Vakantie trainingsloopjes

Mijn zomervakantie zit er al weer op. Deze keer een mooie autorondreis met het gezin gemaakt. Overdag rondrijden en van alles bekijken en ’s avonds overnachten in een hotelletje. Uiteraard gingen de sportspullen ook mee, er is immers geen betere manier om onbekend gebied te ervaren dan (hard)lopend. Deze keer had ik niet zulke grote trainingsplannen, ik had namelijk al een paar weken last van PHPD (pijntje hier, pijntje daar). Wat  looprust in de vakantie zou dus misschien best goed zijn. Lekker genieten van de rust en de omgeving en wat kortere trainingen stond er dus in mijn planning.

Na een eerste overnachting in Dachau kwamen we aan in Umag, in het noorden van Kroatië aan de kust. Met een temperatuur van een graad of dertig leek het me een goed idee om maar vroeg op te staan en een mooi duurloopje te doen in plaats van in de middag of avond. Na een stukje langs de haven en het oude stadscentrum trok ik het binnenland in. Met hulp van mijn handheld GPS kon ik de kleine paadjes volgen zonder te verdwalen. Het was een mooie omgeving, met verrassend rode aarde.  Vrij vlak gebied, dus veel kleinschalige landbouw met een grote diversiteit aan producten die geteeld werden. De zon deed goed zijn best en het zweet gutste al snel van mijn hoofd. Ik was blij dat ik ruim water meegenomen had in mijn trailvest. De boeren konden ook wel een beetje regen gebruiken volgens mij (maar dat kwam ’s avonds en de volgende dag helemaal goed met een enorm buienfront waaruit een flinke bak water viel). Na een kleine 15 km was ik weer bij het hotel, mooi op tijd voor het ontbijtbuffet.

Na een paar dagen relaxen aan de Kroatische kust gingen we via een geweldige toeristische route naar Plitvice Jezera, de meren en watervallen daar zijn wereldberoemd. Hier had ik gedacht ’s avonds nog even een rondje om één van de meren te rennen, maar de ticket office zat al dicht. Op mijn laptop zag ik echter een mooi stippellijntje door het bos aan de overkant van de weg dat wel open was voor toegang. Het bleek een bestaande uitgepijlde hiking route te zijn, maar niet veel gebruikt. Een prachtig smal trailtje voerde door een oeroud bosgebied. Vinnige klimmetjes en een overwoekerd pad met stenen en wortels maakte de route tot een flinke technische uitdaging.

Ik genoot met volle teugen, maar had wel afgesproken om redelijk op tijd voor het eten terug te zijn.  Even een berichtje sturen dat het een kwartiertje later zou worden dan maar. De tweede helft was beter begaanbaar en voornamelijk downhill, even lekker op snelheid afdalen dus. Vol concentratie en gaan, alleen maar kijken naar waar je je voeten neer kunt zetten en vooral niet kijken naar de dingen waarover je kunt vallen. Geen mens in het bos gezien, alleen vogels gehoord en een heleboel insecten. Prachtig rondje van 10 km (met 350 hoogtemeters). Mijn herstelbiertje was zeker verdiend voor die avond.

De volgende dag stond in het teken van de Plitvice meren en watervallen. Een echte aanrader voor iedere natuurliefhebber. De meren hebben hele mooie kleuren en de ene waterval na de andere waterval  stort zich naar beneden. Sommige een klein stukje en andere zijn metershoog. We zouden wandelen afwisselen met stukjes met een toeristentreintje, maar het ene treintje liep nog niet zo vroeg in het seizoen. Dat zorgde er voor de de te lopen afstand van 9 km naar 12 steeg. Een lekker flesje fris en een kipburger ging er daarna wel in.

Het tweede treintje zou ons naar het verste punt van het tweede grote meer brengen waarna we terug zouden lopen. Na vijf minuten sloegen de remmen van het treintje vast in de afdaling en de chauffeur kreeg er geen beweging meer in. Lopen maar weer dus. Het was een onwaarschijnlijk mooie route en we hadden het echt niet willen missen, maar toen we eindelijk weer terug in het hotel waren hadden we in plaats van de oorspronkelijk bedachte 9 km maar liefst 20 km gelopen. De behoefte aan een extra trainingsrondje was daarmee ook wel over…

 

De volgende dag ging de reis verder naar Bohinjska Bistrica in het Triglav Nationaal Park in Slovenië. Weer een dagje rijden door een mooie omgeving, heerlijk weer. Vakantiegevoel op zijn best. Vanuit het hotel keken we uit op een berghelling met wat kleine skipistes. Mooi om even naar boven te lopen. Met dank aan de gratis Open Topo Maps voor mijn Garmin GPS kon ik de kaart van Kroatië verwisselen voor die van Slovenië en op weg gaan. Eenmaal uit het dorp bleek de enige route te bestaan uit een klein asfaltweggetje dat alleen geschikt was voor voertuigen met vierwielaandrijving. Het hardlopen ging meteen over met een hellingspercentage van 15 tot 20% en een temperatuur van bijna 30 graden.

Na een flinke hike kwam ik aan bij de skipiste en wilde ik recht omhoog. De boer die aan het hooien was zwaaide vriendelijk en ik ging voortvarend omhoog door de wei. Na een kwartiertje hield het stuk op waar de boer gemaaid had en begon een kruiden weide waar doctor Vogel blij mee zou zijn. Ik liep me helemaal vast in allerlei planten die tot kruishoogte kwamen. Ondertussen kwamen er ook donderwolken over de berg heen. Tijd voor een strategische terugtocht… Recht over de skipiste weer helemaal naar beneden, tot vlak bij het dorp duurde maar een derde van de tijd die ik nodig had gehad om boven te komen. Ruim zes kilometer, maar wel 270 koogtemeters op de teller.

In Cortina (Italië) was ik een paar jaar geleden al eens eerder voor een wedstrijd. Een mooie gelegenheid om weer even wat herinneringen op te halen tijdens een trainingsrondje. Helaas was het zicht de hele dag al slecht door regenbuien, maar ’s avonds klaarde het wat op. Na een flinke klim door het bos kwam ik op een plek waar het zicht op de toppen  mooi was. De Dolomieten op zijn best. Weer een kort rondje, bijna 7 km deze keer, met 360 hoogtemeters. En de terugweg steil langs het onderhoudspad van de kabelbaan naar beneden, dus flink stijve spieren de volgende dag.

Het laatste trainingsloopje tijdens onze reis liep ik in Ruggell (Liechtenstein). Het had de hele dag geregend, maar ’s avonds klaarde het net op tijd op.  Een heuvelruggetje vergelijkbaar met de Lochemse Berg lag op korte afstand van het hotel  en werd dus mijn doel van de dag. Het bleek inderdaad een mooie heuvel te zijn, maar wel iets hoger dan ik dacht. Des te meer plezier dus, maar mijn benen begonnen wat tegen te sputteren. Rustig aan doen dus maar.

Prachtige oude bossen met veel wild. Reeën, roofvogels, ooievaars, van alles zag ik op mijn tripje. Mijn route voerde langs  wat eeuwenoude resten van een versterkte vesting en oude boerderijen. Mooi om ook wat cultuur mee te pakken tijdens een loopje. Bijna 14 km met 360 hoogtemeters deze keer.

Toch weer mooi een aantal landen toegevoegd aan het lijstje met landen waar ik ooit gelopen heb. Niet dat ik echt een lijstje heb wat ik af wil werken, maar het is wel een leuk idee. Een heleboel nieuwe indrukken opgedaan en genoten van de vele uitzichten en het natuurschoon onderweg. Naast het lopen uiteraard ook nog een heleboel andere leuke dingen gedaan. Naar een spectaculair waterglijbanenpark geweest, voor het eerst wezen suppen, prachtige grotten bekeken in Slovenië. Gewoon een mooie vakantie gehad dus.  Van mijn klachtjes had ik minder last dan ik gedacht had tijdens het lopen, dat is mooi natuurlijk. Hopen dat ik weer op kan bouwen naar een mooie wedstrijd binnenkort.

 

 

 

Hete Ketelwaldtrail 2018

(door Eric Hoogerbrug)

Ketelwaldtrail 2018 in het altijd gezellige Milsbeek. Wat een lekker rustig aan 17 km trailrondje zou worden, werd 1,5 week geleden toch maar omgezet naar een 33 km ronde. Maar dan komen de weersvoorspellingen….31 graden met volle bak zon… Lekker dan, ga je met je goeie gedrag! Maar ja, wie A zegt moet ook zweet zeggen of zo.

Dus vanmorgen met Sandra, Nico, en Judith om 8:45 uur op pad om er voor de volle 100% van te genieten. Ruim op tijd om Henry nog even te spreken die de 33 km alvast vroeger had uitgeprobeerd in verband met een feestje later op de dag, maar ineens door de op het vroege tijdstip nog ontbrekende splitsingsbordjes met 20 km alweer back to base was. 


Dan valt dan toch het startschot…uuhm bel dus. En gaat het 33 km peloton op pad, de anderen moeten nog even geduld hebben voor hun startmoment. De lichaamstemperatuur loopt vlot op en de bijbehorende klotsende oksels laten ook niet lang op zich wachten. Maar met zo’n mooi parcours en goede verzorgingsposten onderweg (zelfs met tuinslang om de kop even af te koelen) gaat het boven verwachting goed. Dat er hoofdzakelijk in het bos, dus schaduw word gelopen is ook niet echt vervelend. Bij 27 km begint het dan toch te regenen. Dit is ook volgens de lopers om mij heen erg welkom…maar dan ook ècht heel erg welkom!

Op één punt was er even verwarring waarheen gelopen moest worden ivm ontbreken van borden en/of linten. Maar gelukkig had ik de pas aangeschafte gps mee mét de gedownloade route er in en is het spoor weer snel gevonden en kunnen we richting de finish! Maar dan slaat op 1 km voor deze finish het lot toch nog even toe….Kent u dat, kramp in de hamstring? Hoop dat de kindjes in de buurt hun oren even dicht hebben gehouden, wat ik daar gezegd heb was niet echt geschikt voor herhaling…
Na een minuut of 10 rekken en strekken maar weer voorzichtig dribbelen en rustig aan naar de eindstreep.

Daar werd ik opgewacht door de andere leden van het Ava trailcollectief, die hun prestatie al vol verve hadden volbracht. AVA-lid Mathias was zelfs tweede op de 33 KM geworden! Al met al weer een geslaagd trailfeestje met een gezellige club mensen. 

 

Xtreem zwoegen in de Vogezen

‘Zullen we eens een keer verstandig doen?’ Vragend kijk ik Henrie aan, maar eigenlijk weet ik het antwoord al. Deze keer winnen de Vogezen het van ons, de eerste DNF van het jaar is een feit. We slaan af richting de finish van de 32 km in plaats van de lus van de 48 km te doen. Toch zijn we niet zwaar teleurgesteld, we hebben immers een fantastisch weekend gehad in de bergen van de Franse Vogezen.

Vrijdags waren Eric en ik na een lange reis aangekomen in Le Markstein. Veel vertraging onderweg op de Duitse Autobahn door ongelukken. Henrie en Claudia waren al eerder vertrokken en bestookten ons ’s middags via Whatsapp met foto’s van glazen bier en een zonnig terras. Vlak nadat we de Franse grens over waren gestoken doken we al het binnenland van de Vogezen in. Wat een geweldige route, de ene haarspeldbocht na de andere voerde ons door de bergen. Inderdaad bergen, want heuvels kon je het niet meer noemen. We passeerden de Grand Ballon net onder de top, een mooi voorproefje van wat ons stond te wachten.

De X-Trails is een evenement waar we in het verleden al vaker aan meegedaan hebben, in Houffalize en in Vaals bijvoorbeeld. Meerdere wedstrijden in twee of drie dagen, die samen het eindklassement vormen. Een pittig programma, maar ook een enorme uitdaging. In de Vogezen editie van dit jaar stond er een 3 km proloog op het programma voor zaterdagmiddag. Na een korte rust gevolgd door een trail van 16 km. Maar dit waren eigenlijk de opwarmertjes voor de lange trail op zondag. Henrie en ik zouden de 48 km doen en Eric de 32. Claudia zou de korte afstand doen.

Na aankomst vrijdag bleek Le Markstein een gehucht te zijn waar het skiseizoen net afgelopen was, helemaal niets te doen dus. Hotel Wolf, bij de top van de berg, was uitvalsbasis voor de X-trails, start en finish waren vanuit onze kamer gezien aan de overkant van de weg. Dichterbij hadden we het nog nooit gehad. Het avondeten bestond uit een ‘eten wat de pot schaft’ menu, maar het was prima te eten. Een bar was er echter niet, op tijd naar bed dus.

Na het eenvoudige ontbijtje zaterdagmorgen hadden we tijd genoeg om wat rond te lopen en eens te kijken naar het parcours van de sprinttrail. Eerst een stukje wandelen naar de start, beneden bij de stuwdam. In een kleine 3 km 270 meter omhoog, dat is nog eens een lekkere start van het weekend. Het ophalen van de startnummers ging met de Franse slag. Het medisch certificaat werd wel bekeken, maar naar de rest van de verplichte uitrusting voor de langere wedstrijden (die nog op de slaapkamer lag) werd niet eens gevraagd.

Ruim op tijd hadden we onze loopkleren aan en waren we ’s middags aanwezig bij de startlocatie. De zond scheen en het leek wel alsof het bos uit honderden groentinten bestond. Het spiegelende oppervlak van het stuwmeer maakte er werkelijk een plaatje van. Enkele tientallen deelnemers maakte zich klaar voor de start. De 3 km was namelijk alleen voor de deelnemers aan het combinatieklassement.

Na de start was het al vlot gebeurd met het genieten van de natuur. De eerste 400 meter liepen we nog vrij vlak langs het stuwmeer, wat betekende dat de stijging van de rest van het parcours gewoon bruut was. De inboorlingen hadden we natuurlijk binnen de kortste keren niet meer in zicht, wat kunnen die klimmen. Als vlakkelanders maak je dan gewoon geen enkele kans. Hijgend, puffend en met een hartslag die net zo snel omhoog ging als de hoogtemeters hees ik me met mijn stokken zo snel mogelijk naar de finish. Voor mijn gevoel was ik pas halverwege toen ik de speaker de eerste finisher al aan hoorde kondigen.

Na de finish namen we een mooi plekje op het terras in beslag om uit te rusten tot de start van de 16 km. Lekker uit de wind en in het zonnetje was het prima uit te houden, even wat drinken en zelfs even lekker een beetje dutten in het zonnetje. Het vakantiegevoel dreigde ernstig toe te slaan, maar gelukkig werd het al snel wat drukker met deelnemers voor de 16 km Trail de Markstein. Tijd om weer in actie te komen dus.

