Succesvolle premiere voor Groesbeektrail

Het gebied rond Groesbeek en Malden kende ik al wel een beetje, maar toen ik de aankondiging zag voor de Groesbeektrail werd ik toch nieuwsgierig. Vanuit de Achterhoek is het niet heel ver rijden en het was een mooie gelegenheid om een gedeelte van het gebied ten zuidoosten van Nijmegen wat verder te verkennen.

Daarnaast is Trailrunning.eu een organisatie die bekend staat om evenementen die heel kleinschalig zijn, maar super goed georganiseerd door echte liefhebbers. Groot voordeel was ook dat ik gewoon nog een weekje van tevoren kon inschrijven (of eventueel zelfs op de dag zelf). Geen medailles, geen tijdwaarneming, geen klassement. Alleen een mooie route en een speciaalbiertje bij de finish. Helemaal in mijn straatje dus.

Mijn trailmaatjes waren op vakantie, geblesseerd of hadden geen tijd. Ik moest het dus helemaal alleen doen. Maar helemaal alleen is een relatief begrip. Een kwartiertje na aankomst bij boscafé Zweef-Inn (waar de start was) zat ik al aan de koffie met een paar dames die ook veel te vroeg waren. Met trailrunning als gezamenlijke hobby is er natuurlijk altijd wel wat om over te kletsen. Het boscafé deed goede zaken overigens, het hele terras zat vol met lopers.

Na een korte briefing door organisatoren Cor en Geraldine kon het beginnen. Na een klein aanlooprondje om het startveld wat uit elkaar te trekken doken we het bos in. Mijn plan voor de dag was redelijk optimistisch. Na bijna een jaar door rugklachten geplaagd te zijn ging het de laatste paar maand eindelijk weer goed met trainen. Het tempo kwam er weer lekker in en ik had ook mijn lekkere tredje weer terug. Maar zou ik ook al weer genoeg vorm hebben om 24 km op tempo te kunnen lopen? Ik ging het proberen…

In het begin liep het lekker en ik genoot volop. De heideveldjes begonnen net in bloei te komen en we liepen in een lekker tempo over goed begaanbare paden. Af en toe een mooi stuk singletrack door het bos en eigenlijk was geen meter vlak. Continu glooiend terrein en afwisselend bos en heide maakte het een bijzonder boeiend parcours.

Ik liep in een klein groepje en het ging best vlot voor mijn doen. Maar het voelde goed en ik besloot het er gewoon op te wagen. Bij de eerste verzorgingspost nam ik een handje winegums en liep eigenlijk meteen door. Na acht km een verzorgingspost vond ik eigenlijk overdreven, maar ze hadden wel een heleboel lekkers. Door meteen door te lopen kwam ik wel alleen te lopen, maar nu het tempo er eenmaal in zat bleef het er goed in zitten.

Kort voor de tweede verzorgingspost werd ik ineens ingehaald door een treintje clubgenoten die de korte afstand deden. Ik wist niet eens dat die van plan waren mee te doen. Aanpikken was helaas geen optie, daarvoor liepen ze te hard. Bovendien had ik nog gauw een handje rozijnen en M&M’s bij de post meegegrist en mijn bidon bijgevuld, dat drukte het tempo wel even. Later bleken ze zelfs zo hard te gaan dat ze een afslag misten en een flinke lus extra liepen… Gelukkig waren er nog genoeg deelnemers bij me in de buurt om af en toe een paar woorden te wisselen.

Ondertussen begon het steeds benauwder te worden qua weer. Een paar druppels regen brachten geen verkoeling, maar zorgden er voor dat de luchtvochtigheid nog verder omhoog ging. Het leek wel of we door Burgers Bush liepen. Het was in ieder geval regelmatig een echte bush, want naast bredere bospaden had de organisatie de mooiste singletracks in het parcours weten op te nemen. Ook werd het parcours in de tweede helft nog heuveliger.

Met nog een kilometer of vijf te gaan begon mijn vorm van de dag een beetje door de assen te zakken. De combinatie van te vlot van start en het warme weer begon zijn tol te eisen. De hamstrings begonnen te protesteren bij ieder klim en ik herstelde maar matig in de afdalingen. Rustig aan, op survivalmodus naar de finish dan maar. Ik was ook niet de enige die moeite begon te krijgen, maar dat hielp me verder ook niets. Doorlopen!

In de laatste kilometers kreeg ik gezelschap van een Italiaanse dame die het ook niet makkelijk had en wel toe was aan een goed gesprek. Al snel bleek vermoeidheid en converseren in het Engels ook een negatief effect te hebben op mijn alertheid ten opzichte van de omgeving. Een boomwortel over het hoofd gezien en daar lag ik. Bloederige knie, deuk in mijn ego. Dat kon er ook nog wel bij.

Uiteindelijk kwam ik na bijna 25 km (met toch nog 350 hoogtemeters) over de streep. De eindtijd werd niet bijgehouden, maar die vond ik toch al niet meer interessant. De tafel met lekkers en cola bij de finish trok me veel meer. Nog even gezellig nakletsen op het terras van boscafé Zweef-inn maakte het evenement echt af. En het speciaalbiertje dat iedereen bij de finish kreeg moest nog even dicht blijven omdat ik met de auto was, maar smaakte me ’s avonds prima.

Al met al een evenement zoals ik ze graag zie. Kleinschalig, georganiseerd door mensen met liefde voor de trails en met een geweldig mooie route. Meer hoeft het niet te zijn. Een echte aanrader dus!

Devils Trail Maasduinen

(door Eric Hoogerbrug)

Vandaag was het de primeur van de Devil’s Trail Maasduinen.
Vanuit het immer pittoreske Arcen (uiteraard bekend van de tuinen en ook van een of ander biermerk) was een ivm de temperatuur langgerekt parcours uitgezet. Dit gaf eenieder de gelegenheid om bij verschillende “raakpunten” de route wat in te korten. Dat hiervan regelmatig gebruik werd gemaakt (onder andere door ondergetekende) was niet verbazingwekkend.

De start was weer in de categorie typische trail starts. Kort voor de start werd iedereen naar de startboog bij de brouwerij van Hertog Jan geroepen voor een korte briefing over het parcours en het niets van rotzooi achterlaten op je pad. Op de vraag of er mensen waren die daar hun eerste trail gingen doen werden twee handen opgestoken. Deze mensen kregen een spontaan applaus van de andere deelnemers. Het is tenslotte niet effe een rondje park, zo’n 33km trail… Hierna werd het traditionele “running with the devil” van Van Halen ingezet en konden we vertrekken voor een qua gevoelstemperatuur voorbode van het vagevuur.

Het eerste stuk ging langs weilanden met een redelijk verkoelend windje. Daarna in het bos kon je nog was gebruik maken van de schaduw. Na de eerste drankpost op 4,5km (lijkt overdreven vroeg, maar was zeker niet overbodig) ging het afwisselend door bos en over de hei. Wat. Een. Plörishitte. Daar. Soms geen zuchtje wind, maar wel volle bak in de zon. Bospaadjes en lange (soms tergend lang in mijn beleving) paden over de hei met afwisselend hard zand, mul zand en nóg muller zand wisselden elkaar af.

Na 8km begon de hitte, de buurtbbq van gisteren, slechte nachtrust door de Zeehondjes-griep (als je gaat liggen blaf je zo hard dat je bang bent dat ze je naar Pieterburen brengen) en een voorhoofdholte vol met niet te vertrouwen rommel zich te wreken. Hoofdpijn en stramme spieren gingen van af en toe afwisselen naar een geweldige samenwerking om het plezier in de loop stevig te vergallen.

Na de tweede verzorgingspost op 10km dan toch maar (voor de tweede keer dit jaar, ja mensen er is nog hoop….) een verstandig besluit genomen en de route van de 22km te volgen. De terugweg liep zonodig nog waardeloze dan de heenweg. Iedere lange helling (lees vals plat stukje) ging moeizaam en de wandelingetje werden steeds frequenter. Maar het genieten van de omgeving bleef ik gelukkig wel doen. Je komt iedere keer net weer een ander landschap tegen. Niet zo mooi en afwisselend als onze eigen Achterhoek, maar toch….

Met de finish in zicht rustig doorgehobbeld en eenmaal binnen was er een “cold-tub” en een koude douche waar je je even kon opfrissen. Dat was wel welkom na de uiteindelijk 23 km en een lichaamsgeur die niet echt meer naar bosviooltjes rook… Ook het finish drankje was goed geregeld. Je kon uit een aantal Hertog Jan biertjes kiezen, koffie, thee of frisdrank. Zelf heb ik het bij een Hertog Jan Bastaard (Radler) gehouden. Mein Gott wat smaakte die lekker….

Een compliment voor de organisatie van de Devil’s Trail, hij was eigenlijk zoals al hun evenementen weer strak voor elkaar! Netjes bepijld en met linten aangegeven. Erg vriendelijke en vooral positieve vrijwilligers (had ik af en toe best nodig) bij de verzorgingsposten en de verkeersregelaars. Super gedaan dames en heren! Hopelijk volgend jaar weer deze in het rijtje en dan hoop ik dat het 10graden minder warm is.

Tropische uitdaging Veluwezoomtrail

“Serieus? Met dit weer?” De monden van de wandelende mannen met de grote rugzakken valt zover open dat het zand van de Veluwezoom er zowat binnenkomt. Ik heb ze net verteld dat de rennende mensen waarschijnlijk de 30 km lopen en de wandelende sportievelingen hoogstwaarschijnlijk de 60 km hopen te volbrengen. Zelf hoopten ze in het hele weekend 40 km af te leggen, maar of dat ging lukken met die blakerende zon wisten ze nog niet. Ik wenste ze succces en probeerde weer een dribbel in te zetten in het mulle zand.

’s Morgens begon de Veluwezoomtrail al bijtijds. Zeven uur startnummer ophalen en half acht starten, op tijd uit bed dus. Maar goed dat Dieren niet zo ver rijden is. Het tienjarig bestaan van de Veluwezoomtrail werd op gepaste wijze gevierd met een trailweekend waarin van alles mogelijk was. Kort, lang, meerdere wedstrijden, alles kon. Met een expo terrein waar allerlei trailgerelateerde zaken bekeken en gekocht konden worden en waar een superrelaxte sfeer hing was het ondanks het vroege uur best feestelijk.

