Montferland Trailweekend 2018

Het Montferland Trailweekend stond voor de deur! Na een stevige rugblessure die ik half juni opliep kon ik een tijd bijna helemaal niets doen en pas sinds enkele weken liepen de trainingen weer een beetje lekker. Met een 15 km nighttrail op vrijdagavond laat en 30 km op zaterdagochtend zou het voor mij dus een flinke klus worden.  Maar wel een uitdaging waar ik naar uitkeek. 

Het Montferland is één van mijn vaste trainingsgebieden als ik weer eens lekker hoogtemeters wil maken zonder steeds hetzelfde rondje te herhalen. Ik was dan ook benieuwd wat de organisatie van MudSweatTrails er van weer had weten te maken. Zaterdagavond reed ik met mijn maatjes Eric, Linda en Angelique naar Outdoorcentrum Markant in Braamt. Dat was dit weekend het epicentrum van de Montferlandtrail.

Aangezien wij deze keer maar een half uurtje hoefden te rijden konden we wat later weg. Het was dan ook al gezellig druk en het was ook flink donker. Overal sfeervolle lampjes en er hing een beetje een schoolkampsfeer met wat spanning vanwege het feit dat het voor velen weer de eerste nachtloop was van het seizoen. Voor sommigen zelfs überhaupt de eerste nighttrail. 

Na de start liepen we de eerste kilometer over een breed zandpad richting de Montferlandse heuvels. Al snel vormde zich een langgerekt lint van lampjes. Een prachtig gezicht, zeker op het moment dat we de lange klimmen op gingen. Het veld viel echter al snel zo ver uiteen dat Eric en ik nog maar een paar lampjes voor en achter ons zagen. We zouden lekker samen blijven lopen, dat maakt het toch wat makkelijker. 

Het was een echte nighttrail, zowel ontzettend donker in het bos als een echte trail. De reflecterende pijltjes en stukjes tape lichtten op in het licht van onze hoofdlampjes en op die manier vonden we de route over de singletracks door het donkere bos. We konden zelfs een redelijk vlot tempo aanhouden, hoewel we ook weer niet te snel wilden gaan. De volgende ochtend mochten we immers ook weer. Her en der in het bos stonden ook nog wat vrijwilligers om een verzorgingspost te bemannen en ook op kritische punten om zeker te weten dat iedereen goed ging. Perfect georganiseerd.

Route Nighttrail

Weer terug bij de finish trokken we snel wat droogs aan en namen we een lekker colaatje om de calorieën weer aan te vullen. Nadat ook Angelique en Linda binnen waren vertrokken we al snel om zoveel mogelijk nachtrust te pakken. Je kon eventueel ook een tentje opslaan en blijven overnachten, maar er gaat toch niets boven je eigen bed.

De volgende ochtend voelde ik me wel wat stram, maar verder nergens last van. Hetzelfde gold voor Eric, we gingen dus maar zien wat de dag ging brengen. Bij Markant was het een heel stuk drukker dan de avond er voor. Overal mensen die zich inschreven, een nummer ophaalden of rustig in het zonnetje zaten te kletsen. Geweldig ontspannen sfeertje, heerlijk.

Na de start liepen net als de avond ervoor eerst een kilometer over een breed zandpad. Het veld verspreidde zich weer en, eenmaal bij de eerste heuvel aangekomen, was er ruimte genoeg op de smalle paden om lekker in je eigen tempo oomhoog te kunnen. De Kale Jacob omhoog was meteen een mooie kennismaking met de Montferlandse heuvels voor velen. En na die taaie klim volgden er nog vele klimmen en afdalingen. Na afloop had ik 530 hoogtemeters op mijn sportwatch gemeten. Niet slecht voor een trail in Nederland.

Of het nu aan het tempo van de avond ervoor lag of aan de korte hersteltijd, maar Eric kreeg de motor niet echt aan het draaien. Gelukkig besloot hij toch maar niet de afkorting te kiezen en maar 15 km te doen. Door het tempo omlaag te gooien naar een rustig dribbeltje en de steilere en langere klimmen te powerhiken zouden we immers best aan de fiinish komen. Gewoon wat langer genieten van de natuur dus.

En genieten deden we zonder meer. Het nadeel van een nighttrail is dat je alleen dat ziet wat binnen je lichtbundel komt. Alles wat daarbuiten valt zie je niet, of alleen de schaduwen er van. Nu konden we de varens langs het paadje bewonderen in alle kleuren groen, geel en bruin. De herfst was al duidelijk ingezet door de droge zomer. Ook de bomen verkleurden al flink. Vooral de mooie uitzichten en doorkijkjes die je kunt tegenkomen op het Montferland maken het tot één van mijn mooiste trainingsgebieden.

