Keufelskopf Ultra Trail

(door Henrie Drenthel)

K-UT
“Ganz normalen Wahnsinn“
Zaterdag 23 mei 2015

Nou, nou zult u zeggen wat een taal. De K-UT staat voor de Keufelskopf Ultra Trail. Deze wordt dit jaar voor de 7de maal gehouden in Duitsland te weten in Reichweiler op de grens van de deelstaten Rheinland-Pfalz en Saarland.
De organisatie is in handen van een Nederlandse trailrunner, Eric Teurlings, die ook het woordgrapje van de loop bedacht heeft.
Als voorbereiding op het driedaagse trailweekend in Vaals op 5-6-7 juni en de Eigertrail in Zwitserland op 18 juli wilde ik het Hemelvaart- of Pinksterweekend gebruiken om nog één testwedstrijd te lopen als training. Nu was ik nog nooit in die omgeving wezen hardlopen dus mijn keuze viel op de Keufelskopftrail op zaterdag 23 mei. Op deze website is ook een leuk filmpje te zien van de trail. Omdat de start al om 6.00 uur was, besloot ik vrijdagmiddag al bijtijds die richting op te gaan. Achteraf een sterk plan want heel Duitsland was uitgelopen voor een lang Wochenende. Met een tweetal uren vertraging kwam ik aan op het sportterrein van de SV Reichweiler alwaar diegene die dat zou willen kon overnachten in tentjes, caravans en campers. Lekker basic allemaal en heel gemütlich.
Vanaf 19.00 uur was het secretariaat in het Gemeinschaftshaus geopend waar je de startunterlagen af kon halen en tevens kon daar ook voor een paar euri een heerlijke pastamaaltijd genuttigd worden met diverse soorten pils. Al gauw raak je daar in gesprek met allerlei lopers met allemaal dezelfde afwijking. Schept een band moet ik zeggen. Van mijn Duitse tafelgenoot probeerde ik zoveel mogelijk over de loop te weten te komen. Hij had vorig jaar ook de 45 km gelopen maar was behoorlijk kapot gegaan omdat het toen een stuk warmer was en de wedstrijd gebaseerd is op autonomie; d.w.z. geen verzorging onderweg, je moet zelf je natje en je droogje meenemen in je rugzak. Hier was het semie-autonoom; er was op de 45 km afstand één verzorgingspost op 24 km met alleen water. Wel kon je vooraf je eigen smaakje/drankje/shakeje afgeven en die werd dan door de organisatie naar die post gebracht (was ongeveer 100 meter vanaf start/finish.
M’n tafelgenoot was vorig jaar dus behoorlijk opgedroogd en had er ruim 8 uur over gedaan. We spraken nog verder over diverse trails die we allebei al eens gelopen hadden en er waren er heel wat die we ongeveer in dezelfde tijd hebben afgelegd dus op mijn vraag wat hij voor morgen in gedachten had gaf hij aan richting de 7 uur. Dat was ook ongeveer wat ik in gedachten had. Er moesten tenslotte wel ruim 1900 hoogtemeters overwonnen worden zowel omhoog als omlaag dus echt tempo maken zal er niet in zitten.
Om 22.00 uur onder de wol want de wekker loopt 4.15 weer af.