De start was een enorm gedrang. Aangezien het een korte afstand en we heuvelaf startten, ging iedereen vlot van start. Henrie, Eric en ik bleven bij elkaar lopen, Claudia liep in haar eigen tempo. We moesten omlaag waar de bij de sprinttrail naar boven gekomen waren, dus het leek ons beter wat voorzichtig van start te gaan. Zo soepel mogelijk, met korte pasjes, naar beneden om de bovenbenen niet te zwaar te belasten was het devies. Dat ging redelijk goed, hoewel we ongeveer achterin het peloton liepen. Op de steile klim die volgde om het dal weer uit te komen maakten we weer wat plaatsen goed. Henrie klom makkelijk omhoog en Eric en ik volgden zo goed mogelijk, hoewel dat behoorlijk wat energie vrat.

Nadat we eindelijk de top bereikt hadden hoopten we op een lekkere afdaling om even te kunnen herstellen. Maar de route was best steil en vrij technisch. Goed opletten voor de stenen en boomwortels dus. En toch proberen af en toe een beetje rond te kijken en wat mee te krijgen van het werkelijk schitterende gebied. Intensief genieten was het.

De Vogezen pieken makkelijk boven de 1200 meter uit, op de toppen was zelfs nog hier en daar een restje sneeuw te vinden op de schaduwkanten. Doordat er redelijk hoge pieken en diepe dalen maak je hier al snel een heleboel hoogtemeters op hele lange klimmen en afdalingen. Op de 16 km gaf mijn Garmin een 840 meter D+ aan. Waarbij de organisatoren in het laatste derde deel nog een beetje een makkelijke route gekozen hadden. Best moe, maar heel tevreden kwamen we met zijn drieën over de streep. 2 uur en 19 minuten over 16 km, dat zegt genoeg over het parcours.

Het was nog even wachten op de finish van Claudia. De waardin had ons gewaarschuwd dat de tijd van eten niet verschoven zou worden, maar we waren gelukkig net op tijd aan tafel. Het eten was niet heel bijzonder, maar aangezien we de volgende dag nog een flinke klus hadden te klaren propten we ons zo vol mogelijk. Het ontbijt liepen Henrie en ik ook nog mis de volgende ochtend. De start was immers om 7:00 en het ontbijt begon pas een uur later. Iets klaar zetten voor ons kregen we met ons beste schoolfrans niet voor elkaar.

’s Morgens om 6:00 gingen de 70 km lopers van start, maar dat deden ze heel zachtjes. Ik werd er niet wakker van hoewel we zo ongeveer naast de start lagen te slapen. Ook de 48 km lopers deden het zachtjes in en voor het hotel, geen reden om iedereen wakker te maken immers. Een klein buitje en de ochtendzon trakteerden ons op een prachtige regenboog voor de start. Maar gelukkig werd het droog voordat we werkelijk op weg gingen.

Henrie en ik begonnen rustig aan de wedstrijd. Een kilometers lange rustige afdaling leek van tevoren een prima mogelijkheid om de benen wat los te lopen na de inspanningen van een dag er voor. Maar in de praktijk viel dat toch tegen. In 8 kilometer daalden we van ruim 1200 meter naar 420 meter. Hoewel dat over het algemeen over best goed begaanbare paden ging begon het na een kilometer of 5 al wat te zeuren in de bovenbenen. Toch te hard van stapel gegaan de dag er voor? Of was het gewoon het lange afdalen wat we niet gewend zijn? De temperatuur liep lekker op en het leek een mooie voorjaarsdag te worden verder. Aan het eind van de afdaling eerst maar even stoppen om wat uit te doen. Bij Henrie gutste het zweet al uit alle poriën en ik had het ook al lang niet koud meer.

Na het letterlijke dieptepunt van de route ging het weer omhoog. Bijna 10 kilometer lang klommen we meer of minder steil weer omhoog, richting de Grand Ballon. De 70 km lopers mochten nog een extra lusje tot vlakbij de top, maar wij mochten de ‘Ballon’ van een afstandje bewonderen. Mijn stokken waren inmiddels zo ongeveer mijn beste vrienden geworden. Tijdens de steile stukken hielpen ze me omhoog en tijdens de minder steile stukken van de klim hielpen ze om wat extra voorwaartse snelheid te geven bij het wandelen. Want het was heel veel wandelen, powerhiken of hoe je het ook maar noemt. Hardlopen konden we in dit gedeelte van de route alleen op de zeldzame vlakkere stukjes.

 

Gelukkig was de verzorgingspost bij de Grand Ballon goed voorzien van cola en allerlei ander lekkers om onze energie- en vochtgehalte weer op te krikken. We namen er dan ook even rustig de tijd voor. Ook mooi dat hier ook Vlamingen als vrijwilliger fungeerden. Kon je tenminste nog een woordje wisselen met ze. Erg vriendelijke mensen, die wisten wat lopers nodig hadden. Gesterkt gingen we weer op pad.

Tijdens de inspanningen naar de Grand Ballon had Henrie een behoorlijke dip qua energie, maar dat werd een stuk beter in het stuk wat nu kwam. Bij mij ging het redelijk qua energie, maar ik moest wel flink mijn best doen met klimmen. Daar ben ik niet zo goed in als Henrie. Het stuk kwam voor mij daarom ook als geroepen. Niet vlak, maar steeds een beetje op en neer. Veel meer zoals we gewend zijn van onze trainingen in bijvoorbeeld het Montferland. Vol goede moed tikten we de kilometers weg. Niet heel snel, maar gestaag. Goed opletten onderweg, want zelfs de beste paden waren bezaaid met verraderlijke stenen en boomwortels.

Na 22 km waren we weer terug bij Le Markstein en gingen we weer een groot gedeelte van de 16 km route van zaterdag doen. De steile afdaling die ik de dag ervoor nog op souplesse naar beneden trippelde, deed nu gewoon zeer aan de bovenbenen. Ik voelde de spiervezels bijna kapotgaan bij het remmen. En dan moest je daarna ook nog weer omhoog die verschrikkelijke helling op. Er leek geen eind aan te komen aan de klim en, eenmaal uit het bos werd het ook nog eens een stuk warmer op de ‘alpenweide’ naar de top. Het zweet drupte van mijn hoofd, en bij Henrie liep het zweet er aan alle kanten er uit. Op de top waaide het gelukkig een beetje en koelde het weer wat af. We besloten maar even een korte pauze in te lassen om weer bij te trekken. Het voelde niet alsof het onze dag was vandaag.

Eenmaal weer op gang wisten we allebei wel hoe de vlag er bij hing. Hardlopen was niet veel mogelijk en waar het ging was het hard werken. Het powerhiken omhoog kostte veel moeite en zelfs de afdalingen deden zeer. We zouden volgens het hoogteprofiel in de lus van de 48 km nog een flinke afdaling moeten en de bijbehorende klim om weer bij de finish te komen. Het zou een beste dobber worden om de 48 km te halen. Waarschijnlijk zouden we het wel kunnen, maar wilden we nog een uur of vier doorworstelen? Ik had het idee dat ik dan de rest van de week helemaal gesloopt zou zijn. De afslag naar de 32 kwam dichterbij en dichterbij.

De vraag of we een keer verstandig zouden doen was dan ook een beetje retorisch, we gingen de 48 km gewoon niet doen. Bij de finish aangekomen waren we tevreden. 1337 hoogtemeters in 32 km gaf mijn Garmin aan. Moegestreden en een mooi weekend gehad in een geweldige omgeving, veel meer kun je niet wensen. Bij start en finish bleek het inmiddels een gezellige drukte geworden te zijn. We waren net op tijd om Claudia aan te moedigen bij de start van haar 9 km en we zagen Eric nog langskomen tijdens zijn goed gelopen 32 km wedstrijd terwijl we lekker in het gras van het zonnetje lagen te genieten. Tegen de tijd dat zij ook binnen waren bij de finish en we op het terras nog wat gedronken hadden was ik al aardig aan het verbranden in de zon. Er was van tevoren geen goed weer voorspeld, dus zonnebrandcrème had ik niet bij me.

Alles bij elkaar hadden we gewoon een geweldig mooi en sportief weekend gehad. Mooi weer, prachtige omgeving en enorm gezellig, wat wil je nog meer. Een andere keer gaan we dan wel weer helemaal tot het gaatje om de finish te halen, dat DNF’fen moet immers geen gewoonte worden.

Meer foto’s op Facebook

Sprinttrail op Relive 

Trail de Markstein op Relive

Trail de Grand Ballon op Relive

Genieten in Klein Zwitserland trail

De Klein Zwitserlandtrail was een trail zoals ik deze graag zie: kleinschalig, met veel aandacht voor de deelnemers en een geweldig parcours. Diverse afstanden, dus voor iedereen was er wel iets mogelijk. Wij zoeken vaak de grens op, net buiten de comfortzone. De lange afstand van 45 km werd het dus. Eigenlijk was er maar één nadeel, het melden en afhalen van startnummer voor de 45 km begon om 7:30 op Tweede Paasdag…. maar gelukkig hadden ze een goedmakertje. In plaats van 45 km mocht je ook nog een optionele bonusronde van 3 km er achteraan doen, omdat organisator Dorothea Bil niet kon kiezen…

 

Zo vertrokken Eric, Henrie en ik om 6:45 uit Aalten voor ons dagje buitenspelen. Eric had zijn inschrijving van de 22 km omgezet naar de 45, zodat we elkaar er doorheen konden slepen. We mochten beneden bij de tennisclub ons melden en een bakkie koffie met paasstol eten. Daarna liepen we met onze tas naar de scoutingkeet bovenop de heuvel. Dat bleek iets verder te zijn dan we dachten, waardoor we bijna de start misliepen. Die was nl. weer beneden aan de heuvel….

Veel tijd verloren we echter niet bij de start aangezien het meteen steil de heuvel op ging en iedereen meteen aan het wandelen kon. De route van de lange afstand was als gpx-bestand doorgemaild zodat de organisatie alleen de kortere afstanden hoefde uit te pijlen. De pijlen die er hingen moesten we dan ook negeren, maar dat bleek voor sommige lopers erg moeilijk. Hoewel we bijna achteraan gestart waren haalden we steeds mensen in omdat die verkeerd liepen.

Nu is het ook best lastig om te navigeren met een GPS-horloge als er veel paadjes zijn. Je ziet dan alleen een spoortje wat je kunt volgen. Op onze handhelds zie je de route tegen een achtergrond met alle paadjes er op en hoef je alleen het pijltje op de route te houden. En zelfs dat is af en toe nog niet makkelijk. Hard lopen maakt navigeren ook lastiger. Aangezien wij niet zo snel waren hadden we voordeel doordat we beter navigeerden. Ieder nadeel heeft zijn voordeel zullen we maar zeggen.

Vooral tijdens het eerste deel, waarin we letterlijk heuvelop, heuvelaf  liepen zagen we regelmatig lopers uit richtingen komen waar ze niet vandaan zouden moeten komen. Wij volgden keurig het pijltje, maar dat kostte moeite genoeg. De heuvels waren steil en talrijk en de paden waren bezaaid met boomwortels en stenen. De kunst was dus om de aandacht te verdelen tussen het schermpje en de ondergrond. Dat lukte niet helemaal en de eerste valpartij was een feit. Gelukkig zonder veel gevolgen en ik kon gewoon verder.

Na 14 kilometer bereikten we de eerste verzorgingspost. Enthousiaste vrijwilligers en een goed gevulde tafel met drank en lekkers zorgden er voor dat we vol goede moed aan het volgende gedeelte begonnen. Ook de overige verzorgingsposten waren super verzorgd en bemand door enthousiaste vrijwilligers. We namen er dan ook iedere keer even rustig de tijd voor. Het weer was goed en, hoewel de zon niet scheen en de uitzichten niet geweldig ver reikten, was het toch weer enorm mooi lopen door de heuvels.

Het tweede gedeelte was wat minder sterk heuvelig, maar om dat goed te maken mochten we steeds vaker door mul zand zwoegen. Paardenpaden en stuifzand in een gebied dat wel wat van een woestijn weg had lieten ons ouderwets mopperen. Niet onze favoriete ondergrond, de plannen voor een woestijnrace werden meteen weer de koelkast in gezet…. De spieren begonnen wat stijf te worden van alle geploeter, of misschien toch ook wel doordat we de kilometers zoetjes aan wegtikten.

Na de laatste verzorgingspost begonnen we de kilometers af te tellen, maar we wisten dat we nog wel een aantal hoogtemeters voor de kiezen zouden krijgen. We namen dus nog maar een reepje en de laatste slokken uit onze bidons begonnen in beeld te komen. Het open veld rond de Brandtoren maakte het mogelijk om nog een beetje soepel door te lopen, maar daar kwam in de laatste vijf kilometer vlot weer een eind aan toen we het heuvelgebied richting de finish weer moesten doorkruisen.

De hellingen begonnen er nu best in te hakken en de vele boomwortels leken wel hoger uit de grond te komen, maar dat kon ook vermoeidheid zijn natuurlijk. Uiteraard hoefden we niet te overleggen toen we bij de splitsing kwamen. De bonusronde werd ingezet, en Erics record qua langst gelopen afstand werd verbroken. Ook ik verbrak nog een persoonlijk record in de laatste kilometers, die van de hardste val van dit jaar…. Even de lucht kwijt en wat schaafplekjes, maar na even ademhappen konden we weer verder. Nog even de laatste hellingen doorbijten met de handen op de knieën en toen was er na ruim 48 kilometer (en ruim 1100 hoogtemeters) eindelijk de verlossende finish.

We werden hartelijk ontvangen door organisator Dorothea en het biertje en de pannenkoek zorgden er voor dat we al snel weer op krachten kwamen. Het was af en toe flink afzien, maar ook enorm genieten van het parcours en de natuur. Precies zoals het zou moeten zijn. Het lopen op GPS is bovendien in mijn ogen echt een element dat iets toevoegt aan een evenement als dit. Daarnaast is het een stuk makkelijker voor organisaties om een wedstrijd te organiseren. Je hoeft immers niet urenlang pijltjes op te hangen en weer op te ruimen, met het risico dat onverlaten deze weghalen. Ik voorzie dan ook dat deze vorm van wedstrijden in de toekomst steeds vaker voor gaat komen, zeker voor wat betreft de lange afstanden.

Meer foto’s staan hier
De route staat hier op Strava

 

 

 

Sallandtrail 50km – De eerste ultra van 2018

(door Pascal Schepers)

Al een paar jaar zie ik positieve berichten voorbij komen van de Sallandtrail. Dit jaar heb ik mij voor de 50km ingeschreven wat tevens een mooie voorbereiding is voor mijn eerste wegmarathon. Na de Safaritrail en Slangenburgtrail wordt dit een wat meer serieuze uitdaging qua parcours en afstand. Voordat we aankomen rijden we door het Nationaal Park de Sallandse Heuvelrug. Enigszins verbaast van het natuurschoon maakt dat ik er nog meer zin in heb om de twee lussen van 25km te lopen. Bij het zwembad en sportcentrum De Ravijn is het al behoorlijk druk. Na een kop koffie te hebben gescoord even bij Bianca van Sport-Balance langs om nieuwe INOV-8 trailtalon 235 te proberen. De schoen heb ik al in de 250 versie alleen hebben weer hun beste tijd gehad en zijn aan vervanging toe. In de veter leg ik een extra knoop en besluit ze aan te houden voor de trail. Een goede keuze blijkt achteraf want de vele singletracks en het vrij droge parcours is ideaal voor deze lichte en soepele schoen.

