de regen horizontaal aan onze koplampen voorbij schiet”.
Zo maar een passage van de BERGischerUltra (BU) waar Heini Rave en ondergetekende zich ingeschreven hadden voor de Mitteldistanz van zo’n slordige 125 km. André Bleumink was deze tocht onze steun en toeverlaat die ons op vooraf bepaalde plekken voorzag van eten en drinken en regelmatig stukken met ons meehobbelde en ons zodoende er doorheen sleepte.

Donderdagmiddag vertrokken wij vanuit Aalten naar de jeugdherberg in Lindlar, een klein plaatsje ten oosten van Köln in het Bergische Land, ten westen van het Sauerland. Bij aankomst om 18.15 uur kregen wij gelijk van racedirector Michael Frenz een korte briefing en daarna ging het linearecta naar de plaatselijk pizzeria om nog even goed te bunkeren. Na wat pizza’s, pasta’s en een paar Keulse biertjes ging het al weer redelijk op tijd richting jeugdherberg waar we omstreeks 22.00 uur lekker in onze stapelbedjes doken.

Vrijdagochtend 5.00 uur is het al weer reveille. Gauw de reeds klaargelegde loopkleren aan en dan snel Frühstücken met een paar bakken koffie. De start is gepland om 6.00 uur en een kwartier daarvoor is het redelijk droog, het miezert ietsje. Na een laatste briefing blijkt dat er 13 personen aan de start staan met daarnaast nog 2 DNS-jes. De Garmins worden aangezet op jacht naar een satelliet en elke loper wordt voorzien van een tracker waarmee hij de gehele route op afstand te volgen is. Dit systeem is toch elke keer wel weer een fijne uitkomst voor thuisblijvers en andere geïnteresseerden. Even na 6.15 uur ‘stuiven’ Heini en ik ook het parkoers op. Het plan is om de makkelijke stukken lekker te dribbelen en de zware stukken te hiken. Al gauw blijkt dat we dit wel iets moeten aanpassen; makkelijke stukken zijn er niet door de overvloedige regen van de afgelopen dagen is het één grote modderpoel en de zware stukken zijn lompzwaar geworden.

Doordat we de hele afstand verdeeld hebben in globaal drie marathons en deze weer opgeknipt in 3-4 stukken blijven de etappes overzichtelijk. Ergens tussen het eerste en tweede punt komt Peter Scheutjens ons achterop. Hij heeft ons de tweede kilometer ingehaald met de 4-mans kopgroep (Marek, Maarten, Francois en Alexandre) maar kon hun tempo net niet helemaal volgen en is vervolgens een stukkie verkeerd gelopen. Nu loopt hij mooi in ons tempo mee en al gauw lopen we André tegemoet die bij een plaatselijke bakker koffie heeft gescoord. Dit is op dit moment geweldig en lekker met een krentenbol erbij gaan we verder richting het eerste marathonpunt in het plaatsje Dhünn. Dat bereiken we na circa 7 uur en besluiten daar een wat langere pauze te houden en Heini’s gasbrander te gebruiken om wat GoodNoodles te maken. Lekker wat hartigs.

Hier is het ook dat ik voor het eerst last heb van blaren op m’n kleine tenen. Door alle regen en modder zijn m’n voeten zo week geworden dat zich er een grote blaar heeft gevormd die inmiddels ook geknapt is. Beetje drogen en wat tape erover en verder gaat ie. Het fijne lopen is nu toch wel een beetje ver te zoek als zich de voetproblemen uitbreiden tot de gehele bal onder de voet en het voelt alsof ik daar op een soort siliconenkussen loop. Lopende de dag zijn we toch een paar keer verkeerd gelopen en zitten nu aan zo’n drie kilometer extra dan de GPX-kaart aangeeft, maar ja, wie maalt daar om. Kilometers maken toch? Bij 70 km lukt het ons niet om net voordat het donker wordt een restaurantje of een Imbiss te vinden dus beperken wij ons weer tot wat kokend-water-maaltijden die overigens prima smaakten. Met de voeten is het inmiddels helemaal naadje. Bij de warme kachel in de auto droog ik ze zo goed en zo kwaad dat het gaat waarna André ze met elastische sporttape omzwachteld.

Nu droge sokken en schoenen aan en hopen dat het beter gaat. Niet dus. Voelt nog steeds k*t. Dus maar even een Paramolletje en niet meer aan denken. We hoeven tenslotte nog maar 58 km tot de finish.
Inmiddels is het weer donker geworden en kunnen de koplampjes weer aan. De buienradar geeft kans op droge perioden aan maar dat was van korte duur. Van 20.00 uur tot een uur of vijf heeft het de hele tijd min of meer geregend.

Zondagmorgen 0.00 uur; we hebben er ongeveer 90 kilometer opzetten en eerlijk gezegd ben ik er wel een beetje klaar mee. Continu die regen, modder en nattigheid. Het parkoers is hier lang niet zo uitdagend dan de zaterdag. Gewoon saai soms met brede verharde wegen. Voor nu wel prima omdat het hardlopen in het donker niet wat werd. Bij de eerste poging ging Peter bijna onderuit en wist hij zich nog net op de been te houden al brak zijn stok daarbij wel in tweeën. Maar ach, hij hoeft nog maar 150 km. Moet er niet aan denken. Onze tocht is al een zware mentale opgaaf waarbij de steeds aanwezige auto steeds harder roept om lekker in de warmte plaats te nemen en het laatste stuk te laten voor wat het is. Steeds maar weer zetten we door en beginnen we toch weer aan de volgende etappe. Er sluipt ook een soort gewoonte in. Net drie marmotjes in een trapwiel.

Het tempo blijft eigenlijk de hele nacht door hetzelfde al begint voor mij elke etappe meer zeer te doen om weer op gang te komen en helemaal de afdalingen waarbij je voeten alle kanten in de schoenen schuiven doen onbeschrijfelijk zeer. Maar ja, na elke afdaling komt er gelukkig weer wat vlaks ofwel bergop waarbij de pijn weer af kan nemen. Zo’n 15 kilometer voor het eind kom ik op het stuk parkoers waar in een paar weken terug samen met Claudia nog zo de heuvels op kon rennen maar geen haar op mijn hoofd die daar nu nog aan denkt. Twaalf kilometer voor het einde is onze laatste stop in een partytent bij een Dorfgemeinschaftshaus waar we nog lekker een CupaSoupje nemen en dan full-speed richting finish in Lieberhausen gaan.

