Grizzly-100 Griezelig geweldig

(door Henrie Drenthel)

De beer is los! Na een door een voetblessure ingekorte 100 km run van de La Chouffetrail in juli besloot ik een tijdje rustig aan te doen om in het najaar weer eens richting de 100 km te gaan. Oorspronkelijk stonden de Infinityloops op het programma maar door een minimale vooraanmelding en een concept van 7 herstarts zag ik dat toch niet zitten en besloot ik dat het toch maar een ééndaagse moest worden. Periode oktober beviel vorig jaar met de Bergischer Ultra ook prima dus na even zoeken kwam ik uit op de Bear Trail. Een ruim opgezet evenement met diverse afstanden, 16-25-39-58-83 km en voor de Die-Hards 100 km, oftewel de Grizzly-100. De start is zaterdag 27 oktober om 6.00 uur ’s ochtends en de maximale looptijd bedraagt 18 uur, oftewel 0.00 uur zondagmorgen.

Start en finish zijn in St Gravenvoeren in de Belgische Voerstreek ietsje ten zuidwesten van Maastricht. Het parkoers liep eerst ‘bovenlangs’ in oostelijke richting naar het Drielandenpunt in Vaals alwaar er een omloop van 18 km over Duits grondgebied gemaakt moest worden en daarna weer westwaarts richting de finish.

Vrijdag 26 oktober:

Na een langdradige reis met veel oponthoud en file parkeer ik omstreeks 18.30 uur op de parking bij de voetbalclub SK Moelingen en installeer direct alles voor de nacht. De organisatie is al druk bezig met opbouwen en ik heb geluk nu al mijn startnummer etc. op te kunnen halen, scheelt morgen vroeg weer wachten. Inmiddels is het gaan regenen en voelt het guur aan. In een nabij gelegen Vlaamse pub hebben zich al meer lopers getroffen en eet ik even een lekker Limburgse pasta en wat plaatselijke biertjes waarna ik rond 10.00 uur onder de wol kruip, het is immers om 4.30 uur weer dag.

Zaterdag 27 oktober:

De wekker loopt af en echt overdreven warm heb ik het niet. Even de neus buiten de deur en ik weet direct dat het jasje aan kan met de start. M’n drop-bag had ik al klaar gemaakt dus die kon ik om 5.45 uur snel afgeven en daarop is het nog maar kort tot de start om 6.00 uur.

124 lopers stonden er op de startlijst. In het donker is het slecht te zien hoeveel het er echt zijn want ook de 83 km start gelijk met ons. Vanaf het begin loop ik heel relaxed met de rem er op in het donker en blijf mijzelf in prenten vooral rustig te blijven want om mij heen vliegt iedereen naar voren. Ik weet uit de vele beginnersfouten die ik al heb gemaakt dat ik hier nu niet aan mee moet gaan doen.

In het donker gaat het gestaag op en af en we komen door enkele kleine plaatsjes als Sint-Martens-Voeren, De Plank, Teuven waarbij de laatste na ruim 25 km de eerste verzorgingspost is ingericht. Ik klok ongeveer 3.20 uur, en dat is ongeveer wat ik verwacht had.

Verder gaat het richting Drielandenpunt en het parkoers wordt behoorlijk heuvelachtig. Lijkt veel op de Koning van Spanje en de X-Trails Vaals. Niet gek natuurlijk, want dat is in dezelfde streek. Het gebied is veel natuurlijker en bosrijker geworden. Prachtig. De zon komt er langzaam flauwtjes door maar echt warm wordt het niet. Ten noorden van Gemmenich staat de tweede (en derde) verzorgingspost. Heerlijk in een grote partytent met allerlei lekkers; soep, koffie, Chouffe, pasta en een hete lucht kanon. Ook mijn drop-bag ligt hier en ik besluit even een droog shirtje en dun jasje aan te trekken en het eerste, nat bezweette setje uit te doen. Dat ging allemaal nog best soepel en ik begin aan het Drielandenpunt-lusje van 18 km. Ken het hier een beetje en weet dat er redelijk wat hoogtemeters aan komen dus doe rustig aan. Toch nog even een giga-dip waar ik na een half-uurtje en wat Beef-Jerky doorheen ben. Het 50 km punt passeer ik na 7.12 uur. Op de helft dus en op de terugweg.

Bij de tweede keer Gemmenich neem ik wat meer pauze; kleed mij om naar lange tight en thermoshirt. Ook weer koffie en soep en verder gaat het weer. Mijn loopmaatjes uit de eerste helft zijn al iets eerder vertrokken maar ik besluit toch mijn eigen tempo te volgen.

Na een km of 68 loop ik zo’n 100 meter achter een andere loper en blijf hem braaf volgen. Totdat hij bij een parkeerplaats komt en in z’n auto stapt. Het was gewoon een loper die lekker op zaterdagmiddag in het bos liep. Of het een dip was of een black-out weet ik niet maar plotseling was ik de blauwe markeringen kwijt. Pak gauw mijn GPS en zie al gauw dat ik mooi op de paarse lijn loop, gelukkig. Een kwartiertje verder bij Cottessen komt mij de omgeving wel heel erg bekend voor, hier heb ik vanmorgen ook nog gelopen??!! Zoom uit op mijn GPS en zie het al, heb de verkeerde richting van de paarse lijn gevolgd en zodoende een stuk van de ochtendroute tegengesteld gelopen, sukkel! Gelukkig kun je met zo’n GPS ook weer redelijk gemakkelijk de juiste route terug vinden en probeer redelijk op gevoel weer op de juiste afstand in te voegen. Na een uurtje is dit ook gelukt en kan ik de oorspronkelijke route weer volgen.

Richting laatste verzorgingspost in Veurs loop ik via een boerenerf waar de koeien op springen staan na blijkt. Direct achter mij doet de boer in overleg met de organisatie het pad dicht en mogen Bertha 11 t/m 57 eerst richting melkrobot voordat de lopers weer verder mogen. De ‘verloren’ tijd wordt door de organisatie hersteld naar blijkt.

Bij de laatste verzorging begint het behoorlijk donker te worden en is het nog maar een graad of 4. Ik besluit mijn regenjas er bij overheen te doen en steek mijn hoofdlamp aan. Het gevoel is nog goed. Nog ruim 15 km te gaan en ik weet eigenlijk al dat ik het, normaal gesproken,  ga halen. De meeste hoogtemeters hebben we wel gehad. Heuvelop gaat het stevig doorstappend in het donker en de afdalingen gaan voorzichtig dribbelend want er liggen erg veel keien onder het herfstblad. Wil ook nog niet vlak voor het eind uitvallen. Loop in op twee Belgen en de laatste 5 km lopen we samen. Nu blijkt de laatste 5 km ook nog eens 500 meter langer te zijn en prachtig is het om te zien hoe een ultraloper zich daar druk om kan maken.

Uiteindelijk komen we gedrieën binnen in 14 uur en 53 minuten waarbij ik de tweede 50,5 (😊)km in 7.41 uur heb afgelegd, oftewel een verval van 29 minuten. Dik tevreden duik ik met een “Bere”-grote medaille onder de warme douche.

Site van de organisatie
Uitslagen staan hier
Filmpje Marek Vis

Haat-liefde verhouding met Trail des Fantomes

(door Pascal Schepers)

Voor de vierde keer sta ik in La Roche-en Ardenne aan de start dit jaar. Nu wel aan de ultra trail van 100km die eens in de drie jaar georganiseerd wordt. De jaren daarvoor liep ik de 50km maar had toen te weinig inhoud en kilometers in de benen en het was zwaar. In 2015 meegedaan aan de 33km die toen erg goed ging, zo goed dat ik nog overhad bij de streep en ik als 6e finishte. En vorig jaar weer de 33km gedaan. Dat was een hele gave trail omdat het stuivertje wisselen was voor de top posities in een sterk deelnemersveld. De top 10 lag heel dicht bij elkaar maar maagkrampen in het de laatste fase zorgde ervoor dat ik flink gas moest terugnemen en niet bij de eersten kon eindigen. Ondanks de drie eerdere deelname blijven delen van het parcours van de Trail des Fantomes (TDF) uitdagend. Ik weet dus wat me te wachten staat.

Na een vervelende blessure in het voorjaar kwam de vorm langzaam terug. Tijdens de OHM Trail in juni (50km 2400+) ging het al stukken beter al miste ik toen wat inhoud om het laatste gedeelte sterk te kunnen uitlopen. De afgelopen maanden heb ik lekker doorgetraind en de zondag voor de trailrun de laatste prikkel gehad bij de Bergrun in Winterswijk. Het was lekker om nog een keer te knallen voor TDF en het leverde ook nog eens de eerste plaats op. Een goede generale dus!

Korte nacht

Het is 03.00 uur als de wekker gaat. Een paar uur daarvoor 22.30 uur was ik de tent ingekropen om een paar uurtjes te slapen al was het lastig. Luidruchtige campinggasten en een blaffende hond hebben het korte nachtje ook nog eens nog korter gemaakt. Na een aantal minuten begin ik me iets meer wakker te voelen en begin met wat te eten en aan te kleden. Gelukkig word ik door Lucas gebracht naar de start. Daar zie ik al een klein clubje trailers staan, anders dan andere jaren want er doen er slechts een stuk of 90 lopers mee. Jeroen Vink zie ik al wat nerveus staan te wachten. We kletsen wat ik haal mijn startnummer, eet nog wat en lever de dropbag in voor het verzorgingspunt op 59km. Een minuut of 5 voor dat we los mogen ga ik bij Jeroen in het startvak staan. Afgelopen week hebben we via whatsapp wel eens gesproken over samen finishen Het is ook voor hem de eerste 100km na zijn 95km die hij heeft behaald bij de 100mijl van Spa. Rustig starten, goed doseren en blijven eten is het doel. Een goede klassering staat op het tweede plan maar speelt altijd mee in het achterhoofd.

De start om 04.00 uur in La Roche-en Ardenne

De hoofdlampjes staan aan en we beginnen over de weg richting het bos waarna een goede kilometer de eerste lange klim is.  Jeroen en ik lopen samen de eerste kilometers op en ik rem hem wat af om niet geparkeerd te komen staan over een aantal uren. Een groepje gaat al vooruit en na 8/9 kilometer beginnen we al wat lopers in te halen. Bij sommige ziet het er loop-technisch niet fantastisch uit en we gokken dat ze te hard zijn gestart. Ondanks de korte nacht voelen de benen fris. We komen op stukken die ik niet ken van de eerder gelopen 33km en 50km.  Het oriënteren in de nacht gaat heel makkelijker met de reflecterende pijlen, foutlopen kan eigenlijk niet. Na een goed uur lopen sluiten we bij André aan nadat hij ons daarvoor heeft ingehaald. Met zijn drieën lopen we de vroege ochtend in richting het eerste verzorgingspunt op 20km.

Het parcours is inmiddels weer bekend aan het worden. De typische TDF passages zitten erin zoals ‘de klim met het bankje bovenop’  en vlak na de verzorgingspost de klim over de stenen met de ijzeren ketting om je aan vast te houden en natuurlijk het gekronkel over technische paden langs rivier de Ourthe. Het pad bestaat afwisselend uit gladde keien, boomstronken en omgevallen bomen. Dan weer iets omhooglopen en dan weer over de stenen omlaag. Het tempo is goed en zeker niet te zwaar, ondanks het parcours blijft de snelheid toch erin. Na het tweede verzorgingspunt wordt het iets vlakker en makkelijker beloopbaar. Het tempo van Jeroen en mij ligt hoger dan dat van André en we gingen met zijn tweeën door. Af en toe met een gekletst onderweg over de trail, de gelletjes maar ook over niet trail gerelateerde onderwerpen. De Stealth gelletjes die ik een week daarvoor bij Sport-Balance heb gekocht bevallen onderweg goed. Ze zijn op waterbasis en niet te zoet, want zoet is iets waar ik na een paar uur lopen al snel genoeg van krijg. Er zit ook een kleine bite in wat lekker is. De verschillende smaken zorgen voor wat afwisseling en voorkomen uitstellen van voeding innemen.

Impressie van de parcours langs rivier de Ourthe

Richting het 59km punt worden de benen al wat zwaarder. Toch vallen de pijntjes allemaal mee. Uit de dropbag vul ik alleen de gelletjes aan en laat schoenen en een droog shirt erin zitten. Jeroen zet nog een standaard rechtop en hangt de scanner op die was omgewaaid. Zo worden de startnummers onderweg gescant. Ik eet een paar stukjes banaan en een plakje chocolade cake en we gaan samen weer door naar het volgende punt op 83km. Bij 71km geeft Jeroen mij een high five omdat ik voorbij mijn langste afstand ben die ik vorig jaar tijdens Olne-Spa-Olne heb gelopen. De mijlpaal vandaag moet natuurlijk de 100km worden en we zijn goed op weg. Na 9 uur lopen begint mijn maag te schudden tijdens het lopen en ga ik het eten uitstellen. Dit is natuurlijk niet goed waardoor de maagkrampen heftiger worden. Een tweede sanitaire stop en hapje voor hapje een Snickers opeten tijdens het lopen over de keien langs de Ourthe werkt gelukkig. Ik moest denken aan de reclame op tv, want vrij snel daarna begin ik me beter te voelen. Gelukkig maar want het is vanaf hier toch nog goede 25 kilometer te gaan.

Bijna binnen

Richting Maboge, het laatste klim en verzorgingspunt op 95km schud mijn maag nog steeds maar het gaat al beter.  Een paar kilometer voordat we nog steeds samen richting Maboge lopen weten we het allebei dan ‘ie binnen is’. Het is druk bij de verzorgingstafels want ook de andere afstanden komen hier voorbij. Jeroen is wat aan het kletsen en ik roep hem om door te gaan, een klein stukje is het inmiddels nog. Jeroen krijgt vleugels van het idee dat hij bijna binnen is en verhoogd nog het tempo. Iets te snel voor mijn benen en hij neemt wat gas terug. Bij het bos aangekomen waar je zigzaggend naar beneden gaat om vervolgens de laatste rivier oversteek te maken richting de finish word ik nog bijna omver gelopen door wat lompe gasten. Ze moesten eens weten dat we al 12 uur op de been zijn. Richting de finish lopen we gebroederlijk naast elkaar alsof finishen alsof het een teamtrail is.  Blij dat we er zijn en dik tevreden met onze gedeelde 4e plaats na 12 uur, 17 minuten en 34 seconden. Job done!

 

 

 

 

OHM-trail Aywaille 2017

door Martijn van Dijk

Op basis van het enthousiasme waarmee Linda vorig jaar thuiskwam over de Ohm trail was het na overleg dit keer mijn beurt. Als je zo enthousiast bent dan moet het haast wel geweldig zijn. Op vrijdagmiddag zijn we afgereisd naar Aywaille in België om wat nu blijkt een geweldig trail weekend te starten samen met Linda, Joëlle en Silke en een dag later Eric, Henri en Claudia. Dit weekend startte Claudia, Eric en ikzelf op de 20km en Henri op de 50km. Op zaterdag rond de middag kwamen onze mede trailers Claudia, Henrie en Eric ook aan op de camping. Die avond gezellig gegeten en grote verhalen gedeeld, een top avond dus!

Zondag morgen begon met een ontbijt en was iedereen redelijk relaxt. Vandaag starten we tijdens de 12e editie van deze inmiddels legendarische OHM trail benoemd als de moeilijkste trail in België! Een trail die zeer gevarieerd en technisch is en tijdens de trail ontdek je de prachtige streek en natuur van Aywaille op een parcours dat bestaat uit 90% boswegen. Zoals de organisatie omschrijft “Ontdek onze sprookjesachtige landschappen … Al lijdend!” Dus is relaxt goed of moeten we toch een beetje gespannen worden….