Het is best zonnig als 11 uur wordt afgeteld voor de start. Vanaf het zwembad is het een heuveltje op en de bossen in. Vooraf zat ik te rekenen en hoopte en mikte ik op een gemiddelde van 4:30 per km. In het begin lag het tempo gemiddeld al veel te hoog waarna ik besloot om na een kilometer of 6 iets het gas terug te nemen. Stefan bleef het tempo vasthouden en het gaatje werd steeds wat groter. Echt alleen loop ik niet veel want onderweg zijn er veel mountainbikes en wandelaars op de route. Niet veel later zie ik ook de eerste 25km lopers die eerder zijn gestart. Later haal ik een duo in en zie dat één van de twee lopers de andere blinde begeleid. Echt heel tof, respect! Overigens valt het me op dat de 25km lopers vriendelijk zijn en veel rekening houden met de snelheidsverschillen wat het passeren vaak makkelijk maakt. Thanks daarvoor! De noordelijke lust kent behoorlijk wat single tracks en een gedeelte met veel omgevallen bomen waar regelmatig een andere weg gezocht moest worden of even afremmen om onder of over de bomen te gaan. Voor de zandkuil kom ik ineens weer heel dicht bij Stefan. Hij had het best zwaar en de voorfietser Erik stelt zich netjes voor begeleidt me vanaf circa 21km.

Na 25 kilometer kom ik in 1:49 door bij het zwembad. Even wat suikerbrood eten en wat drinken pakken en weer door. Organisator Bertus vraagt nog hoe het parcours is uitgezet en zegt tegen me dat ik nog fris eruit zie. Even kort wat woorden wisselen met mijn pa die mee is als supporter en weer door met wat suikerbrood in de rechterhand voor onderweg. Meteen mochten we weer de singletracks op van het MTB parcours wat erg leuk is om overheen te rennen. Bij het oversteken van de provinciale weg word ik nog bijna de verkeerde kant op gestuurd. Gelukkig staat Erik te wachten en was er niet veel verkeer waardoor we richting het heide gebied konden gaan. Het gebied is open en af en toe stond er best veel wind. Het is niet echt klimmen maar veel glooiingen zitten in het gebied. De klimmetjes die erin zitten zijn allemaal relatief makkelijk ‘renbaar’ waardoor het tempo hoog blijft. Na een stukje tegen de wind in lopen haal ik Mike in die ik nog herken van de Devilstrail. Hij loopt steady op de 2e plaats op de 75km.

Bij het verzorgingspunt even al het afval gedumpt en een beker cola gedronken. De vrijwilligers zijn super beleefd en moedigen me nog even aan. Voor mijn doen blijf ik er lang, al zal het voor hen een korte stop zijn. Niet veel later passeer ik de Deen Rasmussen die voorop loopt bij de 75km. Hij vraagt aan Erik wat zijn voorsprong is, die is ruim geeft Erik aan en hij hoeft zich geen zorgen te maken als hij het tempo aanhoud. We groeten elkaar kort en vervolgen de route met het eigen tempo richting de finish. De laatste kilometers worden de benen zwaarder en moet ik mezelf pushen om door te zetten. Ik besluit ook om door te rennen en de laatste verzorgingsstop niet te gebruiken. Het tempo zakt iets maar de 3:45 lijkt nog haalbaar. Bij de grote weg moet ik helaas helemaal stoppen omdat er veel verkeer aankomt. Het voelt heel lang maar zou vast een seconde of 30 hebben geduurd maximaal. Op gang komen gaat wat lastiger nu, dat is best balen.

De finish is in zicht al blijft aftellen lastig omdat mijn gps niet optimaal bereik heeft gehad onderweg waardoor de gemeten afstand wat achterloopt dan de werkelijke afstand. Ineens herken ik het stuk dat boven het zwembad langsloopt en weet ik dat ik er nu echt bijna ben. Naar beneden, de bocht om en richting de finish. Helaas niet onder de 3:45 maar nog steeds in een prima tijd van 3:46:59. Ik loop nog bijna richting de doorkomst mat in plaats van de finish, gelukkig roept Erik me op tijd. Bertus staat me op te wachten, net als alle andere lopers die binnen komen of doorkomen en is een ware een gastheer voor iedereen. Na het passeren van de tijdregistratiematten verwelkomt en feliciteert hij me. De vrijwilligers bieden me wel drie keer bouillon aan maar ik heb meer oog voor het suikerbrood (aanrader Bertus houdt dit erin) en drink een paar bekers water weg. Kim Mulder en Rudy Kapitein zien me staan en komen de eerste ervaringen van de trail aanhoren. Na een tijdje wordt er ineens geschreeuwd. Rasmussen wordt op het evenemententerrein bijna voorbij gesprint door Mike. Het scheelt echt niet veel maar het sprintje dat hij eruit perst is net voldoende om Mike voor te blijven. Bizar dat na 75km hardlopen het beslist wordt op een centimeter of 25. Bertus wil nog wat foto’s maken met ons, de nummer 2 van de 50km is inmiddels ook binnen gekomen. Daarna is het tijd om lekker te douchen en gebruik te maken van de massage.

De Sallandtrail heeft me verrast qua parcours en natuur. De vrijwilligers waren zeer behulpzaam en de route was goed uitgezet. Ik ga zeker nog vaker deelnemen. Nu even een paar dagen rust en lekker doortrainen voor de eerste marathon en de Scenic trail.

 

 

Mijn eerste Sallandtrail

(door Eric Hoogerbrug)

Eindelijk mijn eerste Sallandtrail. Toen de inschrijving opende wist ik zeker: ik ga voor de 50km, dat word mijn “pièce de résistance” voor dit jaar! Alle voorafgaande trails gingen redelijk soepel, dus het moest geen probleem zijn. Tot 2 weken terug…. De griep kreeg ook mij te pakken!😡 Gelukkig had ik de twee dagen versie en dacht ik er aardig doorheen te rollen. Helaas moest ik toch na 14km donderdagavond concluderen dat mijn conditie toch een gevoelige deuk had opgelopen. Dus gisteren toch maar een mail naar de organisatie om terug te gaan naar de 25km.😢 Geen probleem volgens top-trailexpert en mede organisator de heer van Elburg.

Dus vanmorgen heel luxe thuis opgehaald door Linda Scholten en Peter Baten en daarna door om Angelique Vrijdag en Rianne Fokkers op te halen. Dus na een tour de Achterhoek kwamen we mooi op tijd aan in Nijverdal. De start was zoals gebruikelijk weer uitermate relaxed en na een toespraak van de heer Bertus van Elburg ging het los….

Na 100 meter de eerste helling en dus de hartslag alweer mooi vlot op niveau. Hierna volgde een erg prettig parcours met zeer mooie uitzichten en een gelukkig ontdooide ondergrond. Veel brede paden en een aantal single-tracks, die door de laatste storm nog redelijk bezaaid lagen met takjes en aanverwante bomenprut. Jammer om te zien dat het bos ook daar een goede klap heeft gehad. De route was zeer goed aangegeven waardoor je als je fout liep dit toch echt aan jezelf had te danken.

De verzorgingspost halverwege was weer zeer compleet met vlaai (jawel vlaai), fruit en diverse dranken. Hierna was het weer even op gang komen, maar dat kwam ook weer goed. 6km voor de finish gaf Peter aan dat hij het even rustiger aan ging doen en heb ik voorzichtig nog een beetje versneld. Op sommige delen was dit toch iets teveel van het goede en moest ik toch nog een paar stukjes bergop wandelen. Om het onaangename dan maar met het nuttige te combineren maar even een gelletje er in en wat drinken en daarna weer volle bak d’ran!

Onderweg nog genoeg mensen die vragen hoe ver je nog moet en dan verbaasd kijken dat je 25km loopt. Terwijl er ook nog een 50 en een 75km groep loopt.😂 Dus eigenlijk liep ik gewoon de kids run. Na 2:28:38 uur kwam ik leeg over de finish met een geweldige ervaring rijker en een ferme handdruk en complimenten van de al eerder genoemde heer van Elburg die iedereen zeer enthousiast bij de finish stond op te wachten. En na 2 minuten kwam Peter ook over de finishlijn gevlogen.

Na de loop was er gelegenheid tot douchen en gebruik maken van het zwembad aldaar, waar dankbaar gebruik van werd gemaakt en de spieren weer een klein beetje ontspanden. Intussen waren de dames ook weer gearriveerd en na een welverdiende kop soep en een herstelbiertje ging het top-team weer richting huis. Wat mij betreft volgend jaar zeker de herkansing voor de 50km versie!👍🏼

Winterse Slangenburgse trailrun 2018

De Slangenburgse trailrun in IJzevoorde (bij Doetinchem) was dit jaar aan de vijfde editie toe. Het is een altijd mooie run door de mooie bossen van het landgoed rondom kasteel Slangenburg. De organisatie is klein, maar zet altijd een perfecte wedstrijd neer. Doordat er geen heuvels zijn is het ook een mooie run voor beginners en voor wedstrijdlopers is het een hele snelle race. Als je tenminste niet de hele tijd tot over de enkels door de modder baggert, zoals twee jaar geleden.

Heel ontspannen voorbereiding…

Ruim voor de start liep de kantine van de Plokkershutte al vol. Een grote groep van Ava’70 uit Aalten nam ongeveer de helft van de plekken in beslag, maar ook de Lopersvereniging Groenlo en de dames van Run4Fun Vragender waren duidelijk herkenbaar aanwezig. Ook een aantal survivalrunners  werd gesignaleerd. Uiteraard waren er veel mensen uit de regio aanwezig, maar af en toe was toch ook iemand die van wat verder kwam. Jammer dat niet meer mensen de weg weten te vinden naar dit pareltje op de trailkalender.

De stemming was zoals gewoonlijk uiterst ontspannen. Een bakkie koffie of thee, even samen naar het schaatsen op tv kijken en daarna maar eens de spullen in orde maken. Er werd druk overlegd over de kledingkeuze. De temperatuur was immers heel fris, net boven het vriespunt. Met wat wind erbij voelde het gemeen koud aan. Ik besloot om mijn windjackje aan te houden, de rits kon immers altijd nog open.

bibberen voor de start

De start was zoals gewoonlijk in groepen die per minuut startten. De elektronische tijdwaarneming zorgde er voor dat dit in het klassement weer rechtgetrokken zou worden. Ik startte samen met Henrie in de tweede groep. We deden het zoals gewoonlijk eerst maar eens rustig aan, even kijken hoe de benen voelen en hoe de vorm van de dag zou zijn. Dat betekende dat we door de snelle lopers van een aantal groepen ingehaald werden. Gelukkig was daar de ruimte wel voor.

Na een kilometer of vijf kwamen een aantal AVA-maatjes uit een eerdere groep aanhaken. Ik voelde me best goed en besloot met ze mee te gaan. De bospaadjes waren hardbevroren en leenden zich prima voor een hoog tempo. Bijna voor ik het in de gaten had stond ik in racemodus. Focus op de hobbels en bobbels en een lekker vlot tempo, de kilometers vlogen eigenlijk voorbij. Een mini-marsje dat ik van de trainer kreeg onderweg leverde naast een fysieke ook een mentale boost op

De eerste drankpost bij het kasteel nam ik nog even tijd voor een slokje en een hapje koek, maar daarna meteen weer gas er op. Dirk kreeg het na verloop van tijd wat moeilijker, maar Walter kon nog goed mee. De paadjes waren af en toe bezaaid met dennetakjes die nog overgebleven waren van de storm. Gevallen bomen waren voor het grootste gedeelte al afgevoerd, maar de sporen van de bosbouwers op de paden waren nog duidelijk aanwezig. Goed opletten dus om niet te struikelen op de hardbevroren sporen.

Maar ik voelde me prima, kon de tweede helft zelfs nog iets versnellen. Dat betekende wel dat ik alleen kwam te lopen, maar dat maakte niet uit. Waar ik afgelopen tijd relatief veel heb moeten afzien tijdens wedstrijden was het nu gewoon genieten. De vorm was terug en ik kon ouderwets gas geven, mooi toch?

De laatste kilometeraanduiding  kwam al veel te snel in beeld. Nog even door het watertje, maar dat viel reuze mee. Net tot de enkels door het water, een paar jaar geleden kwam het nog tot halverwege de bovenbenen. Toch vonden veel beginners het blijkbaar een hele schok, als ik de verhalen achteraf hoorde.

Eenmaal over de finish konden we gratis een lekkere kom erwtensoep pakken en zelfs de douches waren warm. Geweldige organisatie, ik zei het al. We zaten nog een tijdje in de kantine na te praten. Toen ongeveer iedereen van de club binnen was en zelfs de mensen die de lintjes opruimden na de laatste loper binnen kwam, werd het tijd om naar huis te gaan. Het was weer een heerlijke middag buitenspelen.

Uitslagen staan hier

GPX-Testloop Hoge Veluwe

Enige tijd geleden kwam er op Facebook een berichtje voorbij waarin vrijwilligers gezocht werden om een GPX-loop te ‘testlopen’. Dit evenement, georganiseerd door Nationaal Park Hoge Veluwe, vindt plaats op 3 juni. Kern van het concept is dat je als deelnemer vlak van tevoren een mail krijgt met een gpx bestand. Hiermee kun je de route inladen op de horloge of hand-held gps gadget. Eigenlijk precies wat Henrie en ik al jaren doen in de training, maar ook bij diverse evenementen in Duitsland. In kleinschalige ultra-evenementen in Nederland wordt dit ook gebruikt. Maar leuk dat het ook in Nederland begint op te komen, we meldden ons dus meteen als vrijwilliger.

Afgelopen week hadden we een mail gekregen met de route. De 60 km was iets te ver voor ons, maar met een kleine afkorting zouden we aan de 40 km komen. Zaterdagmorgen was het perfect schaatsweer: koud en helder. We vertrokken vroeg vanaf een bijna lege parkeerplaats. Met de rugzakken redelijk gevuld vanwege het feit dat er natuurlijk geen verzorging was onderweg en de handen in diep in de mouwen en de rits goed dicht liepen we de eerste kilometers. In vergelijking met de Jutbergtrail de week ervoor voelde ik me een heel stuk beter en Henrie ook, de stemming was daarom opperbest. Zeker toen het zonnetje door begon te komen kon het eigenlijk niet meer stuk.

De Hoge Veluwe is natuurlijk een fantastisch mooi natuurgebied om een dagje doorheen te hobbelen. We liepen eerst door een redelijk bebost stuk met wat heuveltjes en zanderige stukken. De route was makkelijk te volgen op onze GPS. In Duitsland is het nog wel eens een wirwar van kleine singletracks die elkaar op de meest vreemde wijze kunnen kruisen waardoor het oriënteren lastig kan zijn. De paden hier waren redelijk breed, we konden dus naast elkaar lopen en wat kletsen.

Het tempo was rustig en we stopten regelmatig om even een foto te maken of even wat te eten en te drinken. Onze energierepen waren door de kou keihard en moesten eerst even in de hand opgewarmd worden voor je ze weg kon krijgen. Ook werd het tempo regelmatig onderbroken door stukken waar bevroren plassen water of opgedooid en weer bevroren sneeuw de paden in ijsbanen veranderden.