Raceday: nog even lekker blijven liggen tot 4.30 uur begin ik de dag met een sterke pot koffie te maken, een Hero-Fruitontbijtje om drie krentebollen mee weg te spoelen en een banaan als toetje. Even een sanitaire ontspanning vooraf en we kunnen beginnen.
Het is prima loopweer. Met de start is het bewolkt maar de voorspelling is dat het droog blijft en niet te warm. Om 6.00 uur is het zo’n 10 graden en dit loopt op naar 16 graden. Dus de hele tijd in shirtje en korte broek kunnen lopen. Als pakezel neem ik mijn kleinere Salomon-racevest mee met een drietal flesjes drinken (2x water en 1x cola). Voor bij de verzorgingspost geef ik een shake en een flesje cola af.
Na wat bemoedigende woorden van organisator Eric vertrekken we samen met de echte Ultra-bikkels van de 85 km en beginnen we met de zuidelijke lus.
Vanaf het begin is het parkoers prachtige. Veel single-tracks, bospaden, oude spoorbaan, echt een prachtomgeving om te trailen. Ik begin heel bewust niet te hard. Valt tegen zonder loopmaatje die me nog wel eens afremt maar het gaat toch boven verwachting. Onderweg veel tijd om bij te kletsen met allerlei sympathieke Duitsers (ja, die zijn er ook ) en de kilometers en tijd vliegen voorbij. Halverwege de ronde kom ik mijn tafelgenoot achterop. Hij loopt met stokken en is blijkbaar toch iets te hard gestart. Ik wens hem Hals-und-Beinbruch. Net iets onder de drie uur ben ik weer terug in Reichweiler bij de verzorgingspost. Neem m’n shake en vul mijn flesje bij voor de tweede lus. Neem ze alle vier mee want ik zie dat we nog maar ruim 600 van de 1900 hoogtemeters hebben gehad en we zijn qua afstand al over de helft. Dat beloofd nog wat.
Inderdaad, dat deed het. Ik was nog maar net goed en wel weer op weg en de hele horde van de short-trail (22 km) komt mij achterop en wil er aan alle kanten langs. Zij blijken dus zojuist om 9.00 uur gestart te zijn en zijn nog okselfris. Na een paar kilometer is de brand er wel af en keert de rust terug. Een prachtige lus is het. Loeizwaar met supersteile beklimmingen en dus ook afdalingen. We lopen onder langs een oude Steinbruch (rotsafgraving) en iemand vertelt me dat we er omheen lopen en aan de andere zullen moeten aufseilen (uit eerdere verslagen weet u dat dit omgekeerd abseilen is. Dus langs het touwtje omhoog i.p.v. omlaag). Geweldig leuk om te doen maar kost giga veel kracht en de snelheid is er nu wel helemaal uit. Deze ronde is echt veel zwaarder dan de eerste maar o zo mooi. Onbeschrijvelijk. Het lopen blijft alleraardigst te gaan en vanaf een uurtje of vier haalt ook niemand mij meer in en kan ik zelf steeds vaker lopers op stofzuigen. Geeft wel een fijn gevoel. Bij de 35 km staat een opbeurend bordje dat je je niet aan moet stellen, nog maar 50 km te gaan… Moet er niet aan denken dat ik vandaag 85 km zou moeten lopen. Was te veel van het goeie geweest. Even later is daar ook de splitsing van de Ultra en de Marathon afstand. Kijk niet veel meer op m’n Garmin maar zie wel dat een eindtijd onder de 7 uur er wel in moet zitten. Stemt tot tevredenheid want ik heb nog een etentje vanavond in Winterswijk en dat wil eigenlijk niet missen. Doorlopen dus .
We komen door het laatste bos richting Reichweiler maar moeten de laatste 5 kilometer nog wel drie keer middels touwen weer de berg op. Dat is onderhand wel onmenselijk geworden. Kan toch blijven lopen en haal de laatste kilometers nog een paar lopers in totdat bijna de kramp in beide benen schiet. Loop even quasi nonchalant mee met eentje die het nog moeilijker heeft en voel de kramp weer wegtrekken. Dan lopen we ineens via de Hauptstrasse het sportterrein weer op en is het nog maar een paar honderd meter. Klein eindsprintje nog (haha) en finish in 6.19.51.
Achteraf nog dik binnen de 7 uur, al is dat onbelangrijk. Ben voor in de middenmoot geëindigd (39e van de 100 gestarte deelnemers) en dat stemt tot tevredenheid. Goede voorbereidingstraining dus. Complimenten aan Eric en z’n team. Het is een perfecte mix van beroemde trails als de Trails des Fantomes, Rheinsteig Extremlauf, Zugspitze Trail maar in een veel relaxter en non-commercieel decor. Voor mij de mooiste trail die ik in Duitsland gelopen heb. Chapeau!
Nu een paar dagen later is de pijn in de benen nog steeds niet weg en moet ik die uitsloverij nog wel een beetje bekopen. Hopen dat die volgende week weer weg is want dan gaan we met Linda, Yvonne, André, Christian, Eric en ondergetekende naar de X-Trails in Vaals. Een driedaagse etappeloop rondom Vaals (Drielandenpunt). Er zijn nog startbewijzen te verkrijgen via de X-Trails en overnachten kan eventueel ook nog bij ons op de camping.
Uiteraard volgen hier ook de verslagen weer van.