Allereerst ging Henri om 9:00 uur van start voor de 50km terwijl wij ons aan het voorbereiden waren voor onze trail. Daarna zijn we relaxt naar start/finish gelopen om onze startbewijzen op te halen voor de 20km. Het startnummer ophalen was goed georganiseerd, diverse tafels met een bepaalde letters gaf aan in welke rij je moest gaan staan. Ik ging in de rij van de D staan, uiteindelijk was ik aan de beurt want de rij was enorm. Ja hoor ik stond niet op de lijst en in mijn beste Frans mijn volledige naam opgegeven. Aha, uw naam is van Dijk, ja klopt, dan moet u zich melden bij de tafel waar ze startnummers uitgeven voor de letter V, ok helder……

Om 10:30uur was de start van Claudia, Eric en mijzelf voor de 20km die uiteindelijk gratis, zoals de speaker zei, 24,2km is geworden. We begonnen redelijk vlak vanuit het dal en liepen langzaam omhoog, de eerste 10km verliepen prima. Technische klimmetjes en dalingen maar mijn gevoel zei dat er meer ging komen op basis van de verhalen van de avond ervoor. Door de regen van de dagen ervoor was het parcours op sommige delen modderig en glad. De eerste verzorgingspost was op 9km en kort daarna begint het parcours technischer te worden. Tijdens één van de dalingen gaat het mis wanneer ik Claudia netjes gevraagd had om haar voorbij te mogen gaan. De ondergrond bestond uit grond en losse stenen maar kort daarna rots. Ik ging steeds harder naar beneden en toen gleed ik voorover de struiken en boom in, je lag er mooi bij zei Claudia! Tja die ga ik morgen wel voelen maar zoals het nu voelt gaan we gewoon door.

De klimmetjes worden extremer en houden langer aan, een kwartier voor een klim is niks. Ons was ook 1100 hoogtemeter beloofd dus al met al was er nog voldoende te verwachten. Ook de dalingen werden technischer en de ondergronden en bos varieerden ook. Ik moet denk ik naar ander schoeisel op zoek want ik had vaak net te weinig grip.

Onderweg veel mooie vergezichten, bossen en water. Op het laatst komen er nog twee viaducten die over de dalen in de omgeving van Aywaille lopen. Aan de ene kant naar beneden en andere kant weer naar boven, pittig maar goed te doen. Nu nog een klein stukje naar beneden en dan langs het water terug naar de Start/Finish. Hier moest ik lossen omdat ik door de val waarschijnlijk toch iets meer last had van mijn kuit dan dat ik verwacht had, iedere keer dat ik probeerde aan te zetten schoot de kramp er bijna in. Na een beetje rekken en strekken ging het weer prima en kon ik door. Uiteindelijk hebben Claudia, Eric en ikzelf er rond de 4 uur over gedaan.

Nadat we allemaal gefinisht zijn voor de 24,2km hebben we later Henrie proberen binnen te halen maar wat bleek hij was al gefinisht, wij waren te laat dus! Henrie heeft er 7:33:23 over de 50km gedaan, weer een geweldige prestatie!

Die avond het weekend afgesloten met een goed verzorgde BBQ! Het was in één woord geweldig en zeker een aanrader!

Link naar de 24,2km route: https://www.relive.cc/view/1020854546

Handige links,

Camping: http://www.dieupart.be/

Evenement site: http://eventstrail.be/nl/ohmtrail/

 

Cretes de Spa 2017

Deze keer een verslag over de Cretes de Spa van één van de beste, zo niet de beste, trailrunners uit de Achterhoek: Pascal Schepers. Bedankt Pascal!

Toen in november bekend werd dat  Cretes de Spa een van de twee WK kwalificatiewedstrijden waren begonnen kwam ik direct een dubio. Ik had mij net ingeschreven voor mijn eerste ‘weg’ marathon in Rotterdam twee weken later maar die kwam toch al gauw op plan B te staan. In Spa zullen er vast meer snelle(re) mannen aan de start staan maar ik verwacht op een parcours als deze meer kans te maken dan in het hooggebergte omdat ik hiervoor simpelweg te weinig ervaring in heb.  Bovendien heb ik vorig jaar een paar lekkere trails van dit kaliber gelopen in België zoals de OHM trail 5e plaats, een 11e plaats in een sterk bezet deelnemersveld bij Olne-Spa-Olne (OSO) en een 4e plaats bij Cretes de Spa zelf.

Het plan was eind december gemaakt om naar de wedstrijd toe te werken met crossjes in Beek als opbouw om vervolgens het langere trailwerk op te pakken. Tot de Jutbergtrail begin februari verliep alles volgens plan daarna kwam de klad erin omdat de spieren in de kuiten en rug muurvast zaten. De maandag voor de wedstrijd met een duurloopje met heuvels in het Montferland voelde de benen nog steeds niet fit.  Helaas heb ik ook ruim een maand geen enkel tempo werk gedaan alleen wat rustige duurloopjes met regelmatig heuvels erin om toch nog specifiek te trainen. Na een paar dagen niet hardlopen en de 4e dry needling behandeling op woensdag voelde eind van de week alles weer wat soepeler aan.  De spullen werden gepakt en ik had er zin in!

Vrijdag in de auto gestapt om eerst oud studiegenoot Lucas op te halen die mij op de MTB gaat ondersteunen om vervolgens door te rijden naar Spa. Het was lekker zonnig weer op het terras en eind van de middag zijn we naar het startpunt gewandeld net buiten Spa om het startnummer op te halen voor morgen.  Van de vorige editie wist ik nog dat het best druk is dus we waren zaterdag op tijd gegaan. Bij het ophalen van de logger, die de Nederlanders om hadden zodat men later bij twijfel kunnen checken of het parcours helemaal is gelopen, kwam ik  Peter en Dominique al tegen. Van Peter hoorde ik dat Tim Pleijte niet zal starten. Heel lullig voor hem maar in mijn ogen was hij dé top kandidaat om een van de twee WK plaatsen te pakken dus was er iets meer kans. Eenmaal bij de start aangekomen wikkelt Kim Mulder nog even mijn logger goed om mijn rugzak zodat die niet bij elke stap een uur of 5 lang tegen m’n rug aan botst. Ik besluit toch iets op te schuiven richting Peter en Dominique om te proberen om in hun tempo mee te komen.

De start is zoals altijd snel en naar een kleine kilometer komt Zac Freudenburg voorbij dansen om aan te sluiten bij de eerste mannen. Zac, Geordie en Dominique zijn normaal te snel voor mij op de trails in Nederland maar zo’n Ardennen trail is toch andere koek en wie weet kan ik profiteren van een mindere dag van hen.  Peter moet al snel lossen en na een kilometer of 5 laat ik het gaatje richting Dominique groter worden. Het hartslag dat zo hoog is ga ik het vandaag niet volbrengen in dit tempo en schakel bewust een tandje terug in de hoop om in een goed ritme en een groepje te komen.

Bij de eerste skipiste word ik bovenaan ingehaald door Geordie. Hij is verstandiger gestart en heeft een goed tempo. Als je dit tempo volhoud loop je het gat wel dicht roep ik hem na. Ik kom in een groepje met Belgen terecht waarvan ik twee lopers herken van OSO die net voor mij waren gefinisht. Nu even aanhaken en over het dode punt proberen te komen dacht ik bij mijzelf. Tijdens een modderige afdaling waarin een heel treintje van 6 lopers moesten uitwijken voor een brokkenpiloot als afdaler, schoot ik in een spagaat waarin de hamstrings al in protest gingen.  Andere lopers moesten door de struiken uitwijken.  Oef, dit is geen goed voorteken.

Tot verzorgingspost 1 ging het best prima al merkte ik dat het conditioneel zwaar was en was mijn hartslag behoorlijk hoog. Laurens gaf aan dat ik 2 minuten achter Geordie lag dus ondanks dat het zwaar voelde was het gat niet echt heel groot geworden. Naast dat ik achter lag op de eerste Hollanders lag ik ook achter op schema met het eten en drinken. De extra energie had ik goed kunnen gebruiken want er volgde een lange klim waarin het hele groepje powerhikend omhoog ging. Richting het einde van de klim viel het groepje uit elkaar en moest ik 3 man laten gaan. Daarop volgde direct een korte afdaling naar de 2e skipiste. Vorig jaar was het helemaal wit van de sneeuw en nu was het een groene heide waar mijn stramme kuiten en hamstrings geen zin hadden om tegenop te lopen. Vorig jaar liep ik hier nog vrij goed omhoog, nu was het hartslag sky high en kon ik ook niet goed herstellen in de afdaling die hierop volgde. De zware benen en steken in m’n bovenlijf wouden op te rem dus zo verdween ook de laatste loper van het groepje al snel uit het zicht.

Onderaan bij verzorgingspost 2 stond opnieuw Laurens en de uitgestapte Huub. Bij deze post de tijd genomen om wat te extra te drinken en te eten.  Er volgde direct een overstroomd pad met keien omhoog waarop ik het tempo redelijk kon vasthouden. Ik probeerde uit de wedstrijdmodus te stappen en meer te genieten van de zonnige dag, de uitzichten op de skipiste waar ik nog lopers in een lint omhoog zag zwoegen en te focussen op het verbeteren van de tijd van vorig jaar. Bij VP 1 lag ik 20 minuten voor op de tijd van vorig jaar en bij VP 2 nog een kwartier. Ondanks dat er op sommige stukken veel modder lag was het parcours verder beter beloopbaar waardoor een snellere tijd zeker in moet zitten. Net toen ik dat dacht begon het lijf weer flink te protesteren bij de afdaling en in plaats van lekker stevig door rennen moest ik weer terugschakelen.  Bij het beklimmen van skipiste 2 voelde het al alsof ik klom als een hoogbejaarde man, nu voelde ook het omlaag en zelfs het vlak lopen zo aan. Op 35km kwam ik eindelijk Lucas tegen die mij nog wat mentale support gaf. Een paar kilometer later had m’n linker hamstring en genoeg van en schoot in de verkramping. Nu ik net weer fitter begin te worden was het voor mij niet de moeite waard om nog verder door te lopen.  Helemaal omdat ik door het lagere tempo veel tijd had verloren en bijna niet meer op schema lag voor een snellere tijd dan vorig jaar. Na het mooie stuk langs het riviertje en de bruggetjes daaroverheen ging ik bij ravito 3 lekker in de zon op het bankje zitten. Het was goed zo, het zit er gewoon niet in. Niets meer forceren en eerst maar eens fatsoenlijk gaan trainen dacht ik.

Een minuut of 5 later kwam Peter eraan die nog de benen voelde van vorige week en stopt ook.  We stapte niet veel later de bus in die ons in 10 minuten naar Spa bracht. In onze ‘pre-trailrun carrière’ leerde ik Peter kennen bij de Lochem trail. Nu gaf die mij een box omdat het voor ons beide de eerste DNF was. Delen we weer samen een moment in de trail carrière. Aangekomen in Spa lekker de modder van me afgespoeld en met Lucas een bokworst gegeten. Niet veel later komt Geordie aan die met een grote smile en veel krassen op zijn knieën en heeft zijn wk-ticket te pakken. Hij had in de laatste kilometers Zac nog bijgehaald en finisht knap als 4e. Zac strompelt niet veel later van de trap af, soms lijkt hij net superman maar deze trail was ook zwaar voor hem.  We gaan nog even in het gras zitten en zien de eersten lopers nog binnen komen. Het groepje waarin ik liep was behoorlijk uit elkaar gevallen en finishten tussen plaats 7 en 25. Sommige waren dus nog wat opgeschoven en anderen behoorlijk teruggevallen.

Ondanks het uitstappen was het een mooie dag en ben ik nu alweer aan het kijken voor de volgende trail uitdaging. Wat is dit toch een geweldige sport en wat is de Ardennen een fantastisch gebied om een ‘paar uur’ doorheen te rennen.  To be continued.

 

 

Klavertje 4 2017

Op een donkere, koude winteravond in een café in Monchau  stonden 7 AVAjanen en 2 trouwe supporters samengepakt biertjes (en Apfelschörle) weg te drinken.
3 uur lang…
Waarom? Ze weten toch ook dat ze de volgende dag moeten knallen? En niet zomaar knallen. Nee, 40 km door weilanden , over steile paden bezaaid met keien, vastgevroren sneeuw en verraderlijk gladde ijsplateaus. Het jaarlijkse ‘Klavertje 4’ in Olne wachtte op ons.

Voor ons begint die jaarlijkse traditie trouwens hier, wij zijn dit jaar voor de eerste keer mee. Henrie, Walter, André, Angelique en Tracey zijn gepokt en gemazeld in het wegkauwen van deze kuitenbijters in de voorlopers van de Ardennen.

De cafébaas had het erg druk, de barjongen moest nog ingewerkt worden en er kwamen toch ineens veel meer gasten dan waar het café met zijn redelijk beperkte hoeveelheid tafels op gerekend had. Vandaar 3 uur. De magen begonnen te knorren, maar de gezelligheid leed er niet onder! De weg naar het café toe is trouwens ook het noemen waard; onder leiding van onze gids Walter liepen we al een soort oefentrail door de steile besneeuwde paadjes van de hoge heuvels naar het stadje in het dal. Prachtig was het.

Eerder die dag was dit kleurrijke gezelschap vanuit Aalten vertrokken naar een idyllische slaapplek in een kasteeltje (ons beloofd door vader van de AVAfamilie: Henrie Drenthel), wat in werkelijkheid een kliniek bleek te zijn, compleet met toegangspoort en deuren die achter je op slot gaan. Alhoewel het bordje met de pijl aan het begin van het landweggetje deed vermoeden dat we naar een Jugendherberge afreisden.

Het slaapkamertje van 4 bij 2 meter was steriel ingericht met 3 stapelbedden. Van het steriele karakter bleek niet veel meer over toen 1 van ons ‘s nachts na een toiletbezoekje de kamer van het 5-tal dames weer in wilde gaan. Het raam bleek dichtgedaan….

Hoewel in de kamer naast ons de mannen met 1 man minder bivakkeerden, nemen we aan dat de luchtkwaliteit daar niet veel beter was dan die in onze kamer. Toch zaten we allemaal op zondagochtend fris en vol nieuw opgedane energie aan het Frühstück.

Daarna was het nog even flink doorgaan om op tijd aan de start van onze trail te kunnen verschijnen. Wie verwacht er dan ook dat de parkeergelegenheid bomvol is en de bermen van alle aangrenzende landweggetjes vol hoog opgeschoven ijsgeworden sneeuw liggen? Menig haastig parkerende deelnemer reed hier zijn grill op kapot.

Maar trailrunners zijn relaxte mensen. Met starten werd gewoon gewacht tot iedereen zover was. Wij stonden in de startzone nog druk bezig selfies te maken in het dikke pak sneeuw, toen de meute in de verte in beweging bleek te zijn gekomen. “Oh, we zijn begonnen”, zeiden we tegen elkaar. En nog licht onwennig op het parcours begonnen we ons Klavertje-1.