Tussendoor maakten we af en toe kort een praatje met anderen die voorbij kwamen of die wij in haalden. Sommige mensen klimmen beter en andere dalen makkelijker, hierdoor doe je met sommige mensen vele malen een soort van haasje over. Ook de posten op de fiets die her en der in het bos waren opgesteld en de verzorgingsposten waren een welkome afwisseling om de zinnen even te verzetten op momenten dat het minder lekker liep.

En die momenten kwamen tegen het eind steeds vaker. Eric liep de hele weg al niet lekker, maar vanaf de laatste verzorgingspost was bij mij de puf ook aardig op. Het gebrek aan training en vooral aan hoogtemeters deed me langzaam maar zeker de das om. We kwamen er wel, maar het zag er niet mooi uit op de streep.  Zo werd het Montferland trailweekend een stevige karaktertraining voor ons beiden.

Zielsgelukkig dat we er eindelijk waren bleven we nog even zitten op het finishterrein om nog wat te kletsen met clubmaatjes die vandaag op verschillende afstanden meegedaan hadden. Ook leuk om andere trailmaatjes weer eens te zien en wat bij te kletsen. In het lekkere nazomerzonnetje op het terras was het dan ook prima zitten.

Iedereen die ik sprak was het er roerend over eens: dit was toch wel een hele mooie trail. Perfect georganiseerd, mooie routes, top sfeer. Vooral niet teveel reclame voor maken dus, voor je het weet wordt het druk. Dan zou zo maar ten koste kunnen gaan van het gemoedelijke achterhoekse, wat juist zo kenmerkend is.

foto’s op Facebook
Uitslagen staan hier
Site van de organisatie
Route 30 km
Route 14 km
Route 8 km

Vaalserbergtrail

kop1

In het begin van het jaar heb ik een planning gemaakt van trails die ik wilde en zou kunnen gaan doen in 2015. Dit jaar moest er maar eens een opbouw zijn naar een ultraloop. Een keer 50 km of meer lopen leek me een geweldige uitdaging. Speuren op de trailagenda die o.a. op de site van MudSweatTrails staat zag ik de X-trails Vaals staan. Een trailweekend begin juni met 4 etappes waarvan de zondag bestond uit de 1ste Vaalserbergtrail.  Op 3 mei stond voor mij de Koning van Spanje trail op de agenda. Een trail van 36 km over de Gulpener berg.  Voor ons plattelanders is dat al een trail waarin al behoorlijk wat hoogtemeters in zitten. Dit kon ik dan mooi als opmaat maken naar de 53 km die in Vaals op me stond te wachten. Als ik dan een trail boven de 50 ga doen dan ook maar een met veel hoogtemeters. Gewoon om mezelf uit te dagen. Het uitlopen van zo een tocht is en blijft het uitgangspunt.

De trials worden verzorgd door de zelfde organisatie van de X-trail Houffalize in België. Hier hadden André Bleumink en Henri Drenthel al eens aan meegedaan en waren hier erg enthousiast over. Bleek dat zij ook dit weekend geboekt hadden met het verschil dat zij wel alle etappes gingen doen oftewel vrijdag een proloog van  7 km met een laatste beklimming van de Wilhelminatoren bij het drielandenpunt. Een tweede etappe op de zaterdagmorgen van 25 km en diezelfde dag nog een nachttrail van 15 km en dan zondags de afsluitende 53 km. Ik hield het maar bij de 53 km.
Van AVA waren er nog 3 lopers die in dat weekend gingen lopen en al snel werd er door Henri campingplekken geregeld.

Na een redelijke voorbereiding en op 3 mei de ervaring van de Koning van Spanje trail meenemend met goede moed op zaterdag  6 juni naar Vaals vertrokken.  In de dagen ervoor gaf André te kennen dat hij na de zaterdagochtend etappe naar Hoofddorp moest voor het NK turnen van zijn dochter. Als hij het niet kon redden kon ik zijn nr. wel krijgen voor de nachttrail, mede i.v.m. het klassement.  Vanaf dat moment  bleef de opmerking van de zwarte cross van een aantal jaren geleden steeds in mijn gedachten hangen; Vaak bu’j te bange!!  Beslissen van wel of niet kon ik daar nog wel.  Dus mijn auto met kampeerspullen en trialnoodzakelijkheden vol gegooid en op zaterdag 6 juni om 9.45 uur vetrokken.  Om 12.00 uur kon ik het terrein van camping de Gastmolen op rijden. Een mooie kleine camping op loopafstand van de startplekken.