Groeten, Henrie

Filmpje KUT-2015 (aanrader!)
https://www.youtube.com/watch?v=VxOj3NniXJ4

Siebengebirgsmarathon 2014

10482066_566410476822978_209627896101330505_o

 

Als trailrunners in Nederland zijn we nog al eens gefixeerd op wedstrijden in de Ardennen of Frankrijk. Daarbij vergeten we dus zomaar dat Duitsland eigenlijk veel dichter bij Oost Nederland ligt. Bovendien is niet alleen trailrunning er ontzettend populair, ze organiseerden er al zgn Naturlaufen en Naturmarathons voordat er iemand de term trailrunning bedacht had. De Siebengebirgsmarathon in Aegidienberg (Duitsland) werd dit jaar bijvoorbeeld al voor de zestiende keer georganiseerd. Tijd om eens over de grens te gaan kijken.

Helaas was mijn maatje Henrie geblesseerd, maar in Christian had ik een goede vervanger. Zondagmorgen om half zeven zaten we in de auto om naar Aegidiënberg te vertrekken. Een kleine twee uur rijden, ongeveer even lang als een ritje naar Olne in België bijvoorbeeld. Hoe verder we onderweg waren hoe mistiger het werd, dat beloofde niet veel goeds voor de prachtige uitzichten over heuvels van het Siebengebirge. Eenmaal aangekomen in het dorp was het even zoeken naar een parkeerplekje. Aangezien de populaire halve marathon een uurtje eerder begon waren alle normale parkeerplaatsen al bezet, maar in een achterafstraatje konden we nog terecht.

We konden ons melden in het plaatstelijke cultureel centrum, waar het een knusse en kleinschalige bedoening bleek. Precies zoals ik het graag zie. De koffie werd geschonken in een lekkere grote mok en evt. kon je er een zelfgebakken Kuchen bij nemen. Omkleden en de tassen achterlaten kon overal in de zaal of op de balustrade.  Geen poespas en heel gezellig.

DSC06093

 

De start was aan de andere kant van het dorp, bij de plaatselijke manege. Gezien de temperatuur van 1 graad en de mist bleef iedereen lekker binnen tot het laatste moment, maar in de laatste vijf minuten voor de start verzamelden zich toch nog meer dan 400 lopers om te beginnen aan hun marathon. We hadden afgesproken om in een rustig tempo samen te lopen, uitlopen was het enige doel.

Na de start en een rondje door het dorp liepen we het bos in voor onze eerste lus. Deze voerde ons al vrij snel heuvel op. Niet erg steile hellingen, waardoor je wel kon blijven hardlopen, maar het vals plat sloopte langzamerhand je benen. Gelukkig zijn de heuvels niet heel hoog en volgde er dan altijd weer een lekker lange afdaling waar je de benen even kon ontspannen. Bij de top van de eerste heuvel werden we zelfs verrast met een klein laagje sneeuw, goed voor het Kerstgevoel zullen we maar zeggen.

10415623_566410420156317_1249457874647821727_n

Ook werden we ongeveer elke vijf kilometer getracteerd op steeds weer een vriendelijke ontvangst door een enthousiaste verzorgingspost-crew met water, warme thee, sportdrank (en later in de wedstrijd ook op bananen en cola). Petje af voor deze vrijwilligers die de halve dag in de kou klaar stonden om iedereen te verzorgen en aan te moedigen.

