Trailrunning in Noorwegen

IMG_2669

Net terug van een geweldige vakantie met het gezin in Zweden en Noorwegen. Wat een Walhalla voor natuurliefhebbers en trailrunners in het bijzonder ! Vooral Noorwegen is geweldig mooi en gevarieerd qua natuur. Een rustige rondreis met de auto is dan ook perfect om met het gezin overdag de verscheidenheid aan natuur de ontdekken. Van de golvende graanvelden in het zuidoosten naar de ruigte van de bergen en hoogvlaktes in de buurt van Oppdal en dan afbuigend naar het zuidwesten om ook nog wat van de fjorden mee te pakken bij Flåm. Vervolgens naar het zuiden en via Denemarken weer naar huis.

DSC05274

Naast het rondreizen en onderweg van alles bekijken en doen, bleef er gelukkig ook nog tijd over om wat de natuur in te trekken. Ik had niet voor niets mijn tas met trailspullen als eerste ingepakt. Weliswaar geen tochten van 4-5 uur, maar een 2 tot 2 1/2 uur was vaak nog wel mogelijk tussen inchecken in het hotel van die dag en het avondeten. We hadden gelukkig mooi weer, niet warm maar  wel zonnig en helder. Geweldig voor de uitzichten en de foto’s…

IMG_2562

Meestal kwam het er op neer dat het hotel gelegen was in het dal en dat ik dan een weggetje zocht naar de dichtsbijzijnde top die haalbaar was binnen de tijd die ik had. De eerste training was kort en hevig, met een gravelweggetje dat naar de hoger gelegen skipiste voerde. Vandaar dacht ik via de skipiste, die immers op wat schapen na volkomen verlaten was, even naar de top door te stampen. Dat was echter niet zo gemakkelijk als gedacht. Geen trail omhoog, alleen stenen en laag struikgewas waar je je een weg door mocht banen naar boven. Powerhikend omhoog met een flinke hartfrequentie is een prima training kan ik je vertellen. Eenmaal bovenaan bij het hoogste skilift station kon ik even genieten van het uitzicht. Dat klimmen kostte echter meer tijd dan gedacht en dus moest de afdaling vlot om tijd terug te winnen en op tijd te zijn voor het eten. Dat ging een stuk beter dan klimmen, maar de volgende dag moest ik daar wel voor betalen in de vorm van stevige spierpijn in de bovenbenen en billen.

DSC06431

 

Na een dag rust om de spierpijn weer te laten zakken kwamen we bij een hotel in Lom. Ik had van tevoren al gezien dat ook daar een route te lopen was naar de top van een berg. Deze route was echter maar kort, een km of 9. Op de kaart zag ik echter de hoogtelijntjes angstwekkend dicht bij elkaar liggen, dat werd vast een flink steile klim. Stokken mee dus. De dame achter de receptie was helemaal enthousiast toen ik vertelde van mijn voornemen en had zelfs nog een kaart voor me met de route. Noren zijn helemaal gek van buiten sporten en staan dan ook nergens van te kijken. Ze gaf me nog wel de tip om de route in omgekeerde richting te doen dan waarin deze gepijld was. Een nuttige tip zou later blijken.

lom

 

lom2

Vanuit het het hotel was het een kleine twee km rennen via een goed aangegeven route tot waar de klim echt begon. Die twee km was nog redelijk hardlopend te doen, maar eenmaal bij de berg was het afgelopen. Een kronkelpaadje voerde zo ongeveer recht omhoog, met een stijgingspercentage van tot wel 40%. Dat was harken en duwen met de poles en van steen naar steen omhoog stappen. Het leek meer een natuurlijke trap dan een pad. Zo af en toe moest ik even de hartslag wat laten zakken en keek ik even om me heen naar het geweldige uitzicht. Onderin het groene dal zag ik de rivier met meerdere kleuren blauw in het zonlicht, als gevolg van de vele mineralen die het uit de bergen mee. Helaas is dat uitzicht op geen enkele foto te pakken te krijgen, maar ik neem het mee in mijn herinnering.