Via de LegendsTracking hadden wij inmiddels gezien dat er nog maar één loper achter ons loopt en vier voor ons. In totaal dus nog slechts 8 deelnemers. Dit geeft toch wel weer een soort boost die de pijn weer naar de achtergrond drukt. Sterker nog, de laatste vier kilometers hadden nog de nodige hoogtemeters en het leek wel of we naar boven vlogen. Boven wachten wij uiteraard weer op elkaar want Peter was zo verstandig om niet aan deze jeugdige overmoed mee te doen en in z’n eigen tempo omhoog te gaan. De laatste kilometer breekt aan en we zien dat we het gaan redden binnen de 26 uur. Nu hadden wij vooraf geen enkel idee wat we hier moesten verwachten aan eindtijd en gelukkig heeft dat ook de hele weg niet meegespeeld.

Nog even de laatste klim op knallen en rond 8.00 uur zaterdagmorgen stappen wij het terras op bij Gasthof Rheingold in Lieberhausen. We did it! Uiteindelijk waren het 127,8 km in 25 uur en 51 minuten. Voor ons beiden een nieuw afstandsrecord en een noodgedwongen zware mentale battle.
Vraag me nu hoe het was en ik zal zeggen; geweldig. Onderweg was dit gevoel lang niet altijd aanwezig maar toch overheerst de trots van het doorzetten en vastbijten. De onderzijde van mijn voetzolen zien er nog steeds uit als een ontplofte mol, maar ja, dit heelt wel weer. Als je me vraagt doe je zoiets weer? Is het antwoord simpel, ja graag. Maar dan graag wel een beetje minder nattigheid. Overigens niet bij de BERGischerUltra, want dit was de laatste editie.

Speciaal woord van respect voor Peter, die toen wij inmiddels gedoucht waren zijn droge kleren weer aan had en gewoon stug verder ging waar ie mee bezig was. De gehele 244 km uitlopen en na 59 uur en 51 minuten komt hij als enige finisher aan bij de jeugdherberg in Lindlar. Wat een klasbak.

BERGischer Grüsse, Henrie Drenthel

Meer foto’s van André 

Genieten in het hoogveen (deel 2)

Waar in eerdere stukjes al het Vragender-/Korenburgerveen en het Zwilbrocker Venn werden belicht, wil ik deze keer een stukje over de grens met Twente stappen. Rondom Haaksbergen, richting en en over de Duitse grens zijn een aantal natte bos- en hoogveengebieden te vinden die bijna aan elkaar vast zitten. Je kunt ze los van elkaar verkennen en er mooie rondes maken. Maar voor de kilometervreters is het natuurlijk ook mogelijk om een ronde te maken die meerdere gebieden meepakt.

Het Haaksbergerveen is het grootste gebied qua hoogveen. Vooral in de winter is het bijna overal nat en zompig en loop je over paden die hopenlijk de boel nog een beetje begaanbaar houden. Door indamming en regulering wordt de waterstand hoog gehouden om het veen de kans te geven te herstellen. Dat blijkt goed te werken, het veen groeit weer aan.

Tijdens het lopen kun je vooral veel (water)vogels zien die er overwinteren of het gebied op doortocht gebruiken om bij te tanken. Maar ook vogels die er het hele jaar blijven, diverse soorten roofvogels heb ik er gezien. Daarnaast kun je in het voorjaar/zomer heel veel kikkers horen en in de zomer wil het nog wel eens muggengebied zijn. In de zomer wil het in het weekend nog wel eens wat drukker zijn, maar verder heb je hier vaak het gevoel dat je alleen op de wereld bent.

Het landgoed ‘t Lankheet is een minder bekend gebied met meer bos, maar ook vaak nat. Kleine heidevelden, vennetjes en essen worden door mooie bossen omsloten. Oude monumentale  en typisch Saksische boerderijen maken het plaatje af.

Het Buurserzand is niet, zoals de naam doet denken, een grote zandvlakte, maar een nat heidegebied. In de zomer heeft het vaak wel wat van een savanne: uitgestrekte graslanden met daarin ruige scheefgewaaide jeneverbesstruiken en dennen. Een kudde roodbonte koeien doet zijn best om het gebied te begrazen zodat het niet dichtgroeit, daarbij regelmatig geholpen door de schaapskudde. Later in de zomer kleuren de heidevelden in paarse tinten. Het gebied wordt doorkruist door vele paadjes waardoor je er lekker kunt zwerven. In de winter is de kans groot dat je natte voeten haalt, ’s zomers valt dat reuze mee.

Meer richting de Duitse grens en net er over kun je rondstruinen in het Witte Veen, een prachtig natuurgebied met ruige graslanden, poelen, heide, bos en hoogveen. Vroeger het domein voor smokkelaars om hun waren over de grens te brengen. De oude grenspalen kun je her en der nog vinden.

Routes om te lopen zijn er vanaf verschillende parkeerplaatsen van o.a. Natuurmonumenten. Via Google kun je deze makkelijk vinden. Bestaande routes kun je vinden en als gpx bestand voor je GPShorloge of handheld downloaden via Gpsies.com of Wikiloc.com. Ook kun je de MTBroute Haaksbergen als leidraad nemen en daar zelf wat omheen slingeren om de mooiste paadjes mee te pikken. Gewoon zelf wat rondzwerven kan natuurlijk ook altijd en levert vaak de meest onverwachte momenten op.

Foto’s Haaksbergerveen op Facebook.

Genieten in het hoogveen (deel 1)

In mijn trainingsgebied bevinden zich een paar heel bijzondere stukjes natuurgebied waar ik altijd enorm van kan genieten. Het gaat hier om een paar van de zeldzame stukjes hoogveen-gebied die nog te vinden zijn in de Achterhoek en Twente. Hoogveen was tot pakweg een eeuw geleden overal te vinden in Twente en de Achterhoek, maar is door turfwinning en ontginningen ten behoeve van de landbouw grotendeels verdwenen. Verdroging door afwatering en verbossing zorgden er voor dat de overgebleven stukjes zwaar in de verdrukking kwamen.

Door ingrijpen van natuurorganisaties wordt de waterstand nu hoog gehouden en verdere verdroging tegen gegaan. Hierdoor groeit de laatste jaren het veenmos weer langzaam terug en zie je de variatie in flora en fauna weer toenemen. Prachtige gebieden om rond te lopen, hoewel het vaak relatief kleine rondjes zijn, aangezien deze natuurgebieden maar klein zijn.