Ondanks alle goede zorgen, de thee en de mooie route had ik niet een supergevoel voor deze dag. De benen voelden niet helemaal top, ook niet slecht, maar ik had het gevoel dat ik steeds een beetje moest pushen. Liepen we te hard? Volgens mijn Garmin viel dat best mee. Had ik mijn periode van relatieve rust na de zomerpiek wat overdreven, waardoor ik niet zo getraind was als ik zou willen? Naweeën van mijn verkoudheid? Goed mogelijk, maar er was geen weg terug. En om uit te stappen was er voorlopig ook geen enkele reden. Gewoon verder en proberen zoveel mogelijk te genieten van het geweldige gebied. Langzamerhand begon immers de mist wat op te trekken, waardoor het zicht over de heuvels steeds beter werd.

DSC06103

De paden waren goed begaanbare bospaden, soms wat modderig, maar nooit echt glad. Op sommige stukken leek het parcours wel wat op dat van Olne-Spa-Olne, met lange bospaden omzoomd door dichte naaldhoutbossen die je doen denken aan de sprookjes van Grimm. Klaterende stroompjes door de regen en de smeltende sneeuw maakten het tot een bijzonder geheel.

Na de eerste lus van een halve marathon waren we weer ongeveer bij de start en begonnen we aan de tweede ronde, dit was dan dezelfde ronde die ook door de halve marathon gelopen werd. Het tempo zat er nog steeds goed in. Ondanks de heuvels liepen we nog steeds vlot voor mijn gevoel, en vooral de lange vlotte afdalingen begonnen zoetjesaan mijn bovenbenen aan te vreten. Maar Christian had blijkbaar nergens last van en genoot duidelijk volop. Op tijd eten en drinken en gewoon doorgaan .

DSC06102

Van tevoren had ik gezegd dat we naar schatting rond 4:30 uur looptijd nodig zouden hebben en tot een km of 35 zaten we daar nog ruim onder. Daar waar in wegwedstrijden een man met de hamer staat te wachten, leek het bij mij meer op een bostrol die steeds wat energie uit mijn benen zoog. De lange afdalingen gingen eigenlijk nog steeds prima, maar de klimmetjes werden lastiger en langzamer.

Ondanks dat was het moraal nog goed en bleven we om ons heen kijken naar mooie uitzichten en leuke details. Ook de ontmoetingen met andere lopers en de korte gesprekjes waren weer geweldig leuk. Sommigen kunnen stijgen en anderen kunnen dalen, en op die manier kun je dezelfde lopers wel een keer of tien weer achterop komen. Dat schept na een aantal keren toch een soort van band.

10858625_566410520156307_4884999602694698562_n

Na nog wat foto’s en veel grappen onderweg (vooral om wat afleiding te hebben tijdens de moeilijkere stukken) kwamen we uiteindelijk bij de laatste afdaling naar het dorp aan en ging het eigenlijk steeds naar beneden tot aan de finish. Op karakter en steeds proberend de looptechniek zo goed mogelijk te houden ging het tempo nog één keer omhoog. Bij de finish aangekomen werd het tijd voor onze laatste grap. Aangezien we onze startnummers op de rugzak hadden en we met het nummer naar voren moesten finishen, liepen we de laatste 30 meter naar de finish achteruitrennend. De fotograaf vond het wat minder, maar de speaker vond het in ieder geval een goede…

Tot onze verbazing bleken we in precies 4:30 uur bij de finish te zijn gekomen. Precies wat ik voorspeld had. Ondanks dat het geen topdag was dus toch een degelijke prestatie neergezet. Na even uitpuffen en ons omgekleed te hebben wilden we snel naar huis. Met wat geluk konden we dan toch nog lekker thuis eten met de kinderen. Een megafile en daarna nog wat klein oponthoud op de Autobahn gooide echter roet in het eten. De Chinees wist daar gelukkig wel raad mee…

Alles bij elkaar een leuke niet al te drukke loop in een geweldig mooi gebied. En helemaal niet zo ver weg als je denkt. De organisatie en de vrijwilligers maken het helemaal af. Misschien wel een mooi gebied voor een trainingsweekend of zo. Je kunt hier een heleboel kilometers en hoogtemeters maken zonder een meter asfalt en dan ’s avonds een lekker Duits biertje pakken in een Bierstube.