Ja, sorry, vier lussen, dat is alleen  besteed aan Henrie, André en Walter. Op die ene lus pakten we al 355 hoogtemeters! Sneeuwheuvel na sneeuwheuvel tikten we weg. Het parcours was prachtig en de -6 graden Celsius deden daar zeker geen afbreuk aan. We genoten er enorm van om door de weidse natuur te rennen. Naar boven pokkelend of glibberend afdalend over een smal pad van bevroren sneeuw. Voor ons zagen we een lint van lopers die er al even ontspannen bij liepen. Hier en daar werd gestopt voor een fotootje, of een versnapering uit de rugzak. (Nee, wij niet, wij deden maar 1 lus.)

Toen we weer gedoucht en wel in de vrieskou bij de doorkomstlinten stonden, stapte Tracey net de uitpufzone in, na een knappe 22 km. Ze werd opgevangen door haar steun en toeverlaten; vriend Allard en haar ‘mom’. Ook Angelique wist een halve klaver te volbrengen.

Ondertussen passeerden ook de drie mannen de wisseltent. Ze propten zich vol met spekjes, tuc en sultana. Op naar de volgende ‘boucle’. En wij gingen op naar de terugreis. Al kletsend in de auto keken we terug op een supergeslaagde run-expeditie en lachten ons weer slap om Nieke die op haar ‘gewone’ hardloopschoenen een échte trail heeft gelopen!

Nieke en Chantal

Kraftman’s Marathon Trail run 2016

door Martijn van Dijk

De hele week al een beetje de weersvoorspellingen in de gaten gehouden om te kijken wat voor kleding ik zou aantrekken die zondag. Uiteindelijk werd het gewoon een hele tas volpakken met kleding want het was zo onvoorspelbaar dat je van alles kon meemaken. Tja het was bijna een jaar geleden dat ik een behoorlijke blessure had opgelopen tijdens een onschuldig Kerstdag loopje samen met mijn gezin en nu mijn eerste trail na deze blessure, ik had er geweldig veel zin in.

aebc132ce9-parcours%20kraftman%20marathon%20trail%202015

Zondagmorgen om 7:00 uur kwam Henrie ons ophalen om samen naar Maasmechelen in België af te reizen, sneller dan verwacht kwamen we aan in Maasmechelen en liepen we nadat we de auto geparkeerd hadden naar binnen om ons startnummer op te halen, Henrie liep de 42km en Linda, Angélique en ikzelf de 21km.

Het miezerde, er was laaghangende bewolking en het was behoorlijk fris. Om 7 minuten over 10 ging Henrie van start voor de 42km, het deelnemersveld bleek niet heel groot en precies een uur later gingen wij van start voor de 21 km, ons deelnemersveld was wat groter en er deden zelfs een paar canicross (hardlopen met hond) equipes mee.

img-20161114-wa0011

Vanaf de start gingen we direct het bos in waar we een combinatie van veel eikenblad, modder, wortels en stenen tegenkwamen. Na een aantal kilometers begonnen we wat heuvels tegen te komen en dat zette zich door tot een paar echte klimmen. Op een gegeven moment loop ik over een geweldig breed pad, mooi vlak, veel blad en één wortel die iets uitstak! Bam vol op mijn plaat, gauw opstaan en snel om me heen kijken of niemand me gezien had, gelukkig bleek ik de enige op dat stuk te zijn! Mijn ademhaling was effe helemaal van het rit door de harde val en moest me daardoor eerst weer even herpakken. Gelukkig kon ik al snel weer verder en had gelukkig geen schade opgelopen, behalve morgen wat meer spierpijn waarschijnlijk.

Nadat ik me weer volledig herpakt had kon ik weer lekker onderweg en lekker genieten van de rustige omgeving totdat ik behoorlijke kramp kreeg, in mijn maag! Toch maar effe verder het bos in gelopen om daarna weer opgelucht richting het pad terug te keren waar Linda en Angélique aan kwamen lopen, je had ze moeten zien hoe verbaasd ze keken toen ik het bos uit kwam lopen en ik me weer bij hun aansloot, hilarisch!

20161113_134349

Op naar de pauze want die moest ongeveer in de buurt zijn, op ongeveer kilometer 12. Na de korte pauze, goed verzorgd overigens, gelijk in een afdaling naar beneden met daaropvolgend diverse technische klimmetjes en afdalingen. Na verloop van tijd kwamen we op plekken waar we hele mooie vergezichten zouden kunnen zien als het niet zo enorm bewolkt was, maar dat maakte de directe omgeving weer goed. Het leek wel alsof je alleen op de wereld was!

Het finale stuk liepen we langs een stukje spoorbaan, netjes bewoord een niet zo’n prettig stuk……..! Op naar de finish en daar kwam ik Henri tegen die helaas moest uitstappen na meer dan één ronde (op zo’n 30 km) door een niet meewerkende knie.

Het was geweldig, mijn eerste trail na lange tijd samen met geweldige mensen op een veelzijdige trail, op naar de volgende!

Site van de organisatie

2daysultralongtrail-oriëntering en meer

Na het letterlijke trail hoogtepunt van Henrie Drenthel en mezelf tijdens de Cortinatrail in Italië hadden we eigenlijk nog een meerdaagse in de planning. De Druidenlauf in de Duitse Eifel werd echter afgeblazen vanwege het feit dat de natuurcamping, die als basis gebruikt zou worden, weggespoeld was in de overstromingen in het voorjaar. Op zoek naar een nieuwe uitdaging dus. Iets kleinschaligs en een hoge fun-factor zochten we, alleen maar zware wedstrijden lopen is immers ook niet vol te houden.

Na wat zoeken vonden we op de kalender van MudSweatTrails iets bijzonders, de 3 Days of Limburg oriëntatiewedstrijd in Belgisch Limburg. Naast de 3-daagse oriëntatiewedstrijd organiseerden ze ook een 2-daagse trailoriëntatieloop. Daarbij kon je dan tegen een gereduceerd tarief ook op de maandag nog een echte oriëntatieloop meedoen. Een emailtje naar de organisatie leerde ons dat het tijdens de trail-oriëntatie wedstrijden redelijk eenvoudig kaartleeswerk zou worden. Een tweedaagse trail waarbij je de route van de kaart moest lezen in plaats van een lijntje op de GPS-handheld, dat moest toch lukken. We konden ook nog eens als duo inschrijven, twee keer zoveel lol onderweg dus en twee keer zoveel kans om ook de finish te vinden.

DSC07008

Zo vertrokken we vrijdagmiddag richting België om ons basiskamp op de camping in te richten, op de grote speelplaats/sportveld van een typisch Belgische basisschool in Eisden-Maasmechelen. Het was daar al een drukte van belang. De leden van de organiserende vereniging Omega kampeerden ook ter plekke en niet alleen hun kinderen liepen overal rond. Ook deelnemers uit meerdere landen hadden vaak hun kinderen bij zich. We hadden geen idee dat orientatielopen zo’n familiegebeuren was, maar er bleken klasses deelnemers te zijn in leeftijden variërend van 10 tot 80 jaar. Een apart wereldje, maar wel lekker ontspannen qua sfeer. We voelden ons al snel thuis.

’s Avonds gingen we maar eens een Kompel biertje proeven bij de organisatie om nog wat informatie los te peuteren hoe één en ander in zijn werk ging. De informatie die we hadden gekregen was nogal karig en bij een biertje praat het wat makkelijker. Zo kwamen we er achter dat de afstand van 2×30 km een benadering was, als je alles goed liep. We gingen ons daar niet druk over maken als het maar een mooi parcours was, wat ze heel plezant vonden. Over de optionele wedstrijd van maandag deden ze wel wat lacherig, geen idee wat er nu zo grappig was.

DSC07009

Na een campingavondje met een paar biertjes en Olympische Spelen op tv lagen we er bijtijds in. De start zou zaterdagmorgen best op tijd zijn en een goede voorbereiding is het halve werk nietwaar. ’s Morgens na het ontbijt was het inpakken van de rugzak het grootste probleem. Aangezien het best mooi weer zou worden en er geen verzorgingsposten onderweg waren, moest je alle eten en drinken voor onderweg zelf meesjouwen. Teveel weegt  flink door, maar te weinig wil je zeker niet.  De kleding was een stuk makkelijker aangezien het lekker weer werd.

Na de start lag het kleine startveld al snel uit elkaar en liepen we met zijn tweetjes de weg te zoeken op de kaart. Het was even wennen met een echte kaart van 1:15000, maar al snel begon het te wennen. Het kompas kon rustig in de rugzak blijven en het genieten kon beginnen. Het tempo lag laag in verband met een kleine blessure bij Henrie, maar het ging verder gestaag. Wat een mooi gebied, niet heel heuvelig, maar van het ene mooie bos ging je zo het andere mooie bos in. Zoekend naar de checkpoints op de kaart waar electronisch ‘geklokt’ moest worden liepen we de kilometers eigenlijk vrij gemakkelijk weg. Af en toe werd je door een uitroeptekentje op de kaart geattendeerd op een oversteek. Dat kon dan zomaar een drukke vierbaansweg zijn, maar ook een spoorweg. Eigen verantwoording was het  devies.

DSC07023

Na een kilometer of 30 genoten te hebben van niet al te moeilijk terrein hadden we het eind al weer in zicht op de kaart. Niet helemaal duidelijk was echter wat de witte vlekken waren die op de kaart stonden, het leek een afgraving of zo. Tot onze verbazing was het eigenlijk het tegendeel van een afgraving. Een aantal zogenoemde terrils doken voor onze neus op. Reusachtige heuvels van 60 tot 80 meter hoog, bestaand uit afval van de mijnen van vroeger. Inmiddels overgroeid en met kronkel paadjes die naar en over de toppen voerden. Uiteraard mochten we daar overheen, en toen nog een keer en nog een keer. Steunend en kreunend in de toch wel warme middagzon sleepten we ons naar boven. Om er bij de laatste achter te komen dat we er eigenlijk ook tussendoor hadden gekund als we slimmer waren geweest.

Na ruim 36 km en en ruim 4 1/2 uur kwamen we over de streep. Derde in onze categorie, luid gejuich van het publiek was ons deel. Wisten zij veel dat er maar drie teams waren in onze categorie. Wij hadden lekker gelopen en mochten nu ook nog even bijna twee kilometer terugwandelen naar de camping. Het Competition Centre waar we de finish hadden lag immers midden in de bush ergens op een pas gemaaid grasveld. Mooi stukje uitlopen dus.

DSC07030

De volgende ochtend mochten we nog vroeger uit de veren, we zouden al vroeg met een busje naar de start gebracht worden. De wekker op kwart over zes om alles klaar te kunnen hebben en op tijd bij het gezamenlijke ontbijt te zijn. Daar bleken we een stukje briefing gemist te hebben, de langzaamste teams van de dag ervoor werden een ur later pas weggebracht. Hadden we dus nog even kunnen blijven liggen. Maar het was een mooie gelegenheid om wat te kletsen met onze medestrijders en de organisatie. Geen enkele stress te bekennen.

Na ruim een half uur rijden mochten we onze kaart in ontvangst nemen en zagen we de route terug naar de finish. Het zou een warme zonnige dag worden en ik zag vooral veel heidevelden waar we doorheen mochten. De zwarte teamshirtjes die we hadden uitgekozen ‘omdat die zo lekker slank afkleden’ konden  wel eens een verkeerde keuze zijn. Het is echter zoals het is en we gingen weer in een lekker rustig tempo op weg. Het vinden van de route en de punten koste weinig moeite, maar op één punt moesten we even echt zoeken naar het juiste pad. Verder was het vooral erg mooi en heel erg rustig op de bloeiende heide. Af en toe zagen we wandelaars, waaronder meerdere keren een aantal collega-deelnemers die de 2×15 km versie al wandelend deden.

Halverwege kruiste ons pad een camping waar we gelukkig onze watervoorraad weer konden bij vullen bij een kraantje. We zweetten immers de hele dag als een paar otters in de zomerzon en onze waterzakken raakten vlotter leeg dan gedacht. Met volle waterzakken en nieuwe moed gingen we weer op weg richting finish.  Het rustige starttempo bleek een gouden zet, we konden het tot op het laatst volhouden zonder echte problemen. Na bijna 4 1/2  uur en bijna 34 km kwamen we weer over de streep. Weer derde in onze categorie, en dus ook derde in het eindklassement  😉

’s Avonds na een bezoekje aan de Pizzahut maar weer eens met de organisatie een biertje gedronken. We snapten namelijk helemaal niets van de oriëntatiewedstrijd vande volgende dag waar we ons voor opgegeven hadden. Gelukkig was er iemand om ons meer uitleg te geven over de IOF kaarten die gebruikt zouden worden en de diverse techieken en tacktieken die er waren. Wij wisten immers nergens van, totaal onwetend. Stikkend van de lach over die Hollanders  die gewoon zo lang mogelijk onderweg wilden zijn schreven ze ons in voor de Long Difficult versie van wel 7 kilometer. Daar zouden we toch zeker een uurke of anderhalf mee bezig zijn… voor mezelf deed ik dat maar keer twee. We mochten gelukkig wel samenlopen en dat vergrootte de kans op succes.

Bij de start stelden we de volgende ochtend nog wat domme vragen aan de mevrouw die de kaarten uitreikte. Ze schudde het grijze hoofd over zoveel onwetendheid, maar liet ons toch maar vertrekken. Het eerste punt vinden was meteen erg moeilijk. De kaart was 1:10000 en heel erg gedetailleerd. Maar dat moet je dan wel in het echt weten om te zetten naar een gebied met dichtbegroeide bosjes, rotsen, gaten en heuvelruggen. Toen we na 17 minuten punt 1 gevonden hadden van  de 19 keken we elkaar zuchtend aan. Waar waren we aan begonnen. Gaandeweg kregen we het spelletje door en begonnen we slimmer gebruik te maken van onze sterke punten. Wel vaak wat verder omlopen, maar daardoor beter uitkomen bij het volgende punt.

DSC07036

Het bleek razend moelijk te zijn om sommige punten te vinden, terwijl andere redelijk eenvoudig waren. Uiteindelijk was er maar eentje die we zelfs na meer dan een half uur nog niet konden vinden. Op de steile helling van één van de terrils vonden we allerlei punten, maar geen eentje met het goede nummer. Uiteindelijk moesten we opgeven en de rest van de punten gaan zoeken. Ik denk niet dat de organisatie verwacht had dat we op één na alle punten zouden vinden, maar wij hadden onderweg eigenlijk de grootste lol. Het was 3 1/2 uur ouderwets spoorzoekertje spelen in het bos, waarbij je gewoon dwars overal doorheen mocht banjeren. Kom daar in Nederland maar eens om.

DSC07037

Een geweldig weekend was het uiteindelijk. Veel nieuwe mensen ontmoet en veel geleerd over orientatielopen en het gebruik van kaart en kompas. Zeker de moeite waard, ook voor trailrunners. Blijkbaar zijn er in Nederland ook diverse clubs en mogelijkheden om wedstrijden te doen. Op de site van de NOLB is meer informatie hierover te vinden.

Route dag 1

Route dag 2

Route dag 3

Mijn foto’s op Facebook 

Winterse omstandigheden bij Klavertje 4 in Olne (BE)

Het Klavertje 4 in Olne, Trèfle a Quattre Feuilles in het Waals, begint voor ons langzamerhand een echte traditie te worden. Het is dan ook een mooi concept: vier verschillende routes van rond de 10 kilometer die steeds weer bij start/finish uitkomen. Je beslist zelf of je stopt of doorgaat. Als je alle klaverblaadjes verzameld hebt zit er een marathon op, en dat voor slechts een tientje inschrijfgeld. Voor iedereen zit er dus wel iets bij wat te  doen is, ideaal om met een groepje naar toe te gaan voor een leuk weekend. Met maar liefst acht personen uit Aalten en Groenlo gingen we dit jaar de Achterhoekse eer hooghouden.

