INOV-8 Innsbruck trailfestival 2019

(door Bianca Rougoor)

Eindelijk kan ik dat bucketlist dingetje afvinken 😊
Een paar maanden geleden zag ik op facebook een bericht voorbij komen van INOV-8 Benelux om mee te doen aan het trailfestival in Innsbruck. Al langer heb ik de wens om een keer een trail in de bergen te lopen, maar het komt er maar niet van. De agenda erbij gepakt, deze valt in de meivakantie. Dat is perfect want dan kunnen we ofwel Jelle meenemen, of onderbrengen bij familie. Ik besluit voor de nighttrail (7km) en de 25 km trail te gaan. Ik heb nog nooit een trail van 25 km gelopen, zelfs geen halve marathon op de weg, dus de afstand is al uitdagend, zeker met de nodige hoogtemeters (ca 1000).

Dit gedeeld met wat andere vrienden, klanten en bekenden en uiteindelijk verschenen we met een leuke groep aan de start. We hebben ervoor gekozen om er een vakantie van te maken, want Oostenrijk is toch wel een stukje rijden, zeker met een ommetje via Brabant om Jelle naar opa en oma te brengen. Herbert loopt daar eerst nog een survivalrun met mijn broertje Dennis, en beland samen met hem nog op het podium ook! De reis liep voorspoedig, geen files of problemen. Onze hotelkamer bij Eagles Inn in Igls was geupgrade naar de suite, omdat die vrij was en we zo lang bleven. Dus een grote kamer, relaxte hoekbank en groot bad. Wat een luxe.

Vanaf Igls konden we gemakkelijk met de bus naar Innsbruck en weer terug en als we ons hotel uitstapten zaten we in de bergen, waar we mooie trails konden lopen en fietsen. Daar kon ik ook goed uitproberen op welke schoenen ik ging lopen. De Trailroc of de Terra Ultra van INOV-8. Het wordt de laatste, maar beide waren prima. De eerste hele dag gestart met een wandeling samen met Herbert, nog in lange broek, best frisjes. ’S Middags met Aukje en Hermi die inmiddels ook aangekomen waren de 7 km nighttrail voor verkend. Dat liep nog niet geheel vloeiend. Het GPX bestand op mijn horloge kwam niet helemaal overeen met de werkelijkheid, maar er stonden gelukkig al pijltjes. Die bleken ook van een andere afstand te zijn… dus we zaten al te hoog. Ach, kan het donderdag alleen maar meevallen, en we hebben een mooi uitzicht over de stad. Hermi en Auk zijn superfit, ik hobbel er wat achteraan. Daarna hebben zij voor ons gekookt en hebben we een gezellige avond in hun appartement.

De volgende dag start Herbert met een mountainbiketochtje, ook al mag dat officieel nog niet vanwege mogelijke sneeuw op de routes. Ik zoek een rustig plekje in de zon met wat leesvoer. Later komen Ellen en Gerrit aan in Igls. Gerrit kan niet wachten om zijn fiets uit te pakken en in het zonnetje rond te gaan racen. Herbert gidst ons via een mooie route door het bos naar de stad. Waar we natuurlijk een lekker taartje verdient hebben. Gerrit komt later ook die kant op. ’S Avonds een pizzaria geboekt om met zijn allen te eten. Aukje, Hermi, Gerrit, Ellen, Astrid, Stefan en Herbert en ik. Gezellig.

Donderdag rustdag. Vanavond mogen we aan de bak. Mark en Klaas arriveren ook na een nachtelijk ritje. Ik zoek weer mijn fijne plekje in de zon op, dit keer met strandlaken om op te liggen, een fles zonnebrand en mijn fancy Goodr brilletje. Het weer wisselt nogal deze week. Regenachtig, sneeuw en zon, maar is elke keer nog beter als de weersapp voorspelt heeft. Herbert maakt weer een fietstochtje. ’S Middags de stad in zodat we op tijd kunnen eten en onze materiaalcheck kunnen laten uitvoeren en startnummer ophalen. Ik besluit deze avond met het UD Halo vest te lopen. Deze is net nieuw en ik heb hem nog niet getest. Mijn EHBO setje, een paar gelletjes en regenjasje passen er prima in. Op de voorkant 2 softflasks met drinken. Een superlicht vest, je kunt makkelijk bij je spullen en het is onderweg prima te verstellen. Maar veel meer als basisspulletjes kun je er niet in kwijt. Voor langere trails heb je wellicht een grotere tas nodig.