Ik had voor de 60 km ingeschreven, een beetje vanuit een ingeving omdat ik het weekend ervoor zo lekker liep. Maar in de loop van de week liep de temperatuur van de weersvoorspelling steeds verder op…. Dat, in combinatie met het feit dat de Veluwezoomtrail normaal goed ‘renbaar’ is, in tegenstelling tot zo’n beetje iedere wedstrijd die ik de laatste tijd gedaan heb, baarde me toch enigszins zorgen. Maar met de Achterhoekse slogan ‘Vaak bu’j te bange’ in het achterhoofd toch vol goede moed gestart.

Het eerste uur verliep een beetje rommelig voor mijn gevoel en ik had wat moeite om in mijn ritme te komen. Ruim gedronken van te voren, dus twee keer binnen een half uur na de start even een plaspauze. De drukte lokte me steeds weer naar een tempo dat eigenlijk net te hoog was en toen viel ik ook nog eens wat ongelukkig waardoor een tussenribspiertje een uur lang bleef zeuren.

Na verloop van tijd werd het echter rustiger op het parcours en ook in mijn hoofd. Ik kwam beter in mijn ritme en liep rustig te genieten van de mooie paadjes in de natuur. Ik probeerde mijn eigen tempo te lopen en met niet teveel door anderen te laten beïnvloeden. Dat lukte aardig, soms haalde ik mensen in en later haalden dezelfde mensen mij weer in na een korte eet- en drinkstop. De zon scheen al voordat we gestart waren maar op de open vlaktes begon de temperatuur nu toch aardig op te lopen.

De extra drankposten waren dan ook niet overbodig. Ik had weliswaar redelijk wat reserve water bij me, maar even wat vers en vooral koeler water was welkom. Ook de cola die op sommige posten aanwezig was ging er vlot in. Helaas hadden ze niet op alle posten cola, daar loop ik nl. op als een tierelier. Maar wel genoeg andere lekkere dingen en vooral veel hartelijkheid en opbeurende woorden van de vrijwilligers.

Op de 30 kilometerpost had ik al een aantal keren stuivertje gewisseld met Bertus, Anne en Elsa. Bertus stopte hier en ik liep vanaf toen een heel eind met de dames mee. De hitte begon zijn tol te eisen. De lange paden in de zon op de vlaktes hadden mij al doen besluiten om maar gewoon stukken te wandelen onm mijn temperatuur omlaag te krijgen en te houden. Ook Anne had last van de hitte en zo konden we mooi elkaar ondersteunen. Elsa had niet zoveel last en liep dan ook vrolijk fotograferend rond. Een aantal van haar foto’s heb ik dan ook gebruikt in dit verslag. Bovendien had ze net voor de 30 kilometerpost ook nog eens toevallig mijn Garmin GPSmap gevonden die bij een struikeling uit mijn rugzak gevallen was.

In de bossen was het een stuk lekkerder en daar konden we nog redelijk doorlopen zonder ons op te blazen. Maar op een gegeven moment begon ik wat in de problemen te komen met drinken en eten. Het leek wel alsof ik het niet meer opnam en ik liep een aantal kilometer met een nare klotsbuik aan de ene kant en dorst en energiegebrek aan de andere kant. Aangezien we in het laatste derde deel weer meer heuvels voor de kiezen kregen moest ik even passen en de dames laten gaan.

Bij de laatste verzorgingspost haalde ik ze weliswaar tijdelijk weer in doordat ik minder tijd nam bij de post en met mijn handen vol met appel en rozijnen doorwandelde. Al hikend at ik alles rustig op en nam nog een blikje warme cola uit mijn rugzak om het weg te spoelen. Het mocht niet veel baten. Mijn bovenbenen verkrampten behoorlijk en mijn kuiten begonnen ook wat spastisch te doen als ik een onverwachte beweging maakte. Rustig blijven hiken dus maar en waar het kon een dribbeltje inzetten tot de benen weer tegen begonnen te sputteren. Ik had echter geen moment het idee dat ik het op zou moeten geven. Ik kwam immers nog steeds vooruit.

Gelukkig was ik niet de enige die het moeilijk had. Ik werd weliswaar regelmatig ingehaald, maar meestal waren het deelnemers aan de 30 km. Verder werd er voor en achter me vooral veel gewandeld met af en toe een dribbeltje. Ik bevond met in goed gezelschap dus. Op een gegeven moment hoorde ik in de verte de speaker bij de finish, het eind was in zicht. Na het laatste stukje nog even aanzetten om vlot rennend over de streep te komen, kreeg ik dan eindelijk een welverdiend alcoholvrij biertje in de hand en een mooie medaille om de nek. Toch weer mooi 60 km weggetikt en dat met die warmte! Elsa en Anne bleken zo’n tien minuten voor me over de streep gekomen te zijn.

Na afloop vroegen meerdere mensen mij of het nu eigenlijk wel verantwoord was. Sprekend voor mezelf denk ik van wel. Het hoofd er goed bij houden en goed letten op de symptomen van oververhitting. Indien nodig je tempo aanpassen, zelfs als dat betekent dat je stukken moet wandelen of even stoppen bij een post in de schaduw om de temperatuur naar beneden te krijgen. Uiteindelijk moeten we allemaal gewoon de volgende dag weer naar het werk, dus als het dan iets meer tijd kost om te finishen op een gezonden manier heb ik daar geen problemen mee.

Uit het feit dat er maar een handvol mensen onderweg uitgestapt is blijkt ook dat het overgrote deel van deelnemers heel goed weet waar hij/zij mee bezig is. Ook door de professionaliteit van de organisatie en de vrijwilligers die heel veel moeite gedaan hebben om zelfs nog extra posten in het veld te krijgen was het mogelijk dit tot een goed eind te brengen. Nu eerst even herstellen en dan op naar de volgende uitdaging.

Stuwwaltrail 2019

(door Linda de Vries)

Een tijdje geleden had ik mij samen met Yvette ingeschreven voor de Stuwwaltrail in Oosterbeek. Zag er vaak mooie foto’s van, dus maar eens ingeschreven. Zaterdag ’s morgens eerst bij AVA ’70 het team van mijn dochter geholpen. Ze zijn trouwens 3e geworden met de Athletic Champs.

Kon de uitslag helaas niet afwachten want zo rond half 3 had ik met Yvette afgesproken. Maar die had die ochtend ook nog een afspraakje ergens in het westen, dus strakke planning. Dat ging niet helemaal lekker, dus ze was iets verlaat. Ik snel in haar auto acher het stuur zodat ze zich in de auto kon omkleden.

De rit erheen verliep vlot. Maar dan als we er bijna zijn houdt een verkeersregelaar ons tegen. Parkeerplaats vol! Snel een ander plekje zoeken dus. Het is inmiddels kwart over 4 en de start is om 5 voor half 5. Worden inmiddels toch wel een beetje zenuwachtig of we de start wel gaan halen… Snel schoenen aan bij de auto, tas mee en rennen naar de start. Nummer ophalen en tas in de opslag. Pff we hebben het gered! Ongeveer 1 min voor de start in het startvak.!

Toch wel een beetje gestresst door dit alles begonnen aan de trail, maar bij de eerste bocht was ik het wel weer kwijt. We beginnen in een soort parkachtige omgeving met mooie paadjes, later lopen we in de bossen. Ongeveer halverwege komen we bij de 21 km op de route en lopen de rest samen met hun.

Tussen de stevige klimmetjes door prachtige uitzichten op het rivieren gebied. Fijne verzorgingspost onderweg met alles aanwezig wat je maar wil. Dan komt langzaam de finishlijn weer dichter bij. Het was een prachtige route hebben er van genoten.

Bij de start/finish is van alles te doen:  muziek, bbq enz. Later op de avond is er ook nog een 5 km wegwedstrijd. Na een redelijke douche maar eens opzoek naar een eettentje. Google vond een leuke italiaan dus daar gingen we naartoe. Zag er leuk uit. We zijn buiten gaan zitten want binnen was vol. Er zat nog een andere tafel buiten. Na een tijdje toch maar weer naar binnen want er was nog geen bediening geweest

Komen we binnen een drukke eigenaresse tegen die zegt ons geen tijd meer te hebben om nog wat te maken voor ons, iets met stuwwal trail of zo. Komt ons bekend voor ha ha. Dus maar weer vertrokken aan de overkant van de straat zit ook een tentje. Ziet er leuk uit daar is nog plek. Alleen is het geen restaurant, maar kan je er wat drinken en diverse hapjes bestellen. Nou hebben inmiddels wel zin in iets. Na een paar kleine foutjes onze hapjes gekregen, bleek later dat het hun eerste avond open was. Dat verklaart een hoop.

Lekker gegeten en wat gedronken voldaan weer richting huis. Volgend jaar weer, maar dan de 21 km hebben we afgesproken. Yvette bedankt voor weer een gezellige dag.

Zie ook hier voor de foto’s van de Kiekjesdief

Trail Zwerftocht voor Roparun

De Roparun is één van de bekendste loopevenementen voor het goede doel. Deelnemende teams organiseren van alles om zoveel mogelijk geld te verzamelen. Team Hollander hield afgelopen weekend een zwerftrail over de Posbank.

Persoonlijk ben ik een groot fan van social trails, zwerftrails of hoe je het ook maar noemt. Gewoon simpel rondzwerven over de trails met een groep mensen die allemaal dezelfde passie hebben. Vaak kom je op plekken die je anders misschien nooit zou ontdekken en onderweg leer je weer nieuwe mensen kennen. Geen wedstrijdstress, gewoon lekker buitenspelen op zondagochtend.

Zo ook afgelopen weekend. We kwamen met zijn vieren aan bij de parkeerplaats van het Paviljoen op de Posbank. Het weer was al lekker en er stond al een behoorlijke groep in het zonnetje te wachten. Nog even onze bijdrage voor de Roparun afgeven en daarna konden we, na een inleidend praatje en een groepsfoto, op pad.