DSC06706

Met twee auto’s vol geladen vertrokken we zaterdagmiddag richting zuiden, een beetje zenuwachtig wegens de weersvoorspellingen. De dag ervoor was het een enorme chaos in de Ardennenregio door veel sneeuwval en gladheid op de wegen. Temperaturen zouden tot ruim onder het vriespunt kunnen dalen, hoewel er geen sneeuw meer voor de zondag voorspeld werd. De sporttassen zaten dan ook vol met allerlei extra shirts, handschoenen, buffs en mutsen. Het paste allemaal maar net in de kofferbak.

Gelukkig viel het reuze mee op de weg, pas in de laatste kilometers zagen we wat sneeuw in de weilanden liggen. Veel te vroeg waren we bij het multisport centrum waar de organisatie Courir pour le Plaisier. Het was nog dicht en alleen organisator Felix was wat linten aan het ophangen. Met ons schoolfrans snapten we nog net dat de startnummers pas over een paar uur uitgegeven zouden worden. Tijd om ons te melden bij ons onderkomen voor de nacht, die startnummers konden ook de volgende ochtend nog wel. Het onderkomen was zoals gebruikelijk kasteel Wégimont, een echt kasteel waar je voor een habbekrats kunt overnachten.

DSC06691

Het uitzoeken en indelen van de kamers was zo gebeurd en, hoewel het uitkiezen en opmaken van de bedden een hoog schoolreisjeslol-gehalte had, waren we daar ook zo mee klaar. Tijd om de plaatselijke gelegenheden te bezoeken om ons vochtgehalte op peil te brengen voor de inspanningen van de volgende dag. De enige gelegenheid bleek ook nog eens open te zijn. Toen we binnenstapten in het café leek het wel of we een jaar of dertig teug in de tijd gingen. Tegelvloer, flipperkasten en biljarttafels en een donkerbruin interieur. Aan de tap hingen een paar mannen die er uitzagen alsof ze bij het interieur hoorden en een enigszins verlepte bardame. Een paar lokale Sjonnies hingen aan de flipperkast alsof het hun vriendin was. We werden vol verbazing bekeken, waarschijnlijk waren we de eerste gasten van buiten de plaats in maanden.

DSC06694

We maakten het ons gemakkelijk en genoten van een drankje of wat. De bardame begon steeds vriendelijker te worden, waarschijnlijk maakte ze door ons een topomzet voor een doorsnee zaterdagmiddag. Na een paar uur konden we even de straat oversteken en aanschuiven bij restaurant la Plume, ons vaste Italiaanse restaurantje als we naar Olne gaan. Ook het enige restaurant in de hele plaats overigens… Verbazingwekkend goede kwaliteit eten overigens en heel erg gezellig. Het hele restaurant puilt op traildagen in Olne normaal gesproken uit zijn voegen door alle lopers die ook in de buurt blijven overnachten.

Het slapen bij een overnachting is vaak problematisch voor me, allerlei onbekende geluiden houden me wakker. Deze keer kwam daar nog een keiharde matras bij, zelfs de biertjes hielpen niet om de slaap de vatten. Desondanks was ik toch redelijk fris aan het ontbijt. De zon kwam op boven de besneeuwde Ardense heuvels, de temperatuur viel eigenlijk nog wel mee en ik begon er gewoon zin in te krijgen. Ook de rest van het gezelschap had er zin in. Voor Henrie en mij was het niet de eerste keer in Olne, maar voor de rest was het een primeur.

DSC06703

De gebruikelijke chaos en drukte bij het uitreiken van de startnummers was ook dit jaar was ook dit jaar weer volop aanwezig maar uiteindelijk hadden we allemaal een nummer en stonden we klaar voor de start. Inmiddels hadden we gezelschap gekregen van Anke, die om kwart over vier opgestaan was om even naar Olne te rijden. Om tien uur stonden we buiten klaar voor de start, maar daar leek het nog even niet van te komen. Een kwartiertje later liep ineens iedereen naar voren en bleken we zomaar gestart te zijn. Met een kleine 900 deelnemers liepen we in het begin natuurlijk van de ene opstopping in de andere, maar niemand maakte zich druk.

DSC06711

Henrie, Anke en ik vormden als snel een groepje die, al genietend van de omgeving, in een rustig tempo doorakkerden. Angelique, Yvette en Linda vormden ook een gezellig groepje en Rik, Eric en Lars liepen ook lekker samen. Het parcours bestond uit besneeuwde heuvels, doorsneden door smalle paadjes. Soms konden we lekker lopen, maar vaak ook was het ploeteren door de dikste modder die je je kunt voorstellen. Na de steile klimmetjes kon je even genieten van de vergezichten, om je vervolgens weer aan een glibberige afdaling te wagen.

DSC06718

Na iedere ronde kwam je weer bij start en finish en kon je even wat eten en drinken. Als je er genoeg van had kon je meteen door naar de douche. Na de eerste en behoorlijk pittige ronde was de grootste drukte dan ook over en bij het ingaan van de derde ronde werd het zelfs rustig. We vroegen ons onderweg wel af hoe onze trailmaatjes het er af zouden brengen, of ze hun plannen gingen volbrengen of niet.

DSC06727

De derde ronde gaat eerst een heel stuk lekker heuvelaf en de neiging om te vlot te gaan is moeilijk te onderdrukken. Dat er daarna een stuk komt dat zo lang steil is dat het bijna een kwartiertje wandelen is, is genoeg om de laatste energie uit de benen te zuigen. De vele stukjes asfalt zijn weliswaar van zo slechte kwaliteit dat dat ook best onder de noemer trail mag vallen, maar toch ook door opvriezen akelig glad. De noppen van mijn trailschoenen, die in de modder perfecte grip boden, konden daar niets mee beginnen. Door het geglibber de hele tijd raak je bovendien neller door je energie heen dan gedacht en beginnen de benen steeds gevoeliger te worden.

DSC06720

De laatste ronde gingen we echter ook vol goede moed in. Nog maar een kilometer of 9, zo erg kon dat toch niet zijn. In survivalmodus maakten we het gezamenlijk af. De korte klimmen werden welkome wandelingetjes waarna we dan, met steeds meer piepende en krakende spieren, in een meer of minder vlot dribbeltje de meestal glibberige afdaling aflegden. De Courir was nog volop aanwezig, maar de Plaisir viel langzamerhand een beetje in de modder zullen we maar zeggen. Door af en toe zelf maar wat grappen en grollen te verzinnen hielden we de moed er toch in tot het eind.

kaartje

De marathonafstand haalden we net binnen de 5 uur zwoegen, maar de finish was nog een minuutje verder. Na 5:01 uur konden we elkaar de hand schudden. De broodjes worst waren al lang op, maar warme thee was er nog en ook ons welverdiende T-shirt. De eerste marathon van dit jaar zat er weer op, tijd voor een lekker warme douche en daarna eens te informeren naar de rest van de groep. Lars, Rik en Angelique hadden twee rondes gedaan, Yvette, Linda en Eric hadden drie rondes volbracht en Henrie, Anke en ik hadden alle vier rondjes afgelegd.

Op de terugweg naar huis maakten we nog even gebruik van de gelegenheid om bij een Raststätte de verloren calorietjes weer aan te vullen. De Plaisir was inmiddels ook weer terug. Een geweldig weekend zat er weer op, voldoende inspiratie opgedaan om de komende verjaardagen weer sterke verhalen te vertellen… Volgend jaar weer?

 

 

 

Henrie Drenthel loopt Trail des Fantomes in La Roche(B)

Na een geslaagde Eigertrail (zie deel 1) trokken we vanuit Zwitserland via Liechtenstein en Noord-Italie door naar Oostenrijk. Hoofdstop van onze vakantie aan de prachtige Faaker See op ca. 500 meter hoogte. Rondom volop bergen dus er kunnen lekker veel hoogte meters gemaakt worden in voorbereiding op de Trail des Fantomes (TdF) wat de afsluiting van de vakantie zou worden. Ik had daar nog een revanche in gedachten na de DNF bij 75 km vorig jaar. Tussen de beide wedstrijden in heerlijk zo’n 225 kilometer afgelegd met ruim 11.000 hoogtemeters. Als dat geen voorbereiding is. Via het onderkomen van Hitler in Berchtesgaden, het Bayrische Wald en het Schwarzwald komen we donderdags voor de TdF aan in La Roche op de camping. Op vrijdag alvast een gedeelte van de route verkend, start en finish gedeelte over ca 15 km en het parkoers ligt er (nog) goed bij.

Zaterdags vanaf 14.00 uur het startnummer ophalen en als ik die rond 15.00 uur in mijn bezit heb begint zo’n beetje ook de grote, lange regen. Bah, het is weer hetzelfde als vorig jaar toen André en ik ook de middag er voor in de regen zaten. In tegenstelling tot vorig jaar houdt de regen nu rond 22.00 uur op en wordt het (gelukkig) droog. Dit jaar is er niet de 100 km (had ik anders toch ook maar niet gedaan), die is er maar eens in de drie jaar, maar gekozen voor de 53 km met ruim 2000 hoogtemeters. Dus ook nog knap wat arbeid te verzetten.

henrie1

Zondagmorgen 7.00 uur is het vertrek vanuit de tuin van hotel Floreal en ik begin behoudend aan de race. Weet wat er nog komt dus niet te veel energie aan het begin verspillen. Het gaat als een tierelier en de eerste twee uur vliegen om. Juist op dat moment bedenk ik me dat ik hier vorig jaar nog in het donker liep en dat het nu toch wel een stuk eenvoudiger is met daglicht. Heb het nog niet gedacht of ik schiet onderuit op een grote glibberige rots en val op m’n rechterzij en schiet door tot tegen een boom. Moet er kolderiek uitgezien hebben denk ik maar na wat poetswerk valt de schade gelukkig mee. Licht gekneusde ribben, zwaar gekneusd ego en wat schaafwonden. Had erger gekund.

Het verdere afdalen gaat na deze smakkerd niet veel vlotter en gaat nog houteriger en voorzichtiger, ik zal dat dus wel nooit leren.

Plotseling beginnen enkelen uit het groepje waar ik achteraan in mee loop zich op de benen te slaan en ook ik voel ineens dat ik op m’n kuit gestoken wordt en mep net zo hard mee. Bleek een zwerm horzels of aardwespen te zijn geweest die aardig agressief waren. De steek jeukt enorm en tijdig wordt de aandacht voor de zere rib en het moeilijke ademhalen verlegd naar de kuit. Gelukkig komt vlak hierna de eerste doorwading door de Ourthe, wat verfrissend is voor de beentjes en de jeukende plek.

Hierna komt het middelgedeelte van de trail. Op papier/profiel het gemakkelijkste maar in de praktijk uiterst moeizaam. Korte steile klimmetjes en afdalingen (40%!), glibberige boomwortels in combinatie met rotsen/stenen. Kortom, net als vorig jaar schiet dat niet op.

henrie2

Na zo’n 4 ½ uur kom ik op het punt aan waar ik vorig jaar de strijd heb moeten staken. Voelt nu een stuk beter al voel ik langzamerhand wel alle (hoogte)meters van de afgelopen weken en weet dat het nog een taai stuk wordt. Nog 25 km te gaan met daarin eerst nog een stuk langs de Ourthe en daarna nog een viertal steile beklimmingen (en dus ook afdalingen).

Het stuk is inderdaad niet zo moeilijk als de eerste helft en ik kan redelijk blijven gaan en kom redelijk fris bij de laatste verzorging in Maboge aan. Hier wacht de laatste serieuze klim van vandaag, de ‘Muur van Maboge’. Volgens vele Facebook-verhalen van deelnemers met stukken van 40%. Wat het precies was weet ik niet maar dat het steil was en pijn deed weet ik nog wel. Eindelijk boven moet ik even uithijgen en begin aan het laatste stuk over de bergkam richting finish. Dit ken ik nog van de wandeling van vrijdag en weet dat het meeste leed geleden is. Even nog een mooie afdaling in het bos bij de camping en dan de Ourthe voor de laatste keer over.

Aan de overzijde staat mij een verassing te wachten; Claudia met hond wachten me op bij de tuin van Floreal, dus nog even een eindsprintje voor de foto. Eindtijd 8.30 uur en een plaatsje in de middenmoot. Ben best tevreden, maar mijn lievelingsparkoers zal het wel nooit worden. Na afloop even lekker een cooling-down met een biertje in de Ourthe en een BBQ als afsluiting van de vakantie. Nu eerst twee weekjes rustig aan doen en dan nog het najaarsprogramma met een viertal trail-marathons waarover later meer.

Groeten,  Henrie

 

Vaalserbergtrail

kop1

In het begin van het jaar heb ik een planning gemaakt van trails die ik wilde en zou kunnen gaan doen in 2015. Dit jaar moest er maar eens een opbouw zijn naar een ultraloop. Een keer 50 km of meer lopen leek me een geweldige uitdaging. Speuren op de trailagenda die o.a. op de site van MudSweatTrails staat zag ik de X-trails Vaals staan. Een trailweekend begin juni met 4 etappes waarvan de zondag bestond uit de 1ste Vaalserbergtrail.  Op 3 mei stond voor mij de Koning van Spanje trail op de agenda. Een trail van 36 km over de Gulpener berg.  Voor ons plattelanders is dat al een trail waarin al behoorlijk wat hoogtemeters in zitten. Dit kon ik dan mooi als opmaat maken naar de 53 km die in Vaals op me stond te wachten. Als ik dan een trail boven de 50 ga doen dan ook maar een met veel hoogtemeters. Gewoon om mezelf uit te dagen. Het uitlopen van zo een tocht is en blijft het uitgangspunt.

De trials worden verzorgd door de zelfde organisatie van de X-trail Houffalize in België. Hier hadden André Bleumink en Henri Drenthel al eens aan meegedaan en waren hier erg enthousiast over. Bleek dat zij ook dit weekend geboekt hadden met het verschil dat zij wel alle etappes gingen doen oftewel vrijdag een proloog van  7 km met een laatste beklimming van de Wilhelminatoren bij het drielandenpunt. Een tweede etappe op de zaterdagmorgen van 25 km en diezelfde dag nog een nachttrail van 15 km en dan zondags de afsluitende 53 km. Ik hield het maar bij de 53 km.
Van AVA waren er nog 3 lopers die in dat weekend gingen lopen en al snel werd er door Henri campingplekken geregeld.

Na een redelijke voorbereiding en op 3 mei de ervaring van de Koning van Spanje trail meenemend met goede moed op zaterdag  6 juni naar Vaals vertrokken.  In de dagen ervoor gaf André te kennen dat hij na de zaterdagochtend etappe naar Hoofddorp moest voor het NK turnen van zijn dochter. Als hij het niet kon redden kon ik zijn nr. wel krijgen voor de nachttrail, mede i.v.m. het klassement.  Vanaf dat moment  bleef de opmerking van de zwarte cross van een aantal jaren geleden steeds in mijn gedachten hangen; Vaak bu’j te bange!!  Beslissen van wel of niet kon ik daar nog wel.  Dus mijn auto met kampeerspullen en trialnoodzakelijkheden vol gegooid en op zaterdag 6 juni om 9.45 uur vetrokken.  Om 12.00 uur kon ik het terrein van camping de Gastmolen op rijden. Een mooie kleine camping op loopafstand van de startplekken.