De site van de organisatie

De uitslagen

De route staat hier

Mijn Garmingegevens

 

Henrie en Heini’s Höllenlauf 2014 (101 KM)

Het nieuwe jaar was nog maar net begonnen, zaterdag 4 januari om precies te zijn, en een nieuwe uitdaging was geboren. M’n AVA-Ultramaatje Heini Rave kwam met het idee om in 2014 eens een 100 kilometer te gaan lopen. Nu was door mijn eerdere Mont Blanc avonturen dit al eens bijna gehaald maar toch was de teller op 86 km blijven steken. Al gauw was er een in onze ogen geschikte wedstrijd gevonden. De Höllenlauf in Bödefeld (Sauerland-D) op zaterdag 10 mei. Kwam goed uit, was net na de laatste voetbal-competitiewedstrijd en voor de eerste toernooien, dus dat paste precies.

profiel

De voorbereiding bestond eigenlijk uit een lange wedstrijd per maand en tussendoor noodgedwongen wat trainingen. Als wedstrijden waren  het de Klavertje-4-Marathon in Olne(B), Hivernal Trail in Landgraaf, Salland Trail en de Bima Ultra bij Kassel. Deze wedstrijden gingen eigenlijk allemaal best aardig gezien het minimaal gemaakte trainingskilometers. Elke keer wel weer wat ongemakken maar erger dan een te snelle start of een maag van streek was het ook niet. Totdat… Na de BiMa-Ultra kwamen er toch wat barstjes en in dit geval in de voet. Beetje mee doorgeklungeld en toch nog een goede trainingsweek met Claudia in de Ardennen kunnen lopen, maar over ging het maar niet. Afzeggen is geen optie dus gewoon wat Paracetamol mee en hup, gaan.

kaartje

Op vrijdagmiddag vertrokken we met de camper naar de camping in Bödefeld, op 5 minuten lopen van start/finish terrein. Nog wel even geprobeerd een Zimmer-Frei te scoren op donderdag maar daar waren we gauw klaar mee. Geen bed meer vrij in het hele dorp.Toen we tegen half vijf aan kwamen scheen de zon en namen we ons welverdiende Chouffje

Even later wandelen we naar het start-finish terrein om de boel een beetje te verkennen en gelijkertijd de startnummers en chip op te halen. Er staan heel wat bierkramen, tenten en een podium en het hele dorp is uitgelopen om te assisteren. Aan lange biertafels nuttigen we er nog een paar en maken ook gebruik van het pasta-buffet.

Om 19.00 uur worden de wandelaars voor de 101 km weggeschoten. Een bonte stoet loopt het inmiddels regenachtige dorpje uit richting de eerste berg. Ze moesten eens weten wat er hun die nacht nog te wachten stond. Om een uur of half negen hebben wij het ook wel gezien en slenteren terug naar de camper. Spullen klaar leggen voor morgen want 4.30 uur is het zo. Die nacht spookt het aardig. Hevige regenval en onweersbuien teisteren het Sauerland.

4.30 uur. Goeiemorgen. Na een, tegen alle verwachting in, toch nog goede nachtrust is het om half vijf nog best wel vroeg en koud. Het regent inmiddels niet meer en de voorspelling is dat het tot aan de middag redelijk droog zal blijven. Rugzakken worden ingepakt. (Thermo)shirtje, korte broek en dun jasje. Regenjas en droog shirtje in de rugzak voor het geval dat. Om 5.20 uur schuiven we aan in het plaatselijke feestgebouw voor een voortreffelijk Frühstuck. Dat kun je die Duitsers wel laten regelen.