Hoewel het blijkbaar een veel gelopen route was, was het heerlijk stil op de berg. Er kwam me welgeteld één gepensioneerde Noor voorbij snellen alsof ik stilstond en verder zag ik op de top nog een moeder met een zoontje van een jaar of 14 die rustig hun boterhammetje oppeuzelden voor de weer naar beneden gingen. Het buitensporten wordt er al jong aangeleerd en ze gaan er mee door zo lang ze kunnen blijkbaar. Terwijl ik afdaalde was ik blij met de tip van de receptioniste, ik hoefde nu minder steil af te dalen dan ik omhooggeklommen was. Wel zo prettig met bovenbenen die al flink op de donder gehad hebben.

DSC06440

Terwijl ik naar beneden dribbelde en stenen en gaten zoveel mogelijk probeerde te ontwijken bedacht ik me nog dat dit toch een rotplek zou zijn om te vallen, ik kon nl. een heel eind schuin naar beneden kijken. Als je daar naar beneden rolde kon het wel even duren voor je weer tot stilstand kwam. Beetje voorzichtig doen, maar wel met opperste concentratie en vol overtuiging dalen was het devies. Af en toe stoppen om even van het uizicht te genieten en rustig te kijken hoe de route verder ging. Toch ging het, met nog maar een klein eindje te gaan, bijna mis. Een steen waar ik op stapte bleek los te liggen en ik ging door mijn enkel. Bij het vallen landde ik met mijn stuitje recht op een steen. Wat doet dat ongelofelijk pijn. Na een tijdje wrijven zakte het wat en kon ik voorzichtig opstaan. Mijn enkel voelde ik niet eens, zoveel last had ik van mijn stuitje. Maar ik moest toch van de berg af en ik wandelde maar een stukje naar beneden. Gelukkig zakte de pijn nog tot een redelijk dragelijk niveau en kon ik de laatste paar kilometer naar het hotel dribbelen. 10 km in 2:30 uur… dat is ook een soort van PR denk ik 😉 De receptioniste vond het een prima tijd voor een ‘dutch guy’, het was immers een hike van 5 uur. Haar eigen tijd op de route verzweeg ze beleefdheidshalve (hoewel ze wel zei dat ze hem al meedere keren gedaan had), maar volgens mij kon zelfs die gepensioneerde Noor die me inhaalde het wel een uur sneller… Maar ik had ongelofelijk genoten en daar ging het tenslotte om.

DSC06436

Na een dag met wat andere activiteiten kwamen we bij het laatste hotel waar ik nog loopplannen had. Niet zo hoog en steil als in Lom en dat was maar goed ook. Mijn stuitje deed nog dusdanig pijn dat ik niet echt steil omhoog kon rennen, maar naar beneden en vlak ging redelijk. Helaas was hier geen uitgezette route, maar  waren er wel een aantal paden die ik op mijn trouwe Garmin Edge kon volgen. Powerhikend op de steile paden omhoog en waar het kon in een voorzichtig dribbeltje was ik na een paar keer afslaan en zigzaggende paadjes in het bos alle gevoel voor richting bijna kwijt. Maar goed dat ik die Garmin bij me had, anders was ik vast niet meer terug gekomen. Nu kon ik echter rustig de route volgen die ik bedacht had. Ondertussen rustig een handjevol bosbessen plukken en eten, die groeiden daar welig.