20150606_134027

Zo een beetje o20150606_163403m de plek heen aan het struinen kwamen er Eric en Anja Hoogerbrug uit de camper gezet en werd er kennis gemaakt. Na een lekkere kop koffie kwamen André en Henri terug van de ochtendetappe. André ging snel douchen en vertrok richting Hoofddorp.  Nadat we het verhaal van Henri gehoord hadden en ook het gekreun, gezucht  etc  nog een kop koffie gedronken en werd het tijd om mijn tent op te zetten. Met behulp van enkele reserve stokken van Henri was mijn slaapstulpje snel klaar. Aangezien we tijd genoeg hadden en ik alleen maar hoefde af te wachten of André het zou redden kon ik lekker in het zonnetje van een voor mijngevoel mini vakantie genieten. Daar hoort uiteraard een lekker drankje bij. Ditmaal maar wel bij alc vrij gehouden.
Later die middag zouden ook nog Linda de Vries en Yvette Heusinkveld arriveren.  Eric, Yvette en Linda hadden zich ook voor de nachttrail ingeschreven. Het begon toen al een beetje te kriebelen om toch de nachttrail te gaan doen. Vaak bu´j te bange……zullen we maar zeggen en ik ben nu toch hier en waarom zou ik niet van zo een omgeving moeten gaan genieten.
Nadat de twee dames ook gearriveerd waren hebben Anja en ik boodschappen gedaan voor de afsluitende bbq op de zondagmiddag. En op de terug weg maar de meest ´ultieme sportvoedsel´ meegenomen: Een grote zak patat met a20150606_214504llerlei snacks!

Tijdens het eten bleek dat André het wel zou kunnen halen.  Intussen tijd had ik al besloten om toch ook de nachttrail mee te pakken en heb me snel een eigen startbewijs gehaald.  De starttijd werd i.v.m. het lang licht zijn verplaatst naar 22.00 uur ´s avonds. Bij het avondrood liepen we gezamenlijk naar de start plek gelegen op het Landal´park Hoog Vaals. Vijf minuten voor de start kwam André aanwandelen. Mooi uitgekiend!

11412246_814148821986873_2411451092878839887_n

 

Na het startschot kon de meute aan de slag voor hun nachtelijk avontuur. De zon was net onder en in het schemerlicht was het bijzonder mooi om over de Limburgse heuvels en landschappen te kijken.  Na mijn eerste meters was ik al blij met mijn  beslissing om deze mee te pakken. Wat een genieten. Vooral toen we diverse bospaden in gingen. Vond het voor een trail toch iets te veel nog over asfalt en te brede paden gaan. Echter enkele bospaden, geultjes en hoge grasweilanden-bermen maakte een hoop goed. Ook blijft het een magnifiek gezicht om al die dansende lichtjes door het bos en over de weg te zien gaan. Bij 10 km stond een verzorgingspost waarbij je ook een soort jägerbitter kon nuttigen. Deze maar vriendelijk overgeslagen en het maar bij wat cola gehouden. Later vertelde André dat de borrel  best smaakvol was.  Op naar de laatste 5 km. Ik liep lekker dus kon er nog volop van genieten. Zo rond km 16 draaiden we het terrein van Landal op richting finish. Uiteindelijk was het 16,2 km en in 1.35 uur toch redelijk snel gelopen.  Ietsje laten waren André en Henri binnen en gezamenlijk zijn we al richting de camping gelopen. Snel douchen en het bed opzoeken omdat de wekker weer om 6.30 uur af zou gaan.  Net nadat wij gedoucht hadden kwamen Eric, Linda en Yvette ook terug. Nog even hun ervaringen gehoord en toen snel de slaapzak in.

Na een zeer koude nacht waarbij er midden in de nacht nog een autoalarm afging en een vogel om 3.45 uur al dacht dat iedereen van zijn geschetter wakker diende te worden om 6.30 uur er maar weer uit. Trail kleren aan en ontbijten met zijn drieën. Ik had er zin in maar de term ´er als  een berg tegen op zien´ gold ook wel een beetje.  Om iets over half acht richting de start gewandeld waar zich inmiddels al behoorlijk wat 53 km lopers zich gemeld hadden.  Om klokslag 8.00 uur startte de onderneming en ik dacht ik blijf bij de twee loopkompanen en dan moet dat goed komen vandaag. Na een rondje rondom de park vijver gingen we omhoog richting drielandenpunt. Direct al een paar leuke klimmetjes.