Net over de grens met Duitsland bij Groenlo bevind zich het Zwillbrocker Venn. Vanaf de parkeerplaats bij het beroemde barokkerkje in Zwillbrock ben je zo op het ‘rondje Zwilbrocker Venn’, een wandelroute om het veen. Je kunt hier op diverse plekken ook informatie vinden en in uitkijkpunten rustig kijken naar de grote hoeveelheden meeuwen die in het voorjaar in grote getale aanwezig zijn. Ook is hier de enige kolonie flamingo’s te vinden die hier in het voorjaar broeden. Ik combineer het rondje om het veen altijd met een rondje Leemputten aan de Nederlandse kant van de grens. Dit natuurgebiedje met waterplassen is ontstaan nadat er gestopt is met de afgraving van leem voor de steenfabrieken en ligt meteen naast het Venn. De route zie je hier op Strava.

Erg mooi rondje in alle jaargetijden. Dit fotoalbum op FB maakte ik eens in de herfst. Dan zie je vaak ook enorm veel trekvogels die even een tussenpauze houden. Diverse soorten ganzen, eenden  en andere watervogels kun je dan zien. De meeuwen en flamingo’s verdwijnen in het begin van de zomer al weer, nadat ze hun jongen grootgebracht hebben.

Mijn rondje om het Venn en de Leemputten is ongeveer 11 km. Voordeel is dat je door sommige lussen vaker te lopen (of in tegengestelde richting nog eens) de training kunt uitbreiden qua lengte zonder dat het vervelend rondjes rennen wordt. Tip: op zondag na kerktijd wandelen er veel Duitse gezinnen rond. Wil je een rustig rondje lopen, ga dan eerder of op zaterdag.

In een volgend stukje wil ik de grens naar Twente oversteken en het Buurserzand en Haaksbergerveen onder de aandacht brengen. In een vorig stukje kwam het Korenburgerveen/Vragenderveen al aan de orde

 

 

 

Montferlandtrail 2017

(door Sandra Wassink)

Het is zaterdag 16 september en de 2e editie van de Nathan Montferland Trail wordt vandaag gehouden. Een trail evenement waarbij lopers kunnen kiezen uit 8, 14 of 30 km door de Montferlandse bossen. En deze trail staat vandaag op mijn programma, ik heb er ontzettend veel zin in! Na een lange blessuretijd aan mijn knie probeer ik nu mijn kilometers weer wat uit te bouwen en de zachte ondergrond in de bossen is hier perfect voor. Dus ga ik s’ ochtends met AVA-loopmaatje Eric op weg naar Braamt.

 

Nu ben ik geen (nog) geen die-hard trailer, maar ik heb al wel kennis mogen maken met de zeer relaxte gang van zaken rondom een trail loop….en ik vind het super! De locatie, Markant Outdoorcentrum, is van alle gemakken voorzien. Er staat een grote tent waar je je startnummer kunt ophalen en direct krijgt elke deelnemer een leuk hebbedingetje. Deze keer is dat een handige ‘running pak’, een soort belt die je om je middel kunt doen waarin je bijv. je telefoon in op kunt bergen. Nou, dat begint goed! En dan heb je nog niets hoeven doen 😉 Verderop staan tenten waar je je tas kunt achterlaten en zijn er douches en wc’s.

Aangezien Eric en ik tijdig in Braamt aan zijn gekomen en het ophalen van de startnummers zo snel verloopt, hebben we alle tijd om nog even koffie te drinken en wat te babbelen met andere deelnemers. Die komen echt overal vandaan. En wat voor ons een thuiswedstrijd is, is voor anderen dan ook een aardig eindje rijden, tot aan Amsterdam toe.

De 3 afstanden hebben verschillende starttijden en om 10.45u wordt onze groep (de 14km) weggeschoten. Een lang kleurig lint met lopers verlaat het terrein (waar verschillende groepen mensen, bedrijven waarschijnlijk, een leuk outdoor-dagje hebben gepland) langs de mais-velden en steken dan de weg over naar de Montferlandse bossen. Al vrij snel volgen wat klimmetjes, die mij direct de adem ontnemen. Oeffff…..dat is weer wennen. Om mij heen zie ik ook wat mensen heuvel-op wandelen en ga ik dat ook maar even doen, we zijn tenslotte pas net begonnen en het is dus nog wel een eindje.

Volgens de folder is het een trail met ‘heel veel Single tracks en een verrassend gebied met toppen en paadjes’. Tja, nu zit ik niet zo in de trail-termen en zegt ‘single tracks’  mij dan ook niet zoveel, maar het is zeker een verrassend mooi gebied met de nodige toppen die moeten overwonnen en heerlijke paadjes.

Ook de ‘Kale Jakob’ moet overwonnen worden, een stevige heuvel die vaak ook op het programma staat van de AVA ’70 heuveltraining. Dus die ken ik….maar niet van deze kant. Oeffff….ook die is erg pittig. Ik red het niet om tot bovenaan te blijven hardlopen…dus ik mag van mezelf even wandelen en bovenaan wil ik weer de pas erin zetten. Dat lukt wel, maar dan gaan we de bocht om en help…nog zo’n klim. En daar bovenaan zit de fotograaf… Ja, dan ga je toch je best doen. Bovenaan gekomen, de fotograaf voorbij, kom ik even op adem. En dan ben je nog niet eens halverwege….

Bij het 7km punt is een verzorgingspost, een ‘bekerloze’ wel te verstaan, dus het is de bedoeling dat je je eigen beker meeneemt. Dat gebeurt vaker om op deze manier het bos schoon te houden. Omdat ik zo’n speciaal bekertje nog niet bezit, had ik zelf wat drinken meegenomen. Meteen een goed moment om mijn rugzakje te testen die ik voor mijn verjaardag kado had gekregen. Verder liggen er allemaal lekkere dingen te knabbelen: tucjes, wine gums, ontbijtkoek, en fruit. Ik ben onderweg zelf niet zo’n eter, maar kies nu voor een stukje ontbijtkoek omdat ik wat honger begin te krijgen. En we zijn pas halverwege, dus wat energie is welkom.

Na de verzorgingspost is het veld lopers nog verder uit elkaar gevallen, zowel voor- als achter mij zie ik even geen loper. Oeps…nu moet ik zelf wel op de bordjes en linten gaan letten anders loop ik nog verkeerd. Nu een paar hele kronkelige paden zie ik toch weer gekleurde shirtjes voor mij verschijnen…. pfffieuw, ik loop dus nog goed, gelukkig 🙂

Nu we richting het einde van de route gaan, hoor ik continu vliegtuigen…. Bij het verlaten van het bos zie ik ze opeens.  Het lijken oude militaire vliegtuigen, groot, en ze vliegen ontzettend laag en lijken dus enorm!  Later hoor ik dat dit te maken heeft met de Airborne luchtlandingen op de Ginkelse Hei in Ede. Het was wel mooi om te zien.