Na een paar sanitaire onderbrekingen staan we 5 minuten voor de start van 6.30 uur klaar in het startvakje. Geen spoortje nervositeit te ontdekken bij een voor ons toch onbekende afstand. In de voor-analyse hadden we al duidelijk gezegd kalm te zullen starten en dat dit keer ook echt te doen. Dat betekent niet meer dan de te steile stukken omhoog wandelen zodat we de vlakke stukken en afdalingen weer kunnen rennen. Zo gezegd, zo gedaan al moet ik zeggen dat soms er wel eens de neiging was omhoog toch te veel te willen rennen, maar gelukkig won het gezonde verstand (?) het dan weer.

Het hele gebeuren is voor zowel wandelaars als hardlopers. De eerste wandelaars zijn vrijdagavond al vertrokken en de eersten zullen zaterdag zo rond de middag wel weer terug zijn. Al hoorden wij bij de start dat er ontzettend veel uitvallers waren i.v.m. het beestenweer van afgelopen nacht.

bord

Voor de hardlopers zijn er vijf afstanden; 14, 21, 42, 67 en 101 kilometer en ook nog een slordige 2400 hoogtemeters. De laatste twee startten tegelijk om 6.30 uur waarbij de organisatie al aan had gegeven dat het mogelijk was om gedurende de dag de langere afstand nog in te korten naar de 67 km. De maximale tijd op de langste afstand bedraagt 15 uur. Voor ultra-begrippen een best scherpe tijd, maar dat zal ongetwijfeld te maken hebben gehad met de invallende duisternis om 20.30 uur.

Het parkoers bestond uit een aanloopronde van 13 km rondom Bödefeld, naar boven via het Hollenpfad naar het Hollenhaus (niet gezien) en weer terug het dorp in. Van daaruit ging het weer omhoog tot circa het 21-kilometrpunt. Na een kilometer of 20 waren we bij een grote verzorgingspost (Nasse Wiese) en zo’n tweeënhalf uur op de klok (Heini z’n klok dus, want die van mij was weer eens ontladen i.p.v. opgeladen, Gar-minpuntje L), dus prima volgens plan. Op dat moment bleken we achteraf, op een 71ste plaats te lopen. Vanaf dat punt waren de klimmen niet meer zo vreselijk lang en waren de vlakke stukken en de afdaling goed te belopen. Rustig doortippelend kwamen we na zo’n vijf uurtjes op het 40-kilometerpunt (Kühude) aan alwaar het keerpunt van de 67-kilometer was. Hier was het ook dat het harder begon te regenen en wij noodgedwongen onze regenjassen aan moesten doen, maar ach we moesten er nog maar 60.

Het vervolgtraject werd een steeds grotere modderbende, want al onze voorgangers, Quads en overvloedige regenval hadden de paden veranderd in modderstromen. Het was dus uitkijken waar je liep maar stiekem voelden we ons varkentjes die lekker aan het buitenspelen waren… Eindelijk kwamen we na 57 km aan bij de Rhein-Weserturm, ons keerpunt van vandaag. Het ging nog steeds lekker en allebei hadden we nog geen moment een dipje o.i.d. gehad. Op dat moment wisten we beide al haast dat als er niks geks zou gebeuren wij het zouden gaan halen.

Vooraf had ik gedacht dat het heel saai zou zijn als je dezelfde route heen en terug moet lopen maar dat bleek hard mee te vallen. Je ziet de prachtige omgeving nu ook van de andere kant en op stukken waar je een paar uur geleden nog moest wandelen ‘vlieg’ je nu naar beneden. Echt gaaf! Krijg bij 62 km in één keer aandrang maar wil eigenlijk niet stoppen. Schiet gauw achter een boom, graai een handvol blad van de bodem en neem een ultra-korte sani-stop. Niet goed opgelet, kan wel jodelen, bleken er brandnetels tussen het groen te zitten….. Niet aan denken, gewoon verder buffelen.