We liepen met de 20 km groep mee en het parcours begon meteen al met de nodige klimmen en afdalingen. Fijn om op gang te komen… De eerste zweetdruppels begonnen al snel los te komen, net als de gesprekken onderling. Het was een mooie diverse groep qua personen. Jong, ouder, snel en minder snel.

Ook qua persoonlijkheden een grote diversiteit, maar aangezien iedereen dezelfde hobby had was er natuurlijk altijd wel een onderwerp waarover gekletst kon worden. Dat, het mooie weer en de schitterende uitzichten over de Posbank gaven genoeg gespreksstof om het uren vol te houden.

Soms leidde het gesprek dusdanig af van de soms toch wel wat technische ondergrond dat een nadere inspectie van de ondergrond noodzakelijk was… Maar met een deukje in mijn ego en een klein schaafplekje kon ik gewoon verder.

In het laatste uur liep de temperatuur behoorlijk op. Zeker op de heide velden voelde het aan alsof de zomer al volop bezig was. Maar waar het bos al volop groen was, was de heide nog lang niet hersteld van de droogte van afgelopen zomer. Ik denk niet dat er veel bloeiende heide te bewonderen valt dit jaar. Maar ondanks dat was het natuurlijk wel een heel mooi gebied om doorheen te lopen.

Na 2:16 uur stonden we weer bij het Paviljoen, waar al een aantal tafels op het terras bezet waren door groepen die eerder aangekomen waren. Het hele terras was overigens bommetjevol met racefietsers, wandelaars en andere toeristen. Iedereen was er op uit getrokken om te genieten van het weer. Na een klein uurtje nakletsen gingen we weer naar huis. Lekker buiten gespeeld, op naar de volgende gelegenheid.

Archeus-leden smokkelen massaal

Een groep van bijna 25 Archeus-lopers nam zaterdag 11 mei deel aan de Twentse Smokkeltrail in Losser. Door Archeus-leden werd deelgenomen aan verschillende disciplines: 14 km wandeltocht, 10 km drop-off trail, 14 km en 26 km trail.

†Van AV Iphitos, de organiserende vereniging, ontving Archeus een tijdje terug een uitnodiging om mee te doen aan deze trail. AV Iphitos heeft haar nieuwe clubgebouw gebaseerd op het ontwerp van dat van Archeus op de Hunenbulten en wilde Archeus daarvoor bedanken.

Aan de oproep ‘Smokkelen als bedankje’, in de Archeus Facebook-groep werd door een grote groep ervaren en minder ervaren trail-lopers en wandelaars gehoor gegeven. Afgelopen zaterdag reisden zij met meerdere auto’s af naar Losser. Hieronder lees je een bijdrage van een aantal deelnemers uit de verschillende groepen/afstanden en zie je foto’s.

14 km wandeltocht

Ons team, dat zich inschreef voor de Smokkel-wandeltrail van 14 km bestaat uit 2 personen: Saskia Landman en Jacqueline Bugter. Met de niet zo fraaie weervoorspellingen in onze gedachten vertrokken we om 14 uur uit Winterswijk. Maar eenmaal in Losser aangekomen bleek het fantastisch wandelweer te zijn.

Eerst het mooie gebouw van Iphitos aandachtig bekeken en we voelden ons bijna thuis. Na een kop koffie zijn we heel gemoedelijk naar de start gelopen om met ongeveer 60 ‘man’ te vertrekken, van de in totaal 100 wandelaars (en 700 hardlopers). Rondje van het huis meegemaakt en daar gingen we.

We hebben onderweg diverse keren hardop moeten lachen of waren aangenaam verrast. De organisatie heeft zijn best gedaan om ook een route met humor te doorspekken. Door een paardenbak, onder hekken door, sloten nemen, de douane te passeren met kloppend hart, want intussen iets van smokkelwaar in ontvangst genomen (pakje boter). En eenmaal werd de route ietwat ‘lullig’ aangegeven … Maar dat kon ons team dan wel weer waarderen (zie foto).Complimenten trouwens voor de uitstekend aangegeven route!

Het weer was fantastisch, fijne mensen ontmoet en de omgeving was erg mooi. De wandeling vloog voorbij en nadat we een originele medaille, wat drinken en fruit én nog een krentewegge hadden ontvangen, konden we alleen maar concluderen: het was leuk in Losser!

Met sportieve groeten; Saskia Landman en Jacqueline Bugter

10 km drop-off trail

In Losser werden we hartelijk welkom geheten in het nieuwe clubhuis van AV Iphitos. Doordat dit clubhuis veel weg heeft van ons eigen prachtige onderkomen, voelden we ons direct thuis!

De groep voor de 10 km drop-off trail (Emma, Christel, Jan Jaap, Jasper, José, Lenny, Leny, Martien en Monique) werd met paard en wagen naar de start vervoerd. Hierdoor werd er letterlijk een paar kilometer gesmokkeld.
De route ging over smalle bospaadjes, langs een zandafgraving, door het weiland en langs de Dinkel en was bijzonder afwisselend. Voor het grootste gedeelte over Duits grondgebied. Bij het passeren van de grens ontmoetten we enkele commiezen, maar uiteraard hadden wij niets aan te geven!

Bij de finish op de atletiekbaan ontving elke deelnemer een fraaie houten medaille en ouderwets lekkere krentenwegge. Dat verklaarde dus de onderweg gesmokkelde roomboter.
Al met al een zeer geslaagde editie van de Smokkeltrail, voor herhaling vatbaar!

Namens de 10km drop-offs; José Elsinghorst

14 km trail

Aan het einde van de middag op 11 mei zijn wij op weg gegaan naar Losser op uitnodiging van AV Iphitos, deze uitnodiging hebben wij te danken aan de bouwcommissie. Bij aankomst kregen wij “das heimische gefühl”, het is een fantastisch gebouw met veel herkenningspunten.

Om 17.30 uur klonk de starttoeter met een rondje over de multifunctionele asfaltbaan en de heerlijke geur van gebakken uien. Via een paar verharde paden, ondersteund door de klanken van djembés, door de weilanden naar een hippisch onderkomen waar wij een parcours hebben afgelegd over springbalken zonder enige strafpunten.

Toen verder… de paden af en de bossen in met singletracks, kombochten en een flink stijgingspercentage, dat in de op dezelfde dag gestarte Giro, niet zou hebben misstaan. De klaverbladconstructie bij een bruggetje werd ons enthousiast toegelicht, wij zijn door alle vrijwilligers de goede richting op gewezen. Vervolgens door naar het losse, Losserse Saharazand, daar zijn wij op de gevoelige plaat vast gelegd.

Voorbij de commiezen doken wij, bij naderende zonsondergang, het schimmige grensgebied in en kregen contrabande overhandigd door Iphitos-handlangers. Gadegeslagen door Archeus-passagiers in een huifkar (de 10 km-trailers) hebben wij onze tocht door de velden vervolgd. Onder prachtige tonen van een doedelzakblazer snelden wij naar de finish. Hier werden wij beloond met een heerlijke krentenwegge, belegd met onze eigen gesmokkelde, enigszins gesmolten echte boter.

Kortom het was een prachtige trail, voor herhaling vatbaar. Een super organisatie en verzorging! Hier en daar wat licht beschadigde natuur en atleten, maar daar komen beide wel weer overheen.
Bedankt voor de uitnodiging Iphitos! Volgend jaar allemaal de agenda vrij maken voor deze leuke, gezellige en vooral ook mooie trail.

Groet namens de 14 km-trailers, Diane, Geert en Henriette

Bron

Klein Zwitserlandtrail 2019

Tweede Paasdag stond de Klein Zwitserlandtrail weer op de kalender. Henrie Drenthel stond aan de start van de 50 km. Organisator Dorothea Bil had ook nu weer de mooiste paadjes van de landgoederen Heuven en Beekhuizen in Nationaal Park Veluwezoom aan elkaar geregen tot prachtige routes. Uiteraard had ze daarbij zo’n beetje iedere heuvel in de route opgenomen. De 50 km kwam daarbij zelfs op meer dan 1000 hoogtemeters, het heet niet voor niet Klein Zwitserland…

Er waren meerdere afstanden waarop gestart kon worden. Hierbij kon je dan vanuit een basis-lusje zelf allerlei extra lusjes erbij pakken of weglaten. Een mooi concept. Ook kon je op diverse afstanden starten voor een canitrail, dus met je hond. De 50 km was niet belint en moest geheel op gpx gelopen worden met behulp van bijvoorbeeld een handheld GPS device of via je sporthorloge.

Henrie

Henrie had het weekend ervoor nog de RunForestRun 3Daagse in de Hartz gehad, met ruim 100 km en heel veel hoogtemeters in drie dagen. Toch voelde hij zich goed genoeg hersteld om aan de 50 km te beginnen. Tot 32 km ging het zelfs behoorlijk voorspoedig, ondanks het feit dat de temperatuur nu zo’n 20 graden hoger was dan een week ervoor in de Harz. Daarna moest hij wat gas terugnemen ivm met de warmte. Vooral de zandverstuiving bij 42 km in de volle zon viel niet mee. Na 6:11 uur kwam hij over de streep.

De honden hebben er zin in…

Verslag van de Zandenbos Trail in Nunspeet

Niek Kleinhesselink en Gerrit Dijkslag hebben afgelopen zaterdag de Zandenbos Trail in Nunspeet gelopen. Het was de moeite waard, een prachtige omgeving en heerlijk weer., georganiseerd door Trail-Running.eu. Alleen was de route niet zo duidelijk uitgepijld, veel lintjes en pijlen waren na de afslag geplaatst, zodat ze in elk zijweggetje moesten kijken of ze daar niet in moesten. Dit ging dus regelmatig mis. Gerrit heeft ongeveer 22 km gelopen in plaats van 20 en de winnaar had maar 18 kilometer. 