 

De laatste 2km zijn aangebroken en nu beginnen de benen toch wel stijf te worden, geen wonder natuurlijk gezien ik ook al weken niet meer deze afstand heb gelopen. Ik ben blij dat ik de finish-geluiden hoor en na een bocht de finish zie. Eric staat al bij de finish samen met AVA-loopmaat Gerrit. Die bleek er ook te zijn, maar die hadden we nog niet eerder gespot. Beide heren zijn alweer helemaal bijgekomen van hun avontuur. Gezamenlijk hebben we deze mooie loop afgesloten met een lekkere pasta. Al met al een topdag en een mooi georganiseerd evenement.

 

Uitslagen staan hier

 

Trailtraining met AVA-LAG groep

 

Afgelopen zondag hebben we een mooie ronde over de Posbank gelopen met een grote groep AVA-langeafstand liefhebbers. Voor sommigen de eerste kennismaking met een trail in heuvelig gebied. En een pittige kennismaking was het, we hadden grofweg het parcours van de Klein Zwitserlandtrail. Pittig rondje door het bos dus. Nadat de groep van de kortste afstand door Henrie terug naar de parkeerplaats gebracht werd, liep de rest verder op zoek naar de bloeiende heide die beloofd was. En ook die werd gevonden en uitgebreid bewonderd.

Ergens bovenop een heuvel in de heide vonden we Henrie terug. We hadden een mooi gezelschap, maar slechts een klein gedeelte er van pakte ook de laatste lus nog mee om de 30 km vol te maken. De rest ging naar de koffie en het appelgebak. Jammer want nu hebben ze wel onze ontmoeting gemist met een flinke slang (adder denk ik) De slang maakte dat hij weg kwam, aangezien Erwin er bijna bovenop viel.

Ondanks wat vallen en struikelpartijen kwamen we toch uiteindelijk weer op de parkeerplaats uit waar onze auto’s stonden. Uiteraard mochten wij ook nog even de verloren calorieën aanvullen voor we weer naar huis gingen. Wat een prachtige dag! Dat moeten we vaker doen.

 

Haat-liefde verhouding met Trail des Fantomes

(door Pascal Schepers)

Voor de vierde keer sta ik in La Roche-en Ardenne aan de start dit jaar. Nu wel aan de ultra trail van 100km die eens in de drie jaar georganiseerd wordt. De jaren daarvoor liep ik de 50km maar had toen te weinig inhoud en kilometers in de benen en het was zwaar. In 2015 meegedaan aan de 33km die toen erg goed ging, zo goed dat ik nog overhad bij de streep en ik als 6e finishte. En vorig jaar weer de 33km gedaan. Dat was een hele gave trail omdat het stuivertje wisselen was voor de top posities in een sterk deelnemersveld. De top 10 lag heel dicht bij elkaar maar maagkrampen in het de laatste fase zorgde ervoor dat ik flink gas moest terugnemen en niet bij de eersten kon eindigen. Ondanks de drie eerdere deelname blijven delen van het parcours van de Trail des Fantomes (TDF) uitdagend. Ik weet dus wat me te wachten staat.

Na een vervelende blessure in het voorjaar kwam de vorm langzaam terug. Tijdens de OHM Trail in juni (50km 2400+) ging het al stukken beter al miste ik toen wat inhoud om het laatste gedeelte sterk te kunnen uitlopen. De afgelopen maanden heb ik lekker doorgetraind en de zondag voor de trailrun de laatste prikkel gehad bij de Bergrun in Winterswijk. Het was lekker om nog een keer te knallen voor TDF en het leverde ook nog eens de eerste plaats op. Een goede generale dus!

Korte nacht

Het is 03.00 uur als de wekker gaat. Een paar uur daarvoor 22.30 uur was ik de tent ingekropen om een paar uurtjes te slapen al was het lastig. Luidruchtige campinggasten en een blaffende hond hebben het korte nachtje ook nog eens nog korter gemaakt. Na een aantal minuten begin ik me iets meer wakker te voelen en begin met wat te eten en aan te kleden. Gelukkig word ik door Lucas gebracht naar de start. Daar zie ik al een klein clubje trailers staan, anders dan andere jaren want er doen er slechts een stuk of 90 lopers mee. Jeroen Vink zie ik al wat nerveus staan te wachten. We kletsen wat ik haal mijn startnummer, eet nog wat en lever de dropbag in voor het verzorgingspunt op 59km. Een minuut of 5 voor dat we los mogen ga ik bij Jeroen in het startvak staan. Afgelopen week hebben we via whatsapp wel eens gesproken over samen finishen Het is ook voor hem de eerste 100km na zijn 95km die hij heeft behaald bij de 100mijl van Spa. Rustig starten, goed doseren en blijven eten is het doel. Een goede klassering staat op het tweede plan maar speelt altijd mee in het achterhoofd.

De start om 04.00 uur in La Roche-en Ardenne

De hoofdlampjes staan aan en we beginnen over de weg richting het bos waarna een goede kilometer de eerste lange klim is.  Jeroen en ik lopen samen de eerste kilometers op en ik rem hem wat af om niet geparkeerd te komen staan over een aantal uren. Een groepje gaat al vooruit en na 8/9 kilometer beginnen we al wat lopers in te halen. Bij sommige ziet het er loop-technisch niet fantastisch uit en we gokken dat ze te hard zijn gestart. Ondanks de korte nacht voelen de benen fris. We komen op stukken die ik niet ken van de eerder gelopen 33km en 50km.  Het oriënteren in de nacht gaat heel makkelijker met de reflecterende pijlen, foutlopen kan eigenlijk niet. Na een goed uur lopen sluiten we bij André aan nadat hij ons daarvoor heeft ingehaald. Met zijn drieën lopen we de vroege ochtend in richting het eerste verzorgingspunt op 20km.