Vooral in combinatie met af en toe keihard bevroren sporen van bosbouwmachines was het een kwestie van even rustig en voorzichtig lopen om niet onderuit te gaan. De bosbouwers hadden het druk gehad na de storm, alle omgevallen bomen over de paden waren al zo goed als opgeruimd. Maar als voor het begin van het seizoen de paden nog wat bijgewerkt moeten worden zijn ze nog wel even druk.

De eerste twintig kilometer liep het eigenlijk als een zonnetje. In onze voorbereiding hadden we al gezien dat we op dat punt bij de uitgang Hoenderlo zouden zijn. Net buiten het park, aan de overkant van de weg zat een bakkerij/lunchroom. Tijd voor een lekker bakkie en een gebakje om de energie weer op te krikken voor de tweede helft. Heerlijke onderbreking, maar na dit intermezzo was het weer tijd om verder te gaan.

Het stuk wat we nu grofweg dwars doorstaken bestond uit savanne-achtige vlaktes met gras en zandpaden met mul zand. We hadden eigenlijk geluk met de vorst. De mulle zandpaden die we bij eerdere Hoge Veluwe Trails vervloekten waren redelijk goed te belopen. In het zonnetje, en zonder wind, was het gewoon lekker lopen. Het trainingsjack had ik inmiddels al lang uit. Genieten was het. We waren op sommige plekken de enige mensen die we konden zien. Alleen bij de uitgangen en bij parkeerplaatsen kwamen we sporadisch wat mensen tegen.

Doordat we afsneden hadden we op een gegeven moment een heel lang recht stuk met alleen zandpad. Echt een mentale kraker. We bedachten ons hoe het zou zijn in de zomer bij een graad of 30. Trillende hete lucht boven de (zand)vlaktes, het zou waarschijnlijk voelen als een woestijn. Zwoegen door het mulle zand dat in je schoenen loopt. Zwaar afzien voor de lopers in ieder geval.

De laatste 10 kilometer waren vanuit trailoogpunt hetmeest interessant. Smalle slingerende paden over een heuvelruggetje maakten ons weer wakker na het lange sjokken over het lange rechte eind. We kregen het zelfs nog voor elkaar om een keer verkeerd te lopen. Een lusje richting uitgang Otterlo waren we voorbij gelopen, waarschijnlijk doordat we even afgeleid waren door een paar wandelaars. Aangezien we tegen de tijd dat we er achter kwamen al weer op de route zaten en maar een kilometer gemist hadden vonden we het wel prima. In een wedstrijd waren we uiteraard terug gelopen.

In de laatste vijf kilometer mochten we de beruchte trappetjes van de Hoge Veluwe Trail zo’n beetje allemaal nog een keer op en af. Met sneeuw en ijs op de treden van hout duidelijk niet een stuk waar je in hoog tempo overheen knalt. Aangezien we er al een aardig eind op hadden zitten hadden we geen zin om de stijve benen hier te breken. Rustig aan dus, mooi tijd om even een paar foto’s te maken en wat rond te kijken in het zonnetje.

Eenmaal weer terug bij de auto bleek de parkeerplaats helemaal vol te staan. Nadat we even schone en droge kleren aangedaan hadden zochten we een plekje in het restaurantje ter plekke. We waren duidelijk niet de enige. Met veel moeite wisten we nog een plekje te vinden waar we konden zitten en genieten van onze heerlijke kom warme erwtensoep. Met een cola als toetje er achteraan voelden we de energie weer terug stromen. Weer een mooie dag buienspelen achter de rug.

Foto’s op Facebook

 

Jutbergtrail 2018

De Jutbergtrail in Dieren is een geweldig mooie trailrun met verschillende afstanden. Mooie gelegenheid om met een aantal clubgenoten naar Dieren af te reizen en lekker door de bossen en de heuvels te rennen. Vol goede moed had ik me een tijd geleden ingeschreven voor de 30,4 km. Drie weken na de Taunus Ultra trail zou dat een mooie test zijn om te zien hoe de pootjes er weer onder stonden. Helaas had ik geen rekening gehouden met een stevige verkoudheid die me ruim een week stevig parten speelde en daarna nog wat nakwakkelde. Maar het leek er op dat ik net genoeg hersteld was om de trail uit te lopen.

Voor de start was het erg gezellig in de kantine en de kleedkamers. Met een temperatuur net boven het vriespunt was dat niet gek. Een beetje mist maakte het nog kouder. Voor de lopers geen probleem, maar voor de vele vrijwilligers zou het een koude dag in het bos worden. Tien minuten voor de start van de 30 en de 21 km begon het startvak zoetjes vol te lopen. Je kon wel merken dat het aantal deelnemers weer groter was dan het jaar daarvoor.

Vol goede moed vertrokken Eric, Henrie, Niek en ik aan de 30 kilometer. Een grote groep was het waarin we liepen. Geklets aan alle kanten en een kleurrijk lint aan lopers die door het bos liepen. De rust die we zo lekker vinden was ver te zoeken. Maar na een korte sanitaire stop liep de grote meute een eindje voor ons en hadden we daar geen last meer van. Niek was na een paar kilometer al bij ons weg, die liep zo gemakkelijk.

Na de eerste 10 km begon Henrie het lastig te krijgen, hij had gewoon zijn dag niet. Eric en ik besloten het ook maar even rustig aan te doen. Het was nog een heel stuk en Henrie komt meestal wel over een dip heen. Hoewel ik blij was dat ik voldoende lucht had na mijn verkoudheid voelden mijn bovenbenen niet top. De bevroren ondergrond met allerlei hobbels en bobbels maakten het lopen er niet makkelijk op. Relaxed lopen was er niet bij als je je enkels heel wilde houden. We besloten de Jutbergtrail gewoon uit te lopen als een stevige duurtraining. Dat we op een gegeven moment de splitsing met de korte afstand  toch de lange kozen was een morele overwinning.

Het parcours was mooi. Lekker heuvelop, heuvelaf. Niet te steil, mooie rollende downhills. Eigenlijk perfect voor ons, maar het goede gevoel kwam niet meer terug. Na 20 km werd het meer een strijd tegen onszelf. Niet alleen Henrie, we hadden het alle drie moeilijk. Een echte teamdip dus. Maar toch ging het gesprek eigenlijk nooit over opgeven. We gingen het afmaken, we hadden immers geen blessure of zo.

Op enig moment werden we door één van de vele vriendelijke vrijwilligers de goede kant op gestuurd, aangezien er een aantal pijlen waren weggehaald. Tot op dat moment hadden we nog geen enkel moment hoeven twijfelen. Helaas bleken er veel lopers een flink stuk verkeerd gelopen te zijn. Toch erg jammer altijd dat er mensen zijn die daar plezier aan hebben.

Zoals wel vaker zat ook bij de Jutbergtrail het venijn in de staart. Ik kon er deze keer niet echt meer om lachen. Mijn hamstrings stonden strak als gitaarsnaren maar de technische klimmetjes konden daar alleen nog maar valse tonen uit krijgen. Het was duidelijk dat de Taunus Ultra nog niet  helemaal verteerd was. Afdalen ging echter nog wel, dus na ieder naar klimmetje kon ik even weer ontspannen naar beneden. Henrie en Eric waren er niet veel beter aan toe, maar af en toe haalden we iemand in die het nog zwaarder had. Dat gaf dan toch stiekem weer een positieve boost.

Eenmaal over de streep konden we een pak koekjes in ontvangst nemen en kregen we bovendien een lekkere bak erwtensoep in de kantine. Daar werd je weer mens van. De douche spoelde de rest van de ellende van ons af en al snel gingen de grappen weer heen en weer. Hoewel het niet de fijne loop was geworden die we ons van tevoren voorgesteld hadden, we waren toch maar weer gefinisht. Een stevige mentale training was het zeker. De fysieke ongemakjes verdwijnen met wat rust wel weer.

Aan de organisatie lag het in ieder geval niet, nog niet vaak zoveel vrijwilligers in het bos gezien. En de routepijlen die weg waren gehaald, dat was al weer opgelost toen wij langs kwamen. Perfect geregeld en vriendelijke mensen overal. Onze clubmaatjes hadden een fijnere run dan wij, volgens hun enthousiaste verhalen tenminste .

Site organisatie
Uitslagen staan hier
Foto’s Jan Strijker

Winters trailen door de Taunus

Henrie en ik zoeken regelmatig over de grenzen naar nieuwe paadjes. Het Klavertje 4 in Olne (België) hadden we al meerdere keren gehad om het jaar te beginnen, dus hoog tijd voor wat anders. Een mooie wintertrail, flinke heuvels, uitdagende afstand. De zoektocht kon beginnen en via de kalender van de DUV kwamen we uit bij de Taunus-Ultratrail. De Taunus als streek moest ik zelfs eerst even opzoeken, ik had er nog nooit van gehoord.

de route

Het concept was simpel maar sprak ons erg aan: het ging om een zogenaamde Einladungslauf, dus super kleinschalig en informeel. Vrijdagavond kon iedereen al zijn intrek nemen in het Waldhotel in Kelkheim voor een gezamenlijke maaltijd en wat drankjes en kennismaken met de organisator Bert Kirchner en zijn vrouw Jessyca. ’s Morgens een gezamenlijk ontbijt en dan zouden we met een bus naar de start gebracht worden. In de bus kon je nog kiezen of je 70 of 50 km lopen wilde, maar eenmaal onderweg kon je niet meer afkorten. Via de Taunushöhenweg zouden we dan weer terug naar het hotel lopen.

het hoogteprofiel

De week voor vertrek hield ik al de weersvoorspellingen in de gaten. De hoeveelheid sneeuw of regen en de temperatuur zou sterk bepalend zijn voor de kleding die aan moest en de (reserve-)kleding die mee moest in de rugzak. Uiteindelijk zou het tempo niet erg hoog liggen en met slecht weer of pech onderweg konden we beter teveel dan te weinig kleding meenemen. Wat repen en bidons moesten natuurlijk ook nog in de rugzak, net als een hoofdlamp voor de laatste uren in het donker. Extra batterijen, noodkitje, regenkleding… Met een beetje proppen, passen en meten kreeg ik het allemaal net in mijn 10l Race Ultravest van Inov-8. Henrie heeft veel meer meer aan eten en drinken nodig voor onderweg dan ik, die liep dan ook met een 20l rugzakje.

alle deelnemers voor de start

Donderdags voor vertrek trok de heftigste storm van de laatste jaren over Nederland en Duitsland en werd er veel schade aangericht in de bossen.  Hierdoor leek het nog even spannend te worden of het wel door zou gaan. Onderweg hoorden we op de Duitse radio allerlei waarschuwingen over bossen die “völlig Gesperrt” waren, maar het leek er op dat de Taunus een stukje zuidelijker lag en daardoor minder getroffen. We maakten ons maar niet te veel zorgen over een paar bomen over het pad.

Na aankomst in het hotelletje werden we hartelijk ontvangen door Bert en zijn vrouw, die uit pure hobby dit evenement organiseren. Veel deelnemers waren er niet, maar er kon ook maximaal een bus vol mensen meedoen. Als enige buitenlanders werden we hartelijk ontvangen en het was een gezellig samenzijn. Henrie en ik besloten echter om al vroeg het bed in te kruipen om zo fit mogelijk aan de start te staan. Maar voor we het bed indoken werd eerst de rugzak nog eens voor de laatste keer nagekeken en de kleding die we aan gingen doen klaargelegd.

Na het ontbijt stapten we in de bus die ons naar de start bracht. Best een eind in de bus, maar na een uurtje stonden we bij de start van de 70 km. Tijd voor een groepsfoto van iedereen. De 50 km lopers stapten daarna weer in. De start zou redelijk eenvoudig zijn volgens Bert, nou daar merkte ik niet veel van. Het ging gelijk al behoorlijk omhoog en ik merkte al snel dat ik meer last van mijn luchtwegen had dan wenselijk. Een flinke verkoudheid zat me dwars. Bovendien schoot het me een paar dagen geleden bijna in de rug tijdens een hoestbui. Gespannen en gevoelige hamstrings en bilspieren lieten me in deze eerste klimmen al weten dat ze er niet veel aan vonden. Dat beloofde niet veel goeds, maar het was wel een hele mooie omgeving.

De klimmetjes in de eerste kilometers waren lang en vrij heftig en tot onze verbazing liepen we op bijna de laatste plaats. Waren die anderen nu zo snel of wij zo langzaam? We lieten ons niet opjagen door de inboorlingen, het was immers nog een heel eind. Nog maar één groepje van drie mannen liep er op een gegeven moment achter ons door de bossen. Toen we weer gingen dalen zag het leven er al weer mooier uit. De schade in het gebied leek mee te vallen, wel wat omgevallen bomen maar geen ravage zoals we die op TV gezien hadden. De eerste verzorgingspost op 20 km had heerlijke warme thee en allerlei lekkers. Met een temperatuur rond het vriespunt en zwaarbewolkt weer was dat bijzonder welkom. Vol goede moed verder met het tweede blok dus.

Die goede moed zakte me echter al snel in de schoenen tijdens een kilometerslang stuk met net iets meer dan vals plat. Waar ik normaal nog redelijk uit de voeten zou moeten kunnen, lukte me dat nu niet. Mijn keel deed zeer en ik had bijna geen stem meer van het hoesten. Het ging zo slecht dat ik op een gegeven moment zelfs aan uitstappen dacht. Maar dat zou ik dan pas doen bij VP 2 op een km of 40.  Daar moest ik dan eerst nog zien te komen. Henrie zag me worstelen en kwam met het voorstel om het dan maar gewoon te doen zoals het wel ging. Nog rustiger in overlevingsmodus omhoog en lekker ontspannen op de stukken naar beneden.  Een uurtje meer of minder deed er immers niet toe. Dat was net wat ik nodig had om de negatieve gedachtes weg te jagen en de focus terug te krijgen. Dat het zoetjes begon te sneeuwen maakte geen verschil meer.

Bij VP2 aangekomen waren mijn klachten niet erger geworden. En dus had ik eigenlijk geen reden om uit te stappen en de perfecte verzorging deed weer wonderen. De klim naar de Feldberg (ruim 850 m) zou voornamelijk een kwestie van wandelen door de sneeuw worden. Bert waarschuwde ons nog om niet te lang op de top te blijven hangen in verband met de koude en de wind. Wij trokken voor de zekerheid onze regenpakken er maar overheen. Lekker warm en droog blijven was het devies. Het moet gezegd worden dat Bert niet gelogen had: het was een hele stevige berg om omhoog te lopen. Mijn hamstrings waren het er niet erg mee eens en ik liep te hijgen als een postpaard. Kleine pasjes maken en doorlopen, niet teveel nadenken.

Een mooie wandeling over de besneeuwde paden en door de bossen, waar we zeker niet alleen waren. Behoorlijk wat ouders en kinderen maakten gebruik van de wandelpaden om met een sleetje kilometers naar beneden te glijden. Geweldig leuk natuurlijk, maar je moest ze wel in de gaten houden. Remmen en uitwijken kan immers niet met een sleetje. Het sneeuwde onverdroten voort en het zicht op de top was jammer genoeg enorm beperkt. Nog een kilometer of 20 naar de finish en veel daglicht hadden we niet meer.