Gerrit was met Niek mee die de 30 kilometer liep, maar hij kwam op 27,5 kilometer uit. Op het laatst kwamen ze van alle kanten over de finish. Het was chaos troef, maar ze hebben toch lekker gelopen. Het ging Gerrit vooral om de duur en die was met 1:41 uur goed, Niek was in zijn laatste wedstrijd voor de marathon van Leiden 2:13 uur onderweg.

Jutbergtrail 2019

(door Linda de Vries)

Zaterdag morgen om 8.00 uur gaat de wekker het is al mooi zonnig maar de thermometer staat nog maar op 1 graden. Ik heb de wekker gezet omdat ik mij ingeschreven heb voor de 21,1 km Jutberg trail te Dieren. Aangezien we bij AVA ‘70 ook voor een halve marathon aan het trainen zijn en dus ook steeds wat lagere afstanden lopen moet dit goedkomen toch?

Even zwaaien naar de Kiekjesdief

Om 9.00 uur vertrek ik samen met mijn buurvrouw Bianca, die het lopen van trails ook steeds leuker begint te vinden. Voor haar wordt het de 15 km route. Bij AV Gelre aangekomen mijn startnummer opgehaald om daarna samen met nog een paar andere Aviaanen een kopje koffie te gaan drinken. Na de koffie snel de rugzak op om naar het startvak te lopen. Om half 11 was de start van de 30,4 km en 21,1 km en drie kwartier later start de 15 km en de 7,5 km.

Samen met Angelique het eerste stuk van de route gelopen maar ik ben toch echt weer iets te hard begonnen dus toch maar wat gas terug en proberen te genieten van de prachtige route. Het bos was prachtig in de morgen, zon, zandpaden, single tracks en mul zand wisselen elkaar af en ook was er geen enkel stukje vlak.

De heuvels volgen elkaar steeds op, bij de Woeste Hoeve was de eerste verzorgings post met water, banaan en een heerlijke winegum en weer verder nog snel effe een foto van de runderen. En daar is de eerste heuvel na de pauze alweer. Ook nog een groot compliment aan alle vrijwilligers die overal in het bos aanwezig waren bijna bij elk hekje of afslag stond wel iemand.

Angelique in actie

Na ongeveer 15 km op mijn horloge kwamen de lopers van de 15 km op onze route en liepen we samen naar de finish. Het laatste stukje nog even over de speeltuin de spelerij en dan nog zo’n 200 meter tot de finish. Het was voor mij een pittige trail maar met een lauwe kop erwtensoep komt alles weer goed. Samen met een tevreden buurvrouw Bianca na een prachtige dag weer naar huis.

Henrie en Claudia samen over de finish

Viking Extreme Winter Trail 2019

(Door Henrie Drenthel)
Oftewel: spoorzoeken in een Waanzinnig Wit Wonderland en waar de leerling het nog steeds aflegt tegen de meester.

Zaterdag 2 februari staat er een volgend evenement gepland; een trailrun van 40+ kilometers over de Posbank met Start/Finish in Dieren. Niet een gewone uitgepijlde route maar nee, eentje die je zelf op GPS moet bepalen en lopen. Nu vind ik dit al jaren een prachtige manier van lopen dus de inschrijving was snel gebeurd.

Twee dagen van te voren krijgen we de 7 waypoints/checkpoints die we verplicht moeten aanlopen. De kortste route hierbij mogelijk is 40 km. Ik had snel mijn route klaar en besloot hem met de klok mee via het zuiden te doen dan had ik na zo’n 23 kilometer de eerste 6 stuks binnen en hoefde ik daarna alleen maar even op en neer naar de schaapskooi en klaar is klara.

Na een korte briefing starten we iets na tienen (ja, ’t was luxe dit keer) en de hele meute zet zich in beweging. De helft van de 40km-lopers gaan rechts want die lopen hem tegengesteld aan mijn plan. Ik ga links want kende daar nog een paadje van een vorig Viking-evenement en zie dat alle andere rechts gaan en zodoende een langer aanloopstuk hebben. Zet hem lekker in de ultra-modus en kom na 3,5 km bij het eerste checkpoint aan tegelijk met 2 jonge jongens die de 20 km-variant doen. We blijken daar de eersten te zijn, ha, paadje was dus toch een slimme zet. Even later gaan de veel snellere jongens rechts naar hun volgende waypoint en ik ga rechtdoor richting uitkijkpost bij restaurant De Posbank. Hier heb ik geen GPS nodig, dit is bekend gebied. Dit is tevens al de enige verzorgingspost na 6,7 km, best wel vlot. Ben daar volgens de vrijwilligers de eerste en na het knipje in mijn strippenkaart en wat ijskoude cola met een stuk banaan duik ik de heidevelden in richting de vijver bij Beekhuizen. Het is prachtig hier met de verse sneeuw op de heide zover als je kunt kijken.

Elk moment verwacht ik een horde lopers in mijn nek maar hoor of zie niks en dit geeft toch wel een beetje opgejaagd gevoel. Hoe kan het dat ze mij, met mijn lage snelheid niet voorbij denderen? Laat het maar gebeuren en hobbel door naar het derde waypoint bij de vijver Beekhuizen. Daarna heb ik getwijfeld om links van de hockeyvelden via de Beekhuizenseweg omhoog te lopen, maar dat is een verharde weg en dus een no-go van de organisatie. Ik kies er voor om tussen fietspad en de weg terug te lopen tot het startpunt van de Klein-Zwitserlandtrail want vandaar uit ken ik de weg omhoog. Nu is het een lang recht stuk dat op en neer gaat richting checkpoint 4. Vlak hiervoor komen een zestal lopers mij achterop en zij vertellen mij dat het checpoint toch ietsje verder is dan ik dacht. Dus ik hobbel braaf mee.

Plotseling vraagt een loper naast mij; “Ben jij het?”. Huh, ja, ik ben het maar wie ben jij en wat bedoel je? “Ben jij het Henrie?” Ja, dat ben ik, zeg ik een beetje verbaasd. Maar wie ben jij vraag ik, want ik had nog even geen beeld bij het geluid. “Ken je me niet meer dan? Ik ben Joris”. Het kwartje viel nog steeds niet maar toen het duidelijk was dat hij Joris Sonneveld was en zo’n 30 jaar geleden in de E-pupillen voetbalde waar ik toen trainer was kwam het langzaam weer boven drijven. Nu bleek Joris qua verhalen vertellen in die 30 jaar nog niks te zijn veranderd. Zijn lopen maten moesten natuurlijk alle verhalen van de trails die ik wel eens gepost had bij André of Geert horen. Ik bloosde er bijna van. Joris bleek in de buurt van de Posbank te wonen en hier regelmatig te trainen. Hij had ook geen GPS-apparaat nodig want: “…hij kende alle paadjes en doorsteken hier”. Waarover later meer.

Gezamenlijk liepen wij naar checkpoint 5 en 6, de Teerose en het beeld van de Highlander. Ik besloot vanaf daar wel mijn eigen tempo te blijven lopen en wenste de jongens veel succes.

500 meter na de Highlander slaat het groepje dat 100 meter voor mij loopt rechts af dus ik denk zij gaan terug naar de finish en slaan de Schaapskooi bij Loenen over. Of ze weten inderdaad een veel beter paadje/doorsteek. Laat maar lopen dacht ik kan ik de laatste 18 km mooi mijn eigen tempo en ritme lopen. Na dik 3 ½ uur kom ik bij de schaapskooi aan, klok mijn strippenkaart en algemene kaart, en zie dat het groepje van Joris hier (nog) niet is geweest. Zij zullen al wel aan de soep zitten. Vul mij bidon met wat verse sneeuw en eet nog wat en zo gaat het terug voor de laatste 11 kilometer.

Die gaan relatief makkelijk. Kom op paden die ik ken van de Jutbergtrail, Klein Zwitserlandtrail en Veluwezoomtrail.  Nu was vooraf de tijd waarbij je nog een Viking Amulet zou ontvangen op 4.30 uur gezet. Dat haal ik op het vlakke niet eens dus die kwam niet in beeld maar zo’n 3 kilometer voor ’t eind kwam de volgende cut-off tijd van 5.00 wel weer in beeld. Nu nog maar even het gas er op en jawel na 4.58 uur was in weer binnen.

Nu lekker douchen en dan een bak soep. Hoe kan het tegenvallen; een WinterExtremeTrail en de douche is steenkoud. Toen bleek ook nog de erwtensoep te zijn aangebrand maar daar was dan wel weer een goed alternatief voor; stevige tomatensoep.

Ik nestel me op een bankje in de hal wat tevens dienst doet als Finishzone en Wedstrijdsecretariaat en geniet van de heerlijke soep. Na een poosje komen er nog wat lopers binnen druppelen en wat zie ik; ook de 4-mansformatie met Joris komt binnen. Enigszins verbaasd wisselen we wat info’s uit en het blijkt dat zij in plaats van de 41 km die ik gelopen heb er bijna 46 km op hebben zitten. Na de Highlander is er ergens iets helemaal misgelopen met hun navigatie. Kon het toch niet even te laten hun te herinneren aan de opmerking van Joris en zijn kennis van de paadjes 😊. Maar na enkele troostende woorden komt voor Joris ook het besef dat het eigenlijk ook niet kan dat een pupil voor zijn leermeester eindigt. Na dit gezegd te hebben komen er allerlei revanche voorstellen en wraakacties boven dus wellicht komt er op 23 februari bij de Jutbergtrail wel weer opnieuw een Battle.

Afstand :             41 km
Tijd        :             4.58 uur

Site van de organisatie
De gelopen route 

Lochemtrail 18-11-2018

(door Rik Delsing)
Langzamerhand werd het tijd om langzaam mijn afstanden iets uit te bouwen voor de komende trailruns. De eerste die op het programma stond was de Lochemtrail. Binnen de zaterdagmorgengroep, waarmee we altijd in Lochem trainen, waren er wel meer wie hier zin in hadden en al snel hadden we een mooi groepje bij elkaar voor de 21km. Enkelen twijfelden nog en probeerden enkele zaterdagen van te voren al om de normale kilometers te verlengen met zo’n 5 km, om dan uit te komen op ruim 17 km.