Inmiddels hebben we het slechtste stuk weer gehad, en heel veel Duitsers ingehaald die niet net zo als wij dwars door de modder ‘knalden’, en komen weer bij de Kühude aan, maar nu hoeven we er nog maar 27 meer. Hiervoor hadden we nog ruim vijf uur. Moet dus te doen zijn.

heini

Via een wat saaier stuk met zelfs een asfalt-fietspad (L) komen we bij de skiliften van Altastenberg waar we nu lekker mogen afdalen. Heini heeft inmiddels zijn persoonlijke record van 75 kilometer verbroken en elke kilometer er nu bij is weer een nieuw record. Joepie. Bij het 90 km punt komen een streekgenoot achterop, de Eibergenaar Henk Harenberg, die aan de voorbereiding bezig is voor een 230 km wedstrijd. Pfoeh…, hulde, maar ik moet er nu even niet aan denken.

De laatste klim komt er aan en die doen we nog steeds op dezelfde manier als de eerste, en we vinden het nog leuk ook. Eindelijk boven, heb een klein beetje last van honger, maar ik weet dat er zo weer een verzorgingspost komt. Ja hoor, wederom de Nasse Wiese, maar nu bij het 94,5 km punt. Heerlijk even op een bankje zitten, kopje koffie en twee boterhammen met kaas en klaar zijn we voor de eindsprint.

Die gaat echt hard (voor ons doen), onder de 6 minuten per kilometer met stukken bijna 15. Is eigenlijk belachelijk na 100 km en 13 uur ploeteren, maar het gaat bij ons beide vanzelf het laatste stuk en dan krijg je vleugels. Superblij zijn we als we na ruim 13 uur en 11 minuten naast elkaar over de finish komen en er zelfs een foto-finish aan te pas moet komen wie nu echt het eerste was. Daar komen ze blijkbaar niet uit want we krijgen beide de 43ste plaats toebedeeld. Trots nagenietend van onze inspanning nemen we eerst een lekker flesje Malz-bier waarna we het thuisfront inlichten over ons dagje Sauerland.

finish

In de voor- en na-inschrijving hadden zich globaal zo’n 115 lopers opgegeven, Van maar liefst 2 nationaliteiten. Jaja, allemaal Duitsers en 5 Hollanders. Hiervan zijn er 17 uitgevallen of overgestapt op de 67 kilometer. In totaal op alle afstanden zullen er circa 900 deelnemers geweest zijn. Op onze afstand waren er 20 verzorgingsposten waarvan er sommigen midden in het bos 20 uur of langer bemand moesten zijn. Hulde aan de organisatie.

oorkonde

Tsja, nu zit het er op. Ik wil Heini bedanken voor de gezelligheid en uithoudingsvermogen want het is natuurlijk niet niks om ruim 13 uur met elkaar rond te rennen. Het zal wel zo zijn dat mensen met afwijkingen elkaar aantrekken. En nu dan? Van de week eerst maar even heel weinig. Zaterdag de geweldige leuke Heuveltraining (Speciale editie)met Theo in het Montferland en daarna gaan we op voor de X-Trails in de Ardennen op 11-12-13 juli.

Site organisatie 

Uitslagen

Groeten,  Henrie

Henrie Drenthel loopt Bilstein Marathon (BiMa) Ultra – 55 km

 

Met dank aan Geert Wevers

kaartBiMa

 

Zo rond de jaarwisseling, als het Kerstspook weer rond waart, was ik op een dag met Heini Rave aan het brainstormen wat onze wilde plannen voor 2014 zouden worden. In 2013 had ik de Zugspitze en de X-Trails in Zuid-Limburg gedaan en dat smaakte naar meer. Heini kwam aan met een 100 km loop in het Sauerland. Het bleek de 101 km lange Bödefelder Hollenlauf te zijn op zaterdag 10 mei. Een voorbereidingsschema was gauw gemaakt; Klavertje-4-Olne, Hivernal Trail in Landgraaf, Salland Trail en de Bima Ultra. Deze laatste ligt globaal in het gebied waar ook de Hollenlauf gelopen wordt en gaat over 55 km met daarin ca. 1400 hoogtemeters. Een goede training dus 5 weken voor de 101 km.