DSC06442

Ineens was ik toch de trail kwijt. Na een stukje over een plaat graniet, waar in het voorjaar waarschijnlijk een waterval overheen liep, zag ik het vervolg niet meer. Na even zoeken tussen het woekerende struikgewas besloot ik dan maar een stukje dwars door het bos te steken, dan moest ik vanzelf het pad weer kruisen. Door de omgevallen bomen, bosbessen en heidestruiken en de plaggen mos zag je de bodem bijna niet en was het dus gokken hoe je voet zou landen, op een steen of in een gat. Na een paar honderd meter ‘bushwacken’ kwam ik inderdaad weer op de trail en kon ik mijn weg vervolgen. Op zo’n moment ben je echt blij met GPS… Het eind van het avontuur was bijna in zicht, maar nog niet voorbij. Een simpel uitziend sprongetje over een stroompje landde jammerlijk in het water doordat een stapsteen gladder was dan deze leek. Gelukkig had ik nog een paar kilometer  om wat op te drogen, anders had ik met goed fatsoen het hotel niet in kunnen lopen met druipende kleren.

Lopen in onbekend vakantiegebied is toch de mooiste manier om een land echt te leren kennen. Het ruikt anders, het klinkt anders en het voelt anders dan thuis. Naast een aantal wandelingen, kanovaren en klimmen in een geweldig klimbos kwam ik deze vakantie maar op 3 keer trainen. Dat leverde slechts 32 km op in afstand, maar dan wel met ruim 1900 hoogtemeters in vaak redelijk onbegaanbaar terrein… Totale looptijd was dan ook ruim 6 uur. De spierpijn van het klimmen is inmiddels al weer weg en de mooie herinneringen overstemmen mijn gevoelige stuitje. Wat een geweldige vakantie, wat een geweldig land. Ik kan het iedereen aanbevelen.

FOMO strikes again…

Trailrunning is hotter dan hot, wedstrijden schieten uit de grond als schimmel op een vergeten stuk kaas in de koelkast en het aantal trailrunners groeit explosief. De kalender op bijvoorbeeld MudSweatTrails.nl groeit bijna elke week met een aantal nieuwe evenementen, de één nog woester en ruiger (en dus verleidelijker) dan de ander. En het gekke is dat je voor steeds meer wedstrijden al maanden van tevoren moet inschrijven omdat het anders vol zit. En als je dan aan het plannen bent kijk je eens naar filmpjes en enthousiaste verhalen van deelnemers van vorig jaar. Loopmaatjes vragen via Facebook en andere media of je al ingeschreven bent voor die loop daar en deze bergrace daar. Voor je het weet heb je het ineens te pakken: een aanval van FOMO. En als ik zo om me heen kijk en mijn oor te luisteren leg op de moderne media, als Facebook, Twitter en allerlei blogs, dreigt FOMO een epidemie te worden in de trailwereld. Tijd om dit eens onder de aandacht te brengen.

fomo-480x230

Ik las een paar jaar geleden voor het eerst over FOMO in het boek Relentless Forward Progress van Byron Powell. Fear Of Missing Out, de angst om iets te missen. In het boek omschrijft Bryon het als volgt;
FOMO is a frequent cause of fatique and burnout in the ultrarunning community.
As you become aware that you’re capable of running fast distances, especially through gorgeous locales or with new and interesting running companions, you may continually add outings and events to indulge your physiological, spirutual, and social desires.
While such desires are wonderfull motivators, FOMO can you leave you taking on additional events without consideration of training benefit or adequate consideration of physiological cost. If you find yourself unable to decline invitations for a group run, you might have FOMO. if you’re unable te resist signing up for every race, you might have FOMO. If you miss a holiday meal to run, you might have FOMO, beware of FOMO.

Er eens over nadenkend tijdens een rustig trainingsloopje, realiseerde ik me dat het een wel heel herkenbaar syndroom is. Waar het destijds nog meeviel met het aanbod van  trailwedstrijden in Nederland, bleek het soms toch al wel heel moeilijk om niet na een wedstrijd die er stevig in gehakt had meteen weer in te schrijven voor een minstens zo mooie wedstrijd (ook al was die slechts twee of drie weken later). Het was gewoon te mooi om te laten lopen. En zo trapte ook ik in de val, uiteraard niet zonder daar de prijs voor te betalen. Pijntjes hier, pijntjes daar, een wat langer durende blessure, intense vermoeidheid.