Nu dat lukte, voor een aantal stond het licht op groen totdat we een appje van Annemarie kregen, met het bericht dat ze een breukje in haar voet had opgelopen op weg naar een training. Ap Scheers nam haar plaats in op voorwaarde dat hij een rokje aan zou doen. Maar met Vincent, John, Frank, Jan, Peter, Maria en ikzelf hadden we een mooie groep voor de 21 km. De dag ervoor ging ik nog snel even winkelen bij  Sport-balance in Breedenbroek voor een lange tight, een shirtje en een paar sokken. Aan de outfit kon het dus niet liggen.

Bij het ophalen van het startnummer kwamen we nog meer bekenden tegen. Zo deden Rene, Mark, Monique en Raymond ook mee, maar dan aan de 11 km, en Henrie deed zelfs de 31 km. Achteraf had ik nog een aantal bekenden gemist, volgens de berichtjes op Facebook. Het was dus weer een gezellig samenzijn. Maar veel tijd was er niet, we moesten op weg naar de start bij de Kale Berg. Nog snel nam onze fotograaf van vandaag, Carla, even een groepsfoto en toen gingen we op weg.

Stilzwijgend hadden we afgesproken om met de groep bij elkaar te blijven tot aan de drankpost, maar dat werkte niet. Peter was al snel in geen velden of wegen meer te zien en Inge en Vincent hadden ook een net te hoog tempo voor mij. Het is belangrijk om rustig te beginnen, omdat het venijn van deze 21 km in de staart zit. De eerste kilometers liepen we op voor ons bekend terrein, maar het was verraderlijk met al die bladeren op de boomwortels en dan ook nog vaak een verblindend zonnetje. Maar we hadden niets te klagen, het was perfect loopweer, droog een beetje fris en een lekker zonnetje.

Na het bos te hebben verlaten gingen we naar de overkant naar de toren en de ons bekende trap. Het liep tot nu toe wel lekker, maar ik kon geen tempo maken. De benen waren nog te zwaar van een training op vrijdagavond in de sportschool, achteraf dus geen goede combi. De laatste weken had ik een aantal weken weer op asfalt meegetraind, maar daar had ik toch last van met mijn achillespees. Ondanks dat ik goed had gerekt en warm had gelopen voelde ik deze wel, maar het was nog niet pijnlijk. Ik liet de rest van de groep lopen en ging mijn eigen tempo lopen samen met Ap. Ook hij had al lang deze afstand niet gelopen en had het ook zwaar. Bij het bungalowpark ging Ap zelfs onderuit, maar stond gelukkig meteen weer op.

Samen gingen we zo op weg naar de drankpost op zo’n 13 km. Er zaten lange rechte zandwegen in het parcours die keihard waren en dan ook nog stukken asfalt, dit liep niet fijn met trailschoenen aan. Ik was bang dat mijn achillespees zou gaan opspelen, maar dat viel mee. Bij de drankpost snel een stukje banaan en wat sportdrank genomen en toen weer verder. De stukken in het bos liepen lekker, al was het wel zwaarder aan het worden.

Na door een stal met koeien te hebben gelopenmoesten we door een droge sloot en toen weer zo’n lange rechte zandweg. Ik hoorde achteraf van andere deelnemers dat zij die stukken fijn vonden om bij te komen, maar voor mij waren ze saai en te hard. Langzaam kwamen we weer op bekend terrein en de kilometers gingen snel voorbij. Op zo’n 16 km nam ik nog even een gelletje om zo de laatste kilometers een beetje extra brandstof tehebben. We namen nog een slokje water en maakten ons op voor de finale. Bij de oversteek van de Barchemseweg, moesten we even stoppen voor enkele auto’s, en toen merkte ik dat ik er doorheen zat, ook Ap had het helemaal gehad, maar we moesten nog een pittig stuk.

Aan de overkant wachtte ons een pittig klimmetje en dan het pad naar de toren. Er was die dag ook een wandeltocht en de deelnemers keken ons vol bewondering aan en moedigden ons ook hartverwarmend aan. Ik was blij om boven bij de toren te zijn en toen kon afdalen. Dat ging wel weer lekker, in tegenstelling tot Ap, want afdalen vindt hij maar niets, zeker niet als je niet goed kunt zien waar je loopt. Eenmaal beneden wachten we op elkaar om samen de oversteek te maken naar de Barchemse kant.

We kwamen steeds dichterin de buurt van de finish en konden de speaker al horen, maar we wisten dat we nog een extra lusje moesten maken. Op karakter liepen we de laatste kilometer en daalden als laatste af in de kuil achter de Kale berg en kwamen hand in hand over de finish. We waren beide kapot en moesten eerst even wat drinken om op adem te komen. De rest van de groep stond ons op te wachten en was al weer fris en fruitig.

Met een bekertje cola in de hand liepen we naar de camping om ons om te kleden, want het was toch fris. Met moeite kleden we ons om, we waren stijf en kapot, en namen een lekker bakje erwtensoep in de kantine. Nog evennapraten, maar daarna gingen we toch snel op weg naar huis om te douchen. We hadden met de groep om16:00 uur alweer afgesproken bij het Brouwersnös in Groenlo om te borrelen en wat te eten. De speciaalbiertjes kwamen wel aan, maar smaakten ook heerlijk en het eten was perfect. Al met al een perfecte afsluiting van een mooie maar zware zondag. Er is nog ruimte voor verbetering zullen we maar zeggen.

Uitslagen staan hier
Foto’s van Misha Visser

Sticky Grip Clinic

Afgelopen zaterdag werd er een trail clinic georganiseerd bij Sport-Balance in Breedenbroek, mijn favoriete winkel voor allerlei trailspullen. Inov-8 Benelux stelde in het kader van de Sticky Grip Tour testschoenen beschikbaar voor het praktijk gedeelte. Pascal Schepers, regionale trailtopper die ook op nationaal niveau goed met de top meekomt, zou zijn kennis en ervaringen delen. 

Ik was ruim op tijd in de winkel en had dus tijd genoeg om even lekker te snuffelen tussen de schoenen, kleding, rugzakken en andere trail en survivalspullen. Altijd lastig om in zo’n ‘snoepwinkel’ te komen en dan niets te kopen…. Deze keer is het gelukt, maar ongetwijfeld kom ik binnenkort nog een keertje langs.

Na een korte introductie vertelde Pascal het één en ander over allerlei dingen die bij het lopen van (ultra)trails van belang zijn. Zo had hij het over diverse trainingsvormen, trainingsschema’s, voeding en planning. Hierbij had hij diverse voorbeelden uit zijn deelname aan diverse wedstrijden, en met name de 113 km lange Scenic Trail van afgelopen jaar. Uiteraard was er ruimte voor vragen en daar werd ook volop gebruik van gemaakt.

Aan het eind van het verhaal konden we de Inov-8 XTalon 230 testschoenen passen. Met die schoenen vertrokken we daarna naar Engbergen, een klein heuvelgebiedje in de buurt. Daar deden we diverse oefeningen die Pascal in zijn verhaal al had genoemd in de praktijk. Uiteraard werd er ook gelopen. Heuveltje op en af, op diverse manieren, werd enthousiast geoefend. De stemming was perfect, maar het mooie weer droeg daar ook zeker aan bij. 

De schoenen van Inov-8 deden het ook prima overigens. Prima pasvorm en echte gripmonsters. Mochten we binnenkort eindelijk weer eens wat meer regen en lekkere vette modder krijgen dan zijn dit de aanbevolen schoenen 😉

Grizzly-100 Griezelig geweldig

(door Henrie Drenthel)

De beer is los! Na een door een voetblessure ingekorte 100 km run van de La Chouffetrail in juli besloot ik een tijdje rustig aan te doen om in het najaar weer eens richting de 100 km te gaan. Oorspronkelijk stonden de Infinityloops op het programma maar door een minimale vooraanmelding en een concept van 7 herstarts zag ik dat toch niet zitten en besloot ik dat het toch maar een ééndaagse moest worden. Periode oktober beviel vorig jaar met de Bergischer Ultra ook prima dus na even zoeken kwam ik uit op de Bear Trail. Een ruim opgezet evenement met diverse afstanden, 16-25-39-58-83 km en voor de Die-Hards 100 km, oftewel de Grizzly-100. De start is zaterdag 27 oktober om 6.00 uur ’s ochtends en de maximale looptijd bedraagt 18 uur, oftewel 0.00 uur zondagmorgen.

Start en finish zijn in St Gravenvoeren in de Belgische Voerstreek ietsje ten zuidwesten van Maastricht. Het parkoers liep eerst ‘bovenlangs’ in oostelijke richting naar het Drielandenpunt in Vaals alwaar er een omloop van 18 km over Duits grondgebied gemaakt moest worden en daarna weer westwaarts richting de finish.

Vrijdag 26 oktober:

Na een langdradige reis met veel oponthoud en file parkeer ik omstreeks 18.30 uur op de parking bij de voetbalclub SK Moelingen en installeer direct alles voor de nacht. De organisatie is al druk bezig met opbouwen en ik heb geluk nu al mijn startnummer etc. op te kunnen halen, scheelt morgen vroeg weer wachten. Inmiddels is het gaan regenen en voelt het guur aan. In een nabij gelegen Vlaamse pub hebben zich al meer lopers getroffen en eet ik even een lekker Limburgse pasta en wat plaatselijke biertjes waarna ik rond 10.00 uur onder de wol kruip, het is immers om 4.30 uur weer dag.

Zaterdag 27 oktober:

De wekker loopt af en echt overdreven warm heb ik het niet. Even de neus buiten de deur en ik weet direct dat het jasje aan kan met de start. M’n drop-bag had ik al klaar gemaakt dus die kon ik om 5.45 uur snel afgeven en daarop is het nog maar kort tot de start om 6.00 uur.