Het parcours is inmiddels weer bekend aan het worden. De typische TDF passages zitten erin zoals ‘de klim met het bankje bovenop’  en vlak na de verzorgingspost de klim over de stenen met de ijzeren ketting om je aan vast te houden en natuurlijk het gekronkel over technische paden langs rivier de Ourthe. Het pad bestaat afwisselend uit gladde keien, boomstronken en omgevallen bomen. Dan weer iets omhooglopen en dan weer over de stenen omlaag. Het tempo is goed en zeker niet te zwaar, ondanks het parcours blijft de snelheid toch erin. Na het tweede verzorgingspunt wordt het iets vlakker en makkelijker beloopbaar. Het tempo van Jeroen en mij ligt hoger dan dat van André en we gingen met zijn tweeën door. Af en toe met een gekletst onderweg over de trail, de gelletjes maar ook over niet trail gerelateerde onderwerpen. De Stealth gelletjes die ik een week daarvoor bij Sport-Balance heb gekocht bevallen onderweg goed. Ze zijn op waterbasis en niet te zoet, want zoet is iets waar ik na een paar uur lopen al snel genoeg van krijg. Er zit ook een kleine bite in wat lekker is. De verschillende smaken zorgen voor wat afwisseling en voorkomen uitstellen van voeding innemen.

Impressie van de parcours langs rivier de Ourthe

Richting het 59km punt worden de benen al wat zwaarder. Toch vallen de pijntjes allemaal mee. Uit de dropbag vul ik alleen de gelletjes aan en laat schoenen en een droog shirt erin zitten. Jeroen zet nog een standaard rechtop en hangt de scanner op die was omgewaaid. Zo worden de startnummers onderweg gescant. Ik eet een paar stukjes banaan en een plakje chocolade cake en we gaan samen weer door naar het volgende punt op 83km. Bij 71km geeft Jeroen mij een high five omdat ik voorbij mijn langste afstand ben die ik vorig jaar tijdens Olne-Spa-Olne heb gelopen. De mijlpaal vandaag moet natuurlijk de 100km worden en we zijn goed op weg. Na 9 uur lopen begint mijn maag te schudden tijdens het lopen en ga ik het eten uitstellen. Dit is natuurlijk niet goed waardoor de maagkrampen heftiger worden. Een tweede sanitaire stop en hapje voor hapje een Snickers opeten tijdens het lopen over de keien langs de Ourthe werkt gelukkig. Ik moest denken aan de reclame op tv, want vrij snel daarna begin ik me beter te voelen. Gelukkig maar want het is vanaf hier toch nog goede 25 kilometer te gaan.

Bijna binnen

Richting Maboge, het laatste klim en verzorgingspunt op 95km schud mijn maag nog steeds maar het gaat al beter.  Een paar kilometer voordat we nog steeds samen richting Maboge lopen weten we het allebei dan ‘ie binnen is’. Het is druk bij de verzorgingstafels want ook de andere afstanden komen hier voorbij. Jeroen is wat aan het kletsen en ik roep hem om door te gaan, een klein stukje is het inmiddels nog. Jeroen krijgt vleugels van het idee dat hij bijna binnen is en verhoogd nog het tempo. Iets te snel voor mijn benen en hij neemt wat gas terug. Bij het bos aangekomen waar je zigzaggend naar beneden gaat om vervolgens de laatste rivier oversteek te maken richting de finish word ik nog bijna omver gelopen door wat lompe gasten. Ze moesten eens weten dat we al 12 uur op de been zijn. Richting de finish lopen we gebroederlijk naast elkaar alsof finishen alsof het een teamtrail is.  Blij dat we er zijn en dik tevreden met onze gedeelde 4e plaats na 12 uur, 17 minuten en 34 seconden. Job done!

 

 

 

 

Rondje Korenburgerveen

Bij trailrunning gaat het vaak om flinke afstanden, wedstrijden van 30 km en meer zijn geen uitzondering. Ook trainingstochten zijn daarom regelmatig urenlang. Maar niet iedereen is daar klaar voor, en ook ik heb er niet altijd zin in. Daarom loop ik regelmatig een rondje Korenburgerveen/Vragenderveen. Lekker in de buurt en een klein, maar werkelijk prachtig natuurgebied waar je bijna nooit iemand tegenkomt.

Het is één van de weinige overgebleven stukjes hoogveen in Nederland. Vanaf de kant van Winterswijk heet het Korenburgerveen en is het van Natuurmonumenten. De kant van Vragender heet Vragenderveen en is het beheer in handen van de Stichting Marke Vragenderveen. Vroeger was het veen een gebied dat eigendom was van de marke, publiek gebied dus. Er werd turf gewonnen en dergelijke.

Er loopt een mooie wandelroute rondom het gebied van een kilometer of elf. Het Schaddenpad wordt aangegeven met paaltjes met rode koppen en groene pijltjes. Normaal gesproken parkeer ik bij het gebouwtje van Natuurmonumenten (Korenburgerveenweg 2, Winterswijk). Daar kun je dan het Schaddenpad op door via een opstapje over de omheining te klimmen. Je komt dan meteen op een stuk waar een paar jaar geleden de te vruchtbare toplaag is afgegraven om het oude gebied de kans te geven te herstellen. Hier zie je heel veel bijzondere plantjes en krijg je vaak de voeten voor het eerst nat.

Vervolgens loop je dwars door heel extensief beheerde weilanden, vol met bloemen en planten. Hier kun je regelmatig reeën zien, maar ook allerlei vogels. Met wat geluk zie je zelfs een ooievaar of een kraanvogel. Vanaf de uitkijktoren heb je een mooi overzicht over het veengebied.

Daarna loopt de route via mooie single tracks en knuppelpaadjes verder door het veengebied. Af en toe een stukje heide. Ik sta vaak regelmatig even stil om te kijken of een foto te maken van een bijzonder iets. In de zomer valt het vaak mee met de natte voeten, maar droog houden doe je het meestal niet. In een natte winter of voorjaar kan het voorkomen dat je flink door de modder en/of water moet ploeteren, maar dat maakt het des te leuker. Een echte aanrader dus, het hele jaar door.

 

Paarse Trail, ontspannen lopen op de Sallandse heuvelrug

Wat een kleine oproep op Facebook al niet teweeg kan brengen. Stella Petric zag dat de heide begon te bloeien en vroeg wie er een mooie route over de hei wist. Bertus van Elburg, organisator van de Sallandtrail, meldde zich en binnen de kortste keren was er een spontaan evenement ontstaan: de Paarse Trail. Op 6 augustus kwamen er op die manier zomaar rond de 70 personen samen bij het Buitencentrum Sallandse Heuvelrug in Nijverdal om samen een mooie tocht over de heide te maken.