Eigenlijk is het ook gek, waar het bij marathonlopers een gegeven is dat er één of hooguit twee snelle marathons in een jaar gelopen kunnen worden, vinden we als (ultra)trailers dat datzelfde pas geldt voor wedstrijden van 75 km of meer. Een trailmarathon lopen we immers als lange trainingsloop…. En als je een 50 km wedstrijdloop gedaan hebt moet de volgende minstens zo lang zijn natuurlijk. En door het steeds groeiende (en extreem aanlokkelijke) aanbod van wedstrijden lopen we soms bijna ieder weekend een wedstrijd, aan echte rust kom je bijna niet meer toe. Je zou immers zo maar een geweldige trail mis kunnen lopen…. Ik denk dat dit gevoel veel lopers eigenlijk best heel bekend voorkomt. FOMO slaat namelijk sneller toe dan je denkt en komt denk ik ook vaker voor dan gedacht wordt.

Door tijdig het gevaar van dreigende overtraining te onderkennen viel het bij mij gelukkig allemaal nog best mee en loop ik nog steeds met veel plezier lange en korte trailwedstrijden. Ik probeer echter wel vast te houden aan een goede verdeling over het jaar, met een variatie in grotere en kleinere wedstrijden en belangrijke en minder belangrijke wedstrijden. En ook heel belangrijk, ik probeer regelmatig een periode van (relatieve) rust in te plannen. En (het is een cliché maar toch) luisteren naar mijn lichaam, hoe lastig dat soms ook is. Als ik me echt zwaar vermoeid voel neem ik gewoon een paar dagen langer rust dan op mijn schema staat. En dan begin ik weer fris en fruitig aan het volgende trainingsloopje, waarbij ik geniet van alles wat de natuur te bieden heeft.

Belangrijker dan het zo snel mogelijk afwerken van je bucketlist en Facebook te overspoelen met foto’s van de mooiste wedstrijden, is het genieten van trailruns op de lange termijn. Ook over een (groot) aantal jaren wil ik namelijk nog steeds lekkere lange afstanden in de natuur kunnen lopen en genieten. Dat ik daar nu af en toe, met frisse tegenzin, moet besluiten om een wedstrijd te laten schieten neem ik dan maar voor lief. Make a plan, stick to it, last longer.

 

 

 

 

De paden op, de lanen in…

Het mooie van trailrunning is het lopen van lange afstanden door de mooiste gebieden die er te vinden zijn. In het wedstrijdseizoen kom je zo op plekken waarvan je het bestaan misschien nooit geweten had, gewoon door de lintjes te volgen die de organisatie voor je heeft opgehangen. In het winterseizoen neem je eerst even wat rust en daarna begin je weer met het opbouwen van de conditie. Meestal zijn dat toch wel rondjes op bekend gebied in de buurt. De lange duurlopen die je dan doet probeer je natuurlijk ook wel zo gevarieerd mogelijk te doen, varandering van spijs doet immers eten. Op zoek naar nieuwe paden dus…

haaksbergerveen

Zo heb ik afgelopen maanden meerdere lange trainingslopen gedaan met mijn loopmaten over bestaande wandelroutes in de Achterhoek en Twente. In Overijssel hebben ze het wel heel mooi voor elkaar, ze hebben er een wandelnetwerk met knooppunten die je via een internet pagina zelf tot een route aan elkaar kunt knopen. De route als gpx bestand op mijn gps gadget en een geprinte versie voor de zekerheid in de hand en zo liepen we (ondanks het slechte weer) een geweldige route van 34 km door het Haaksbergse en Buurserveen.

haaksbergerveen2

Afgelopen weekend namen we zaterdagochtend een aantal wandelroutes in de buurt van Ruurlo, startend bij pannenkoekenboerderij de Heikamp. Hier plakten we de uitgezette wandeloutes achter elkaar. Prachtige bevroren en besneeuwde oude bossen, afgewisseld door plekjes heide en veen, en dat alles onder een stralende winterzon.

ruurlo

 

Eén van de paden heette heel toepasselijk het Laarzenpad, na een tijdje werd ook wel duidelijk waarom… Bij -4 graden was dat even schrikken, maar uiteindelijk waren de voetjes al snel weer drooggelopen.

ruurlo3

 

Na drie verschillende rondjes ging een lekkere bak koffie en een appelgebakje er wel. Mijn maatjes vonden het daarna wel genoeg, ik deed het eerste rondje nog een keer omdat het zo mooi was. Uiteindelijk deed ik ook nog even het korte rondje dat we nog niet gedaan hadden en kwam zo op 25 km.