124 lopers stonden er op de startlijst. In het donker is het slecht te zien hoeveel het er echt zijn want ook de 83 km start gelijk met ons. Vanaf het begin loop ik heel relaxed met de rem er op in het donker en blijf mijzelf in prenten vooral rustig te blijven want om mij heen vliegt iedereen naar voren. Ik weet uit de vele beginnersfouten die ik al heb gemaakt dat ik hier nu niet aan mee moet gaan doen.

In het donker gaat het gestaag op en af en we komen door enkele kleine plaatsjes als Sint-Martens-Voeren, De Plank, Teuven waarbij de laatste na ruim 25 km de eerste verzorgingspost is ingericht. Ik klok ongeveer 3.20 uur, en dat is ongeveer wat ik verwacht had.

Verder gaat het richting Drielandenpunt en het parkoers wordt behoorlijk heuvelachtig. Lijkt veel op de Koning van Spanje en de X-Trails Vaals. Niet gek natuurlijk, want dat is in dezelfde streek. Het gebied is veel natuurlijker en bosrijker geworden. Prachtig. De zon komt er langzaam flauwtjes door maar echt warm wordt het niet. Ten noorden van Gemmenich staat de tweede (en derde) verzorgingspost. Heerlijk in een grote partytent met allerlei lekkers; soep, koffie, Chouffe, pasta en een hete lucht kanon. Ook mijn drop-bag ligt hier en ik besluit even een droog shirtje en dun jasje aan te trekken en het eerste, nat bezweette setje uit te doen. Dat ging allemaal nog best soepel en ik begin aan het Drielandenpunt-lusje van 18 km. Ken het hier een beetje en weet dat er redelijk wat hoogtemeters aan komen dus doe rustig aan. Toch nog even een giga-dip waar ik na een half-uurtje en wat Beef-Jerky doorheen ben. Het 50 km punt passeer ik na 7.12 uur. Op de helft dus en op de terugweg.

Bij de tweede keer Gemmenich neem ik wat meer pauze; kleed mij om naar lange tight en thermoshirt. Ook weer koffie en soep en verder gaat het weer. Mijn loopmaatjes uit de eerste helft zijn al iets eerder vertrokken maar ik besluit toch mijn eigen tempo te volgen.

Na een km of 68 loop ik zo’n 100 meter achter een andere loper en blijf hem braaf volgen. Totdat hij bij een parkeerplaats komt en in z’n auto stapt. Het was gewoon een loper die lekker op zaterdagmiddag in het bos liep. Of het een dip was of een black-out weet ik niet maar plotseling was ik de blauwe markeringen kwijt. Pak gauw mijn GPS en zie al gauw dat ik mooi op de paarse lijn loop, gelukkig. Een kwartiertje verder bij Cottessen komt mij de omgeving wel heel erg bekend voor, hier heb ik vanmorgen ook nog gelopen??!! Zoom uit op mijn GPS en zie het al, heb de verkeerde richting van de paarse lijn gevolgd en zodoende een stuk van de ochtendroute tegengesteld gelopen, sukkel! Gelukkig kun je met zo’n GPS ook weer redelijk gemakkelijk de juiste route terug vinden en probeer redelijk op gevoel weer op de juiste afstand in te voegen. Na een uurtje is dit ook gelukt en kan ik de oorspronkelijke route weer volgen.

Richting laatste verzorgingspost in Veurs loop ik via een boerenerf waar de koeien op springen staan na blijkt. Direct achter mij doet de boer in overleg met de organisatie het pad dicht en mogen Bertha 11 t/m 57 eerst richting melkrobot voordat de lopers weer verder mogen. De ‘verloren’ tijd wordt door de organisatie hersteld naar blijkt.

Bij de laatste verzorging begint het behoorlijk donker te worden en is het nog maar een graad of 4. Ik besluit mijn regenjas er bij overheen te doen en steek mijn hoofdlamp aan. Het gevoel is nog goed. Nog ruim 15 km te gaan en ik weet eigenlijk al dat ik het, normaal gesproken,  ga halen. De meeste hoogtemeters hebben we wel gehad. Heuvelop gaat het stevig doorstappend in het donker en de afdalingen gaan voorzichtig dribbelend want er liggen erg veel keien onder het herfstblad. Wil ook nog niet vlak voor het eind uitvallen. Loop in op twee Belgen en de laatste 5 km lopen we samen. Nu blijkt de laatste 5 km ook nog eens 500 meter langer te zijn en prachtig is het om te zien hoe een ultraloper zich daar druk om kan maken.

Uiteindelijk komen we gedrieën binnen in 14 uur en 53 minuten waarbij ik de tweede 50,5 (😊)km in 7.41 uur heb afgelegd, oftewel een verval van 29 minuten. Dik tevreden duik ik met een “Bere”-grote medaille onder de warme douche.

Site van de organisatie
Uitslagen staan hier
Filmpje Marek Vis

Devilstrail Nijmegen 2018

(door Eric Hoogerbrug)

Vanmorgen (28-10) vertrokken naar Berg en Dal voor weer een zeer geslaagd rondje rijk van Nijmegen! Tweede Devil’s trail deze maand en het weer was geweldig. Zeker gezien de voorspellingen van eerder deze week waarin zelfs sneeuw genoemd werd. Het vertrekpunt was vanaf camping “de groote Flierenberg” en de sfeer was zoals altijd weer heerlijk gemoedelijk.

5 Minuten voor de start word iedereen naar de start gehaald voor de briefing die hoofdzakelijk gaat over dat je moet genieten en je rotzooi mee moet nemen uit het bos. 😁 Dan op de tonen van Van Halen’s running with the devil (what else) word het peleton losgelaten richting het bos. Wat een geweldig parcours weer met veel heuvels, vals plat, bos met lange stukken single-track en alles perfect uitgepijlt en met linten uitgezet.

Het eerste deel liepen we regelmatig tussen de vele mountain-bikers die daar ook een toerrit hadden. Niet heel handig, maar voor zo ver ik heb gehoord gaf dit geen gezeur. Zo hoort het ook, als iedereen een beetje rekening met elkaar houd…. Deze trail was zwaarder dan die in Doorn, dus het tempo deze keer bewust wat lager gehouden. Dat dit niet mijn sterkste punt is, is intussen wel bekend denk ik.

Bij de verzorgingsposten die ruim voldoende aanwezig waren rustig wat drinken en eten helpt aardig om even te herstellen. Maar dan kom er achter dat je even was vergeten dat het venijn hem hier echt in de (duivel)staart zit. 3km voor de finish nog twee nare bulten, dat levert genoeg spierspanning op in de kuiten en hamstrings dat je (weer) 1km voor de finish tijdens het maken van een foto nog ff lekker kramp krijgt. Nadat me dat was overkomen bij de Ketelwaldtrail op rechts overkwam, was het in de linker hamstring deze keer.

Gelukkig met wat rekken en toch nog maar een gelletje en wat extra drinken de laatste 800 meter hardlopend af kunnen leggen en dus in ieder geval glorieus over de finish kunnen gaan waar mijn top-supporter Anja enigszins verkleumd op me stond te wachten. Sorry schat.😘 Volgend jaar maar eens kijken of ik er 3 kan lopen en de titel “King of the trails” kan behalen.

Willems Berg en Dal marathon

Willem Mutze is een fenomeen binnen de Nederlandse ultrawereld met ontelbare (ultra)marathons op zijn palmares. Ik wilde al tijden een keer aan één van zijn kleinschalige loopevenementen meedoen, maar het was er nog steeds niet van gekomen. Dit jaar pastte de Berg en Dal editie eigenlijk perfect in de opbouw na mijn rugblessure. Maar dan wel de ‘bambini-afstand’ van een marathon in plaats van de 60 km die eigenlijk het hoofdonderdeel was. Er werd een zomerse dag voorspeld, maar met 4 verzorgingsposten onderweg zouden we niets tekort komen.

Deze keer zou ik alleen lopen, want Henrie wilde de 60 doen in de aanloop naar de 100 km lange Grizzly trail over twee weken. Maar voor de start hadden we nog tijd genoeg om even te kletsen en kwamen we meerdere bekenden tegen uit de ultra en trailwereld. Heerlijk ontspannen sfeer, iedereen had er zin in. Wat is er immers mooier dan bij een stralende zon door een mooi herfstbos te rennen.

Meteen na de start ging het bij mij al een beetje mis. Ik zat nog wat te prutsen met mijn Garmin en had iets te laat in de gaten dat mijn voorgangers een steen ontweken. Hoewel ik de grootste schade nog een beetje wist te vermijden door nog iets van een rolletje te doen had ik toch twee geschaafde knietjes. Maar aangezien het bewegende gedeelte van mijn knie nog OK voelde ging ik gewoon verder.

De eerste tien tot vijftien kilometer nam de organisatie de naam Berg en Dal wel heel serieus. Het ene klimmetje na het andere, al dan niet via een trappetje, kregen we om de oren. Even rustig aan beginnen zat er dus niet in. Ik liep al meteen vanaf de start samen met Petra Domhof, oud-clubgenoot dus genoeg stof om over te kletsen. Al keuvelend liepen we toch nog best vlot door, maar we hadden ook nog volop oog voor de mooie natuur. De eerste verzorgingspost hadden we dan ook al best snel bereikt. Een zorgzame dame gaf me eerst een lekker bekertje cola en poetste ook nog even mijn bebloede knieën een beetje schoon.

Na een kilometer of 15 kwam ik alleen te lopen na een sanitaire stop en een kleine vergissing waardoor ik een klein omweggetje maakte. Maar dat was op zich niet erg, want samenlopend dreigden we iets te snel te gaan. Ik genoot enorm van de paadjes door het bos en de doorkijkjes over de dalen. Bij de 20 km verzorgingspost zag ik Petra nog wel even maar tijdens een stuk vals plat moest ik meteen weer afhaken. 

Ik belandde ineens in een enorme dip, fysiek liep het even helemaal niet. Ik verkrampte in mijn kuiten en hamstrings en ook mijn rug begon op te spelen. En dat is uitermate ongelukkig als je net weer een stuk of wat gemene klimmetjes en afdalingen krijgt. Even wandelen met grote pas om de rust terug te vinden en wat ontspanning in mijn rug te krijgen was de enige optie, maar in de eerste de beste afdaling die ik naar beneden dribbelde schoot de kramp in mijn kuiten. 