Meteen verder met de kilometerslange afdaling dus, glibberen en glijden over de sneeuw en modderpaden. Eerst was het nog wel lekker, maar na een klein half uurtje afdalen begon dat ook behoorlijk in de bovenbenen te trekken. VP3, net voor het donker inviel, was dan ook  bijzonder welkom. Even rustig thee drinken, wat lekkers er bij. Batterijen vervangen in de GPS en de koplampjes uit de rugzak halen en op het hoofd zetten. Allemaal dingen die wat prettiger verlopen bij een verzorgingspost dan wanneer het het ‘in het veld’ moet doen. Mijn keel begon wat prettiger te voelen en het hoesten leek wat minder. Op naar de laatste uren in het donker dus.

Het laatste stuk bleek echter zeker geen rustig stukje uitlopen. Eerst mochten we een enorme steile klim over sneeuw- en modderpaden in het donker over singletracks door een half omgewaaid bos doen. Henrie liep op zijn eigen ritme omhoog, maar wachtte gelukkig regelmatig even op me, want bij vlagen zag ik het licht van zijn koplampje niet eens meer voor me. Na deze monsterklim kwam er een lange vlotte afdaling, waar ik weer wat moed begon te krijgen. Mijn benen trokken het echter bijna niet meer om nog te remmen. Na een allerlaatste mini VP hoefden we alleen nog maar Fischbach omhoog te lopen.  Even dachten we dat het alleen de weg door het dorp omhoog was. Maar uiteraard was dat niet helemaal waar. Er volgde nog een laatste venijnig steile klim door het bos omhoog voor dat we uiteindelijk de straat inliepen waar het hotelletje lag. Met ongeveer mijn laatste krachten liep ik het trapje op naar de ingang van het hotel.

Een hartelijk welkom van het organiserende team en de lopers die er nog waren was onze prijs. De beste buitenlanders geworden in iets meer dan 11:31 uur. De beste loper was inmiddels al uren lang hoog en breed thuis  😉 Een lekkere hete douche en even wat warm eten naar binnen werken zorgde er voor dat we weer een beetje mens werden voor we weer naar huis reden. Ondanks dat ik het heel zwaar had, en vervolgens de halve week geveld was door een verkoudheid, was het er toch weer eentje om bij te schrijven op de lijst van hele bijzondere lopen.

De route op Gpsies.com

 

Wisent wintertrail

Eigenlijk is er maar één goede manier om een mooi eind aan het loopjaar te maken. Uiteraard is dat het lopen van een gezellige trail met wat loopmaatjes. De Wisent Wintertrail in de omgeving van Apeldoorn werd op 31 december gehouden en leek ons de aangewezen mogelijkheid. We schreven ons in voor de 16 km, niet al te lang en zwaar in onze ogen, dus mooi de gelegenheid om onderweg flink te ouwehoeren en flauwekullen.

We waren zo ruim op tijd in de kantine van CSV Apeldoorn dat we zelfs nog hadden kunnen starten op de 23 km, maar we gingen lekker zitten met een bak koffie en kletsten wat met bekenden. De kantine deed goede zaken wat de verkoop van koffie betreft, de oliebollen waren gratis. Een gezellige bedoening was het. Bijna jammer om daar een eind aan te maken en je om te kleden voor de run.

Het was ineens best warm voor de tijd van het jaar en de korte broek kon weer aan. Wel een isoshirt met lange mouwen onder mijn loopshirt, maar een jack was ook niet nodig. Hopenlijk bleef de regen die voorspeld werd nog even uit. Het waaide weliswaar flink maar in het bos is het altijd beter. Een mooi modderig parcours zou het worden volgens de organisatie, precies goed dus.

We startten rustig een beetje achteraan in de meute met de bedoeling er een mooie rustige loop van te maken. Het was echter best druk doordat we bijna meteen het bos in doken en op de trails kwamen. We merkten al snel dat er vele lopers nog niet al te ervaren waren en koortsachtig probeerden de plassen en modderpoelen te vermijden. Doordat wij er lachend dwars doorheen stampten haalden we op die momenten moeiteloos mensen in. Of dat altijd door iedereen ook gewaardeerd werd is de vraag, aangezien de modder alle kanten op vloog.

Het was een prachtig parcours overigens, heel veel single tracks en het hobbelde en bobbelde de hele weg door. Niet echte heuvels maar ook niet vlak. Modderpoelen en overhangende jonge boompjes maakten het nog mooier. Hierdoor begon ons jachtinstinct wakker te worden en ging het tempo stiekem omhoog. De ene loper na de andere werd door ons ingehaald en de tweede helft liepen we uiteindelijk best een vlot tempo.

Je zou verwachten dat je bij een Wisent trail ook wild ziet, maar dat bleek niet het geval. Wel plekken waar wilde zwijnen de padden tot een enorme modderpoel hadden omgewroet. De grootste zwijnen waren we inmiddels zelf, met de modder tot boven de knieën, maar met een grote grijns op het gezicht renden we door het bos.

Doordat er meerdere afstanden waren en de lussen in elkaar verweven waren kwamen er tegen het eind steeds meer lopers op het parcours. Maar over het algemeen konden we makkelijk passeren en werd er vaak nog een grap of een groet uitgewisseld. Lekker kleinschalig en gezellig was het, precies zoals ik het graag heb. Aan het eind werden we nog op een paar heuveltjes getracteerd. Niets om bang voor te worden, maar door de modder was het voor veel lopers zonder trailschoenen nog een klus om op de been te blijven. Wij konden links en rechts voorbij steken en waren toch nog sneller dan verwacht weer bij de finish.

Een mooie medaille of tijdwaarneming was er niet, net zo min als een warme douche na afloop. Maar dat geld had de organisatie geïnvesteerd in een grote hoeveelheid erwtensoep en oliebollen. Heerlijk om na afloop van te genieten in de kantine. Inmiddels kletterde de regen tegen de ramen, dus dat bakkie snert ging er wel in. Nadat ons groepje weer compleet was en de erwtensoep en de oliebollen waren verorberd. Tijd om de thuisreis te aanvaarden en ons klaar te maken voor Oudejaarsavond. Een geweldig leuk evenement was het. Complimenten aan de organisatie.

 

Drielandenpunt Nighttrail Vaals

(door Yvette Heusinkveld)

Tja, waar moet je dan beginnen… weer eens een night trail na lang weg te zijn geweest. Gezellig op stap met hardloopmaatje Linda.  Een ding stond vast, het zou in ieder geval gezellig worden. De reis naar Vaals verliep soepel, al liet de Tom Tom ons nog wel eens in de steek. Gelukkig bestaat er nog zoiets als een kaart en daar kunnen deze dames ( echt waar) mee overweg. Iets later dan gepland arriveerden we dan ook bij ons hotel.

Na een warm welkom door de eigenaresse was het omkleden geblazen en richting Vaals. Aangezien we ruim op tijd waren hebben we eerst maar eens de omgeving rondom de start verkend en was het tijd voor warme chocolademelk en iets lekkers. Ook konden we de eerste lopers van de 21 km binnen halen. Gezien de hoeveelheid modder aan benen en schoenen konden we er van uit gaan dat het in ieder geval knap blubberig was.  Met de auto richting de sporthal en lopend weer naar de start. Een ding was zeker, het was Koud!

De regen maakte het er ook niet veel beter op. Snel nog een petje aangeschaft om vervolgens een poging te doen om warm te worden bij de vuurkorf aan de start. Her en der werd daar nog wat lampenolie aan toegevoegd om de brand er in te houden.  En wat een sfeertje weer, iedereen was erg relaxed en in voor een praatje. Meer lopers van de 21 km druppelden binnen en de enige kreten die je hoorde waren “modder” en “fantastisch”. Wij hadden er zin in. Doel heel blijven, absoluut niet vallen  en genieten. Niet voor een tijd gaan maar gezelligheid voorop.

Klokslag  17.00  was dan de start, hoofdlampjes aan en gaan! Nou en inderdaad we waren in Limburg, de eerste anderhalve km ging het letterlijk omhoog. Wauw hartslag 180 maar wat een prachtig gezicht, al die lampjes die omhoog slingerden. De eerste weide was ook meteen een lading klei om u tegen te zeggen, glad en glibberig waar zelfs het profiel van een trailschoen moeite mee had. Daarna het bos en om steeds lusjes te draaien langs de toren van het drielandenpunt. Geweldig, hoewel Linda regelmatig moest inhouden om mij bij te laten komen. Na het laten passeren van een viertal nogal luidruchtige medelopers die wel heel kort in mijn rug liepen werd het nog mooier.

De stilte,  de omgeving, fantastisch. Onderweg de nodige regen, hagel en sneeuw gehad maar dat mocht de pret zeker niet drukken. Onze routes bleken toch wel iets afwijkend aangezien ik onder een boom door moest welke Linda niet tegen is gekomen. Bleek dat er nog een pad bovenlangs liep. In de laatste kilometers zat er zelfs nog een fotograaf in het donker te wachten bij een omgevallen stammetje. Vanzelfsprekend spring je daar dan als een jonge hinde overheen.

Het onthaal bij de start was geweldig, onder luid applaus ontvangen zonder een geweldige tijd te hebben gelopen. Dit geeft denk ik wel aan hoe de sfeer op de trails is. Direct richting sporthal om niet te veel af te koelen.  Daar konden we nog iets leren over het verzorgen van je spullen.  Op de parkeerplaats was een stel druk doende met het schoonboenen van de schoenen. Volledige emmers sop en spoelwater kwamen er aan te pas. Verbazingwekkend gezien het feit dat de meeste trailschoenen vol modder lekker in een plastic tasje verdwijnen tot thuiskomst.

Na lekker gedoucht te hebben ging het richting de Italiaan op aanraden van een medeloopster. Daar heerlijk gegeten waarna we voldaan naar het hotel gingen. Daar nog gezellig gekeuveld en toen het bed in. Na een nacht in een toch wel bijzonder warme ruimte heerlijk ontbeten en op tijd weer terug richting Aalten. Al met al een fantastisch loopje. Ik weet weer waarom ik dat trailen toch zo geweldig vind. Voor herhaling vatbaar maar voor mij zal dat weer even duren. Linda, super bedankt voor de gezelligheid maar ook voor de steun! See you all on the trails.

Site van de organisatie

 

The Real Kick 2017

(door Henrie Drenthel)

“Het was, het was donker, ik was HELEMAAL ALLEEN”. Dat waren de woorden van Toontje Lager die afgelopen zaterdagnacht door mijn hoofd spookten. Na de BERGischerUltra van 6 oktober waarin ik nog in het gezelschap van André, Heini en Peter liep was The Real Kick afgelopen weekend wel compleet iets anders. Ruim acht uur lang liep ik in de af en toe stromende regen door het Pfalzer Wald in de Noord-Eifel. Vond ik het leuk: ja, was ik alleen: ja, heel erg. Niemand waar tegen je eens lekker kon klagen dat er zoveel blubber en drek lag, of dat de GPX-track niet overeen kwam met de werkelijkheid, gewoon niks, alleen duisternis.

 

De dag begon zaterdag om 7.45 uur op de parkeerplaats bij het Natur-Freunden Laacher Seehaus bij het plaatsje Mendig, alwaar de autoruiten stijf bevroren waren en het zich liet aanzien dat de zon moeite ging doen om door te breken. Met de bus gingen we zo’n 40 km verderop naar het plaatsje Moselkern waar om 9.00 uur de start zou plaats vinden. Vooraf was er de gebruikelijke briefing van racedirector Michael Frenz waarbij werd medegedeeld dat de route net als vorig jaar zo’n 5 km langer zou zijn, namelijk 125 km. Maar ja, wie maalt daar om 9.00 uur om? Vlak voor de start blijkt dat hij z’n trackers op z’n slaapkamer heeft laten liggen maar wachten is geen optie dus die ontvangen we bij het eerste verzorgingspunt bij 30 km.

Er was ons verteld dat de eerste marathon langzaam omhoog liep en dat klopte aardig. Mooie stukken om te blijven rennen wisselden zich af met technische klimmen met de handen op de knieën. Ook was het een kunst om na de overvloedige regenval van de voorafgaande weken de voeten droog te houden want het was overal nat zat. Na een kleine vier uur kwamen we aan bij de eerste verzorgingspost met Biggi en Sacha waar ik ook de eerder genoemde tracker in ontvangst nam. Was ik ook voor het thuisfront weer te volgen 😊. Net toen ik daar weer verder wilde kwamen Peter en Jordy aanlopen. Twee Nederlanders die ik de avond ervoor al had ontmoet in het Naturfreundenhaus. Ze waren bij de start al snel bij mij weg gelopen maar waarschijnlijk onderweg ergens verkeerd gelopen.

Op ging het naar de centrale verzorgingspost. Ik ging gelijk weg met een Duitser (Tilman) uit de buurt van Stuttgart, die voor de tweede keer meedeed. We kregen te horen dat dit niet zoals afgelopen jaar in het lekker verwarmde Heunenhof was maar gewoon onder een partytent in de buurt daarvan. Dat was wel even een mentale domper, maar ja, gewoon maar doorgaan toch? Ruim binnen de zes uur kwamen we aan en hier stonden ook de dropbags. We werden lekker in de watten gelegd en er was een overvloed aan lekkere dingen. Een bak lekkere bonensoep en een blikje RedBull gaven mij weer vleugels (dacht ik). Samen met Tilman begon ik aan de tweede lus richting Monreal om daarna weer op dezelfde verzorging terug te komen. De droge kleren die ik aan had gedaan gaven een prettig gevoel maar de bonensoep kwam goed binnen.

De eerste beste beklimming was een serieuze met tal van haarspeldbochten en trappen. De soep lag inmiddels als een blok op m’n maag en ook de droge kleren voelden nu als een iets te dikke jas. Bovenop even recupereren en daarna nog een stukje bushwacking omdat de track weer over een stuk niemandsland ging. Het goede gevoel van de eerste marathon was inmiddels wel een beetje weg. Ik hobbelde maar braaf achter Tilman aan en een paar kilometer voor de controlepost hakte ik voor mijzelf de knoop door. De cut-off tijd voor de derde lus was gezet op 20.00 uur dus met ca 18.00 uur zouden we dit makkelijk halen, maar ik voelde dat de echte vorm er niet was en besloot de derde lus niet te lopen maar bij de verzorging even goed te eten en drinken, droge schoenen aan en richting de finish te vertrekken. Na drie kwartier bijkomen ging ik om goed 19.00 uur, het was inmiddels stikdonker geworden, weer richting het Laacher Seehaus.