Het weer was prima, het zou een graadje of 20 worden en de zon scheen volop. Ideale omstandigheden dus. De groep werd verdeeld in een snellere die 25 km ging lopen en een groep die iets rustiger liep en 20 km zou afleggen. Op die manier zouden we ongeveer tegelijk weer bij de finish zijn. Ik voelde me goed genoeg om met de 25 mee te kunnen en mocht daarom met het groepje van Bertus en Stella mee. Met een flinke groep vertrokken we, meteen het bos in.

Het bos zat maximaal in het blad, niet veel last van de zon dus. Mooie smalle paden en wat bredere paden voerden ons in de richting van de heide. Intussen werden er al volop gekletst. Oude bekenden konden even lekker bijpraten en daarnaast werden er ook volop nieuwe kennissen gemaakt. Met dezelfde gezamenlijke hobby praat het immers heel makkelijk. Kans op het zien van reeën en ander wild was wel tot een minimum beperkt door het kleurrijke lint van lopers dat al keuvelend door het bos trok.

De heide was nog niet volop in bloei, daarvoor was het nog net te vroeg. Maar in het zonlicht kleurde de heide al wel behoorlijk paars, waardoor het toch een echte  Paarse Trail werd. Op diverse plekken werd er even gestopt, om de lopers weer te verzamelen en om iedereen even te laten genieten van het uitzicht over e Sallandse heuvelrug. Genieten in optima forma.

De Sallandse heuvels zorgden met hun pittige klimmetjes regelmatig voor het uiteenvallen van de groep. Voorin werd er stevig doorgelopen, waardoor minder ervaren klimmers op achterstand kwamen. Maar iedere keer werd er keurig gewacht of  ‘stofgezogen’ zodat de groep weer bijeen kwam. De stemming bleef dan ook opperbest.

Tegen het eind van de 25 km was het toch al wel flink warm geworden in de zon. Het voelde een stuk warmer dan de 20 graden die voorspeld waren. Links en rechts begonnen mensen door het water te raken, maar we hoefden toen gelukkig niet ver meer en het liep lekker naar beneden. Weer aangekomen bij het buitencentrum zagen we ook de groep van de 20 km weer. Even een droog shirtje aan en daarna naar het terras. Even lekker genieten van een koffie met een heerlijk appelgebakje, zelfs de eerste biertjes werden al besteld. De dames van de bediening waren er maar druk mee. Gezelligheid ten top dus. Eigenlijk vind ik dit soort spontane evenementen nog leuker dan wedstrijden.

Er zijn veel foto’s gemaakt door de diverse deelnemers. Een verzameling hiervan is te vinden op deze pagina
De route op Strava

 

 

 

Gear review: Topo Athletic Terraventure

Toen mijn Inov-8 TerraClaw 250 het na vele kilometers trouwe dienst eindelijk begonnen op te geven ging ik maar weer eens bij Herbert en Bianca Rougoor in Breedenbroek op de koffie. Sport-balance.nl heeft een grote keuze aan (trail)schoenen die voldoen aan mijn wensen: lage drop, licht van gewicht en brede voorvoet om mijn tenen de ruimte te geven om een goede midden-/voorvoetlanding mogelijk te maken. De vorige keer dat ik hier kwam zocht ik schoenen met veel grip voor de technischere bergtrails.  Deze keer wilde ik vooral comfortabele schoenen voor de lange afstanden op vooral harde (zand)paden. Na veel proberen en vergelijken tussen Inov-8, Altra en Topo Athletic viel mijn keus op de Topo Athletic Terraventure

Topo Athletic is een relatief nieuw merk dat op weinig plaatsen in Nederland te koop is. De verhalen die ik er over gehoord had waren echter positief. Erg fijn dat ik ze hier dus in het echt kon proberen. Licht en minimalistisch waren de schoenen van Inov-8 en Altra die ik probeerde ook, qua specs zat er maar heel weinig verschil in. Uiteindelijk was het dus gewoon een kwestie van voelen welke schoen het lekkerst zat. Beetje bewegen, springen en draaien, klein rondje maken en dan hetzelfde met de andere schoenen. In mijn ogen de beste manier om een paar schoenen te kiezen en daarom ook de belangrijkste reden om naar een echte winkel te gaan in plaats van ze bij een webshop te bestellen. En bij Sport-balance.nl heb je naast keuze ook nog eens een goed advies en een lekkere bak koffie (en met wat geluk hebben ze er nog zelfgebakken cake bij ook)

Inmiddels heb ik al een behoorlijk aantal kilometers afgelegd met de Topo Athletic Terraventure, genoeg om er iets zinnigs over te kunnen zeggen in ieder geval. De schoen zit heel comfortabel door de wat dikker gevoerde tong en hielkap en de dikkere veters. Sluit goed om de hiel en middenvoet zodat je niet het gevoel hebt dat je gaat glijden in de ruime voorvoet tijdens technische afdalingen. In ieder geval niet hier op de heuvels in Nederland. In het Montferland en op de Utrechtse heuvelrug kon ik er prima mee uit de voeten. Bij modder behoorlijke grip, maar niet zoveel als mijn Inov-8 RocLite 290 (en zeker niet zoveel als de X-Talon 212). Die zijn dan ook echt gemaakt met op grip in de modder met flink grotere noppen. Op de harde paden kwamen de Terraventures echt tot hun recht.

De rockplate in de middenzool beschermt tegen puntige stenen en wortels en de zool geeft redelijk wat demping, maar toch heb je nog steeds veel gevoel met de ondergrond. Het voelt lekker direct aan, zoals ik dat graag heb. De 3 mm drop zullen daar ook aan bijdagen. Het bovenwerk voelt solide aan en de tenen worden beschermd door een stevige neus. Maar ondanks dat de schoen steviger voelt en oogt dan in bij bijvoorbeeld Inov-8 gewend ben, zijn ze toch behoorlijk flexibel. Het voelt lekker comfortabel en licht aan tijdens het lopen.

Een paar lange duurlopen later waren het zelfs al mijn favoriete schoenen geworden voor de lange trainingslopen bij mij thuis in de buurt. Lange zandpaden, maaipaden en stukken klinkerweg, zelfs asfalt zijn prima ondergrond voor de Terraventures. Heerlijk comfortabel bij lange duurlopen, zelfs nog iets meer dan mijn Roclite 290’s . Bij nat weer en hellingen is de grip heel behoorlijk, maar dan pak ik toch liever mijn RockLites. Die zijn ook net nog iets strakker aansluitend qua pasvorm, waardoor ze op technischere ondergronden met steilere hellingen en veel draaien net wat beter ‘sturen’ dan de Terraventures. Ook lijkt modder meer te blijven ‘plakken’ aan de zolen van de Terraventures dan aan de Inov-8’s. Schoonkloppen van de schoenen na de training is daardoor beduidend lastiger, maar uiteraard gaat dat ook ten koste van de grip tijdens het lopen in de modder,

Nog een minpuntje kwam tijdens een trainingsloop in bergen in de buurt van Stelvio (Italië) naar boven. Tijdens een lange steile afdaling van 20+% voelde ik ineens een bobbel onder de tenen van mijn rehtervoet. De binnenzool was naar voren geschoven en zat dubbel gevouwen onder mijn tenen. Irritant, maar even de zool er weer goed in en verder maar weer. Tot de volgende afdaling. Uiteindelijk de binnenzool eruit gehaald en in mijn rugzak gestopt. Zelfs zonder binnenzool kon ik er prima mee rennen in de bergen.