SAM_3460

Met enige regelmaat even achter om kijkend waar de twee heren waren. Bij de 1ste post op 5 km (drielandenpunt) even op beide gewacht en bij aankomst gaf Henri al aan dat zijn maag niet geheel lekker aan voelde en ik mijn eigen gang moest gaan. Na gezamenlijk nog even wat drinken heb ik mijn weg vervolgd en ze succes gewenst. Op naar de laatste 50 km. Onderweg nog een collega runningtherapeut tegen gekomen en nog even bij gekletst . Het liep heerlijk en de vals plat stukken kon ik nog mooi hardlopend naar boven. De meeste steile stukken hoef je niet te kiezen want dat is gewoon wandelen geblazen.  De lus door Duitsland was begonnen . Inmiddels werd het zonnetje steeds sterker en de temparatuur begon goed te stijgen.  Het lopen ging goed en ik liep met een leuk clubje mee. Na 15 km kwamen we weer bij het drielandenpunt aan en aldaar heerlijk me te goed gedaan aan wat chips, cola, water en winegums.  Na nog even een banaanstukje ook nog een gelletje  en een reep meegepakt. Wat verzorging betreft was het top geregeld. Er was meer dan voldoende te verkrijgen.  Ook deze loop was beker vrij en met zo een opvouwbare ecobekker is het goed bijvullen. Op naar de 2de lus door Duitsland. In dit rondje kwam ik wat meer alleen te lopen en kon nog steeds van alles genieten. Bergop wandelen en bergaf zo een tempo aanhouden dat het goed te doen was. Het was wel erg uit kijken met de boomwortels en losse keien.  SAM_3465
Ook na deze lus kwamen we met ong 25 km weer bij het drielandenpunt uit. Dat was dan voor de 53km lopers ook de laatste keer. Na me weer te goed te hebben gedaan aan versnapering en vooral  vocht kon ik aan de 1ste Belgische lus beginnen. Bij km 27 zag ik een man strompelen en vroeg hem of het ging. Het ging wel maar hij was uitgestapt en wandelde rustig terug. Nog geen 500 meter later ging een loper voor mij heel hard onderuit over een steen. Ik moest hem overeind helpen en samen even de schade opgenomen. Met wat water uit de bidon alles schoongeveegd en kon ik even later mijn weg vervolgen. Wel met de gedachte om te blijven opletten. Uiteraard gebeurde het mij ook en keer en stootte ik mijn rechter tenen aan een steen en kon tijdens het  struikelen net een extra pas maken om zo op de been te blijven.  Ik kreeg ook het gevoel dat alles steeds steiler werd en ik meer moest gaan wandelen. Berg af toch maar goed steeds beheerst blijven lopen. Op de ´plaat´ gaan was het laatste wat ik wilde. Na een prachtig rondje door België waarin ik wederom veel alleen heb gelopen nu aangekomen bij een nieuwe post zo rond de 35 km. Nog 20 te gaan en ik had er al meer dan de helft opzitten. Bij 36 km dacht ik nog aan de finish bij de koning van Spanje. Toen was ik er en kapot. Hoe zal dit nu aan het einde zijn.  Nu gewoon goed uitlopen. Met enkele flinke  steile afdalingen begon mijn rechterknie een beetje op te spelen maar kon er echter goed om doorlopen. En of de duivel er mee speelde stootte ik in dit rondje mijn linker tenen. Hier moest ik effen van bijkomen door met elke pas mijn tenen even in te trekken.  Ik was blij dat we in deze lus heerlijk in het bos liepen zodat we schaduwrijk konden lopen. De temperatuur en zon was rond het middaguur toch flink hoog en krachtig.  Mooie passages van natuurlijk geulen en dat leverde mooie plaatjes op.

SAM_3471

Na ongeveer de marathon afstand werkte mijn knie me steeds meer tegen en ben ik begonnen om mijn voet telkens iets anders neer te zetten bij de landing. Ook steeds goed kijken naar de vorm van de weg en de juiste kant van de heling te pakken bij het neerkomen van mijn rechtervoet. Hierdoor kon ik goed door blijven lopen. Bij de 45 km post wel even flink mijn benen gestrekt en rustig de tijd genomen.  Met nog een beker cola in de hand toch maar vast aan mijn laatste 8 km begonnen.  Bij de verzorgingspost gaven ze aan dat het vooral nog afdalen was. Dat klopte volledig, maar alvorens je kunt afdalen moest je eerst nog twee steile beklimmingen volbrengen waar geen einde aan leek te komen.  Een toepasselijk bord was daar dan ook bij gehangen.

SAM_3472

Toen toch het verwachtte afdalen.  Op een gegeven moment kwamen alle lopers van de diverse afstanden bij elkaar en mochten we nog afdalen in een knollenveld van heb ik jouw daar. Gezien mijn knie ben ik hier heel rustig naar beneden ´gestort´.  Hier mochten we dan ook nog even lekker door de modder. Dus meepakken die drek; vaak bu´j te bange.
Met het bordje nog 2 km was ik al blij maar met die van nog 1 km al helemaal. Blijdschap van het behalen van mijn 1ste ultra overheerste toch net iets meer dan de pijn die ik daar voor op de Vaalseberg heb achtergelaten.  Eenmaal op het park Hoog Vaals terug draaiend lopend en met gebalde vuist de finish over gegaan.  Yes!!!!! 53,6 km op de teller en 6.52 uur onderweg geweest. Wat een prachtige onderneming.