Balen, maar geen reden tot paniek. Even goed eten en drinken en het lichaam de tijd geven om het op te nemen, oftewel nog meer rustig aan dus. De temperatuur was inmiddels aardig opgelopen, een graadje of 26, dus koud zou ik het niet krijgen. Ook haalde ik ondertussen regelmatig wandelaars in die ook de marathon deden. Die waren anderhalf uur eerder gestart. Kon ik af en toe toch even een praatje maken voor ik weer een dribbel in zette. En de uitzichten over alle herfstkleuren in het bos, die er door de zon nog eens extra uitsprongen, maakten het tot een hele mooie ervaring.

Ondanks de fysieke malheur viel ik gelukkig dus niet helemaal stil en zoetjes aan begon ik me weer beter te voelen. De laatste 10 kilometer begon het zelfs best wel weer redelijk te lopen. Uiteraard was dat een beetje te laat, maar liever te laat dan helemaal niet. Ik kwam in ieder geval heel tevreden over de streep, met in ieder geval de voldoening dat ik een megadip toch had weten te overwinnen.

Na de finish nog even heerlijk in de zon op het terras gezeten met een groot glas koude cola. Het leek wel zomer! En ook de douche was gewoon nog warm, meer kun je toch niet wensen? Even herstellen, beetje nieuw vel op mijn knie en dan weer op naar de volgende uitdaging. De lat lager leggen kan immers altijd nog…

Kijk hier voor een Relive filmpje van de route
Hier nog meer foto’s op Facebook

Demonische Devilstrail Doorn

(door Eric Hoogerbrug)

Eindelijk was het zo ver! Het rijtje Devilstrail Doorn vol gemaakt. 2014 de 6,66 km 2015 en 2016 de 16,66 km 2017 de 26,66 km en dit jaar was het de beurt aan de 36,66 km. Direct na de start weer de traditionele mul zandbult opstampen en daarna direct het bos in voor de rest van het trailfeest. Gelijk aansluiting met een paar heren die een lekker tempo aanhielden en niet op het horloge kijken, dat leid alleen maar af. Maar na een kilometer of 7 toch maar eens naar het tempo gekeken, en 5:15 min/km is wel heul erg voortvarend als je nog 29 km moet…. Dus maar een beetje laten terugzakken. Na verloop van tijd toch de heren weer in het zicht, gaan zij nu langzamer offuuuuh. Nope, ik ging als vanouds weer redelijk ongeremd. Doseren, wat was dat ook al weer?

Na 18km tussen de schapen begonnen de benen al te verzuren, maar dan ook echt alles. Maar ik zat op een geschatte eindtijd van 3:35 uur. Dus maar iets rustiger verder, had gehoopt op een eindtijd van rond de 4 uur. Eigenlijk vanaf de halve marathon-afstand alleen maar bezig geweest met afremmen, voorkomen van kramp en steeds wisselende pijntjes tussen lies, kuiten, hamstring, bovenbenen en bilspieren. Nadeel van de lange afstand is wel dat je eigenlijk heel lang op jezelf loopt en je op niets of niemand kunt richten.

Gelukkig kom je genoeg leuke/ mooie/ dingen/ uitzichten tegen onderweg om van te genieten en op een gegeven moment komen de andere afstanden er bij en kun je je een beetje optrekken aan andere mensen. Dus het laatste stuk van 3 km zonder wandelen volbracht! Daar kom je dus bij diezelfde zandbult aan en mag je vol gas richting de finishlijn begeleid door enthousiaste cheerleaders. Volledig verrot (De foto hieronder is een redelijke samenvatting van hoe ik mij voelde) maar dik tevreden (dat laatste duurde even, eerlijk gezegd) Anja opgezocht die daar lekker in het zonnetje op me wachtte. Thanx dat je mijn opper-supporter was/ bent!

Montferland Trailweekend 2018

Het Montferland Trailweekend stond voor de deur! Na een stevige rugblessure die ik half juni opliep kon ik een tijd bijna helemaal niets doen en pas sinds enkele weken liepen de trainingen weer een beetje lekker. Met een 15 km nighttrail op vrijdagavond laat en 30 km op zaterdagochtend zou het voor mij dus een flinke klus worden.  Maar wel een uitdaging waar ik naar uitkeek. 

Het Montferland is één van mijn vaste trainingsgebieden als ik weer eens lekker hoogtemeters wil maken zonder steeds hetzelfde rondje te herhalen. Ik was dan ook benieuwd wat de organisatie van MudSweatTrails er van weer had weten te maken. Zaterdagavond reed ik met mijn maatjes Eric, Linda en Angelique naar Outdoorcentrum Markant in Braamt. Dat was dit weekend het epicentrum van de Montferlandtrail.

Aangezien wij deze keer maar een half uurtje hoefden te rijden konden we wat later weg. Het was dan ook al gezellig druk en het was ook flink donker. Overal sfeervolle lampjes en er hing een beetje een schoolkampsfeer met wat spanning vanwege het feit dat het voor velen weer de eerste nachtloop was van het seizoen. Voor sommigen zelfs überhaupt de eerste nighttrail. 

Na de start liepen we de eerste kilometer over een breed zandpad richting de Montferlandse heuvels. Al snel vormde zich een langgerekt lint van lampjes. Een prachtig gezicht, zeker op het moment dat we de lange klimmen op gingen. Het veld viel echter al snel zo ver uiteen dat Eric en ik nog maar een paar lampjes voor en achter ons zagen. We zouden lekker samen blijven lopen, dat maakt het toch wat makkelijker. 

Het was een echte nighttrail, zowel ontzettend donker in het bos als een echte trail. De reflecterende pijltjes en stukjes tape lichtten op in het licht van onze hoofdlampjes en op die manier vonden we de route over de singletracks door het donkere bos. We konden zelfs een redelijk vlot tempo aanhouden, hoewel we ook weer niet te snel wilden gaan. De volgende ochtend mochten we immers ook weer. Her en der in het bos stonden ook nog wat vrijwilligers om een verzorgingspost te bemannen en ook op kritische punten om zeker te weten dat iedereen goed ging. Perfect georganiseerd.

Route Nighttrail

Weer terug bij de finish trokken we snel wat droogs aan en namen we een lekker colaatje om de calorieën weer aan te vullen. Nadat ook Angelique en Linda binnen waren vertrokken we al snel om zoveel mogelijk nachtrust te pakken. Je kon eventueel ook een tentje opslaan en blijven overnachten, maar er gaat toch niets boven je eigen bed.

De volgende ochtend voelde ik me wel wat stram, maar verder nergens last van. Hetzelfde gold voor Eric, we gingen dus maar zien wat de dag ging brengen. Bij Markant was het een heel stuk drukker dan de avond er voor. Overal mensen die zich inschreven, een nummer ophaalden of rustig in het zonnetje zaten te kletsen. Geweldig ontspannen sfeertje, heerlijk.

Na de start liepen net als de avond ervoor eerst een kilometer over een breed zandpad. Het veld verspreidde zich weer en, eenmaal bij de eerste heuvel aangekomen, was er ruimte genoeg op de smalle paden om lekker in je eigen tempo oomhoog te kunnen. De Kale Jacob omhoog was meteen een mooie kennismaking met de Montferlandse heuvels voor velen. En na die taaie klim volgden er nog vele klimmen en afdalingen. Na afloop had ik 530 hoogtemeters op mijn sportwatch gemeten. Niet slecht voor een trail in Nederland.

Of het nu aan het tempo van de avond ervoor lag of aan de korte hersteltijd, maar Eric kreeg de motor niet echt aan het draaien. Gelukkig besloot hij toch maar niet de afkorting te kiezen en maar 15 km te doen. Door het tempo omlaag te gooien naar een rustig dribbeltje en de steilere en langere klimmen te powerhiken zouden we immers best aan de fiinish komen. Gewoon wat langer genieten van de natuur dus.

En genieten deden we zonder meer. Het nadeel van een nighttrail is dat je alleen dat ziet wat binnen je lichtbundel komt. Alles wat daarbuiten valt zie je niet, of alleen de schaduwen er van. Nu konden we de varens langs het paadje bewonderen in alle kleuren groen, geel en bruin. De herfst was al duidelijk ingezet door de droge zomer. Ook de bomen verkleurden al flink. Vooral de mooie uitzichten en doorkijkjes die je kunt tegenkomen op het Montferland maken het tot één van mijn mooiste trainingsgebieden.

Tussendoor maakten we af en toe kort een praatje met anderen die voorbij kwamen of die wij in haalden. Sommige mensen klimmen beter en andere dalen makkelijker, hierdoor doe je met sommige mensen vele malen een soort van haasje over. Ook de posten op de fiets die her en der in het bos waren opgesteld en de verzorgingsposten waren een welkome afwisseling om de zinnen even te verzetten op momenten dat het minder lekker liep.

En die momenten kwamen tegen het eind steeds vaker. Eric liep de hele weg al niet lekker, maar vanaf de laatste verzorgingspost was bij mij de puf ook aardig op. Het gebrek aan training en vooral aan hoogtemeters deed me langzaam maar zeker de das om. We kwamen er wel, maar het zag er niet mooi uit op de streep.  Zo werd het Montferland trailweekend een stevige karaktertraining voor ons beiden.

Zielsgelukkig dat we er eindelijk waren bleven we nog even zitten op het finishterrein om nog wat te kletsen met clubmaatjes die vandaag op verschillende afstanden meegedaan hadden. Ook leuk om andere trailmaatjes weer eens te zien en wat bij te kletsen. In het lekkere nazomerzonnetje op het terras was het dan ook prima zitten.