Weer thuis de binnenzool een dag in de zon gelegd, waardoor de kreukels er weer uit trokken. Het probleem met naar voren schuiven heeft zich niet meer voorgedaan, maar lange steile hellingen van het kaliber van die bij de Stelvio heb ik er dan ook nog niet weer mee gelopen. Misschien is het een fabrieksfoutje in de binnenzool, want ik heb er nergens berichten op Internet over kunnen vinden. Het lijkt dus geen constructiefout te zijn.

Samenvattend is de Topo Athletic Terraventure een prima schoen voor de lange afstanden op de stevigere en harde ondergrond. Eigenlijk alle terrein wat je hier in Nederland tegenkomt kun je er prima mee lopen. Het zijn dan ook de schoenen die ik het vaakst meepak op mijn gewone duurlopen. Voor het echt technischere werk met glibberige en modderige ondergronden voldoet de schoen redelijk, maar echte modderstampers zijn het niet.

 

 

 

Game of Stones

Zwijgend stappen we naast elkaar door het vroege ochtendgloren. De weg naar Hinterweidenthal lijkt wel eindeloos. De plek met de ergste pijn van het moment wisselt steeds af. Het ene moment zijn het de blaren onder je voeten, het volgende moment zijn het de schuurplekken of de bovenbenen die om rust schreeuwen. Mijn rugzak trekt aan mijn schouders alsof er lood in zit. Het is al meer dan 24 uur geleden dat we gestart zijn aan de Game of Stones en we zijn er helemaal klaar mee. Alleen is er geen mogelijkheid om uit te stappen, we moeten door naar de finish…. Tanden op elkaar en doorlopen….

In september vorig jaar zag ik voor het eerst een bericht voorbij komen over de Game of Stones. Een loopevenement van 36 uur, waarbij het enige dat duidelijk was dat je 8 Rittersteine in het Pfälzerwald moest opsporen. Verder geheel zelfvoorzienend qua eten, drinken, oriëntatie etc. Google Maps bracht aan het licht waar het Pfälzerwald zich precies bevond in Duitsland en langzaam werd duidelijk dat dit een enorme uitdaging voor Henrie Drenthel en mij zou zijn. Door het bos rennen met alleen een GPS-handheld of een kaart ter oriëntatie is iets wat we graag mogen doen en het super kleinschalige van het evenement sprak ons ook enorm aan. De organisator Michael Frenz staat bekend om de extreem lange wedstrijden die hij organiseert. Kort overleg via Facebook leerde ons dat we rekening zouden moeten houden met afstanden rond de 150 km. Maar aangezien je zelf de route bepaalt, kun je ook eerder stoppen. Dat is maar goed ook want mijn langste afstand ooit was ‘slechts’ 72 km. Al snel was onze inschrijving een feit.

In de aanloop naar de wedstrijd lopen we diverse trailwedstrijden en flink wat kilometers. De vuilnisbelt in Winterswijk begint bijna te slijten van alle keren dat ik er omhoog en omlaag loop. Krachttraining is een vast onderdeel van mijn training, maar wat kan je voorbereiden op zo’n afstand? Het zal toch voornamelijk een mentaal spelletje worden. Om onze kansen wat te vergroten bereiden we een aantal routes voor via afstandmeten.nl waarmee een heleboel stenen  aangelopen kunnen worden. Voor de start horen we welke 8 stenen we moeten hebben en dan kunnen we bepalen welke ronde of combinatie van rondes we gaan lopen. Dat geeft wat houvast, we beperken ons tot een afstand van iets meer dan 100 kilometer. Dat lijkt ons het maximaal haalbare voor ons in dit terrein. Bovendien lijkt het ons leuker om via een heleboel stenen naar de finish te komen dan er iedere 30 kilometer eentje vinden.

Vrijdagavond voor de start parkeren we de camper dicht in de buurt van de start en pakken we onze rugzakken vol met eten, drinken en andere spullen die we nodig gaan hebben. Gezien de temperatuur van bijna 30 graden die verwacht wordt moeten we extra water meenemen. Zeker in de eerste helft van de route zullen we maar heel weinig bewoonde wereld zien en zijn we op ons zelf aangewezen. Het gewicht van de rugzak is te hoog om comfortabel mee te lopen, maar we moeten het er mee doen.

’s Morgens om half zes is het verzamelen en krijgen we de laatste instructies en de gps-trackers die onze tocht zullen vastleggen. De stenen worden geloot en wij starten snel de laptop op om te zien welke ronde die we bedacht hebben de meeste stenen bevat. Tot ons ‘geluk’ bleek onze langste ronde de beste optie. Tegen half zeven tikken we de Teufelstisch aan die de start is van het evenement en vandaar uit vertrekken we voor onze tocht door het Pfälzerwald. De temperatuur is prima, zelfs wat fris in de schaduw van het bos. Prima loopweer en we vonden vrij eenvoudig de ene Ritterstein na de andere. Rustig lopen, regelmatig eten en vooral steeds blijven drinken was een vereiste om de hele dag te blijven lopen. Een lekkere bak koffie op het enige terras in de ochtend die we zien is dan ook een fijne afwisseling van het water uit de rugzak.

Het terrein is extreem heuvelachtig, eigenlijk is het gewoon bezaaid met kleine bergen. Soms kunnen we er om heen, maar even vaak moeten we helemaal naar boven wandelen om daanra weer naar beneden te rennen. Een klim van enkele kilometers, waarin dan tegen de 400 hoogtemeters zitten, zijn niet vreemd hier. Dat is veel hoger dan we kennen uit bijvoorbeeld de Ardennen. Voor mijn gevoel komt het dichter bij de Alpen. Een flinke klus is het iedere keer, maar wel mooi. Prachtige uitzichten en doorkijkjes over de toppen en de valleien. Jammer dat je dat bijna niet op de foto kunt krijgen.