Door deze actie was ik op kop van de race gekomen en dat is in het aardedonker een hele rare gewaarwording. In de baan van mijn hoofdlamp zie ik allerlei oogjes in het bos en regelmatig springen er wat reeën voor mij langs over het pad. Aan de omgewroete paden kon ik zien dat er hier in de regio ook wilde zwijnen voor komen. Na de confrontaties met verschillende Bambi’s schrok ik mij dan ook het apelazarus toen ineens op minder dan tien meter afstand in de struiken er een wild geknor opstak en ik galopperende varkenspoten hoorde. Het geknor kwam denkbeeldig heel agressief over maar doordat het donker was kan dit heel goed een inbeelding zijn geweest. De lieve wilde zwijntjes zullen zelf wel veel harder geschrokken zijn van dat ene Holländische Schwein wat daar met een hoofdlamp en een hartslag van bijna 200 ineens bergop begon te versnellen. Wat zullen ze gelachen hebben. Gelukkig kwam om ca 22.00 uur de eerste groep van vier lopers mij achterop en konden zij de wilde-dieren-kastanjes uit het vuur halen.

Het was inmiddels zondag geworden en ik kwam bij de laatste verzorgingspost aan, wederom perfect georganiseerd door Birgit en Sacha. Topservice. Heerlijk gasbrandertje onder de partytent en een strandstoel met een dekentje. Twee kopjes thee met druivensuiker, een mok bouillon en ik kon verder richting finish welke volgens Sacha op ongeveer 6 a 7 km afstand lag. Nou dit was dus ruim tien kilometer en met de snelheid die ik nu nog had is dat toch circa een half uur langer dan verwacht. Maar ja, niet klagen, gewoon doorgaan.

Inmiddels was het zachtjes regenen overgegaan op stortregenen en bij de eerstvolgende klim liep ik letterlijk in de wolken. De track gaf weer een pad aan dat er niet was en de bodem lag compleet vol met blad dus het was werkelijk alleen op de GPS-handheld lopen totdat er weer iets in beeld kwam dat op een pad leek. Na onder de snelweg te zijn doorgegaan kwam de finish in zicht. In het plaatsje Maria Laach rechts i.p.v. en dan nog één bos door en na precies 18.00 uur wandel ik het terrein van de Naturfreunden op.

Het was weer een geweldige belevenis. Gemoedelijk, kleinschalig, prachtige omgeving maar André en Heini wat heb ik jullie gemist onderweg. Op naar de Bello Gallico in de Kempen op zaterdag 16 december.

Vikingen op de Posbank

Trailruns schieten de laatste jaren als paddestoelen uit de grond. Naast de bekende organisaties, met honderden deelnemers aan de startlijn, zijn er ook de onbekendere trailpareltjes. Soms moet je ze zoeken, soms kom je ze bij toeval tegen. De trail van Viking Outdoor van afgelopen zaterdag (21 oktober) is er zo eentje. Als je tenminste houdt van kleinschalige trailruns die voor en door liefhebbers georganiseerd worden in een terrein dat gerust pittig genoemd mag worden.

Henrie, Eric en ik hadden ons ingeschreven voor de langste afstand van 30 km. We mochten daarom bijtijds uit de veren, want om 9:00 was de start gepland. Gelukkig is Dieren niet zo ver rijden vanuit de Achterhoek. De brandweerkazerne was makkelijk te vinden en de vlaggen van Viking Outdoor wezen verder de weg. Een tentje en een paar tafels van de organisatie was eigenlijk de hele organisatie. Kleedkamers en douches waren aanwezig binnen bij de brandweer. Meer heb je niet nodig toch?

We waren zoals gewoonlijk aan de vroege kant. Koffie en een startnummer hadden we dan ook al snel geregeld, maar ook later zagen we geen grote wachtrij. Echt heel kleinschalig dus. Het was niet warm en er waaide een koude wind achter het gebouw langs. De kleedkamer zat dan ook al snel vol met deelnemers die gezellig binnen op de start stonden te wachten. Een dreigende bui lokte ook niemand naar buiten. Uiteindelijk stonden we als drie musketiers met een regenjasje aan tussen de paar handenvol deelnemers bij de start terwijl de eerste druppels begonnen te vallen.

Kort na de start begon het serieus te regenen, echt herfstig weer. Maar aangezien we meteen het bos inliepen met veel beuken, die nog goed in het blad zaten, hadden we er geen last van. Het regenjasje ging dan ook al snel uit aangezien de vele klimmetjes de lichaamstemperatuur vlot op lieten lopen. Het was wel duidelijk herfst in het bos, het blad verkleurde bijna als je er naar keek, maar qua temperatuur ging het nogal. De koplopers waren al snel uit ons gezichtveld verdwenen en we liepen eigenlijk alleen met ons groepje van drie en nog iemand die bij ons liep.

Heuvelop, heuvelaf, links en rechts renden we allerlei paadjes in. De Posbank en de Veluwezoom vormen een geweldig natuurgebied waar we in het verleden ook regelmatig geweest zijn voor o.a. de Jutbergtrail, Veluwezoomtrail en de Klein Zwitserlandtrail. Maar als iemand die het terrein goed kent een parcours uitzet wordt je nog vaak verrast hoe mooi het kan zijn en hoeveel onbekende paadjes er te vinden zijn. Helemaal top, maar moesten wel het koppie er steeds bij houden aangezien de lintjes vrij spaarzaam opgehangen waren en niet altijd even zichtbaar. Maar als groep sta je sterker, zo ook nu. Als er iemand verkeerd dreigde te lopen was er altijd wel iemand die op tijd ingreep.

 

Vanuit het bos kwamen we de heidegebieden op en werd het terrein meer open. Gelukkig was de regen inmiddels gestopt en was het eigenlijk prima loopweer. Jammer dat het nog grijs en grauw wat en de prachtige uitzichten op de heuvels niet te zien waren. Na een lusje waarin we eerst de koplopers van de 30 km tegenkwamen en later de deelnemers van de 21 km verlieten we de heidevelden en liepen we over de stuifzanden richting de brandtoren. Maar voor we daar waren hadden we al dat zachte zand al een paar keer vervloekt. Het leek wel alsof al onze energie zo het zand in vloeide.

Maar nadat we de stuifzanden eindelijk achter ons hadden gelaten kregen we weer stevige bosgrond onder de voeten. Hierdoor werden we meteen weer wat vrolijker. Het eind kwam bovendien ook langzaamerhand al weer in zicht. Net op tijd overigens, want mijn benen begonnen ernstig te protesteren. Eerder in de week had ik me laten verleiden om flink diep te gaan tijdens een zware crossfit training. De spierpijn was nog niet eens over toen ik aan de start stond, en mijn hamstrings voelden nu aan als pianosnaren.

De verzorgingspost (waarvan we dachten dat deze op 14 km zou staan, maar die op 23 km eindelijk in beeld kwam), was dan ook een welkome pauze. Een handvol winegums naar binnen gooien en even de spanning van de benen doet toch altijd weer wonderen. Het laatste stukje naar de finish waren niet de makkelijkste door de modder en het feit dat we weer heuvelop en heuvelaf mochten. Maar toch haalden we met zijn drieën de streep zonder verder al te grote problemen te ondervinden.

Weer een mooi evenement achter de rug en met 590 hoogtemeters in 30 km zeker een pittige. Het gros van de deelnemers aan de kortere afstanden was al lang naar huis, maar tot ons geluk hadden we nog steeds warm water toen we gingen douchen. Heerlijk! En toen we ook nog een lekkere goed gevulde bak erwtensoep konden scoren waren we al snel weer redelijk op krachten. Maar goed ook, we waren immers weer ruim op tijd terug om de zaterdagse boodschappen te gaan doen….

De route op Relive
De route op Strava
De site van de organisatie 

 

 

 

 

Van het pad af in Salzburg!

(door Martijn van Dijk)

Wat begon als een wens van Linda om een keer een trail te lopen in een land verder dan Nederland of België werd de hooglanden van Schotland. Helaas kon dat uiteindelijk niet doorgaan omdat dit in het weekend viel gelijk met de verjaardagen van onze dochters. Het mooie alternatief werd snel gevonden de Gaisbergtrail in Salzburg Oostenrijk. We zijn de vrijdag afgereisd en hebben de zaterdag gebruikt om de start alvast te verkennen, de omgeving en natuurlijk Salzburg zelf.

Wat we in het verleden tijdens andere trails nog niet meegemaakt hadden was dat je vooraf heel goed kon zien aan het landschap hoe en waar de route naartoe ging op basis van de route die we ontvangen hadden. Vanuit de oude stad Salzburg richting de Gaisberg (met antenne) en vanaf de Gaisberg naar de oude stad Salzburg. Ik zal je vertellen dat dat voor ons beide extra spanning meebracht ook omdat we wisten dat de eerste 12 tot 13 kilometer bijna alleen maar naar boven ging.

De dag van de trail begon bewolkt met veel regen in de morgen tijdens ons ontbijt maar gelukkig miezerde het tijdens de start. Vanaf de Kapitalplatz liepen we richting de eerste berg de Kapuzinerberg. We liepen eerst via een brug over de rivier de Salzach via smalle paadjes door het oude centrum met kinderkopjes naar de eerste trap, we zouden uiteindelijk 1718 traptreden zowel verhard als onverhard nemen en dat niet allen naar boven maar ook naar beneden.

Na de Kapuzinerberg liepen we een stuk door Schallmoos richting de volgende berg, de Kühberg. Ik moest effe stoppen na een stukje tussen de moestuinen door te hebben gelopen omdat ik geen water uit de waterzak kreeg. Dat duurde een tijdje en een aantal mensen haalde ons in en één man vroeg me of hij kon helpen en ik vertelde hem dat het opgelost was. Ik kwam met hem in gesprek en na een tijdje bleek het de slotloper te zijn. Daar moesten we uit de buurt blijven werd ons doel.

De Kühberg was/is erg stijl, heel erg glad en technisch, geweldig om te doen en het bleek dat de stokken erg gewenst geweest waren. Oh ja die van mij lagen in de auto en die van Linda zaten achterop haar rugzak, niet gebruikt dus op dat moment!

Na de Kühberg liepen we via mooie gladde, vol met blad, technische rots paden richting de Oberjudenberg. De omgeving was geweldig veel vergezichten en mooie kleuren van het bos. Oh ja dit ging ook gewoon nog steeds omhoog.

Van de Oberjudenberg ging het weer technisch omhoog naar de top van de Gaisberg. Het was/is opnieuw erg stijl, heel erg glad en weer geweldig om te doen. Als onze kuiten praten konden dan hadden ze ons van alles verwenst, dat weet ik zeker! Naar 13,3 km waren we op de top!

Op de Gaisberg een Nüdelsuppe, een banaan en een cola met Redbull naar binnen gewerkt. Alles bij elkaar bleek dit een goeie combinatie te zijn om enorm te boeren op de weg naar beneden. De Nederlandse lokroep met echo in de Oostenrijkse Alpen zal ik maar zeggen.

Op de top hadden ze al verteld dat de route opnieuw technisch was en enorm glad door de regenval. Dit hebben we gemerkt en ja ik viel weer onderste boven, letterlijk ondersteboven een steile helling af maar kon me vasthouden aan het hoge gras.

Naar beneden, rotsen, boomwortels, heel veel losse stenen, veel bladeren op de paden, asfalt en opnieuw erg technisch.

Eenmaal weer in het dal ging het laatste stuk door een woonwijk en langs het water op naar de finish, eerlijk gezegd vonden we dit allebei het meest niet leuke stuk van de trail. De ontvangst was weer geweldig op de Kapitelplatz met natuurlijk een alcohol vrij biertje, nou biertje, gewoon een halve liter!

Al met al een zeer uitdagende, technische en één van de zwaartste halve marathon trails van Oostenrijk. Zoek je het avontuur dan kunnen wij deze zeer aanraden.

Link naar de route gemaakt door Relive

Link naar de website van de organisatie

Lochemtrail 2017

Wie mijn verhalen een beetje volgt, weet dat ik nogal eens de grenzen op zoek van mijn mogelijkheden op trailgebied. Vaker wel dan niet kom ik volkomen uitgewoond over de streep en is het plezier op dat moment nog even ver te zoeken. Dat komt dan later weer. In de trainingen is het meestal andersom, daar staat plezier voorop. Zeker tijdens groepsloopjes etc. is plezier het belangrijkste. Vaak eigenlijk nog leuker dan een wedstrijd.

Deze keer zou de Lochemtrail een beetje een combinatie worden, tenminste dat was de bedoeling. Met een groepje trainingsmaatjes van AVA’70 zouden we de 21 km doen. Een ander groepje zou de 11 km gaan doen. Voor de start was het al een vrolijke boel, waarbij een groepsfoto natuurlijk niet mocht ontbreken.

Direct na de start mochten we omhoog de Kaleberg op, goede warming up en de toon was meteen gezet voor de komende kilometers.  In de ochtendzon kwamen de herfstkleuren al mooi tot hun recht. Paar keer omhoog en omlaag via allerlei mooie bospaadjes en daarna richting de Lochemse Berg. Ons groepje liep in een rustig tempo en er was volop ruimte voor grappen en grollen. Medelopers in de buurt werden daar volgens mij af en toe helemaal flauw van….

Hoofdaanstichter van de vrolijkheid Marco werd echter al vrij snel minder vrolijk. Na een mooi wegseizoen kon hij de mentale oversteek naar de trails blijkbaar niet aan. Tussen de oren kwam het niet goed en van de oren verder naar beneden ook niet. Hij besloot af te haken en naar de 11 km over te stappen.

Na veel enkelproblemen afgelopen maanden  durfde Rianne nog niet vol vertrouwen te vlammen op de technische klimmetjes en afdalingen. Na nog de Paaschberg overwonnen te hebben was ze er duidelijk over. We moesten maar verder lopen, ze kwam wel wat later… Het leek wel het liedje van Drs P waarin er steeds een kindje uit de trojka wordt gegooid…

Onverstoorbaar gingen we verder met zijn viertjes, aangevuld met wat lopers die bij ons in de buurt liepen.  Nu werd het wat vlakker en ging het richting de camping. Prima te lopen stukken, wel wat saai in mijn ogen. Anderen vonden het lekker om even bij te komen. Doordat het vlakker werd ging het tempo heel iets omhoog, maar nog steeds goed te doen.

Bij de verversingspost deden we ons even te goed aan alles wat er te eten en te drinken was. Voor een 21 km eigenlijk bijna niet nodig als je met een racevest loopt waar je zelf wat te drinken in meeneemt, maar wel heel lekker… Hierna een stuk door een bosje en daarna mochten we een stukje door de stal van een boer. De lucht van koeien in de stal deed me denken aan vroeger, maar ik had geen tijd om daar lang bij stil te blijven staan. Verder door de modder tussen de voerkuilen. Mijn schoenen bleven nog net aan mijn voeten.

Van hieruit ging het weer terug richting de finish en ergens raakten we Peter kwijt. Die kon het tempo wat steeds wat verder omhoog ging net niet meer bijbenen. Weer eentje uit de trojka gevallen…. Eric, Tracey en ik voerden het tempo nog heel iets op aangezien we over redelijk harde vlakke paden liepen en zo begonnen we vrolijk medelopers in te halen.

Dat is natuurlijk altijd een lekker gevoel als je nog zoveel over hebt dat je kunt versnellen aan het eind en dan een inhaalrace begint. Onze trojka pikte de ene na de andere loper in. Het tempo zat er goed in, terwijl ik toch nog wel het gevoel had dat ik kon genieten van de herfstkleuren in het bos en alles. Het feit dat ik de weg prima weet in dit gebied helpt daarbij natuurlijk ook.