Om de duurkilometers in de benen te krijgen voor de Sallandtrail liep ik de dag er op met een aantal clubgenoten ook nog eens een aantal wandelroutes die sinds kort in het pittoreske IJzerlo (bij Aalten) zijn uitgezet. De route was minder trail en meer wandelroute, maar zeker leuk om te doen. Zandpaden en maaipaden langs sloten vormden voornamelijk de ondergrond. Het dooide inmiddels al weer flink en het was een behoorlijk zompige tocht. Door een viertal rondes achter elkaar te plakken kwamen we tot ruim 18 km. In de zomer willen we het nog een keer gaan doen. Hopenlijk zijn dan alle acht routes, die gepland zijn, uitgepijld.

DSC06144

Best prettig om zo eens een wandelroute mee te pakken en zo aan je basis te werken. Je komt op mooie plekken en als je zaterdag of zondagochtend vroeg bent is het ook nog lekker rustig met wandelaars. En bovendien zie je vaak ook nog eens mooie paadjes die links en rechts het bos in gaan. Mooi voor een volgdende keer om er een mooie trailzwerftocht te maken.

Zwerfloop Hengelse Zand

Afgelopen zaterdag was het Hengelse Zand (bij Veldhoek) het doel van mijn favoriete trainingsvorm: een zwerfloop met wat maatjes. Hiermee bedoel ik eigenlijk simpelweg een eind weglopen in een gebied wat je niet (goed) kent en dan ieder leuk paadje pakken wat je kan vinden. Om me een beetje op het (rechte) pad te houden gebruik ik een Garmin Edge 800 met een Open Source Map als kaart. De Garmin houd ik dan met een omgebouwde stuurhouder, waar een horlogebandje aan zit, losjes in de hand zodat ik er makkelijk op kan kijken onderweg.

Het Hengelse Zand is een natuurgebied op oude hoge zandgronden in een verder oorspronkelijk nat en veenachtig gebied. Je vind er een grote variatie in loof- en naaldbomen, wat plukjes heide en wat plekken met stuifzand. Iedere rechtgeaarde Achterhoeker kent het Hengelse Zand in ieder geval van het nummer Oerend Hard van Normaal. Bertus op de Norton en Tinus op de BSA en de hoonder en de vrouwleu stoven aan de kant. Met Bertus en Tinus liep het niet goed af en de rust op het roemruchte crosscircuit is al jaren teruggekeerd. Het is nu een prachtig gebied met vele paadjes waar je prima kunt zwerven.

Het zou afgelopen zaterdag bijna 30 graden worden, een goede reden om vroeg uit de veren te komen. Om 7:00 kwam Emiel me ophalen en reden we naar Veldhoek, waar we de auto bij de sporthal parkeerden. Iets voor half 8 startten we al en liepen we meteen het bos in.

DSC05910

We liepen eerst via de oude Zelhemseweg naar de zuidelijkste punt om dan via een heleboel slingertjes weer terug bij de start te komen. Als deze zandweg door het bos de oude weg was tussen Zelhem en Ruurlo ben ik benieuwd wat een karrespoor er dan een 200 jaar geleden lag. Nadat we van de zandweg het bos indoken begon het zwerven pas echt.