De materiaalcheck en nummeruitgifte is prima geregeld. Na het eten worden we bij Aukje en Hermi uitgenodigd om de tijd tot de start door te brengen. Het koelt af en het weer veranderd. Voor de start lever ik mijn rugzak met droge kleding in, die netjes bewaard wordt en later met mijn startnummer weer opgehaald kan worden. In het startvak begint het te regenen. De muziek gaat harder en dan wordt er afgeteld. Om 20.30 u klinkt het startschot, we lopen de stad uit, met een mooie houten brug over de Inn en dan gaan we omhoog. Een paar kilometer de kuitjes op spanning zetten.

In het begin lukt het nog om te dribbelen, maar dit wordt al gauw wandelen in mijn geval. Ook wel met de gedachte dat ik hier zaterdag nog een keer omhoog mag. Gelukkig ben ik niet de enige die moet wandelen. Soms stopt het wat op, maar niet ernstig. Boven hebben we een mooi uitzicht over de stad, allemaal lampjes in een dal. De paden gaan van breed en verhard naar smal en technischer. Naar beneden is dit omgekeerd. Smalle paadjes, met wortels en drops. Een goed lampje is geen luxe. Door de regen zijn sommige stukken glad. We lopen wel met een groep. De route is prima aangegeven. Totdat we bij een houten hek komen, ik volg de rest en let niet op het bordje op het hek. Dom….. we lopen de verkeerde kant op.

Weer een lesje dat je altijd zelf scherp moet blijven en niet op een ander moet vertrouwen. Dus weer terug, en kan ik weer al die mensen in halen die ik net voorbij was gelopen. Dalen gaat me een stuk beter af als klimmen. Astrid snapt er al niks van hoe ik haar voor de tweede keer kan inhalen. Zij sjouwde met en flink tempo omhoog. Maar nu was de snelheid wat lager. Met een bril in het donker in de regen lopen is ook niet ideaal. Aukje en Hermi zitten een stuk voor ons. Hermi begeleid zijn vrouw vloeiend over de donkere paadjes. Het laatste stuk kun je lekker gas geven, gravel en asfalt naar beneden met het laatste stuk redelijk vlak naar de finish. Ook Klaas en Mark zijn gefinisht. Nu Stefan en Ellen nog binnenhalen. Helaas is Ellen ook verkeerd gelopen met een hele groep, zij heeft haar grenzen wel moeten verleggen tijdens de afdalingen, maar ze heeft het wel gedaan!!Nu lekker in bad op ons hotel. Er is wel douchegelegenheid bij de finish maar ik ga liever relaxed in bad. Aukje blijkt nog prijs te hebben in haar leeftijdscategorie. Wat een topper!

Vrijdag gaat Herbert weer met zijn fietsje op pad. Ik rij met Gerrit en Ellen naar Innsbruck om daar wat souvenirtjes te scoren. Herbert komt later ook met de bus. Gerrit is enthousiast gemaakt door Herbert en leent zijn fiets om nog een rondje te gaat mountainbiken. Een dag stilzitten in zo’n mooie omgeving valt niet mee. Herbert en ik lopen nog wat rond in de leuke stad en eten daar wat. We halen onze startnummers op voor zaterdag en ik laat de materiaalcheck weer uitvoeren. Op tijd naar bed want volgende dag moeten we vroeg op. Onze hoteleigenaar was zo aardig om het ontbijt om 6.00 u al klaar te zetten. 7.15 u is de briefing en 8.00 u starten we in Innsbruck. Onze tas kunnen we afgeven en wordt naar de finish bij Nattersee gebracht. Super geregeld.