Met nog enkele kilometers tot aan de streep kwamen we weer terug bij de Lochemse Berg. Een nare lange klim claimde het volgende slachtoffer uit onze trojka. Tracey haakte af en kon ook in de afdaling niet meer bijkomen. Eric en ik zetten nog maar weer eens wat aan. Ik keek af en toe uit mijn ooghoeken naar hem om te zien hoe het er voor stond. Beetje stangen is natuurlijk altijd leuk en ik was van plan om hem even heel diep te laten gaan in het laatste stuk. Maar daarvoor moest ik ook stevig tempo lopen, knallen dus op dat laatste stuk.

Nog een paar valse klimmetjes en lekker snelle afdalingen kwam uiteindelijk de finish dichterbij en met een grote grijns kwamen Eric en ik over de streep. Na een paar minuutjes gevolgd door Tracey en nog wat later door Peter en Rianne.

Terug bij camping Reusterman zaten onze maatjes van de 11 km al lekker in het zonnetje te genieten van een lekkere gratis bak snert. Ook zij hadden een heerlijke Lochemtrail gehad. Goed georganiseerd, goed uitgepijld en heerlijk kleinschalig. Wat een geweldige loop. Eentje die meer deelnemers verdiend.

Meet foto’s op mijn FaceBook

Trailrun Terschelling

(door Tracey Jewell)

In 2012 deed ik mee aan de Berenloop op Terschelling en we zeiden toen al dat we een keertje terug wilden. Toen ik de Trailrun Terschelling   in januari op Facebook langs zag komen, kon ik het even niet laten en heb me gelijk ingeschreven. Naast de 25 km hadden ze 50 km en ook 15 km.  Ik dacht gelijk aan mijn moeder en heb haar die middag ook ingeschreven (eerst natuurlijk gebeld!). 10 maanden de tijd om te trainen, moet ons lukken…

10 maanden later is het zover. We gaan richting Terschelling voor de trailrun. Er staat een stevige wind in Harlingen maar de overtocht valt gelukkig wel mee. De bekende Brandaris toren in West-Terschelling  komt snel in zicht. We gaan direct door naar ons verblijf in Midsland Noord. Onderweg  komen de herinneringen weer naar boven van de moelijke laatste kilometers van de marathon. Ik loop tegenwoordig een stuk minder dan 5 jaar geleden dus ben benieuwd hoe het zondag gaat.

Vrijdagavond gaan mijn moeder en ik een stukje hardlopen richting de Noordzee. Er staat een stevig wind maar is lekker uitwaaien. Wat een prachtig uitzicht! De duinen vallen wel mee en we hopen stiekem dat het parcours zondag ook ongeveer zo is. Na 3 kilometer keren we om en lopen oftewel vliegen we terug naar het huisje!

Zaterdagochtend fietsen we richting West-Terschelling om onze startnummers op te halen en de start en finish alvast te verkennen. Zoals voorspeld, staat er een harde wind met veel regen. Na 6 km tegen de wind in fietsen komen we als verzopen katten aan bij “Mooi Weer” (de organisatie) gevestigd in West. Gauw fietsen we richting het hotel waar we morgen gaan starten/finishen en fietsen via de fietspad door de duinen terug. Wat een prachtig landschap! Gelukkig hebben we nu wind mee en vliegen letterlijk terug. Het blijft even droog tot de laatste kilometer.

Het is zover…. race day. De zon schijnt en er staat weinig wind, phew!. Het tegenoverstelling van gisteren! De 50 km begint om 10 uur, wij beginnen ‘s middags pas. Als de zenuwen beginnen op te lopen, rond een uur of elf rijdt Allard ons richting de start. Op de heen weg denk ik weer terug aan de Berenloop, toen waren de tuinen (en bomen) versierd met knuffelberen. Geen knuffels dit keer maar wel een stuk minder druk! Bij het hotel is het nog erg rustig, misschien moet de ochtend veerboot nog aankomen dacht ik.

Door de hoge aantal inschrijvingen (in verhouding met vorige edities) worden er in 7 waves gestart. Een voor de 50 km,  2 voor de 25 km en 4 voor de 15 km. Ik zit in de tweede wave en mijn moeder de vijfde.   Even een stukje inlopen en mijn moeder heel veel succes wensen. Klokslag 12:30 gaan we (+/- 150 lopers) van start.

Voor de eerste paar kilometers lopen we door het mooie bos en ik kom snel in mijn ritme. Bij 3 kilometer komt de eerste beklimming en we lopen door mulle zand de duin op. De bekende Brandaris toren komt in zicht. Wat een prachtig uitzicht als je naar boven loopt! Ik denk gelijk aan mijn moeder en hoop dat het straks goed met haar gaat. Na een flinke daling lopen we richting het strand achter West.  We slingeren door de “groene strand”, zandachtige, smalle paden met veel lage struiken . Er is veel bochtenwerk en de lage struiken naast en over het pad maken het moeilijk een ritme te krijgen. We bereiken gauw de volgende duin en de lopers voor me beginnen te wandelen. Stiekem vind ik het even  fijn! Boven aan de duin is er een prachtig uitzicht maar we moeten gauw weer dalen. Ik volg in de voetstappen van de lopers voor me en vlieg naar beneden. Even bij de drankpost een bekertje water pakken (er was niets anders) en ga klimmend de duinen weer in. Weer een flinke afdaling naar beneden. Ik denk weer aan mijn moeder en hoop dat het goed met haar gaat. Ze zal inmiddels al gestart zijn.

De paden worden langzamerhand weer wat breder en het gaat een stuk beter. Een man naast me begint in het Engels tegen me te. Ik vind het fijn even afleiding te hebben voordat we de duinen weer induiken met de smalle zandpaden.

Bij West aan Zee lopen we de duin op en maken een steile afdaling naar de strand toe waar de zon nog schijnt en een prachtige uitzicht! We lopen ongeveer 2 en half kilometer lekker op strand (fijne harde zand en geen struiken!) en duiken de duinen weer in. Bij 18km krijg ik het even zwaar, sinaasappel bij de drankpost gepakt maar had ik niet moeten doen. Het bleek geen goede combinatie te zijn met de gel wat ik eerder had genomen. Ik begin me misselijk te voelen. Weer de kleine bochten op en af tussen de struiken door. De blaren aan mijn voeten worden steeds erger. Ik denk weer aan mijn moeder en hoop dat nog steeds goed gaat. Ik praat even streng tegen mezelf. Als mijn moeder 15 km kan lopen dan kun jij dit ook!

Als geroepen kom ik dezelfde man tegen die engels tegen me sprak. Ik vertel hem even beleefd dat misschien nederlands makkelijker is en we praten gezellig even verder. Bij 22 kilometer laat ik hem verder gaan als ik begin me weer misselijk te voelen. Wat was dat laatste kilometer zwaar. Met de finish in zicht zoek ik Allard in de verte op maar zie hem niet. Eindelijk over de finish en voel me erg opgelucht maar heel trots dat ik het gehaald heb. Allard is er om me op te vangen en ben erg blij om hem te zien. We lopen gauw richting de auto om iets warms aan te trekken en mompel iets over dat ik mijn moeder ga opvangen. Allard blijft bij de finish. Ik  loop oftewel wankel tegen de looprichting in om min moeder op te zoeken. Er zijn nog veel lopers die binnen moeten komen. Na 1 kilometer zie ik mijn moeder door de bos lopen en ze ziet er behoorlijk fris uit. Totdat ze bij me komt. Haar gezicht is bloederig met krassen en haar hand is gekneusd . Het bleek dat ze bij 6km gestruikeld is en op haar gezicht is gevallen. Aardige lopers om haar heen hebben haar weer op haar voeten getild en ze is richting de drankpost bij 7.5km op het strand gelopen om hulp te krijgen. Ze hebben goed voor haar gezorgd, even de bloed van haar bril en gezicht gepoetst en ze is verder gaan lopen. Ze wilden haar meenemen in de quad naar de start toe met andere uitvallers . In mijn moeder’s woorden “ I haven’t come all this way to stop now” en zij is gewoon verder gaan lopen.

We lopen de laatste kilometer samen en ze maakt een eindsprintje. Ik kan haar niet bijhouden!  Ik ben super trots op mijn moeder dat het haar gelukt is. Wat een prestatie! Het blijkt dat ze zelfs 15.6km gelopen heeft omdat ze even een stukje verkeerd heeft gelopen. Ben super trots op haar.

Als we maandagochtend weer richting Harlingen varen, hebben we het weer over om een keertje terug naar Terschelling te gaan. Wat het de volgende keer gaat worden weten we nog niet maar mijn moeder gaat zowiezo volgende keer mee als supporter. Dit was even genoeg!

 

BERGischerUltra 2017

(door Henrie Drenthel)

“Zwijgend stappen we gedrieën naast elkaar door de donkere nacht terwijl de regen horizontaal aan onze koplampen voorbij schiet”.
Zo maar een passage van de BERGischerUltra (BU) waar Heini Rave en ondergetekende zich ingeschreven hadden voor de Mitteldistanz van zo’n slordige 125 km. André Bleumink was deze tocht onze steun en toeverlaat die ons op vooraf bepaalde plekken voorzag van eten en drinken en regelmatig stukken met ons meehobbelde en ons zodoende er doorheen sleepte.

Donderdagmiddag vertrokken wij vanuit Aalten naar de jeugdherberg in Lindlar, een klein plaatsje ten oosten van Köln in het Bergische Land, ten westen van het Sauerland. Bij aankomst om 18.15 uur kregen wij gelijk van racedirector Michael Frenz een korte briefing en daarna ging het linearecta naar de plaatselijk pizzeria om nog even goed te bunkeren. Na wat pizza’s, pasta’s en een paar Keulse biertjes ging het al weer redelijk op tijd richting jeugdherberg waar we omstreeks 22.00 uur lekker in onze stapelbedjes doken.

Vrijdagochtend 5.00 uur is het al weer reveille. Gauw de reeds klaargelegde loopkleren aan en dan snel Frühstücken met een paar bakken koffie. De start is gepland om 6.00 uur en een kwartier daarvoor is het redelijk droog, het miezert ietsje. Na een laatste briefing blijkt dat er 13 personen aan de start staan met daarnaast nog 2 DNS-jes. De Garmins worden aangezet op jacht naar een satelliet en elke loper wordt voorzien van een tracker waarmee hij de gehele route op afstand te volgen is. Dit systeem is toch elke keer wel weer een fijne uitkomst voor thuisblijvers en andere geïnteresseerden. Even na 6.15 uur ‘stuiven’ Heini en ik ook het parkoers op. Het plan is om de makkelijke stukken lekker te dribbelen en de zware stukken te hiken. Al gauw blijkt dat we dit wel iets moeten aanpassen; makkelijke stukken zijn er niet door de overvloedige regen van de afgelopen dagen is het één grote modderpoel en de zware stukken zijn lompzwaar geworden.

Doordat we de hele afstand verdeeld hebben in globaal drie marathons en deze weer opgeknipt in 3-4 stukken blijven de etappes overzichtelijk. Ergens tussen het eerste en tweede punt komt Peter Scheutjens ons achterop. Hij heeft ons de tweede kilometer ingehaald met de 4-mans kopgroep (Marek, Maarten, Francois en Alexandre) maar kon hun tempo net niet helemaal volgen en is vervolgens een stukkie verkeerd gelopen. Nu loopt hij mooi in ons tempo mee en al gauw lopen we André tegemoet die bij een plaatselijke bakker koffie heeft gescoord. Dit is op dit moment geweldig en lekker met een krentenbol erbij gaan we verder richting het eerste marathonpunt in het plaatsje Dhünn. Dat bereiken we na circa 7 uur en besluiten daar een wat langere pauze te houden en Heini’s gasbrander te gebruiken om wat GoodNoodles te maken. Lekker wat hartigs.

Hier is het ook dat ik voor het eerst last heb van blaren op m’n kleine tenen. Door alle regen en modder zijn m’n voeten zo week geworden dat zich er een grote blaar heeft gevormd die inmiddels ook geknapt is. Beetje drogen en wat tape erover en verder gaat ie. Het fijne lopen is nu toch wel een beetje ver te zoek als zich de voetproblemen uitbreiden tot de gehele bal onder de voet en het voelt alsof ik daar op een soort siliconenkussen loop. Lopende de dag zijn we toch een paar keer verkeerd gelopen en zitten nu aan zo’n drie kilometer extra dan de GPX-kaart aangeeft, maar ja, wie maalt daar om. Kilometers maken toch? Bij 70 km lukt het ons niet om net voordat het donker wordt een restaurantje of een Imbiss te vinden dus beperken wij ons weer tot wat kokend-water-maaltijden die overigens prima smaakten. Met de voeten is het inmiddels helemaal naadje. Bij de warme kachel in de auto droog ik ze zo goed en zo kwaad dat het gaat waarna André ze met elastische sporttape omzwachteld.

Nu droge sokken en schoenen aan en hopen dat het beter gaat. Niet dus. Voelt nog steeds k*t. Dus maar even een Paramolletje en niet meer aan denken. We hoeven tenslotte nog maar 58 km tot de finish.
Inmiddels is het weer donker geworden en kunnen de koplampjes weer aan. De buienradar geeft kans op droge perioden aan maar dat was van korte duur. Van 20.00 uur tot een uur of vijf heeft het de hele tijd min of meer geregend.

Zondagmorgen 0.00 uur; we hebben er ongeveer 90 kilometer opzetten en eerlijk gezegd ben ik er wel een beetje klaar mee. Continu die regen, modder en nattigheid. Het parkoers is hier lang niet zo uitdagend dan de zaterdag. Gewoon saai soms met brede verharde wegen. Voor nu wel prima omdat het hardlopen in het donker niet wat werd. Bij de eerste poging ging Peter bijna onderuit en wist hij zich nog net op de been te houden al brak zijn stok daarbij wel in tweeën. Maar ach, hij hoeft nog maar 150 km. Moet er niet aan denken. Onze tocht is al een zware mentale opgaaf waarbij de steeds aanwezige auto steeds harder roept om lekker in de warmte plaats te nemen en het laatste stuk te laten voor wat het is. Steeds maar weer zetten we door en beginnen we toch weer aan de volgende etappe. Er sluipt ook een soort gewoonte in. Net drie marmotjes in een trapwiel.

Het tempo blijft eigenlijk de hele nacht door hetzelfde al begint voor mij elke etappe meer zeer te doen om weer op gang te komen en helemaal de afdalingen waarbij je voeten alle kanten in de schoenen schuiven doen onbeschrijfelijk zeer. Maar ja, na elke afdaling komt er gelukkig weer wat vlaks ofwel bergop waarbij de pijn weer af kan nemen. Zo’n 15 kilometer voor het eind kom ik op het stuk parkoers waar in een paar weken terug samen met Claudia nog zo de heuvels op kon rennen maar geen haar op mijn hoofd die daar nu nog aan denkt. Twaalf kilometer voor het einde is onze laatste stop in een partytent bij een Dorfgemeinschaftshaus waar we nog lekker een CupaSoupje nemen en dan full-speed richting finish in Lieberhausen gaan.