Iedereen die ik sprak was het er roerend over eens: dit was toch wel een hele mooie trail. Perfect georganiseerd, mooie routes, top sfeer. Vooral niet teveel reclame voor maken dus, voor je het weet wordt het druk. Dan zou zo maar ten koste kunnen gaan van het gemoedelijke achterhoekse, wat juist zo kenmerkend is.

foto’s op Facebook
Uitslagen staan hier
Site van de organisatie
Route 30 km
Route 14 km
Route 8 km

Wisenttrail 2018

(door Hans Sielias)

Bij deze een verslagje van de Wisenttrail op Zondag 02-09-2018. Ik ben niet zo’n schrijver, maar zal kijken of ik er iets van kan maken.

In April zat ik naar de marathon van Rotterdam te kijken en dacht misschien wel weer eens leuk om het ook nog een keer te proberen. In de zomer is het voor mij te warm voor hele lange stukken omdat ik veel te veel vocht verlies. Ik heb mij een keer gewogen voor en na een uurtje trainen en ik was 1,5 kg. lichter. Voor mij is een buitje regen het gunstigste tijdens de wedstrijd. Athene lijkt mij daarom wel weer eens een leuke uitdaging op 11 November. De start is om 09.00 uur en dan is het nog lekker fris. In de loop van de dag kan het wel weer 20 graden worden, maar dan zit het grootste gedeelte erop.

Om toch wat langere stukken te lopen had ik mij ingeschreven voor de Ermeloop trail 20 km. en de Wisenttrail. Ermelo is al ruim 2 weken geleden en daar kon ik mij net handhaven in een groep die 5’30’’ per km. ging lopen. Na afloop zag ik dat we 5’23’’ gelopen hadden en dat was mij eigenlijk iets te hard, ook al omdat het parcours niet heel makkelijk was. Maar goed, een goede training  in ieder geval.

In de Wisenttrail had ik echt veel zin, omdat het gelopen zou worden in mijn oude trainingsgebied tussen Apeldoorn en Kootwijk. Wij liepen vroeger bij Av34 en Av Veluwe op zaterdagmorgen altijd vrij lange stukken richting Asselt, Kootwijk, Hoog Buurlo en Hoog  Soeren. Hoewel je aan de oostkant van de Amersfoortseweg ook prachtig kunt lopen. Achter de echoput zeg maar.

Vorige week dondermorgen wilde ik nog een loopje van  15 km. maken en na ongeveer 5 km. moest ik voor een auto even de berm in en struikelde even later over een steen die ik over het hoofd had gezien. Ik had al wat last van de aanhechting van mijn hamstring aan het bil bot(zal wel een naam voor zijn, maar deze ken ik niet), vooral met het fietsen eigenlijk, met het lopen ging het wel, maar na die struikeling schoot er flinke pijnscheut door mijn bil en kon ik nauwelijks nog hardlopen, omdat ik mijn rechter been niet ver naar voren kon plaatsen.

Na een flinke hoeveelheid krachtermen, ik zag mijn Wisenttrail en de marathon van Athene al in rook opgaan ben ik naar huis gestrompeld. Ik had nog 3 dagen om te herstellen, dus elke dag 3 keer flink ingesmeerd met Voltaren en niet te veel bewegen. Ik heb lang getwijfeld of ik zou starten, maar zaterdag de knoop doorgehakt en gezegd, als het niet gaat stap ik uit en wandel terug naar Cecarea. Ik wist in dat gebied de weg, dus verdwalen kon haast niet. Het is daar tenslotte geen Lochemse berg.

Ik ben om 08.00 uur zondagmorgen van huis gegaan en was om 09.00 uur al bij de start, waar ik mijn nummer ophaalde en een kop koffie heb gedronken. Ik dacht wel veel van mijn oude loopmaatjes tegen te komen, maar dat viel tegen. Als je ouder wordt zijn er ook al veel gestopt met hardlopen denk ik. Om 10.00 uur werden we weggeschoten en daar ging die dan , helemaal achteraan, hopende dat ik niet te veel zou voelen.

De passen vrij klein gehouden en op deze manier kon ik het aardig uithouden. Voelde wel iets, maar dat zou als alles een beetje warm werd snel beter worden. Op een bepaald moment ging ik iemand voorbij en op dat moment riep hij mijn naam. Hij kwam mij wel bekend voor , maar een naam kon ik er nog niet bij bedenken. Hij bleek Eric Burger te heten en toen hij dat zei wist ik het ook wel weer. We hebben vroeger nog een keer samen meegedaan aan de 24-uursloop van  av Veluwe. Al pratend kwamen we al vrij snel bij de verzorgingspost op 12,5 km. Dat stuk was mij meegevallen.

De volgende 12,5 km. ging zeker niet meevallen, want daar zit de zandverstuiving van Kootwijk in. Op die zandverstuiving had je echt het idee dat je alleen liep. We liepen behoorlijk achteraan waarschijnlijk,  want voor ons was weinig beweging. Dit houd wel in dat je de pijlen goed in de gaten moet houden. Dit was soms lastig op die grote zandvlakte. Eric was ondertussen iets achterop geraakt, maar ik dacht hem bij de volgende post wel weer op te wachten. Ik had al een cola en een banaan naar binnen gewerkt, maar zag nog steeds geen Eric en ben dus maar verder gegaan.

Die zandverstuiving had er dermate ingehakt, dat ik bij enkele steile heuvels ben gaan wandelen, ook bij de heuvel waar de fotograaf op een bankje zat. En dan moet je voor de foto toch nog even aanzetten. Het laatste gedeelte was echt afzien, het was vrij warm geworden ondertussen en ik kreeg last van steken in mijn zij.

Uiteindelijk gefinished in 4 uur en 21 min. Toen snel naar huis voor de buurt barbeque. Als het allemaal wat makkelijker was gegaan, vooral aan het eind, had ik mij ingeschreven voor Athene, maar nu twijfel ik nog… Maar het vliegtuig, hotelkamer en parkeerplaats is al geregeld, dus we gaan zo wie zo!!

Groetjes,

Hans Sielias

Uitslagen

Site van de organisatie

Montferlandtrail verkenning

Pling…Ik ga ook graag mee….Pling…Wij komen met zijn vieren… De replies stromen binnen nadat ik een uitnodiging op Facebook en WhatsApp  heb gezet. Ik had bedacht om het parcours van de Montferlandtrail te gaan verkennen, liefst met wat gezelschap. Want samen genieten van de natuur is nog leuker dan in je eentje trailrunnen. En daar waren meer mensen het mee eens, maar liefst 17 personen verzamelden zich op de parkeerplaats bij ’t Peeske in Beek afgelopen zondag.

Het was even kennismaken van tevoren, want er waren naast mijn AVA-clubgenoten ook een viertal van buurtclub Archeus en een aantal losse lopers. Er was zelfs een deelnemer uit Kleve, wat het meteen een internationaal gezelschap maakte. Het weer was super zonnig en het dreigde weer een hete zomerdag te worden, maar in het bos is het altijd beter. We spraken van tevoren af dat we het rustig aan zouden doen en netjes op de minst snelle zouden wachten indien nodig, daarna konden we los.

Een aantal mensen was al wel vaker in het Montferland geweest, maar kenden het bos niet aangezien ze altijd de Montferlandrun deden. Ook een mooie wedstrijd, maar dan mis je wel het mooiste gedeelte… Een mooie gelegenheid om dat goed te maken dus. Ik had de route van de Montferlandtrail van vorig jaar gepakt en een gedeelte van de 30 km wedstrijd in mijn handheld GPS gezet.

Meteen na de start ging het even steil heuvelop, ik hoorde het ineens stil worden achter me… Maar eenmaal bovenop ging de babbel al weer aan. We liepen in de schaduw van het bos en daar viel het nog mee met de temperatuur. Het was een heel diverse groep, zowel qua persoonlijkheden als loopvermogen. Maar dat maakt het juist zo leuk. Je kletst eens met iemand anders dan de mensen waar je normaal mee loopt. En aangezien je allemaal dezelfde hobby hebt is er genoeg om over te praten om een aantal uren te kunnen vullen.

De route liep heuvelop, heuvelaf door de Montferlandse heuvels. Niet supersteil, maar over het algemeen mooie glooiingen en af en toe een vinnig stukje. Je kon wel merken dat het al lang niet meer geregend had. Sommige paden waren heel erg mul en waar normaal de varens zo uitbundig groeien dat het bos een jungle look heeft, was het nu al bruin aan het worden. Als we een beetje vlot afdaalden hadden we zelfs een stofwolk achter ons. Net alsof we heel hard gingen…

De route was goed te volgen met mijn GPS, maar af en toe konden we de ingang van een klein paadje niet vinden en moesten we even zoeken. Dat was dan meteen een mooie gelegenheid om even te drinken, want de temperatuur liep behoorlijk op en het was erg dorstig weer. Ook konden degenen die het wat moeilijker hadden dan even uitpuffen. Twee dames besloten de route toch maar in te korten, maar over het grote geheel liep iedereen tot in de laatste kilometers lekker mee.

Een paar dames die meeliepen als marathonvoorbereiding hadden nog nooit over hele smalle singletracks gelopen en dat vonden ze best spannend. Het grootste gedeelte liepen we over iets bredere paden en kon iedereen makkelijk lopen. Het aantal struikel- en valpartijen bleef dan ook heel beperkt, zelfs ik bleef op de been.

Na een uur en drie kwartier hadden we de ronde er op zitten. Voor de liefhebbers had ik nog een kort lusje om de hoogtemeters wat op te krikken bedacht. De zandbult bij het Peeske is normaal al een uitdaging, maar nu leek het wel een woestijnduin. Omhoog voelde je de hitte door je schoenzolen branden, naar beneden veroorzaakten we een kleine zandstorm. De stof bleef lekker aan de bezwete benen plakken en veroorzaakte nog meer dorst.

De koffie met gebak na afloop op het terras van ’t Peeske smaakte na de inspanning dan ook heerlijk. We kletsten nog even lekker na terwijl we in de schaduw over de visvijver konden kijken. Het vakantiegevoel zat er goed in, maar we besloten toch maar naar huis te gaan voordat we aan bier of cocktails konden beginnen en de boel helemaal uit de hand zou lopen. Bedankt iedereen die mee heeft gedaan en tot de volgende keer.

Meer foto’s op Facebook