Herbert komt op de fiets en wil ons zo op een aantal punten opzoeken. Helaas heeft hij al snel panne…..hij ziet me wel op 1 punt en vervolgd zijn weg in de auto met Stefan naar de finish. De route is mooi, een stukje door de stad, veel publiek, daarna dezelfde klim als donderdag, maar nu gaat hij nog even door. Mooie uitzichten, stukjes lopen we letterlijk in de wolken. Het is droog en de zon breekt door. Wel af en toe wat asfalt, dat zou wat mij betreft nog wat minder mogen. Na de klim komt een mooie afdaling en wat glooiende stukken. Met technische singletracks afgewisseld met bredere paden. Op ons startnummer staat het hoogteprofiel geprint, en ik kan het ook op mijn Garmin volgen waar we zitten.

Nu komt er een klim van een paar kilometer. Deze is niet zo stijl als de eerste, maar houdt langer aan. Deze is mooier, afwisselender, met stukjes vlak of dalen tussendoor, maar overwegend omhoog. Bovenaan gekomen dacht ik dat we vooral moesten dalen naar de finish, maar ook dit wordt afgewisseld met korte klimmetjes. We lopen door bos, langs snelstromende riviertjes/watervalletjes. Af en toe een dorpje door waar mensen ons met koeienbellen staan aan te moedigen. Geen Herbert te zien, maar later blijkt waarom. Soms maak ik een fotootje tijdens het omhoog wandelen. Want ik red het echt niet allemaal hardlopend meer.

Bij 18 km raken mijn benen flink vermoeid en begin ik af te tellen. Ik wordt ingehaald, maar haal ook mensen in. Kanttekening dat we samen met de 65 km gestart zijn. Net voor de finish komt er nog een pittig klimmetje. Links en rechts staat het vol met supporters en je wordt daar letterlijk omhoog gejuigd. Bij de finish staan Aukje en Hermi me aan te moedigen, die ongeveer 10 minuutjes voor mij samen over de finish kwamen. Terwijl ze beiden hun eigen race liepen. Pascal is inmiddels ook daar, die start in Nattersee voor de 42 km. Hij legt me nog even vast op de gevoelige plaat als ik helemaal kapot finish.

Als ik ga douchen, fijne warme douches, zie ik Astrid en Klaas ook finishen. Mark haalde me in de eerste beklimming in en zat tussen Aukje en mij in. Met de shuttlebus laten we ons terug brengen naar de stad. Daar drink ik nog een glaasje Apfelsaft gespritzt met Aukje en Hermi en pak de bus naar het hotel.  Zij gaan vandaag al rijden, willen de sneeuw voor blijven. Ik ga even in relaxstand en goed mijn vocht en eiwitten aanvullen. Herbert baalt van zijn fietspech en pakt zijn loopschoenen en gaat nog een rondje rennen. Ik pak de spullen alvast in zodat we morgen vroeg kunnen vertrekken. Er is sneeuw voorspelt en Jelle en ik willen elkaar ook graag weer zien.

Stefan maakt zich klaar voor zijn avontuur. De 15 km trail. Hij start ergens anders en finisht in Innsbruck. Wij gaan later naar de stad om hem binnen te halen. Inmiddels regent het helaas….Maar na een kleine 2 uur komt deze onervaren hardloper ook over de finish. Hij is gaan sporten toen we het plan opvatten om naar Innsbruck te gaan, en heeft het supergoed gedaan. Na een afsluitend dinertje met Astrid, Stefan, Klaas en Mark beland ik al vroeg in mijn mandje. Slapen doe ik nog niet, rusteloze benen. En alles is stram…..

Om 6.45u gaat de wekker om gezamenlijk om 7.00u te ontbijten en vertrekken. Als ik de gordijnen open doe zie ik een witte wereld. De voorspelde sneeuw. Na advies ingewonnen te hebben bij onze gastheer toch besloten de kortste weg te nemen, en gelukkig zijn de wegen goed begaanbaar met onze winterbanden. Nu zit ik in de auto, met flinke spierpijn na te genieten van de onze mooie sportieve week.

Van het pad af in Salzburg!