Knipsel

Nadat we een mooi stuk over smalle single tracks hadden gelopen waar blijkbaar bijna nooit iemand kwam deden we een klein uitstapje naar een nabijgelegen bosje. Op zich geen succes, weinig doorgaande paden. Maar wel kwamen we ineens midden in het bos, aan het eind van een vrij ontoegankelijk paadje onderstaand tafereel tegen, heel bijzonder… Was het een plek om iets of iemand te herdenken? Geen idee.

DSC05915

Verderop liepen we van loofbos ineens weer in een oud naaldbos. Blij dat de jongen van de buizerds inmiddels uitgevlogen waren, ik hoorde mama buizerd tenminste wel roepen maar ze vloog rustig verder.

DSC05918

Na ruim een uur lopen en diverse slingertjes door het bos hadden we nog steeds geen enkel moment het bos verlaten. Op zich best bijzonder in Nederland. We genoten dan ook volop van de rust, we hadden ook nog verder niemand gezien in het bos. Ons enige gezelschap bestond uit het vliegende ongedierte die we hier blinzen noemen. Inmiddels liep de temperatuur al wel op, maar het bleef nog lekker. In het bos is het altijd beter wat het weer betreft. Op de kaart had ik gezien dat we richting het enige meertje in het gebied liepen, tijd voor een bezoekje dus.

DSC05920

Een mooi bosmeertje inderdaad, fotomomentje dus. En meteen weer verder lopen , aangezien we anders lek gestoken werden door de blinzen. Inmiddels hadden we er tientallen achter ons aan zitten.

Nu kregen we in het bos iets meer heuveltjes en wallen, maar echte hoogtemeters zaten er niet in vandaag. Maar dat was ook niet het doel. Genieten was het doel en dat lukte prima. Op een paar plukjes heideveld zagen we dat de heide zelfs al weer voorzichtig begon te bloeien.

DSC05923

En uiteindelijk bereikten we de plek die ’t Zand zijn naam geeft. Een minizandverstuiving die waarschijnlijk voornamelijk in stand wort gehouden door hordes spelende kinderen, maar toch een bijzonder mooi plaatje oplevert. Hoewel de foto wat donker lijkt doordat de zon nog niet hoog genoeg stond om op het zand te schijnen.

DSC05925

Het begon nu toch wel behoorlijk warm te worden, zelfs in het bos. Na nog wat mooie omzwervingen hoefden we nog maar een klein stukje te lopen, en zowaar begonnen we nu wat andere mensen tegen te komen. Na ruim 19 km stonden we weer bij onze auto. 2 Uur en 20 minuten onderweg geweest, vooral doordat we vaak even moesten stoppen om op de kaart te kijken.  Gelukkig wel op tijd om de grote warmte voor te zijn, maar toch te vroeg… Het terras, waar we ons in gedachten al een plekje met een koel glaasje fris hadden toegedacht, was nog niet open. Een goede reden om een andere keer weer terug te komen dus.

Klik hier voor de route

Montferlandse Toppen Route (voorjaar 2014)

Vorig jaar schreef ik al een verslag over de Montferlandse Toppen Route. Deze meerdaagse wandelroute van ruim 32 km door de Montferlandse heuvels was toen net uitgezet. Een mooie route om een Fastest Known Time neer te zetten, hoewel er een paar stukjes asfalt inzitten en er door een paar (pittoreske) dorpskernen gelopen moet worden. Destijds stond de klok stil op 3:44 uur, maar we liepen toen behoorlijk touristisch en moesten af en toe even de kaart raadplegen om de diverse lussen juist aan elkaar te verbinden. Ruimte zat voor verbetering.

kaart

 

Zaterdagmorgen 5 april was een mooi moment om een nieuwe poging te doen. Door een aantal mooie voorjaarsdagen was het frisse groen zowat geëxplodeerd uit de knoppen. De temperatuur zou aangenaam worden om te lopen in shirt en korte tight, hoewel het bewolkt was. Doordat we ’s morgens nog fris was hoefden we daardoor geen liters water mee te slepen. In geval van nood konden we ook onderweg nog even wat halen, we kwamen immers een aantal keren door een dorpje.