Via de LegendsTracking hadden wij inmiddels gezien dat er nog maar één loper achter ons loopt en vier voor ons. In totaal dus nog slechts 8 deelnemers. Dit geeft toch wel weer een soort boost die de pijn weer naar de achtergrond drukt. Sterker nog, de laatste vier kilometers hadden nog de nodige hoogtemeters en het leek wel of we naar boven vlogen. Boven wachten wij uiteraard weer op elkaar want Peter was zo verstandig om niet aan deze jeugdige overmoed mee te doen en in z’n eigen tempo omhoog te gaan. De laatste kilometer breekt aan en we zien dat we het gaan redden binnen de 26 uur. Nu hadden wij vooraf geen enkel idee wat we hier moesten verwachten aan eindtijd en gelukkig heeft dat ook de hele weg niet meegespeeld.

Nog even de laatste klim op knallen en rond 8.00 uur zaterdagmorgen stappen wij het terras op bij Gasthof Rheingold in Lieberhausen. We did it! Uiteindelijk waren het 127,8 km in 25 uur en 51 minuten. Voor ons beiden een nieuw afstandsrecord en een noodgedwongen zware mentale battle.
Vraag me nu hoe het was en ik zal zeggen; geweldig. Onderweg was dit gevoel lang niet altijd aanwezig maar toch overheerst de trots van het doorzetten en vastbijten. De onderzijde van mijn voetzolen zien er nog steeds uit als een ontplofte mol, maar ja, dit heelt wel weer. Als je me vraagt doe je zoiets weer? Is het antwoord simpel, ja graag. Maar dan graag wel een beetje minder nattigheid. Overigens niet bij de BERGischerUltra, want dit was de laatste editie.

Speciaal woord van respect voor Peter, die toen wij inmiddels gedoucht waren zijn droge kleren weer aan had en gewoon stug verder ging waar ie mee bezig was. De gehele 244 km uitlopen en na 59 uur en 51 minuten komt hij als enige finisher aan bij de jeugdherberg in Lindlar. Wat een klasbak.

BERGischer Grüsse, Henrie Drenthel

Meer foto’s van André 

Montferlandtrail 2017

(door Sandra Wassink)

Het is zaterdag 16 september en de 2e editie van de Nathan Montferland Trail wordt vandaag gehouden. Een trail evenement waarbij lopers kunnen kiezen uit 8, 14 of 30 km door de Montferlandse bossen. En deze trail staat vandaag op mijn programma, ik heb er ontzettend veel zin in! Na een lange blessuretijd aan mijn knie probeer ik nu mijn kilometers weer wat uit te bouwen en de zachte ondergrond in de bossen is hier perfect voor. Dus ga ik s’ ochtends met AVA-loopmaatje Eric op weg naar Braamt.

 

Nu ben ik geen (nog) geen die-hard trailer, maar ik heb al wel kennis mogen maken met de zeer relaxte gang van zaken rondom een trail loop….en ik vind het super! De locatie, Markant Outdoorcentrum, is van alle gemakken voorzien. Er staat een grote tent waar je je startnummer kunt ophalen en direct krijgt elke deelnemer een leuk hebbedingetje. Deze keer is dat een handige ‘running pak’, een soort belt die je om je middel kunt doen waarin je bijv. je telefoon in op kunt bergen. Nou, dat begint goed! En dan heb je nog niets hoeven doen 😉 Verderop staan tenten waar je je tas kunt achterlaten en zijn er douches en wc’s.

Aangezien Eric en ik tijdig in Braamt aan zijn gekomen en het ophalen van de startnummers zo snel verloopt, hebben we alle tijd om nog even koffie te drinken en wat te babbelen met andere deelnemers. Die komen echt overal vandaan. En wat voor ons een thuiswedstrijd is, is voor anderen dan ook een aardig eindje rijden, tot aan Amsterdam toe.

De 3 afstanden hebben verschillende starttijden en om 10.45u wordt onze groep (de 14km) weggeschoten. Een lang kleurig lint met lopers verlaat het terrein (waar verschillende groepen mensen, bedrijven waarschijnlijk, een leuk outdoor-dagje hebben gepland) langs de mais-velden en steken dan de weg over naar de Montferlandse bossen. Al vrij snel volgen wat klimmetjes, die mij direct de adem ontnemen. Oeffff…..dat is weer wennen. Om mij heen zie ik ook wat mensen heuvel-op wandelen en ga ik dat ook maar even doen, we zijn tenslotte pas net begonnen en het is dus nog wel een eindje.

Volgens de folder is het een trail met ‘heel veel Single tracks en een verrassend gebied met toppen en paadjes’. Tja, nu zit ik niet zo in de trail-termen en zegt ‘single tracks’  mij dan ook niet zoveel, maar het is zeker een verrassend mooi gebied met de nodige toppen die moeten overwonnen en heerlijke paadjes.

Ook de ‘Kale Jakob’ moet overwonnen worden, een stevige heuvel die vaak ook op het programma staat van de AVA ’70 heuveltraining. Dus die ken ik….maar niet van deze kant. Oeffff….ook die is erg pittig. Ik red het niet om tot bovenaan te blijven hardlopen…dus ik mag van mezelf even wandelen en bovenaan wil ik weer de pas erin zetten. Dat lukt wel, maar dan gaan we de bocht om en help…nog zo’n klim. En daar bovenaan zit de fotograaf… Ja, dan ga je toch je best doen. Bovenaan gekomen, de fotograaf voorbij, kom ik even op adem. En dan ben je nog niet eens halverwege….

Bij het 7km punt is een verzorgingspost, een ‘bekerloze’ wel te verstaan, dus het is de bedoeling dat je je eigen beker meeneemt. Dat gebeurt vaker om op deze manier het bos schoon te houden. Omdat ik zo’n speciaal bekertje nog niet bezit, had ik zelf wat drinken meegenomen. Meteen een goed moment om mijn rugzakje te testen die ik voor mijn verjaardag kado had gekregen. Verder liggen er allemaal lekkere dingen te knabbelen: tucjes, wine gums, ontbijtkoek, en fruit. Ik ben onderweg zelf niet zo’n eter, maar kies nu voor een stukje ontbijtkoek omdat ik wat honger begin te krijgen. En we zijn pas halverwege, dus wat energie is welkom.

Na de verzorgingspost is het veld lopers nog verder uit elkaar gevallen, zowel voor- als achter mij zie ik even geen loper. Oeps…nu moet ik zelf wel op de bordjes en linten gaan letten anders loop ik nog verkeerd. Nu een paar hele kronkelige paden zie ik toch weer gekleurde shirtjes voor mij verschijnen…. pfffieuw, ik loop dus nog goed, gelukkig 🙂

Nu we richting het einde van de route gaan, hoor ik continu vliegtuigen…. Bij het verlaten van het bos zie ik ze opeens.  Het lijken oude militaire vliegtuigen, groot, en ze vliegen ontzettend laag en lijken dus enorm!  Later hoor ik dat dit te maken heeft met de Airborne luchtlandingen op de Ginkelse Hei in Ede. Het was wel mooi om te zien.

 

De laatste 2km zijn aangebroken en nu beginnen de benen toch wel stijf te worden, geen wonder natuurlijk gezien ik ook al weken niet meer deze afstand heb gelopen. Ik ben blij dat ik de finish-geluiden hoor en na een bocht de finish zie. Eric staat al bij de finish samen met AVA-loopmaat Gerrit. Die bleek er ook te zijn, maar die hadden we nog niet eerder gespot. Beide heren zijn alweer helemaal bijgekomen van hun avontuur. Gezamenlijk hebben we deze mooie loop afgesloten met een lekkere pasta. Al met al een topdag en een mooi georganiseerd evenement.

 

Uitslagen staan hier

 

Haat-liefde verhouding met Trail des Fantomes

(door Pascal Schepers)

Voor de vierde keer sta ik in La Roche-en Ardenne aan de start dit jaar. Nu wel aan de ultra trail van 100km die eens in de drie jaar georganiseerd wordt. De jaren daarvoor liep ik de 50km maar had toen te weinig inhoud en kilometers in de benen en het was zwaar. In 2015 meegedaan aan de 33km die toen erg goed ging, zo goed dat ik nog overhad bij de streep en ik als 6e finishte. En vorig jaar weer de 33km gedaan. Dat was een hele gave trail omdat het stuivertje wisselen was voor de top posities in een sterk deelnemersveld. De top 10 lag heel dicht bij elkaar maar maagkrampen in het de laatste fase zorgde ervoor dat ik flink gas moest terugnemen en niet bij de eersten kon eindigen. Ondanks de drie eerdere deelname blijven delen van het parcours van de Trail des Fantomes (TDF) uitdagend. Ik weet dus wat me te wachten staat.

Na een vervelende blessure in het voorjaar kwam de vorm langzaam terug. Tijdens de OHM Trail in juni (50km 2400+) ging het al stukken beter al miste ik toen wat inhoud om het laatste gedeelte sterk te kunnen uitlopen. De afgelopen maanden heb ik lekker doorgetraind en de zondag voor de trailrun de laatste prikkel gehad bij de Bergrun in Winterswijk. Het was lekker om nog een keer te knallen voor TDF en het leverde ook nog eens de eerste plaats op. Een goede generale dus!

Korte nacht

Het is 03.00 uur als de wekker gaat. Een paar uur daarvoor 22.30 uur was ik de tent ingekropen om een paar uurtjes te slapen al was het lastig. Luidruchtige campinggasten en een blaffende hond hebben het korte nachtje ook nog eens nog korter gemaakt. Na een aantal minuten begin ik me iets meer wakker te voelen en begin met wat te eten en aan te kleden. Gelukkig word ik door Lucas gebracht naar de start. Daar zie ik al een klein clubje trailers staan, anders dan andere jaren want er doen er slechts een stuk of 90 lopers mee. Jeroen Vink zie ik al wat nerveus staan te wachten. We kletsen wat ik haal mijn startnummer, eet nog wat en lever de dropbag in voor het verzorgingspunt op 59km. Een minuut of 5 voor dat we los mogen ga ik bij Jeroen in het startvak staan. Afgelopen week hebben we via whatsapp wel eens gesproken over samen finishen Het is ook voor hem de eerste 100km na zijn 95km die hij heeft behaald bij de 100mijl van Spa. Rustig starten, goed doseren en blijven eten is het doel. Een goede klassering staat op het tweede plan maar speelt altijd mee in het achterhoofd.

De start om 04.00 uur in La Roche-en Ardenne

De hoofdlampjes staan aan en we beginnen over de weg richting het bos waarna een goede kilometer de eerste lange klim is.  Jeroen en ik lopen samen de eerste kilometers op en ik rem hem wat af om niet geparkeerd te komen staan over een aantal uren. Een groepje gaat al vooruit en na 8/9 kilometer beginnen we al wat lopers in te halen. Bij sommige ziet het er loop-technisch niet fantastisch uit en we gokken dat ze te hard zijn gestart. Ondanks de korte nacht voelen de benen fris. We komen op stukken die ik niet ken van de eerder gelopen 33km en 50km.  Het oriënteren in de nacht gaat heel makkelijker met de reflecterende pijlen, foutlopen kan eigenlijk niet. Na een goed uur lopen sluiten we bij André aan nadat hij ons daarvoor heeft ingehaald. Met zijn drieën lopen we de vroege ochtend in richting het eerste verzorgingspunt op 20km.

Het parcours is inmiddels weer bekend aan het worden. De typische TDF passages zitten erin zoals ‘de klim met het bankje bovenop’  en vlak na de verzorgingspost de klim over de stenen met de ijzeren ketting om je aan vast te houden en natuurlijk het gekronkel over technische paden langs rivier de Ourthe. Het pad bestaat afwisselend uit gladde keien, boomstronken en omgevallen bomen. Dan weer iets omhooglopen en dan weer over de stenen omlaag. Het tempo is goed en zeker niet te zwaar, ondanks het parcours blijft de snelheid toch erin. Na het tweede verzorgingspunt wordt het iets vlakker en makkelijker beloopbaar. Het tempo van Jeroen en mij ligt hoger dan dat van André en we gingen met zijn tweeën door. Af en toe met een gekletst onderweg over de trail, de gelletjes maar ook over niet trail gerelateerde onderwerpen. De Stealth gelletjes die ik een week daarvoor bij Sport-Balance heb gekocht bevallen onderweg goed. Ze zijn op waterbasis en niet te zoet, want zoet is iets waar ik na een paar uur lopen al snel genoeg van krijg. Er zit ook een kleine bite in wat lekker is. De verschillende smaken zorgen voor wat afwisseling en voorkomen uitstellen van voeding innemen.

Impressie van de parcours langs rivier de Ourthe

Richting het 59km punt worden de benen al wat zwaarder. Toch vallen de pijntjes allemaal mee. Uit de dropbag vul ik alleen de gelletjes aan en laat schoenen en een droog shirt erin zitten. Jeroen zet nog een standaard rechtop en hangt de scanner op die was omgewaaid. Zo worden de startnummers onderweg gescant. Ik eet een paar stukjes banaan en een plakje chocolade cake en we gaan samen weer door naar het volgende punt op 83km. Bij 71km geeft Jeroen mij een high five omdat ik voorbij mijn langste afstand ben die ik vorig jaar tijdens Olne-Spa-Olne heb gelopen. De mijlpaal vandaag moet natuurlijk de 100km worden en we zijn goed op weg. Na 9 uur lopen begint mijn maag te schudden tijdens het lopen en ga ik het eten uitstellen. Dit is natuurlijk niet goed waardoor de maagkrampen heftiger worden. Een tweede sanitaire stop en hapje voor hapje een Snickers opeten tijdens het lopen over de keien langs de Ourthe werkt gelukkig. Ik moest denken aan de reclame op tv, want vrij snel daarna begin ik me beter te voelen. Gelukkig maar want het is vanaf hier toch nog goede 25 kilometer te gaan.

Bijna binnen

Richting Maboge, het laatste klim en verzorgingspunt op 95km schud mijn maag nog steeds maar het gaat al beter.  Een paar kilometer voordat we nog steeds samen richting Maboge lopen weten we het allebei dan ‘ie binnen is’. Het is druk bij de verzorgingstafels want ook de andere afstanden komen hier voorbij. Jeroen is wat aan het kletsen en ik roep hem om door te gaan, een klein stukje is het inmiddels nog. Jeroen krijgt vleugels van het idee dat hij bijna binnen is en verhoogd nog het tempo. Iets te snel voor mijn benen en hij neemt wat gas terug. Bij het bos aangekomen waar je zigzaggend naar beneden gaat om vervolgens de laatste rivier oversteek te maken richting de finish word ik nog bijna omver gelopen door wat lompe gasten. Ze moesten eens weten dat we al 12 uur op de been zijn. Richting de finish lopen we gebroederlijk naast elkaar alsof finishen alsof het een teamtrail is.  Blij dat we er zijn en dik tevreden met onze gedeelde 4e plaats na 12 uur, 17 minuten en 34 seconden. Job done!