(door Martijn van Dijk)

Wat begon als een wens van Linda om een keer een trail te lopen in een land verder dan Nederland of België werd de hooglanden van Schotland. Helaas kon dat uiteindelijk niet doorgaan omdat dit in het weekend viel gelijk met de verjaardagen van onze dochters. Het mooie alternatief werd snel gevonden de Gaisbergtrail in Salzburg Oostenrijk. We zijn de vrijdag afgereisd en hebben de zaterdag gebruikt om de start alvast te verkennen, de omgeving en natuurlijk Salzburg zelf.

Wat we in het verleden tijdens andere trails nog niet meegemaakt hadden was dat je vooraf heel goed kon zien aan het landschap hoe en waar de route naartoe ging op basis van de route die we ontvangen hadden. Vanuit de oude stad Salzburg richting de Gaisberg (met antenne) en vanaf de Gaisberg naar de oude stad Salzburg. Ik zal je vertellen dat dat voor ons beide extra spanning meebracht ook omdat we wisten dat de eerste 12 tot 13 kilometer bijna alleen maar naar boven ging.

De dag van de trail begon bewolkt met veel regen in de morgen tijdens ons ontbijt maar gelukkig miezerde het tijdens de start. Vanaf de Kapitalplatz liepen we richting de eerste berg de Kapuzinerberg. We liepen eerst via een brug over de rivier de Salzach via smalle paadjes door het oude centrum met kinderkopjes naar de eerste trap, we zouden uiteindelijk 1718 traptreden zowel verhard als onverhard nemen en dat niet allen naar boven maar ook naar beneden.

Na de Kapuzinerberg liepen we een stuk door Schallmoos richting de volgende berg, de Kühberg. Ik moest effe stoppen na een stukje tussen de moestuinen door te hebben gelopen omdat ik geen water uit de waterzak kreeg. Dat duurde een tijdje en een aantal mensen haalde ons in en één man vroeg me of hij kon helpen en ik vertelde hem dat het opgelost was. Ik kwam met hem in gesprek en na een tijdje bleek het de slotloper te zijn. Daar moesten we uit de buurt blijven werd ons doel.

De Kühberg was/is erg stijl, heel erg glad en technisch, geweldig om te doen en het bleek dat de stokken erg gewenst geweest waren. Oh ja die van mij lagen in de auto en die van Linda zaten achterop haar rugzak, niet gebruikt dus op dat moment!

Na de Kühberg liepen we via mooie gladde, vol met blad, technische rots paden richting de Oberjudenberg. De omgeving was geweldig veel vergezichten en mooie kleuren van het bos. Oh ja dit ging ook gewoon nog steeds omhoog.

Van de Oberjudenberg ging het weer technisch omhoog naar de top van de Gaisberg. Het was/is opnieuw erg stijl, heel erg glad en weer geweldig om te doen. Als onze kuiten praten konden dan hadden ze ons van alles verwenst, dat weet ik zeker! Naar 13,3 km waren we op de top!

Op de Gaisberg een Nüdelsuppe, een banaan en een cola met Redbull naar binnen gewerkt. Alles bij elkaar bleek dit een goeie combinatie te zijn om enorm te boeren op de weg naar beneden. De Nederlandse lokroep met echo in de Oostenrijkse Alpen zal ik maar zeggen.

Op de top hadden ze al verteld dat de route opnieuw technisch was en enorm glad door de regenval. Dit hebben we gemerkt en ja ik viel weer onderste boven, letterlijk ondersteboven een steile helling af maar kon me vasthouden aan het hoge gras.

Naar beneden, rotsen, boomwortels, heel veel losse stenen, veel bladeren op de paden, asfalt en opnieuw erg technisch.

Eenmaal weer in het dal ging het laatste stuk door een woonwijk en langs het water op naar de finish, eerlijk gezegd vonden we dit allebei het meest niet leuke stuk van de trail. De ontvangst was weer geweldig op de Kapitelplatz met natuurlijk een alcohol vrij biertje, nou biertje, gewoon een halve liter!

Al met al een zeer uitdagende, technische en één van de zwaartste halve marathon trails van Oostenrijk. Zoek je het avontuur dan kunnen wij deze zeer aanraden.

Link naar de route gemaakt door Relive

Link naar de website van de organisatie