 

SAM_3474

Bij de finish nog wat eten en vooral drinken en op naar de camping. Daar waren Eric, Yvette en Linda al gedoucht en al aanwezig. Eric had zijn 30 km tijdens de loop aangepast naar 21 km. Ook de dames hadden uiteindelijk besloten om de 21 te doen.  Mede omdat Yvette flink onderuit was gegaan. Later bleek dat  André ook goed over een steen gestruikeld bleek tezijn en had ook flink wat ´oorlogswonden´ aan hand en knie.
Even flink bijkomen met zo links wat krampgevoelens  kwamen Henri en André ook op de camping aan. Heerlijk aansterken door o.a de fantastische cateraarster Anja. Nadat ik me weer in de benen geworsteld had lekker gaan douchen. Na de douche  was ik toch in beweging maar direct door mijn tent afbreken  en de boel in de auto gooien. Kon  ik nadien met de rest rustig bbq-en. Heerlijk gegeten met zijn allen. En ook heerlijk gelachen om alle verhalen.

Om 19.00 uur afscheid genomen van de rest en met een schat aan ervaringen  en een super goed gevoel van hetgeen behaald is terug gereden naar Groenlo. Yes I did it!!
Vaak bu´j te bange, maar nu niet!!

Op naar de volgende trail!!!!

Christian Reinders

 

 

Xtrails Houffalize (België) 11-13 juli 2014

Begin januari was ik met trailmaatje Henrie de trailkalender aan het invullen, maar was het nog even zoeken naar een mooi doel in de zomer. Weer een extreme bergtrail als de Zugspitze Supertrail vorig jaar? Ineens zag ik een aankondiging van de zomereditie van de Xtrails in Houffalize, in het hart van de Belgische Ardennen. Een meerdaagse team-trail, zoiets had ik nog nooit gedaan. Iets meer dan 100 km, vijf wedstrijden in drie dagen… Het klonk als een flinke klus, maar een mooie uitdaging. Na een kort overleg met Henrie was de inschrijving al snel gedaan.

Bijkomend voordeel was dat er ook een mogelijkheid was om, naast de meerdaagse team-trail, ook individueel mee te doen aan één of meerdere van de wedstrijden. Een mooie gelegenheid om te proberen er een mooi weekend van te maken met een groepje liefhebbers. Na wat oproepen bleek er uiteindelijk een mooi groepje uit de Achterhoek naar de Ardennen te gaan om eens kennis te maken met een ‘echte’ trail.

DSC05878

Donderdag 10 juli vertrokken Henrie en ik met de camper, om ons rustig voor te bereiden en meteen alvast de tent voor de rest van de groep neer te zetten. In de middag nog even op de fiets naar het centrum om te kijken waar start en finish was. Op een terrasje genoten we van het gezelschap van een dames team uit Schoorl en het trailbiertje bij uitstek: la Chouffe. Nodeloos om te zeggen dat we onze daden wat overdreven tegenover ons charmante gezelschap, maar echt onder de indruk leken ze niet. Later bleken ze op de korte team-trail zelfs alle mannenteams voor te blijven…

DSC05889

De volgende ochtend een stevig ontbijt, sinaasappelsapje, koffie en op naar de eerste wedstrijd van de vijf. Het was rustig aan de start aangezien deze alleen voor de deelnemers aan alle wedstrijden was. Leuk om te zien dat je al snel een aantal bekende gezichten uit de Nederlandse en Belgische trailwereld weer tegenkomt. Lekker ongedwongen en vast van plan om ons niet gek te laten maken gingen we van start. Ik kwam echter maar niet lekker in mijn ritme, mijn hartslag bleef veel te hoog en mijn maag stond op kop. En was het nu echt zo’n benauwd warm weer? Waren het de Chouffes van gisteren of was het de jus bij het ontbijt? Niets van aantrekken, tempo wat rustiger en gewoon doorgaan en hopen dat het beter zou worden. Het terrein was ook zeker niet gemakkelijk en bij een aantal hellingen had ik het idee dat ik over mijn nek moest… Even tempo terug en proberen te genieten van de schitterende uitzichten, maar al te veel aandacht had ik er niet voor. De benen voelden verder best goed.  Henrie bleef gelukkig een beetje trekken en duwen en positief praten, zodat we uiteindelijk niet eens echt veel tijd verloren. Na bijna 25 km (600 hoogtemeters) en 2:48 uur kwamen we over de streep, gauw wat droogs aan en op het fietsje terug naar de camping om rust te pakken.

DSC05892

Het weer was best lekker, beetje eten en drinken en in de zon rondhangen. Ik kreeg wel een beetje een topsporter gevoel op deze manier. Met wat meer rust in mijn maag zou het met de prestaties misschien ook nog wel goed komen. Gelukkig kwam tegen het eind van de middag de rest van de groep om ons met wat Achterhoekse nuchterheid weer met de pootjes op de grond te zetten. Al grappend en grollend werd het kamp ingericht en konden we even later nog gauw even een pastamaaltijd naar binnen schuiven in het campingcafé.