20150606_134027

Zo een beetje o20150606_163403m de plek heen aan het struinen kwamen er Eric en Anja Hoogerbrug uit de camper gezet en werd er kennis gemaakt. Na een lekkere kop koffie kwamen André en Henri terug van de ochtendetappe. André ging snel douchen en vertrok richting Hoofddorp.  Nadat we het verhaal van Henri gehoord hadden en ook het gekreun, gezucht  etc  nog een kop koffie gedronken en werd het tijd om mijn tent op te zetten. Met behulp van enkele reserve stokken van Henri was mijn slaapstulpje snel klaar. Aangezien we tijd genoeg hadden en ik alleen maar hoefde af te wachten of André het zou redden kon ik lekker in het zonnetje van een voor mijngevoel mini vakantie genieten. Daar hoort uiteraard een lekker drankje bij. Ditmaal maar wel bij alc vrij gehouden.
Later die middag zouden ook nog Linda de Vries en Yvette Heusinkveld arriveren.  Eric, Yvette en Linda hadden zich ook voor de nachttrail ingeschreven. Het begon toen al een beetje te kriebelen om toch de nachttrail te gaan doen. Vaak bu´j te bange……zullen we maar zeggen en ik ben nu toch hier en waarom zou ik niet van zo een omgeving moeten gaan genieten.
Nadat de twee dames ook gearriveerd waren hebben Anja en ik boodschappen gedaan voor de afsluitende bbq op de zondagmiddag. En op de terug weg maar de meest ´ultieme sportvoedsel´ meegenomen: Een grote zak patat met a20150606_214504llerlei snacks!

Tijdens het eten bleek dat André het wel zou kunnen halen.  Intussen tijd had ik al besloten om toch ook de nachttrail mee te pakken en heb me snel een eigen startbewijs gehaald.  De starttijd werd i.v.m. het lang licht zijn verplaatst naar 22.00 uur ´s avonds. Bij het avondrood liepen we gezamenlijk naar de start plek gelegen op het Landal´park Hoog Vaals. Vijf minuten voor de start kwam André aanwandelen. Mooi uitgekiend!

11412246_814148821986873_2411451092878839887_n

 

Na het startschot kon de meute aan de slag voor hun nachtelijk avontuur. De zon was net onder en in het schemerlicht was het bijzonder mooi om over de Limburgse heuvels en landschappen te kijken.  Na mijn eerste meters was ik al blij met mijn  beslissing om deze mee te pakken. Wat een genieten. Vooral toen we diverse bospaden in gingen. Vond het voor een trail toch iets te veel nog over asfalt en te brede paden gaan. Echter enkele bospaden, geultjes en hoge grasweilanden-bermen maakte een hoop goed. Ook blijft het een magnifiek gezicht om al die dansende lichtjes door het bos en over de weg te zien gaan. Bij 10 km stond een verzorgingspost waarbij je ook een soort jägerbitter kon nuttigen. Deze maar vriendelijk overgeslagen en het maar bij wat cola gehouden. Later vertelde André dat de borrel  best smaakvol was.  Op naar de laatste 5 km. Ik liep lekker dus kon er nog volop van genieten. Zo rond km 16 draaiden we het terrein van Landal op richting finish. Uiteindelijk was het 16,2 km en in 1.35 uur toch redelijk snel gelopen.  Ietsje laten waren André en Henri binnen en gezamenlijk zijn we al richting de camping gelopen. Snel douchen en het bed opzoeken omdat de wekker weer om 6.30 uur af zou gaan.  Net nadat wij gedoucht hadden kwamen Eric, Linda en Yvette ook terug. Nog even hun ervaringen gehoord en toen snel de slaapzak in.

Na een zeer koude nacht waarbij er midden in de nacht nog een autoalarm afging en een vogel om 3.45 uur al dacht dat iedereen van zijn geschetter wakker diende te worden om 6.30 uur er maar weer uit. Trail kleren aan en ontbijten met zijn drieën. Ik had er zin in maar de term ´er als  een berg tegen op zien´ gold ook wel een beetje.  Om iets over half acht richting de start gewandeld waar zich inmiddels al behoorlijk wat 53 km lopers zich gemeld hadden.  Om klokslag 8.00 uur startte de onderneming en ik dacht ik blijf bij de twee loopkompanen en dan moet dat goed komen vandaag. Na een rondje rondom de park vijver gingen we omhoog richting drielandenpunt. Direct al een paar leuke klimmetjes.

SAM_3460

Met enige regelmaat even achter om kijkend waar de twee heren waren. Bij de 1ste post op 5 km (drielandenpunt) even op beide gewacht en bij aankomst gaf Henri al aan dat zijn maag niet geheel lekker aan voelde en ik mijn eigen gang moest gaan. Na gezamenlijk nog even wat drinken heb ik mijn weg vervolgd en ze succes gewenst. Op naar de laatste 50 km. Onderweg nog een collega runningtherapeut tegen gekomen en nog even bij gekletst . Het liep heerlijk en de vals plat stukken kon ik nog mooi hardlopend naar boven. De meeste steile stukken hoef je niet te kiezen want dat is gewoon wandelen geblazen.  De lus door Duitsland was begonnen . Inmiddels werd het zonnetje steeds sterker en de temparatuur begon goed te stijgen.  Het lopen ging goed en ik liep met een leuk clubje mee. Na 15 km kwamen we weer bij het drielandenpunt aan en aldaar heerlijk me te goed gedaan aan wat chips, cola, water en winegums.  Na nog even een banaanstukje ook nog een gelletje  en een reep meegepakt. Wat verzorging betreft was het top geregeld. Er was meer dan voldoende te verkrijgen.  Ook deze loop was beker vrij en met zo een opvouwbare ecobekker is het goed bijvullen. Op naar de 2de lus door Duitsland. In dit rondje kwam ik wat meer alleen te lopen en kon nog steeds van alles genieten. Bergop wandelen en bergaf zo een tempo aanhouden dat het goed te doen was. Het was wel erg uit kijken met de boomwortels en losse keien.  SAM_3465
Ook na deze lus kwamen we met ong 25 km weer bij het drielandenpunt uit. Dat was dan voor de 53km lopers ook de laatste keer. Na me weer te goed te hebben gedaan aan versnapering en vooral  vocht kon ik aan de 1ste Belgische lus beginnen. Bij km 27 zag ik een man strompelen en vroeg hem of het ging. Het ging wel maar hij was uitgestapt en wandelde rustig terug. Nog geen 500 meter later ging een loper voor mij heel hard onderuit over een steen. Ik moest hem overeind helpen en samen even de schade opgenomen. Met wat water uit de bidon alles schoongeveegd en kon ik even later mijn weg vervolgen. Wel met de gedachte om te blijven opletten. Uiteraard gebeurde het mij ook en keer en stootte ik mijn rechter tenen aan een steen en kon tijdens het  struikelen net een extra pas maken om zo op de been te blijven.  Ik kreeg ook het gevoel dat alles steeds steiler werd en ik meer moest gaan wandelen. Berg af toch maar goed steeds beheerst blijven lopen. Op de ´plaat´ gaan was het laatste wat ik wilde. Na een prachtig rondje door België waarin ik wederom veel alleen heb gelopen nu aangekomen bij een nieuwe post zo rond de 35 km. Nog 20 te gaan en ik had er al meer dan de helft opzitten. Bij 36 km dacht ik nog aan de finish bij de koning van Spanje. Toen was ik er en kapot. Hoe zal dit nu aan het einde zijn.  Nu gewoon goed uitlopen. Met enkele flinke  steile afdalingen begon mijn rechterknie een beetje op te spelen maar kon er echter goed om doorlopen. En of de duivel er mee speelde stootte ik in dit rondje mijn linker tenen. Hier moest ik effen van bijkomen door met elke pas mijn tenen even in te trekken.  Ik was blij dat we in deze lus heerlijk in het bos liepen zodat we schaduwrijk konden lopen. De temperatuur en zon was rond het middaguur toch flink hoog en krachtig.  Mooie passages van natuurlijk geulen en dat leverde mooie plaatjes op.

SAM_3471

Na ongeveer de marathon afstand werkte mijn knie me steeds meer tegen en ben ik begonnen om mijn voet telkens iets anders neer te zetten bij de landing. Ook steeds goed kijken naar de vorm van de weg en de juiste kant van de heling te pakken bij het neerkomen van mijn rechtervoet. Hierdoor kon ik goed door blijven lopen. Bij de 45 km post wel even flink mijn benen gestrekt en rustig de tijd genomen.  Met nog een beker cola in de hand toch maar vast aan mijn laatste 8 km begonnen.  Bij de verzorgingspost gaven ze aan dat het vooral nog afdalen was. Dat klopte volledig, maar alvorens je kunt afdalen moest je eerst nog twee steile beklimmingen volbrengen waar geen einde aan leek te komen.  Een toepasselijk bord was daar dan ook bij gehangen.

SAM_3472

Toen toch het verwachtte afdalen.  Op een gegeven moment kwamen alle lopers van de diverse afstanden bij elkaar en mochten we nog afdalen in een knollenveld van heb ik jouw daar. Gezien mijn knie ben ik hier heel rustig naar beneden ´gestort´.  Hier mochten we dan ook nog even lekker door de modder. Dus meepakken die drek; vaak bu´j te bange.
Met het bordje nog 2 km was ik al blij maar met die van nog 1 km al helemaal. Blijdschap van het behalen van mijn 1ste ultra overheerste toch net iets meer dan de pijn die ik daar voor op de Vaalseberg heb achtergelaten.  Eenmaal op het park Hoog Vaals terug draaiend lopend en met gebalde vuist de finish over gegaan.  Yes!!!!! 53,6 km op de teller en 6.52 uur onderweg geweest. Wat een prachtige onderneming.

 

SAM_3474

Bij de finish nog wat eten en vooral drinken en op naar de camping. Daar waren Eric, Yvette en Linda al gedoucht en al aanwezig. Eric had zijn 30 km tijdens de loop aangepast naar 21 km. Ook de dames hadden uiteindelijk besloten om de 21 te doen.  Mede omdat Yvette flink onderuit was gegaan. Later bleek dat  André ook goed over een steen gestruikeld bleek tezijn en had ook flink wat ´oorlogswonden´ aan hand en knie.
Even flink bijkomen met zo links wat krampgevoelens  kwamen Henri en André ook op de camping aan. Heerlijk aansterken door o.a de fantastische cateraarster Anja. Nadat ik me weer in de benen geworsteld had lekker gaan douchen. Na de douche  was ik toch in beweging maar direct door mijn tent afbreken  en de boel in de auto gooien. Kon  ik nadien met de rest rustig bbq-en. Heerlijk gegeten met zijn allen. En ook heerlijk gelachen om alle verhalen.

Om 19.00 uur afscheid genomen van de rest en met een schat aan ervaringen  en een super goed gevoel van hetgeen behaald is terug gereden naar Groenlo. Yes I did it!!
Vaak bu´j te bange, maar nu niet!!

Op naar de volgende trail!!!!

Christian Reinders

 

 

Xtrails Vaals 2015

frontbuttonlogoXtrailsVaals2015

 

Na het mooie trailweekend vorig jaar bij de Xtrails Houffalize hadden we dit jaar voor de eerste editie van de Xtrails Vaals gekozen. Het programma zag er behoorlijk pittig uit met een proloog op vrijdagavond van 8 km, Zaterdagmorgen 25 km, ’s avonds een nighttrail van 15 en dan zondag de kers op de taart: 53 km. Wilde je meedoen voor het hoofdklassement dan moest je zondags de 30 km doen, maar Henrie en ik kozen natuurlijk eigenwijs voor de langste afstand. Met routes die zowel door Nederland, Duitsland als België voerden meteen de meest internationale trail die ik ooit gelopen heb.

Vrijdags waren Henrie en ik al bijtijds met de camper aangekomen op campinghoeve de Gastmolen te Vaals. Een mooie, rustige en sfeervol gelegen camping met voornamelijk vijftigplussers als gast werd dit weekend ‘overvallen’ door een horde trailrunners, want gedurende de dag kwamen er nog behoorlijk wat lopers binnen op de camping. De Achterhoekse (of eigenlijk Aaltens/Grolse) enclave werd ’s middags nog aangevuld met Eric en Anja, de volgende dag zouden Christian, Yvette en Linda ook nog komen. Met zijn viertjes gingen we eerst even lekker wat eten bij een plaatselijke gelegenheid. Het was met ruim 30 graden zo heet dat het eten niet eens afkoelde, en dan moesten we nog lopen ook. Gelukkig voelden we ons wel erg welkom in Vaals.

DSC06264

Het afhalen van de startnummers, start en finish van de proloog van de 8 km waren bij de Wilhelminiatoren bij het Drielandenpunt. Aangezien dat een stukje verder was, met nog een klimmetje ook, besloten we lekker lui met de auto er naar toe te gaan. Eric en Anja zouden met de fiets komen om ons aan te moedigen. Dat laatste bleef helaas bij een goed voornemen, halverwege werd de klim naar het hoogste punt van Nederland toch een tikje te zwaar voor een gewone stadsfiets…. Ondanks de hitte liepen Henrie en ik een lekkere proloog door het bos. Zwetend als een otter en wat aan de vlotte kant gezien wat er nog moet volgen, maar een prima begin. De finish bovenop de 35 km toren werd nog vooraf gegaan door een helling die minstens even hoog en steil als de toren was. Handen op de knietjes en door stampen dus.

DSC06276

Na een nachtrust, die wat werd onderbroken door het gekletter van een flinke regenbui en wat lekkage in de camper, konden we ons voorbereiden met een rustig ontbijtje. De start was om half elf en de temperatuur was een stuk aangenamer. De gezichten van de deelnemers aan de start begonnen ons inmiddels als bekend voor te komen en het was dan ook weer heel gemoedelijk op het startterrein. De route voerde deze keer door een gebied dat minder bosrijk was en voor een gedeelte langs het riviertje de Geul voerde. Niet erg zwaar terrein en regelmatig een stukje asfalt. We lieten ons dus toch weer verleiden tot een tempo dat eigenlijk  niet passend was bij een meerdaags evenement. Maar het was weer ontzettend mooi, met glooiende weides langs de beek, vol met bloemen en vruchtbomen.

DSC06288

Na het eerste uur of anderhalf kwam het zonnetje er door en werd het wat warmer. Maar gelukkig niet zoals de vrijdag, gewoon lekker warm zomerweer. We liepen gewoon te genieten alsof we vakantie hadden 😉 Af en toe een kort kletspraatje met medelopers en verzorgingsposten.

DSC06289

Na afloop wandelden we weer naar de camping, waar Christian inmiddels aangekomen was. Ik moest me even verontschuldigen om ‘even’ heen en weer naar Hoofddorp te rijdenwegens het NK turnen van mijn dochter. Ondertussen kwamen ook Linda en Yvette op de camping en werden de boodschappen gehaald voor de BBQ de volgende dag. Ik was net op tijd weer terug om te kunnen starten bij de Nighttrail, een mooi moment voor een groepsfoto dus. De Nighttrail was één van de afstanden waar ook niet-klassementslopers voor in konden schrijven en we stonden dan ook met zijn allen aan de start.