Op zaterdagmiddag met de camper richting Kassel getrokken, naar het nostalgische plaatsje Kleinalmerode in hetKaufungerwald. Twee straten, een kerk en een Burgerhaus, alwaar vanaf 18.00 uur de startnummers werden uitgedeeld en er een Pasta-Party georganiseerd werd door de plaatselijke organisatoren. Wederom op z’n Duits perfect geregeld; 12 soorten pasta en salades en 7 soorten bier. Laat maar komen die loop.

Zondagmorgen half zeven loopt de wekker af op de camper-parkeerplaats. Het was een koude nacht, graad  of 4, dus nog stiekem een warm half uurtje doorgepit. Kannetje koffie met wat krentebollen en klokslag half negen is de start. Ik schat zo’n 150 deelnemers op de Ultra-afstand. Mooi compact. Eerst gaat het met een noord-oostelijke lus van zo’n 7 km richting Witzenhausen. Aangezien het nog behoorlijk koud en mistig is lopen de meesten nog met een dun jasje. Bovenop de eerste klim na zo’n 4 km lopen we ineens boven de bewolking en schijnt de zon. Het is gelijk een paar graden warmer. We dalen weer door de mist af richting eerste verzorging, daar gaat het jasje uit. Looptempo de eerste 10 km iets boven het uur, dus het mag iets rustiger.

profielBiMa

Het volgende stuk naar de verzorging bij de voetbalclub is af en toe steil en technisch. Het klaart langzaam op en het uitzicht is fenomenaal. Vanaf 15 km is er een lange klim tot circa 21 km en eigenlijk gaat het best lekker bergop. Eindelijk boven voel ik toch wel dat het iets te hard is gegaan, krijg wat maagklachten en moet even een sanitaire stop maken. Bij de verzorging bij 24 km is het inmiddels gewoon warm geworden; twee colaatjes en een banaantje en weer verder. Banaantje wil niet blijven liggen en is er voor de 25 km al weer uit. Klim toch iets te gek gedaan. Rustig doorgegaan al is het gevoel verre van optimaal. Bij de 29 km heel even kort getwijfeld wat te doen; niet zeuren door gaan. De BiMa wordt toch wel even een uurtje afgekort tot BIjzondere MArteling.

Van 30 tot 37 is er eerst een afdaling en daarna wederom een lange klim naar de verzorging van 24 die hetzelfde is als die van de 37 km. Hier was ook de splitsing van de 21,1/42,2 km met de ultra. Het extra lusje heeft er flink ingehakt en de laatste klim naar de Bielsteinturm gaat op het tandvlees. Één maal boven gaat het weer wat beter en ik begin een lekkere afdaling te lopen. Het slechte gevoel is helemaal weg en loop de 41ste km zelfs als snelste van de dag. Haal ook weer wat medestrijders in en kom marathonners en wandelaars achterop. Nog twee verzorgingen en wat korte beklimmingen die nu een stuk beter gaan en ik loop Kleinalmerode weer binnen.

Redelijk kapot zak ik na de finish op een bankje. 6 uur en 12 minuten. Uiteindelijk zeer tevreden. 18 minuten sneller dan de voorspelde eindtijd en de tweede helft maar een paar minuten verval t.o.v. de eerste. Uiteindelijk waren het 1303 hoogtemeters en 54,86 km. Klasseringen zijn momenteel niet bekend maar dat vind ik ook niet echt belangrijk. Goeie training voor de Hollenlauf; wijze les door daar echt nog langzamer te starten. Een paar dagen rust, lekker herstellen en donderdag weer de eerste duurloop bij AVA.

Groeten, Henrie