Hierna begon de groep toch wat stiller te worden (hoewel sommigen nooit stil te krijgen zijn). De eerste nachttrail voor de meesten en dan ook nog eens over een behoorlijk lastig terrein, dat was spannend. Bij de start was het een stuk drukker dan ’s morgens en overal zag je mensen die nog even hun koplampje testten of vergeleken met anderen. Half elf was het nog net niet pikdonker maar meteen na de start trok er een lang lint van lampjes door het bos. Vooral op de haarspeldbochten tegen de berg op was dat een geweldig gezicht. Niet dat je je daardoor erg af moest laten leiden, want een struikeling over een steen of boomwortel was zo gemaakt in de drukte.

Na een aantal kilometersviel het veld wat uit elkaar, zeker toen we het MTB circuit op mochten. Nu dacht ik dat het MTB-parcours op de vuilnisbelt in Winterswijk een lastige was, maar deze was echt op wereldbeker niveau. Levensgevaarlijke afdalingen die ik op de fiets echt niet zou durven mochten wij te voet in het donker met alleen een koplampje zien te bedwingen. Naar boven was het dus zweten van de inspanning en naar beneden vooral van de spanning. Maar verder was het enorm kicken en genieten van de geluiden van vogels, insecten en andere dieren en de geuren in de bossen en velden die bij een nachtloop horen. Ik voelde me ook een stuk beter dan ’s morgens, dat helpt natuurlijk ook. We hielden het tempo lekker ontspannen om energie te sparen, maar begonnen zoetjes aan toch mensen in te halen die duidelijk te hard gestart waren. Het is ook lastig om te bepalen hoe snel je gaat als je alleen op gevoel en het licht van een koplampje moet af gaan. Na 12,5 km en 485 hoogtemeters kwamen we in 1:44 uur tevreden over de streep.

Even goed en eten en drinken voor het herstel en onderuit hangend op een loungeset van het hotel wachtten we op de binnenkomst van de rest van de groep.  Op sommigen moesten we wat langer wachten dan anderen maar wat een enthousiasme. Iedereen had geweldig genoten. Ruim na middernacht kwamen we terug op de camping en moest er nog gedoucht worden. Ik ben niet zo’n nachtmens en kroop zo snel mogelijk onder de wol. De rest was te opgefokt door de ervaringen van de avond en bleef nog even op. De volgende ochtend was ik als eerste op en kon ik beginnen met drinken om het vochttekort door het uitbundige zweten van de vorige dag te compenseren. Er stond immers weer een flinke klus te wachten.

Na een uurtje rondwandelen en wat rekken en strekken terwijl ik af en toe een slok nam, begonnen mijn benen weer was losser te voelen en werd de rest ook wakker voor ontbijt. Deze dag sloeg ik voor de zekerheid de jus maar over en hield ik het veilig bij broodjes met jam en nutella. Ik voelde mijn benen wel wat, maar eigenlijk voelde ik me best goed. Goed genoeg voor de 29 km en de ruim 1000 hoogtemeters waar ze ons op wilden tracteren? Erik en Marieke waren in ieder geval ook klaar voor hun teamtrail en de rest zou na de start in Houffalize gaan shoppen en spullen voor de BBQ halen die we ’s avonds in gedachten hadden. Ze wilden wel proberen op tijd terug te zijn voor onze finish maar garandeerden niets…

nighttrail

Bij de start was het nu best druk, ook doordat er redelijk wat lopers ingeschreven hadden voor alleen deze wedstrijd. Een teamwedstrijd is immers niet iets wat veel georganiseerd wordt. Naast Frans, Engels, Vlaams klonk er ook West- en Oost Nederlands aan de start, een echte internationale wedstrijd dus.. Henrie en ik hadden al besloten om een beetje naar achteren te starten en vooral iedereen voor te laten die vlotter wilde lopen. Meegaan met de meute zou ons duur komen te staan, wij moesten immers nog een paar wedstrijden. Rust en regelmaat en alles wat een beetje steil was zouden we moeten powerhiken om energie te sparen.

Zo stonden we na de start geduldig te wachten in de trailfiles bij de steile klimmen in het begin. Ook nu weer werd het na een paar kilometer vanzelf rustiger doordat het veld na de eerste klimmen uit elkaar begon te vallen. Het was weer vrij warm en vochtig, wat vooral heuvelop het gevoel gaf alsof je gesmoord werd. Gelukkig waren er ook mooie lange afdalingen waar je weer op adem kon komen en wat kon koelen. Ik voelde me gelukkig goed, maar Henrie leek vandaag degene te zijn die het moeilijk kreeg. Zou het dan toch weer de jus zijn bij het ontbijt?