11412246_814148821986873_2411451092878839887_n

De Nighttrail begon wat laat, 22:00 uur, omdat het anders niet donker genoeg zou zijn. Toch hoefden we pas nadat we al een tijdje onderweg waren de koplampjes aan te doen. Het begin van de Nighttrail was weer een redelijk eenvoudig niveau, veel brede harde paden. Wel een mooi gezicht weer om de vele lampjes als een lang lint door de heuvels te zien gaan. Het tweede deel werd een stuk mooier met mooie stukken bos, een afdaling door een soort afwateringsgeul en smallere paden. Nu werd het echt trailen. Henrie had er echter niet veel oog voor, die wilde zo snel mogelijk over zijn en vlot naar bed om uit te rusten voor de laatste trail. Gevolg was dat we weer te snel liepen… 1:41 uur over ruim 16 km in het donker rennen. Dat voorspelde niet veel goeds voor de zondag.

DSC06277

Zondags stonden Henrie, Christian en ik al bijtijds op. 8 Uur starten, dan moet je dus om half zeven opstaan om te eten, aan te kleden en voor te bereiden. Eric, Yvette en Linda hoefden pas later te starten en mochten dus lekker uit blijven slapen. Het was al weer een stralend weer. Bij de start was het nu toch flink drukker dan de voorgaande dagen. Voor een eerste editie mag de organisatie dan ook zeker tevreden zijn. Er stonden meerdere snelle mannen en vrouwen aan de start, maar wij zochten een rustig plekje ergens achterin het veld. Christian ging aan zijn eerste ultratrail beginnen en Henrie en ik voelden de benen al van de voorgaande stages. Al kort na de start hadden we het gevoel dat we het succes van de afgelopen dagen niet gingen evenaren, sterker nog, het was pay day. Alles wat we te snel gelopen hadden gingen we nu weer inleveren, met rente…

DSC06293

We besloten Christian lekker te laten lopen en ons eigen plan te trekken. Overleven en over de streep komen was het motto vanaf de start. Een oude, maar beproefde strategie werd maar weer eens tevoorschijn getrokken. Alles wat steiler is dan een viaduct wandelen en de rest (in een rustig tempo) hardlopend afleggen. Doordat er vele klimmetjes waren die zo steil waren dat de meeste anderen ook moesten wandelen leverde dat relatief gezien niet eens veel tijdverlies op. En daarnaast waren er vele stukken die lekker lang naar beneden liepen, gratis kilometers maken is dat. We konden zelfs nog gewoon genieten van het bezig zijn in de natuur, de typische holle wegen en het uitbundige groen in deze tijd van het jaar.

DSC06301

Na ongeveer iedere 10 kilometer kwamen we weer bij een verzorgingspost, dat was steeds weer iets om naar uit te kijken. Water, sportdrank, cola en een grote variatie aan dingen om te eten en te snoepen stond er klaar voor de lopers. De hartelijkheid waarmee de crews de lopers steeds ontving was bovendien de beste reclame voor Limburg die je maar kunt wensen. Maar ondanks dat bleef het ploeteren en was het een kwestie van wilskracht en eigenwijsheid om de finish te halen. Toch was er op een gegeven moment bij een splitsing waar we  nog hadden kunnen kiezen om af te korten naar 30 km geen enkel moment van twijfel. We gingen het gewoon halen. Dat oude vrouwtjes met nordic walking stokken ons bijna inhaalden maakte niets uit.

DSC06294

En dat deden we dan ook, na bijna 54 km en 7:12 uur stonden we weer op dezelfde plek als waar we ’s morgens begonnen waren. Behoorlijk uitgewoond qua energie, iets aangebrand door de zon en ik iets gehavend door een te innig contact met de Limburgse bodem, maar we waren er. Zielsgelukkig dat we het weer gered hadden.

Nadat we onze spullen verzameld hadden en even bijgekomen waren, strompelden we terug naar de camping. Daar zaten de anderen al achter een welverdiend flesje (alcoholvrij) bier. Wij sloten ons daar natuurlijk snel bij aan en onder het genot van een glas werden de eerste sterke verhalen uitgewisseld. Christian had zijn eerste ultra gehaald, hoewel ook hij het niet gemakkelijk had en was dus ook een gelukkig mens. Eric, Yvette en Linda hadden samen opgetrokken en ook zij hadden intens genoten van de natuur. De Limburgse hellingen waren iets waar voorlopig nog vele nachtmerries over zullen volgen, maar ze zijn allemaal bedwongen.

DSC06300

Na een eerste drankje en een korte douche werd de skottelbraai aangestoken en werd de inwendige mens weer lekker aangevuld. Daar knapt een mens dan toch weer vlot van op. Na het eten moesten Christian, Linda en Yvette weer naar huis. Wij konden nog lekker een nachtje blijven en flink uitslapen om weer wat bij te trekken. Na bijna het klokje rond geslapen te hebben ging het dan eigenlijk wel ook best wel weer aardig goed. Wat een heerlijk weekend. Je bent een paar dagen weg, maar het voelt als een korte trailvakantie.

De diverse uitslagen staan hier
Mijn foto’s op Facebook

De routes van de proloog, de tweede etappe, de nighttrail, en de laatste etappe kun je bekijken via mijn Garmin Connect

 

 

Trail des Fantomes 2014 – deel 2

henrie3

De Dikke van Dale zegt er het volgende over: fan·toom (het; o; meervoud: fantomen)

1: angstwekkend droombeeld; spook (zelf  toegevoegd: naargeestig, monsterlijk L)

Zoals vele jaren al te doen gebruikelijk is probeer ik aan het eind van de zomervakantie nog ergens een leuke trail te plannen. Na de afgelopen jaren oa de Trail de La Roche, de Swiss-Alpinerun en de Trail du Val Heure te hebben gelopen stond nu de Trail des Fantomes op het programma. Keuze was er genoeg; 13, 26 en 50 km. Voor het eerst was er dit jaar de Ultra Trail des Fantomes over 100 km. Deze wordt 1x in de 3 jaar georganiseerd is de bedoeling. Hoewel ik wist uit voorgaande trails (La Roche en Houffalize) dat het een pittig parkoers zou zijn heb ik besloten mij toch (in wellicht een vlaag van verstandverbijstering) hier voor in te schrijven. Ach, 100 km hier zal wel niet veel anders zijn dan 100 km in het Sauerland. Nou, wel dus!

Vol goede moed op vrijdagmorgen met André Bleumink vertrokken naar camping Floreal in La Roche-en-Ardenne. Een camping direct naast het prachtige hotel Floreal waar in de tuin de start en finish zou zijn. Na een voorspoedige reis staan wij op de camping al direct vast in het gras. Door de overvloedige regenval de afgelopen weken was de hele camping zompig en zakte de camper tot aan zijn assen weg. Met behulp van wat sterke buren en stalen rijplaten de boel weer vlot getrokken en het geheel maar even wat tactischer neergezet. We willen tenslotte zondag ook weer weg kunnen. Even een terrasje gepakt in La Roche en wat paste gegeten waarna we onze startnummers op konden halen. André had besloten de 50 km te doen welke om 11.00 uur zou starten. Ikzelf mocht er om 3.00 uur uit en om 4.00 uur te beginnen. Dus niet te laat pitten. 22.00 uur gingen de luiken dicht maar helaas toch nog weer iets te vaak open omdat flinke buien neerdaalden op het dak van de camper. Dat beloofd niet veel goeds.

Na een klein ontbijtje met wat koffie gaat het naar de start. André was toch wakker en loopt even mee om wat foto’s te maken en alvast wat sfeer te proeven. 150 trailatleten hebben zich ingeschreven voor de 100 km, maar ik kan bij de start niet echt inschatten of ze er ook allemaal zijn. Het is in ieder geval een mooie bonte groep met alle hoofdlampen etc. op. Ik begin met een dun jasje (kon ook niet anders want mijn regenjas lag nog in Aalten), maar het voelde niet koud. We beginnen met een stukje vals plat omhoog en na 500 meter schieten we het bos in om gelijk flink te klimmen. Blij dat ik m’n stokken bij me heb. Gezien het tijdstip is mijn biologische ritme nog wel enigszins verstoort en dat houdt in een sanitaire stop na 4 km waarbij ook gelijk het jasje al uit kan. ’T is warm zat.

henrie

Tot zover ging het nog wel redelijk maar wat daarna kwam is met geen pen te beschrijven. Ongelooflijk steile klimmen en nog veel steilere (lees: gevaarlijker) afdalingen over scherpe rotsen die besmeurd zijn met modder en drek en dat allemaal in het stikkedonker. Inderdaad het heeft helemaal niets meer met hardlopen te maken. Het lijkt een combinatie van een stormbaan en een mudrace voor blinden en slechtzienden. In 10 km tijd ga ik vijf keer onderuit wat enkele schaafwonden en een nat pak oplevert. Verder geen noemenswaardige ongemakken.

Bij kilometer 15 kom ik Leonie vd Haak achterop. Nederlands Recordhouder 24-uurs loop en Ultrafanaat (liefst asfalt en vlak). Ze scheldt en tiert op de omstandigheden en zegt dat ze bij de eerste verzorging (19 km) er mee kapt. Is er helemaal klaar mee. Even later is de 1ste van vier doorsteken door de rivier de Ourthe en het begint ook gelijk ongenadig hard te regenen. Kan er ook nog wel bij. Eindelijk de 1ste verzorging na 19 km; bijna 3 ½ uur!! Vol goede moed verder. Eerst even samen met een Nederlander gelopen maar al gauw geeft hij aan dat ik maar door moet gaan, hij heeft last van een teen. Bij 23 km is er de splitsing; 50 km rechts af over de brug en de 100 km rechtdoor. Twijfel even. Als de 50 en de 100 km gelijk gestart waren had ik het wel geweten. Nu ga ik rechtdoor en ben gelijk al een beetje trots.

Dat duurt maar even. Ik hoor ineens muziek. Kijk achterom en zie daar een loper met koptelefoon aankomen met het volume nogal hoog. Wil weer doorlopen, draai me om en knal!, vol met m’n kop tegen een omgevallen boom die het pad kruist. Ik hoor het kraken en ga met rondvliegende stokken onderuit. De muzikale Belg achter mij helpt me overeind en onderzoekt m’n hoofd. Gelukkig geen wond maar wel een bult die snel groter wordt. Het kraken zal de tak wel geweest zijnJ. Niet getreurd, gewoon weer verder en loop samen met een Vlaming (Filip) naar de verzorging bij La Chouffe. Daar moeten we nog een lusje lopen waarin zomaar de enige kilometer ligt die we compleet konden blijven rennen. Joepie!

Ondertussen moeten we het tempo er aardig inhouden want ze hadden ons verteld dat de cut-off tijd bij de tweede keer La Chouffe om 12.00 uur zou zijn. Om 11.40 uur, na 7.40 uur koers, waren we er en bleek de limiet op 12.30 uur te liggen. Ruim drie kwartier dus nog over. Van hieruit gaat het richting Houffalize waar op 57 km de volgende verzorging is.

We hebben beide onze klim- en daalprobleempjes en houden het nog tot 50 km samen uit dan verkrampt Filip enigszins en geeft hij aan dat ik maar alleen door moet en dat hij bij Houffalize gaat stoppen. Rondom Houffalize ken ik de omgeving van de onlangs gehouden X-Trails in juli en ik merk dat dit toch een zekere rust geeft. De beklimmingen en afdalingen zijn hier niet zo extreem als richting La Roche. Na een kleine 10 uur ben ik bij de stop waar je een tas met spullen kon laten neerzetten. Trek een schoon/droog shirt aan, neem een shake en zoek de wagen van het Rode Kruis op om m’n blaren aan de tenen te laten verzorgen. Dit gaat niet zonder slag of stoot. De Franstalige Belgische madam weigert Nederlands te spreken en zodoende kon ik zelf met een geleende speld van een startnummer en wat desinfecteerspul de blaren doorprikken. Onder de voorvoet was het alleen wel een allergaartje geworden. Door alle nattigheid en doorsteken waren m’n voeten zo week geworden dat complete plooien onder de voorvoet losgescheurd waren. Een pleister oid bleef niet zitten dus toch maar weer de schoenen strak aan en een pijnstiller erin.

henrie2

De volgende verzorging was 18 km verder, dus een lange weg voor de boeg. Samen met een gewonde Belg aan dit traject begonnen maar al gauw geeft hij dat ik maar door moet lopen. Het klimmen en dalen gaat inmiddels al echt niet meer. Naar boven voorzichtig op de voorvoet en dalen maar op de zijkanten om de voeten zoveel mogelijk te ontzien. Op een gegeven moment krijg je zelfs hier een ritme in en is het een kwestie van gewoon doorgaan.

Bij 65 km gaan we voor de derde keer de Ourthe door en vanaf daar werd de pijn alleen maar erger. Nog maar een Paracetemolletje erin en hopen dat het weer net zo wegtrekt. Dat valt tegen en het begint ook weer te plenzen. We komen weer op een heel lastig stuk onder langs de rivier met allemaal rotsen en wortels. De kilometers gaan 13-14 minuten duren en de fun is ver te zoeken. Even later kom ik bij de brug waar vanmorgen (het leek wel gisteren) de splitsing was. We moeten nog twee kilometer tot de verzorgen bij 75 km en ik weet het nu zeker. Ik stop! Het hele parkoers heeft me murw gebeukt. Alles doet zeer, de coördinatie is weg en ik zie het niet zitten om straks weer m’n hoofdlamp op te moeten doen voor nog 2 uur levengevaarlijke omstandigheden. Goed is goed. 75 km is meer dan voldoende in dit terrein onder deze omstandigheden. 13.04 uur is de uiteindelijke looptijd als ik de organisatie doorgeef: nr 35 DNF. Voor mijn gevoel één van de beste (wijste) beslissingen van de afgelopen jaren en ik heb er geen moment spijt van. Doorgaan was onverantwoord en ook met 75 km ben ik dik tevreden.

Nu twee dagen later is de spierpijn en vermoeidheid nog zo groot dat ik zeker weet dat ik deze week niet loop. Nog nooit heb ik zo’n pijn en vermoeidheid gevoeld, zelfs niet na mij Mont Blanc avonturen. Uiteindelijk zijn er 94 finishers, waarvoor hulde. André is het wel gelukt de 50 km geheel af te ronden in 8.32 uur, proficiat, zodat we nog ongeveer tegelijkertijd weer op de camping arriveerden.

De komende maanden staan er wat kortere en minder zware wedstrijden op het programma (Marathon Winterswijk,Teutolauf,  Devil’s Trail) en natuurlijk de geweldige primeur van de eerste trail in de Oost-Achterhoek, De Slingetrail op zondag 9 november met afstanden van 8, 18 en 34 km.

Groeten,

Henrie Drenthel

Trail des Fantomes 2014

kaart

De Trail des Fantomes bij La Roche-en-Ardenne in België staat bekend als één van de zwaarste trails in de Ardennen, een echte uitdaging dus. Na het geslaagde weekend van de meerdaagse Xtrails in Houffalize een tijdje geleden vonden Henrie en ik dat wel wel weer een uitdaging aankonden. Onder het motto ‘Vaak bu’j te bange’ schreef Henrie zich in voor de Ultra afstand van 100 km, ik hield het bij een iets bescheidener 50 km. Vrijdags reden we al bijtijds richting La Roche, waar we een campingplek hadden op nog geen 200 meter van de start en finish. We hadden de hele middag om het stadje te bekijken en de tourist uit te hangen.