Iets na het middaguur lopen we een stukje op met een oudere loper die naar dezelfde steen onderweg is als wij. Ervaren ultraloper, woonachtig en werkzaam in Quatar. Gezellige prater, maar het is ons al snel duidelijk dat hij veel beter overweg zal kunnen met de warmte die nu echt begint op te komen. Waar hij dag in, dag uit, traint bij temperaturen boven de dertig graden vinden wij het heet. Voor een woestijnloper valt het reuze mee. Vrolijk vertelt hij ons dat hij een week na de Game of Stones aan de start zal staan van het ‘Rondje Keulen’. Een rondje van 170 km… Dan zijn wij maar een stel rookies.

De hitte in de middag maakt dat we ons tempo nog verder naar beneden brengen. In de praktijk rennen we alleen nog maar de stukken naar beneden en powerhiken we de rest. Daarmee blijft de warmte redelijk hanteerbaar en komen we toch met ruim 6 km per uur vooruit. We zijn goed op weg. Toch maken we deze middag, door de warmte en onervarenheid op dit soort wedstrijden, een enorme fout. Als een voorbijganger ons vertelt dat een paar kilometer terug een gelegenheid is waar je eten en drinken kunt besluiten we toch door te lopen. We koelen even door lekker in een stroompje te poedelen en lopen verder op onze geplande route.

Een aantal uur later zitten we even te eten en de kaart te bestuderen. Wat rekenwerk leert ons dat we het dorp waar we dachten eten en drinken te kopen voor de nacht niet kunnen bereiken voor een uur of 10 ’s avonds. De kans dat er dan nog wat open is, is klein. We besluiten de route wat in te korten en via een afkorting naar het dichtsbijzijnde dorp te lopen. Na een kilometerslange afdaling vol stenen en boomwortels komen we hijgend en puffend van de warmte tegen half negen ’s avonds aan bij een restaurantje waar we op het terras ploffen. De keurig geklede locals en de serveerster kijken wat vreemd naar ons, maar als we vertellen waar we mee bezig zijn valt hun mond open van verbazing. We worden vriendelijk geholpen aan een maaltijd en het bijvullen van een aantal flesjes met cola is geen enkel probleem. Bij ons vertrek een uurtje later wordt ons van alle kanten succes gewenst. Een fijn moment om de nacht mee in te gaan.

Het wordt al snel donker in het bos en vochtig en benauwd. In het licht van onze koplampjes zien we allerlei insecten. Maar goed dat we ons flink ingesmeerd hadden met deet, anders hadden ze ons helemaal lek geprikt. Verder was het doodstil, alleen geritsel van muizen of ander kleine beestjes. Heel af en toe blinken de ogen van reeën in het schijnsel van de lampen. We powerhiken nu eigelijk de hele tijd. Rennen naar beneden levert risico op en het laatste wat we kunnen gebruiken is een verzwikte enkel in the middle of nowhere. Hulp kan dan immers wel een paar uren duren.

Na een aantal flinke klimmen en een langdurige speurtocht naar een goed verborgen steen beginnen we toch wel flink moe te worden en we beginnen steeds meer te denken aan een lekker tukkie ergens in een schuur of zo. Maar dan moet je die wel vinden natuurlijk. Vlak bij een dorp lopen we ons vast tegen een snelweg en een hoog hek. We zien even geen uitweg en besluiten een uurtje te slapen in een ongebruikte tunnel. Na een uur worden we verkleumd wakker, maar zijn we genoeg opgeknapt om de goede weg weer te vinden.

We lopen weer verder, maar de puf is er uit. We krijgen blaren van de vele steile klimmen en dalen en de schuurplekken op nare plekken worden steeds vervelender. Als we dan ook nog eens door een fout in onze route helemaal voor niets weer een berg op en af lopen, om vervolgens weer terug te komen waar we vandaan kwamen, zijn we het zat. We besluiten de kortste weg terug te lopen en de rest van de stenen te laten zitten.

Zo wandelen we dus in het hele vroege ochtendgloren over de weg naar Hinterweidenthal. We zijn er klaar mee, maar we moeten nog naar de finish. Een kleine 20 kilometer verderop via de kortste weg. Vier uur wandelen of zo. Hardlopen doen we al lang niet meer, we maken er alleen grappen over. We zien nog een paar slangetjes, wat reeën en een marter die absoluut niet bang is. Dat zorgt voor wat afleiding, maar voor Kaffee en Kuchen is het nog te vroeg. Er is nergens iets open, geen mens te zien. Het feit dat we dit als team doen sleurt ons er door heen, elkaar oppeppen waar nodig, zorgen voor afleiding en er voor zorgen dat je positief blijft denken.

Als we dan uiteindelijk iets na achten in de ochtend eindelijk weer de Teufelstisch aantikken zijn we uitgeput, maar dolgelukkig. Geen muziek, applaus of bloemen na de langste afstand die ik ooit gelopen heb, er was niemand in de buurt om het te zien. Maar het voelt toch als een overwinning. Geen energie meer, fysiek tot op het bot leeggezogen door deze tocht. Maar gevuld met een heleboel nieuwe evaring en indrukken. Een volgende keer zullen we daar zeker voordeel uit kunnen halen. En in ieder geval is het iets waar we nog heel lang sterke verhalen over kunnen vertellen. Van de 8 stenen die we hadden moeten hebben, hadden we er maar twee. Maar verder was er denk ik geen deelnemer die 32 stenen had zoals wij. Er was één deelnemer die alle 8 stenen had, maar die had veel meer dan 36 uur nodig en 185 km. Voor mij was het een afstandsrecord van 102,5 km, met ruim 3300 hoogtemeters, is iets waar ik met heel veel tevredenheid op terugkijk. Voorlopig hou ik het even bij kortere afstanden, dus blijft dit record nog wel even staan.

De route die we gelopen hebben op Strava

 

 

 

 

 

 

 

 

Foto’s en uitslagen Veluwezoomtrail 2017

Afgelopen weekend was de Veluwezoomtrail, de oudste trailwedstrijd van Nederland. Een mooie gelegenheid voor Mischa Visser om reportages te maken van dit tweedaagse evenement. De Veluwezoom leent zich geweldig voor het maken van mooie foto’s en daar komen dan ook nog eens heel veel mensen voorbij die duidelijk genieten. Klik op de links voor de foto’s van Mischa Visser.

Zaterdag 17 juni:
Zondag 18 juni:
Uitslagen:

zaterdag