DSC05895

Na een redelijk zware eerste 10 kilometer met steile klimmen kwam er eindelijk een stuk waarin we lange klimmen moesten wandelen, maar daarna ook weer ontspannen in een dribbel naar beneden konden. Eindelijk begon het een beetjes te draaien. Een stuk waarin mooie uitzichten en geweldige stukken bos onze aandacht vast hielden en waarin we eindelijk lekker kilometers konden maken. De verzorgingsposten onderweg werden bemand door de crew van de camping en daar konden we lekker even kletsen en bijtanken. Uur na uur verstreek zonder dat we er haast erg in hadden. Gewoon rustig en geconcentreerd bezig blijven met zo snel mogelijk door het zware terrein voort te bewegen, het leek bij vlagen meer een aflevering van  Man Tracker (alleen bleven we de cowboy te paard goed voor). En voor mijn gevoel toch nog redelijk vlot hoefden we nog maar een klein stukje naar de finish.

10497406_805278346158450_964025728635981305_o

Maar eerst een riviertje oversteken, lekker fris. Een dame aan de overkant riep nog dat het verschrikkelijk schoof. Ik vroeg me af wat ze nu eigenlijk bedoelde toen ik het water in liep. Meteen slipten mijn voeten op de algenlaag die op de basalt stenen vastzat en lag ik ineens languit in het water. O, het was glad bedoelde ze dus… Dat Vlaams went maar niet. De dame had tranen in de ogen van het lachen en Henrie deed vrolijk mee, gelukkig heb ik wel wat gevoel voor zelfspot. Al lachend en flauwekullend maakten we de laatste vijf kilometer vol en kwamen we na 3:47 uur over de streep.  De rest van de groep stond ons inderdaad bij de finish aan te moedigen, een geweldig gevoel om zo over  de streep te komen.

DSC05902

Snel terug naar de camping voor douchen, eten en rust, kwart over 6 mochten we al weer aan de bak voor de trailsprint van 4 kilometer over een bijzonder lastig parcours. Ik stond er niet echt naar uit te kijken om op volle snelheid bergop, bergaf te moeten stormen met benen die inmiddels behoorlijk stram en stijf waren. Eerst een beetje loslopen en rekken en strekken terwijl we keken naar de Kidztrail. Geweldig om de kleine mannetjes en vrouwtjes zo fanatiek tekeer te zien gaan, ik kreeg er bijna zelf weer zin in…

Ondanks het feit dat we de volgende dag nog een 35 km mochten ging iedereen toch behoorlijk vlot van start. Henrie ging vlotter dan ik dacht  en na een paar hellingen stond ook zijn vrouw hem nog eens aan te moedigen. Als een verliefde puber stoof hij er vandoor, ik had geen enkele kans om hem bij te houden. Halverwege het parcours moest ik meerdere hellingen met de handen op de kieën drukkend zien te bedwingen terwijl ik probeerde mijn gierende hartkleppen wat tot rust te krijgen. Eenmaal bovenop stond een hele groep te overleggen over het parcours en ik volgde ze maar gewoon. Niet helemaal juist bleek later, vlak voor de finish stonden onze fans verbaasd dat ik Henrie voor was… Ergens hadden we een klein lusje gemist waardoor ik een minuut voor Henrie over de streep ging. De eindtijd als team werd daardoor 31 minuten. Voor het algemeen klassement maakte het niet uit overigens, we stonden bijna 20 minuten achter onze voorgangers.

DSC05903

Met compleet verrotte bovenbenen gingen we weer naar de camping, waar we na het douchen gingen genieten van een gezellige barbeque. Fysiek duurde het nogal voor de benen weer een beetje goed voelden, maar lekker eten en een drankje (en veel frisdrank) zorgden in ieder geval voor ontspanning en een heleboel lol. Dat was immers waar we voor gekomen waren: plezier maken. De rest van de groep was inmiddels zo enthousiast geworden dat ze bijna allemaal besloten om hun zondagmorgen wedstrijd om te zetten naar een langere versie. Wat een lef voor lopers die nog nooit eerder een echte trail in de Ardennen gelopen hadden. Nadat we de eindstand van de wedstrijd Nederland-Brazilië gehoord hadden werd het de hoogste tijd om op te ruimen en in bed te kruipen.

Hoewel ik gedacht had als een blok te slapen, kwam daar niets van terecht. ’s Nachts regende het flink en dat lawaai op het dak maakte slapen niet makkelijk. Tegen de morgen werd ik ook nog eens wakker door een gevalletje lekkage… Toen ik het uiteindelijk zat was en opstond was het nog erg rustig op de camping, maar dat is best logisch om half zeven… ik had me een uur vergist. In ieder geval ruim tijd om weer wat los te wandelen, te drinken en wat te rekken en dergelijke.

erikenmarieke

Na het ontbijt hadden we ruim tijd om de tent af te breken en de spullen in te pakken, na de wedstrijd konden we dan meteen door naar huis. Henrie en ik mochten om 11 uur starten, maar zouden ook het langst onder weg zijn. De rest startte een uur later voor hun run, maar zou met een beetje goede wil al weer op weg naar huis zijn voor wij over de streep zouden komen. Wel jammer dat ze dan mogelijk ons moment van roem zouden missen… voor de start bleek namelijk dat van de vijf herenteams al twee teams afgevallen waren. Uitlopen was dus voldoende voor een podiumplek! Dat hadden we nog nooit meegemaakt in onze trailrunning carriere.