DSC05936

Nadat we eind van de middag nog lekker gegeten hadden in één van de plaatselijke Italiaanse restaurantjes en een paar Chouffes kabouter gemaakt hadden haalden we onze startnummers op. Het start- en finishterrein was inmiddels behoorlijk druk met deelnemers en we ontmoetten dan ook weer veel bekenden. Altijd gezellig om wat bij te kletsen met mede-trailrunners. Daarna kropen we vroeg onder de wol, aangezien Henrie om 4 uur mocht starten. Het slapen viel wat tegen door het gekletter van een aantal flinke buien op het dak van de camper. Om 3 uur stonden we weer op en kon Henrie zich voorbereiden, het was gelukkig inmiddels droog. Na de start van de 100 km kroop ik weer in bed om te proberen nog even wat slaap te pakken.

DSC05940

Tegen een uur of 9 werd ik weer wakker, ditmaal door kinderen die buiten speelden. Tijd genoeg om rustig te ontbijten en mijn spullen te pakken. Het weer was inmiddels een stuk opknapt en ik hoopte dat Henrie al een mooi eind op weg was. Iets voor elven ’s ochtends was het een stuk drukker dan het ’s nachts was. De standjes werden goed bezocht en de dixies maakten overuren door alle wedstrijdzenuwen.

DSC05945

Na de start ging het al snel heuvelop, maar de eerste kilometer of 5 was het prima te doen. Ik deed mijn isoshirtje er maar eens onderuit, de temperatuur werd prima om te lopen met een graadje of 16. Vrij plotseling was het echter gebeurd met de intro en begon de echte wedstrijd. Steil omhoog via kleine paadjes die modderig en glibberig waren door de overvloedige regenval van de afgelopen tijd. De vele boomwortels en rotsen maakten het nog extra uitdagend. De stokken kwamen goed van pas om me een weg naar boven te banen. Eenmaal boven aangekomen was het even genieten van het prachtige uitzicht over het dal, met in de diepte de Ourthe.

DSC05952

Normaal gesproken is het altijd een fijn idee dat na een steile klim weer een afdaling volgt. Even wat  ‘gratis kilometers’ maken door de zwaartekracht het werk te laten doen. In de Trail des Fantomes wordt er echter bijna niets weggeven… Iedere steile klim werd even vaak gevolgd door een net zo steile of nog steilere afdaling. Modder, rotsen en boomwortels maakten het afdalen op zijn zachts gezegd lastig, soms moest je half glijdend naar beneden. Een flinke aanslag op de beenspieren.

jeroen

Tussen de klimmen en dalen mochten we grote gedeeltes langs de oever van de Ourthe lopen, maar wie dacht dat er een fijn wandelpad liep waar je even kon relaxen en genieten van de voorbijvarende kano’s kwam bedrogen uit. Het pad was een extreme singletrack, waarschijnlijk alleen in deze wedstrijd in gebruik. Continu klimmen over grote glibberige rotsblokken en over en onder omgevallen bomen kruipen maakten het lastig om hard te lopen en de vele uitstekende boomwortels maakten het regelmatig erg lastig om een plek te vinden waar je veilig je voeten neer kon zetten. Prachtig natuurgebied, echt genoten van alle mooie plekjes, maar wel erg opletten geblazen dus.

DSC05954

Een mooie doorsteek door het snelstromende water leverde, naast natte voeten, ook hilarische taferelen op en voor menigeen een nat pak. Gelukkig bleef ik deze keer op de been en kon ik aan de andere kant mijn weg vervolgen. Niet dat het daar makkelijker liep overigens. Het bleef een kwestie van zo snel mogelijk wandelen over de onbegaanbaardere delen en proberen voorzichtig hard te lopen op de makkelijker delen. De stokken kwamen hier ook goed van pas om te helpen bij het bewaren van het evenwicht en als extra steuntje om niet de rivier in te vallen.

Na de eerste twee verzorgingsposten waren net over de helft en hadden we er al heel wat klim- en klauter werk op zitten. Niet iets wat we veel kunnen trainen in NL en ik begon de benen al wat te voelen.  Eten en drinken ging nog prima dus geen reden tot paniek. Nog maar wat voorzichtiger op de afdalingen, veiligheid voor alles immers. Niet dat het altijd goed ging overigens, meerdere keren uitgegleden en gevallen. In de meeste gevallen was het resultaat gelukkig alleen nog meer modder op mijn kleding en reden tot lachen.

1743482_551999441571471_1444257996454204801_n

Na weer een stevige afdaling ging het echter een beetje mis en duikelde ik hals over kop de helling af richting Ourthe. Gelukkig werd mijn val gebroken door een paar stevige braamstruiken, maar helaas stond ik nu vast in de stekels met acute kramp in beide kuiten. Eerst maar eens de kramp rustig eruit rekken, voor ik weer omhoog klom. Het Ca va? en Gaat het? van medelopers was niet van de lucht, maar ik moest toch echt zelf even een meter of 4 naar boven klauteren door de braamstruiken…

Na dit incidentje raakte ik helaas niet echt meer op gang. Bij iedere onverwachtse beweging dreigde de kramp weer in kuiten en hamstrings te schieten. Eerst maar een stuk stevig door wandelen om de spieren weer wat op orde te krijgen en dan op de beter begaanbare paden wat dribbelen leek me de enige optie. Met nog 20 km te gaan zou ik dus een hoop tijd verliezen, maar ik zag er nog steeds geen reden in om op te geven.

Na een half uur wandelen kwam ik weer wat op gang, maar helaas voor mij was na een kwartiertje lopen/dribbelen de volgende heuvelrug al weer aan de beurt om te beklimmen. Dat vonden de kuiten niet echt lekker en het tempo moest dan ook drastisch naar beneden. Op zich erg jammer aangezien ik me verder nog redelijk goed voelde. Mijn humeur bleef echter redelijk goed en ik had inmiddels regelmatig contact met lopers van de 26 en 16 km die nu op hetzelfde parcours kwamen.

Velen van hen hadden het ook moeilijk, zeker heuvelop. Sommigen hadden duidelijk niet genoeg voorbereiding qua training. Maar eigenlijk had iedereen goede zin en waren er heel veel wel in voor een kletspraatje. Op die manier kwamen de kilometers toch op een redelijk plezierige manier aan het eind. De laatste 4 kilometers liepen ook weer lekker rustig af en kreeg ik zelf nog even het idee dat ik weer hard liep. Na de doorwading bij de camping hoefde ik nog maar een paar honderd meter en zo kwam ik uiteindelijk na 8:32 uur zwoegen en zweten over de streep. Ruim een uur later dan ik van tevoren gedacht had, maar toch een tevreden finisher gezien de omstandigheden. Achteraf bleek ik toch nog een man/vrouw of 40 achter me gelaten te hebben.

Helaas gold dat niet voor maatje Henrie, die was bij 75 km uitgestapt en inmiddels ook al gedoucht en aangekleed op de camping. Het leek hem verstandiger om uit te stappen voor hij uitgeput in het donker van een helling naar beneden zou storten. Een verstandig besluit gezien de zwaarte van het terrein.

henrie3

Na wat gegeten te hebben lagen we om 22:00 al op bed en wisselden we onze ervaringen uit, terwijl we op de achtergrond nog tot een uur of twaalf mensen binnen konden horen komen. Als we nog zo lang wakker gebleven waren tenminste. Over een dag of wat zal de spierpijn en de stijfheid wel weer verdwijnen, maar deze ervaring blijft voorlopig nog vers in het geheugen.

Site van de organisatie
Uitslagen

Foto’s:
Mijn Facebookalbum
Running-on-trails.be
Ludo Grafica

Xtrails Houffalize (België) 11-13 juli 2014

Begin januari was ik met trailmaatje Henrie de trailkalender aan het invullen, maar was het nog even zoeken naar een mooi doel in de zomer. Weer een extreme bergtrail als de Zugspitze Supertrail vorig jaar? Ineens zag ik een aankondiging van de zomereditie van de Xtrails in Houffalize, in het hart van de Belgische Ardennen. Een meerdaagse team-trail, zoiets had ik nog nooit gedaan. Iets meer dan 100 km, vijf wedstrijden in drie dagen… Het klonk als een flinke klus, maar een mooie uitdaging. Na een kort overleg met Henrie was de inschrijving al snel gedaan.

Bijkomend voordeel was dat er ook een mogelijkheid was om, naast de meerdaagse team-trail, ook individueel mee te doen aan één of meerdere van de wedstrijden. Een mooie gelegenheid om te proberen er een mooi weekend van te maken met een groepje liefhebbers. Na wat oproepen bleek er uiteindelijk een mooi groepje uit de Achterhoek naar de Ardennen te gaan om eens kennis te maken met een ‘echte’ trail.

DSC05878

Donderdag 10 juli vertrokken Henrie en ik met de camper, om ons rustig voor te bereiden en meteen alvast de tent voor de rest van de groep neer te zetten. In de middag nog even op de fiets naar het centrum om te kijken waar start en finish was. Op een terrasje genoten we van het gezelschap van een dames team uit Schoorl en het trailbiertje bij uitstek: la Chouffe. Nodeloos om te zeggen dat we onze daden wat overdreven tegenover ons charmante gezelschap, maar echt onder de indruk leken ze niet. Later bleken ze op de korte team-trail zelfs alle mannenteams voor te blijven…

DSC05889

De volgende ochtend een stevig ontbijt, sinaasappelsapje, koffie en op naar de eerste wedstrijd van de vijf. Het was rustig aan de start aangezien deze alleen voor de deelnemers aan alle wedstrijden was. Leuk om te zien dat je al snel een aantal bekende gezichten uit de Nederlandse en Belgische trailwereld weer tegenkomt. Lekker ongedwongen en vast van plan om ons niet gek te laten maken gingen we van start. Ik kwam echter maar niet lekker in mijn ritme, mijn hartslag bleef veel te hoog en mijn maag stond op kop. En was het nu echt zo’n benauwd warm weer? Waren het de Chouffes van gisteren of was het de jus bij het ontbijt? Niets van aantrekken, tempo wat rustiger en gewoon doorgaan en hopen dat het beter zou worden. Het terrein was ook zeker niet gemakkelijk en bij een aantal hellingen had ik het idee dat ik over mijn nek moest… Even tempo terug en proberen te genieten van de schitterende uitzichten, maar al te veel aandacht had ik er niet voor. De benen voelden verder best goed.  Henrie bleef gelukkig een beetje trekken en duwen en positief praten, zodat we uiteindelijk niet eens echt veel tijd verloren. Na bijna 25 km (600 hoogtemeters) en 2:48 uur kwamen we over de streep, gauw wat droogs aan en op het fietsje terug naar de camping om rust te pakken.

DSC05892

Het weer was best lekker, beetje eten en drinken en in de zon rondhangen. Ik kreeg wel een beetje een topsporter gevoel op deze manier. Met wat meer rust in mijn maag zou het met de prestaties misschien ook nog wel goed komen. Gelukkig kwam tegen het eind van de middag de rest van de groep om ons met wat Achterhoekse nuchterheid weer met de pootjes op de grond te zetten. Al grappend en grollend werd het kamp ingericht en konden we even later nog gauw even een pastamaaltijd naar binnen schuiven in het campingcafé.

Hierna begon de groep toch wat stiller te worden (hoewel sommigen nooit stil te krijgen zijn). De eerste nachttrail voor de meesten en dan ook nog eens over een behoorlijk lastig terrein, dat was spannend. Bij de start was het een stuk drukker dan ’s morgens en overal zag je mensen die nog even hun koplampje testten of vergeleken met anderen. Half elf was het nog net niet pikdonker maar meteen na de start trok er een lang lint van lampjes door het bos. Vooral op de haarspeldbochten tegen de berg op was dat een geweldig gezicht. Niet dat je je daardoor erg af moest laten leiden, want een struikeling over een steen of boomwortel was zo gemaakt in de drukte.

Na een aantal kilometersviel het veld wat uit elkaar, zeker toen we het MTB circuit op mochten. Nu dacht ik dat het MTB-parcours op de vuilnisbelt in Winterswijk een lastige was, maar deze was echt op wereldbeker niveau. Levensgevaarlijke afdalingen die ik op de fiets echt niet zou durven mochten wij te voet in het donker met alleen een koplampje zien te bedwingen. Naar boven was het dus zweten van de inspanning en naar beneden vooral van de spanning. Maar verder was het enorm kicken en genieten van de geluiden van vogels, insecten en andere dieren en de geuren in de bossen en velden die bij een nachtloop horen. Ik voelde me ook een stuk beter dan ’s morgens, dat helpt natuurlijk ook. We hielden het tempo lekker ontspannen om energie te sparen, maar begonnen zoetjes aan toch mensen in te halen die duidelijk te hard gestart waren. Het is ook lastig om te bepalen hoe snel je gaat als je alleen op gevoel en het licht van een koplampje moet af gaan. Na 12,5 km en 485 hoogtemeters kwamen we in 1:44 uur tevreden over de streep.

Even goed en eten en drinken voor het herstel en onderuit hangend op een loungeset van het hotel wachtten we op de binnenkomst van de rest van de groep.  Op sommigen moesten we wat langer wachten dan anderen maar wat een enthousiasme. Iedereen had geweldig genoten. Ruim na middernacht kwamen we terug op de camping en moest er nog gedoucht worden. Ik ben niet zo’n nachtmens en kroop zo snel mogelijk onder de wol. De rest was te opgefokt door de ervaringen van de avond en bleef nog even op. De volgende ochtend was ik als eerste op en kon ik beginnen met drinken om het vochttekort door het uitbundige zweten van de vorige dag te compenseren. Er stond immers weer een flinke klus te wachten.

Na een uurtje rondwandelen en wat rekken en strekken terwijl ik af en toe een slok nam, begonnen mijn benen weer was losser te voelen en werd de rest ook wakker voor ontbijt. Deze dag sloeg ik voor de zekerheid de jus maar over en hield ik het veilig bij broodjes met jam en nutella. Ik voelde mijn benen wel wat, maar eigenlijk voelde ik me best goed. Goed genoeg voor de 29 km en de ruim 1000 hoogtemeters waar ze ons op wilden tracteren? Erik en Marieke waren in ieder geval ook klaar voor hun teamtrail en de rest zou na de start in Houffalize gaan shoppen en spullen voor de BBQ halen die we ’s avonds in gedachten hadden. Ze wilden wel proberen op tijd terug te zijn voor onze finish maar garandeerden niets…

nighttrail

Bij de start was het nu best druk, ook doordat er redelijk wat lopers ingeschreven hadden voor alleen deze wedstrijd. Een teamwedstrijd is immers niet iets wat veel georganiseerd wordt. Naast Frans, Engels, Vlaams klonk er ook West- en Oost Nederlands aan de start, een echte internationale wedstrijd dus.. Henrie en ik hadden al besloten om een beetje naar achteren te starten en vooral iedereen voor te laten die vlotter wilde lopen. Meegaan met de meute zou ons duur komen te staan, wij moesten immers nog een paar wedstrijden. Rust en regelmaat en alles wat een beetje steil was zouden we moeten powerhiken om energie te sparen.

Zo stonden we na de start geduldig te wachten in de trailfiles bij de steile klimmen in het begin. Ook nu weer werd het na een paar kilometer vanzelf rustiger doordat het veld na de eerste klimmen uit elkaar begon te vallen. Het was weer vrij warm en vochtig, wat vooral heuvelop het gevoel gaf alsof je gesmoord werd. Gelukkig waren er ook mooie lange afdalingen waar je weer op adem kon komen en wat kon koelen. Ik voelde me gelukkig goed, maar Henrie leek vandaag degene te zijn die het moeilijk kreeg. Zou het dan toch weer de jus zijn bij het ontbijt?