Maar zover was het nog niet. Eerst maar eens rustig van start. We konden gelukkig via een easy fietspad de eerste kilometers loslopen. Maar toen was het ook meteen uit met hardlopen. Hellingen steiler dan de trap, bezaaid met boomwortels en stenen, werden gevolgd door afdalingen die door de regen ’s nachts glad en modderig geworden. Voorzichtigheid is de moeder van de porceleinkast en als je wilt finishen moet je in ieder geval niet uitvallen door domweg te struikelen.  We liepen dus voorzichtig, maar toch zo vlot mogelijk door.

Het was verschrikkelijk benauwd in het bos, warm en vochtig als een tropisch regenwoud. Het zweet drupte dan ook langs de rug naar beneden. De eerste verzorgingspost was echter nogal vroeg in het parcours. Toch maar de bidons bijgevuld en een bekertje water en cola naar binnen gewerkt met een paar stukken watermeloen. Net als gisteren volgde er een stuk waar we redelijk door konden lopen. Niet zo soepel overigens, we voelden de kilometers van de afgelopen dagen stevig in de benen. Hellingen die we de eerste dagen nog vlot konden nemen moesten we nu in een rustiger wandeltempo doen. De hartslag vloog bij het minste geringste meer omhoog dan het hellingspercentage.

traildeslutins

Ook waren er lange stukken die bedriegelijk makkelijk leken, maar door een overdaad aan grote boomwortels en stenen steeds de volle concentratie vereisten om niet onderuit te gaan. We maakten echter goede vooruitgang en hadden er alle vertrouwen in dat we de finish zouden halen. De tweede verzorgingspost was echter ook aan de vroege kant, beetje vreemd. Weer vulden we alles bij en kletsten we nog even vrolijk met onze campingcrew. Ze waren inmiddels ook al fans van ons… De volgende verzorging zou op een kilometer of 22 zijn, maar daar moesten we eerst nog een stevig eind voor lopen. Een buitje hielp ons gelukkig aan wat verkoeling.

De post waar we op zaten te wachten, bij de brouwerij van la Chouffe, was er echter niet. En even later moesten we weer het bos in, waar in ieder geval geen verzorgingspost zou zijn. Uit nood tankten we maar wat koud water in de rivier, voor we niets meer hadden om te koelen. Ik had nog redelijk wat drinkwater, maar Henrie zat bijna zonder. De temperatuur was hoog, net als de vochtigheid, dus we hadden een dreigend probleem.

DSC05907

Het terrein was gelukkig iets gelijkmatiger en we konden in een rustig tempo door. Ondertussen wisselden we drinkwater en Rivierwater om te koelen uit en bleven we goed eten. We hadden immers nog een kleine twee uur voor de boeg… Op een gegeven moment zaten we echter zonder water, maar wisten we dat het nog maar een paar kilometer naar de verzorgingspost zou zijn. En wat een genot was het om eindelijk weer een bekertje cola naar binnen te slaan, en nog één. Met de bidonnen weer vol genoeg tot de finish liepen we verder.

Het laatste stuk was weer pittig, maar we roken de stal en lieten ons niet tegenhouden. En wat een geluk, waar we normaal nog wel eens een bonus kilometer of twee krijgen, kregen we er nu minder. Na 34 km en een kleine 1200 hoogtemeters waren we er, die langverwacht streep. 4:39 waren we onderweg geweest en het voelde als een echte overwinning. Het doel was bereikt! Dat onze derde plek geen medaille of zo opleverde (te weining deelnemende teams) maakte ons niet eens meer uit. Ik was zo gelukkig als ik maar zijn kon.

Bovendien bleek de rest van de groep ook nog in het restaurant aanwezig te zijn, zodat we nog even wat wild enthousiaste verhalen konden uitwisselen. Maar daarna was het douchen, eten en naar huis. Hoewel dat op een typisch Belgische manier geregeld was allemaal. Eenmaal thuis duurt het dan een paar dagen om de spieren wat bij te laten trekken en weer bij te slapen. Maar zoals een bekende nederlandse ultraloopster altijd zegt: de pijn verdwijnt, de prestatie blijft.

Ik ben nu al benieuwd wat we volgend jaar gaan kiezen als doel 😉

De site van de organisatie met foto’s

Uitslagen

Mijn Facebookfoto’s