DSC05895

Na een redelijk zware eerste 10 kilometer met steile klimmen kwam er eindelijk een stuk waarin we lange klimmen moesten wandelen, maar daarna ook weer ontspannen in een dribbel naar beneden konden. Eindelijk begon het een beetjes te draaien. Een stuk waarin mooie uitzichten en geweldige stukken bos onze aandacht vast hielden en waarin we eindelijk lekker kilometers konden maken. De verzorgingsposten onderweg werden bemand door de crew van de camping en daar konden we lekker even kletsen en bijtanken. Uur na uur verstreek zonder dat we er haast erg in hadden. Gewoon rustig en geconcentreerd bezig blijven met zo snel mogelijk door het zware terrein voort te bewegen, het leek bij vlagen meer een aflevering van  Man Tracker (alleen bleven we de cowboy te paard goed voor). En voor mijn gevoel toch nog redelijk vlot hoefden we nog maar een klein stukje naar de finish.

10497406_805278346158450_964025728635981305_o

Maar eerst een riviertje oversteken, lekker fris. Een dame aan de overkant riep nog dat het verschrikkelijk schoof. Ik vroeg me af wat ze nu eigenlijk bedoelde toen ik het water in liep. Meteen slipten mijn voeten op de algenlaag die op de basalt stenen vastzat en lag ik ineens languit in het water. O, het was glad bedoelde ze dus… Dat Vlaams went maar niet. De dame had tranen in de ogen van het lachen en Henrie deed vrolijk mee, gelukkig heb ik wel wat gevoel voor zelfspot. Al lachend en flauwekullend maakten we de laatste vijf kilometer vol en kwamen we na 3:47 uur over de streep.  De rest van de groep stond ons inderdaad bij de finish aan te moedigen, een geweldig gevoel om zo over  de streep te komen.

DSC05902

Snel terug naar de camping voor douchen, eten en rust, kwart over 6 mochten we al weer aan de bak voor de trailsprint van 4 kilometer over een bijzonder lastig parcours. Ik stond er niet echt naar uit te kijken om op volle snelheid bergop, bergaf te moeten stormen met benen die inmiddels behoorlijk stram en stijf waren. Eerst een beetje loslopen en rekken en strekken terwijl we keken naar de Kidztrail. Geweldig om de kleine mannetjes en vrouwtjes zo fanatiek tekeer te zien gaan, ik kreeg er bijna zelf weer zin in…

Ondanks het feit dat we de volgende dag nog een 35 km mochten ging iedereen toch behoorlijk vlot van start. Henrie ging vlotter dan ik dacht  en na een paar hellingen stond ook zijn vrouw hem nog eens aan te moedigen. Als een verliefde puber stoof hij er vandoor, ik had geen enkele kans om hem bij te houden. Halverwege het parcours moest ik meerdere hellingen met de handen op de kieën drukkend zien te bedwingen terwijl ik probeerde mijn gierende hartkleppen wat tot rust te krijgen. Eenmaal bovenop stond een hele groep te overleggen over het parcours en ik volgde ze maar gewoon. Niet helemaal juist bleek later, vlak voor de finish stonden onze fans verbaasd dat ik Henrie voor was… Ergens hadden we een klein lusje gemist waardoor ik een minuut voor Henrie over de streep ging. De eindtijd als team werd daardoor 31 minuten. Voor het algemeen klassement maakte het niet uit overigens, we stonden bijna 20 minuten achter onze voorgangers.

DSC05903

Met compleet verrotte bovenbenen gingen we weer naar de camping, waar we na het douchen gingen genieten van een gezellige barbeque. Fysiek duurde het nogal voor de benen weer een beetje goed voelden, maar lekker eten en een drankje (en veel frisdrank) zorgden in ieder geval voor ontspanning en een heleboel lol. Dat was immers waar we voor gekomen waren: plezier maken. De rest van de groep was inmiddels zo enthousiast geworden dat ze bijna allemaal besloten om hun zondagmorgen wedstrijd om te zetten naar een langere versie. Wat een lef voor lopers die nog nooit eerder een echte trail in de Ardennen gelopen hadden. Nadat we de eindstand van de wedstrijd Nederland-Brazilië gehoord hadden werd het de hoogste tijd om op te ruimen en in bed te kruipen.

Hoewel ik gedacht had als een blok te slapen, kwam daar niets van terecht. ’s Nachts regende het flink en dat lawaai op het dak maakte slapen niet makkelijk. Tegen de morgen werd ik ook nog eens wakker door een gevalletje lekkage… Toen ik het uiteindelijk zat was en opstond was het nog erg rustig op de camping, maar dat is best logisch om half zeven… ik had me een uur vergist. In ieder geval ruim tijd om weer wat los te wandelen, te drinken en wat te rekken en dergelijke.

erikenmarieke

Na het ontbijt hadden we ruim tijd om de tent af te breken en de spullen in te pakken, na de wedstrijd konden we dan meteen door naar huis. Henrie en ik mochten om 11 uur starten, maar zouden ook het langst onder weg zijn. De rest startte een uur later voor hun run, maar zou met een beetje goede wil al weer op weg naar huis zijn voor wij over de streep zouden komen. Wel jammer dat ze dan mogelijk ons moment van roem zouden missen… voor de start bleek namelijk dat van de vijf herenteams al twee teams afgevallen waren. Uitlopen was dus voldoende voor een podiumplek! Dat hadden we nog nooit meegemaakt in onze trailrunning carriere.

Maar zover was het nog niet. Eerst maar eens rustig van start. We konden gelukkig via een easy fietspad de eerste kilometers loslopen. Maar toen was het ook meteen uit met hardlopen. Hellingen steiler dan de trap, bezaaid met boomwortels en stenen, werden gevolgd door afdalingen die door de regen ’s nachts glad en modderig geworden. Voorzichtigheid is de moeder van de porceleinkast en als je wilt finishen moet je in ieder geval niet uitvallen door domweg te struikelen.  We liepen dus voorzichtig, maar toch zo vlot mogelijk door.

Het was verschrikkelijk benauwd in het bos, warm en vochtig als een tropisch regenwoud. Het zweet drupte dan ook langs de rug naar beneden. De eerste verzorgingspost was echter nogal vroeg in het parcours. Toch maar de bidons bijgevuld en een bekertje water en cola naar binnen gewerkt met een paar stukken watermeloen. Net als gisteren volgde er een stuk waar we redelijk door konden lopen. Niet zo soepel overigens, we voelden de kilometers van de afgelopen dagen stevig in de benen. Hellingen die we de eerste dagen nog vlot konden nemen moesten we nu in een rustiger wandeltempo doen. De hartslag vloog bij het minste geringste meer omhoog dan het hellingspercentage.

traildeslutins

Ook waren er lange stukken die bedriegelijk makkelijk leken, maar door een overdaad aan grote boomwortels en stenen steeds de volle concentratie vereisten om niet onderuit te gaan. We maakten echter goede vooruitgang en hadden er alle vertrouwen in dat we de finish zouden halen. De tweede verzorgingspost was echter ook aan de vroege kant, beetje vreemd. Weer vulden we alles bij en kletsten we nog even vrolijk met onze campingcrew. Ze waren inmiddels ook al fans van ons… De volgende verzorging zou op een kilometer of 22 zijn, maar daar moesten we eerst nog een stevig eind voor lopen. Een buitje hielp ons gelukkig aan wat verkoeling.

De post waar we op zaten te wachten, bij de brouwerij van la Chouffe, was er echter niet. En even later moesten we weer het bos in, waar in ieder geval geen verzorgingspost zou zijn. Uit nood tankten we maar wat koud water in de rivier, voor we niets meer hadden om te koelen. Ik had nog redelijk wat drinkwater, maar Henrie zat bijna zonder. De temperatuur was hoog, net als de vochtigheid, dus we hadden een dreigend probleem.

DSC05907

Het terrein was gelukkig iets gelijkmatiger en we konden in een rustig tempo door. Ondertussen wisselden we drinkwater en Rivierwater om te koelen uit en bleven we goed eten. We hadden immers nog een kleine twee uur voor de boeg… Op een gegeven moment zaten we echter zonder water, maar wisten we dat het nog maar een paar kilometer naar de verzorgingspost zou zijn. En wat een genot was het om eindelijk weer een bekertje cola naar binnen te slaan, en nog één. Met de bidonnen weer vol genoeg tot de finish liepen we verder.

Het laatste stuk was weer pittig, maar we roken de stal en lieten ons niet tegenhouden. En wat een geluk, waar we normaal nog wel eens een bonus kilometer of twee krijgen, kregen we er nu minder. Na 34 km en een kleine 1200 hoogtemeters waren we er, die langverwacht streep. 4:39 waren we onderweg geweest en het voelde als een echte overwinning. Het doel was bereikt! Dat onze derde plek geen medaille of zo opleverde (te weining deelnemende teams) maakte ons niet eens meer uit. Ik was zo gelukkig als ik maar zijn kon.

Bovendien bleek de rest van de groep ook nog in het restaurant aanwezig te zijn, zodat we nog even wat wild enthousiaste verhalen konden uitwisselen. Maar daarna was het douchen, eten en naar huis. Hoewel dat op een typisch Belgische manier geregeld was allemaal. Eenmaal thuis duurt het dan een paar dagen om de spieren wat bij te laten trekken en weer bij te slapen. Maar zoals een bekende nederlandse ultraloopster altijd zegt: de pijn verdwijnt, de prestatie blijft.

Ik ben nu al benieuwd wat we volgend jaar gaan kiezen als doel 😉

De site van de organisatie met foto’s

Uitslagen

Mijn Facebookfoto’s

 

 

 

 

 

 

 

Trèfles à Quattre Feuilles (Klavertje 4), Olne, België

De  jaarlijkse Klavertje 4 trailrun  in Olne, in de voorlopers van de Ardennen, heeft een geweldig concept. De wedstrijd bestaat uit 4 verschillende routes, die samen ruwweg de vorm van een klavertje vier vormen op de kaart. Na iedere ronde besluit je wel of niet door te gaan met de volgende ronde. Als je alle 4 rondes loopt heb je ongeveer een marathon gelopen. Maar ondertussen heb je dan al wel een heleboel modder, stenen en heuvels achter de rug. Ruim 1000 hoogtemeters liegen er niet om.

route

Henrie Drenthel weet ieder jaar meer mensen enthousiast te krijgen om mee te gaan naar deze wedstrijd. Dit jaar vertrokken op zondagmorgen 19 januari om half zeven ’s morgens  twee auto’s vol atleten uit Aalten. Door het vroege uur was het erg rustig op de weg waardoor we  veel te vroeg aankwamen. We hadden nog lang niet alle koffie en broodjes voor onderweg op die Evelien zo zorgzaam gesmeerd had toen we de lege parkeerplaats opdraaiden.  De organisatie was nog maar nauwelijks klaar voor het ophalen van de startnummers, maar de koffie aan de bar was lekker en de WC was nog leeg en schoon. We vermaakten ons door het bespreken van de hilarische column over trailrunning die onlangs verschenen was en het vergelijken van de trailrunspullen van de diverse deelnemers.

Langzamerhand werd het steeds drukker en drukker en nadat we ons opmaakten om naar de start te gaan bleken er honderden liefhebbers te zijn. Zoveel dat er op de geplande starttijd nog steeds lange rijen stonden voor de inschrijftafels. Naar goed Belgisch gebruik werd daar niet moeilijk over gedaan, het was immers mooi weer. Zo klonk ruim een kwartier later alsnog het startsein en vertrok er een langerekt lint met lopers door het doodstille dorpje.

De eerste kilometers was het nog druk en kwamen we regelmatig even stil te staan, maar al snel kwam er meer ruimte op de paden. In het begin probeerden we nog met een aantal leden van het groepje bijeen te blijven, maar na verloop van tijd verbrokkelde de Achterhoekse eenheid tot een aantal groepjes die opgingen in de meute. Na de eerste heuvels waren mijn benen helemaal wakker geschud. Enkele maanden blessureleed maakten het allemaal niet eenvoudiger en ik moest behoorlijk werken om Henrie bij te houden. De zon kwam inmiddels goed door en het jasje kon weer de rugzak in. In vergelijking met vorig jaar (sneeuw en ijs) en het jaar daarvoor (heel nat) was het parcours goed te belopen. Wel modderig, maar we gingen in ieder geval niet tot de enkels diep door de blubber.

De eerste ronde was eigenlijk al voorbij toen we ons net lekker in de wedstrijd voelden komen en na een paar slokken sportdrank ging het verder. Ik had zelf het gevoel dat ik steeds iets te hard ging, maar besloot het nog even aan te zien. Het lopen op zich ging nl. best goed en, hoewel ik er voor werken moest, ik genoot ervan om weer eens echte heuvels te bedwingen. De pittige klimmetjes werden iedere keer beloond met geweldig mooie uitzichten over de dalen en de lange afdalingen leverden steeds net voldoende herstel op om weer verder te kunnen. Toch voelde ik de power in mijn benen sneller dan verwacht afnemen en besloot ik geen risico te nemen. Na  twee rondes op wedstrijdtempo  besloot ik de derde ronde op mijn gemakje alleen verder te gaan. Ik wist me nog te herinneren dat dit een hele zware ronde was waarin je de steile heuvelrug twee maal over moest. Wandelend omhoog en dribbelend naar beneden moest dat nog wel te doen zijn.

Na de eerste kilometer in mijn eentje ging het meteen al mis toen ik gewoon achter iemand aanliep. De route leek zo een weiland in te lopen dat net bemest was, dat kon niet waar zijn. En inderdaad bleken we een lintje gemist te hebben. Toch maak je af en toe ook leuke dingen mee als het tegenzit. Ik kwam op dit punt nl met een Vlaming in gesprek die ook de verkeerde afslag had gepakt. Met zijn 67 jaar was hij al toe aan zijn 85ste marathon, maar hij had net besloten dat het niet deze in Olne zou worden. Al kletsend liepen we een stukje op en in de afdalingen liep ik bij hem weg, waarna hij me op de klimmen weer bijhaalde. Dat is voor mij typisch voor trailrunning en één van de dingen die ik er zo leuk aan vind.

Het laatste stuk van de derde ronde waren mijn benen helemaal leeg en wat was ik blij om de finishlijn te zien. Binnen keek ik eens rond of ik bekende gezichten zag en inderdaad zaten Wim en Evelien daar al lekker echter een Leffe. Ideale hersteldrank na zo’n inspanning en ik liet er me ook eentje goed smaken. Terwijl ik daarna onder de (warme!) douche sprong gingen zij de rest binnenhalen die alle vier rondes gedaan hadden. Zoetjesaan kwam de rest van de groep binnen, de één fris en de ander helemaal stuk. Douchen, biertje, koffie en vooral enthousiaste verhalen uitwisselend. Wat een mooi parcours, zeker als de zon schijnt. Goed geregeld allemaal, maar zeker niet overgeorganiseerd. En voor slechts 8 euro’s krijg je niet alleen een mooi evenement, er kan zelfs nog een T-shirt van af  als herinnering.

De gezelligheid in het gebouw was groot maar we besloten toch al snel weer de terugreis te aanvaarden. Met wat geluk op de weg waren we dan immers nog op tijd thuis voor het voetballen op tv zou beginnen…. Onderweg naar huis werden nog meer meegebrachte lekkernijen soldaat gemaakt om de verloren calorietjes weer aan te vullen en nog meer sterke verhalen verteld. Weer een mooie dag trailen met een geweldige groep mensen. Henrie, Evelien, Heini, Wim (2x), Marieke, Henk en Gerrit bedankt. Helemaal top. Hopelijk tot volgende keer.

Meer foto’s op Facebook 

De site van de organisatie