DSC05686

Op mijn oproep om mee te gaan hadden trainingsmaatjes Johan, Rik en gastloopster Marieke gehoor gegeven. Met zijn vieren staken we wel een beetje af tegen de groep hardlopers die ook vanaf parkeerplaats ’t Peeske voor hun trainingsrondje vertrok, bepakt als we waren met stoere rugzakken en zo. Nadat we de Garmins gestart hadden kon het beginnen.

DSC05668

De route is prima aangegeven met paaltjes en slechts op enkele plekken moet je wat beter opletten omdat daar afkortingen mogelijk zijn. De eerste helft hadden we al vaker gelopen in trainingen en we konden daardoor ontspannen genieten van de omgeving, zonder dat we hoefden te zoeken. De route voerde over mooie smalle paden en het ging heuveltje op en weer af. Perfecte omgeving om te lopen en de paden waar we van de winter nog tot de enkels door de moddersporen waren weer gladgeschaafd en droog.

DSC05677

We konden daardoor een vlot tempo doorlopen, maar vergaten natuurlijk niet om af en toe om ons heen te kijken naar de geweldige omgeving. Vooral het uitzicht vanaf de Kale Jacob was weer mooi, met een waterig zonnetje dat over de heiige vlakte scheen. Even een groepsfoto door een loper die toevallig aanwezig was laten maken. Ik dacht even dat hij er met mijn cameraatje vandoor wilde zo’n afstand nam hij om de foto te maken…

DSC05673

Na de bebouwde kom van Zeddam met zijn mooie karakteristieke molen gingen we weer het bos in richting ’s Heerenberg. Dwars door de binnenstad waar normaal met de Montferlandrun duizenden lopers aan de start staan en langs het kasteel met de kasteeltuinen. Die zagen er heel anders uit dan tijdens de Montferland Nightrun afgelopen winter…. Het ging eigenlijk heel voorspoedig en na twee uur hadden we al een km of 20 achter de rug. Dat liep beter dan verwacht.

DSC05676

Na ’s Heerenberg werd het parcours minder bekend, we moesten dus wat beter op de paaltjes letten om goed te lopen. De oversteek van het viaduct naar de lus bij Elten in Duitsland werd nog even opgeleukt door een maniak die net op dat moment met ruim 200 km/uur onder ons door reed, wat een geluid zat er in die auto. Snel weer de rust van het bos opgezocht, maar helaas was dit een beetje van korte duur. Na een fietspad van een paar kilometer asfalt (waar je overigens prima naast kunt lopen) kwamen we door Elten. Een druk moment blijkbaar, want het wemelde van de auto’s in de binnenstad.

DSC05682

De klim naar Hoch-Elten is echter de moeite waard en het stukje bos daarna levert prachtige uitzichten op. Helaas was op dit punt de puf op bij één van de lopers. Drinken, gelletjes het hielp niet echt meer. Met nog een kilometer of 5 te gaan (en de nodige heuveltjes) werd het flink afzien voor hem. We lieten hem natuurlijk niet in de steek en met de nodige mentale ondersteuning werd uiteindelijk de streep gehaald. Na 3:33 stond mijn Garmin stil, toch nog een ruime verbetering van de vorige tijd. Na even wat gedronken te hebben bij ’t Peeske was de vermoeidheid al snel weer aan het zakken en werd er al over nagedacht wat de tijd zou kunnen zijn als alles mee zou zitten….

DSC05687

 

De route vind je hier

Meer foto’s op Facebook

 

Zwerftochtje Assinkbos/het Lankheet

Eén van mijn favoriete trainingsmethodes is zwerflopen. Eigenlijk heel simpel van opzet, en daarom zo mooi. Je zoekt een mooi gebied op de kaart waar je nog (bijna) nooit geweest bent en zet de auto ergens neer. Voor de zekerheid zet je de parkeerplek in je Garmin en je begint te lopen met niet meer dan een vaag idee van de route. Ieder paadje wat een beetje veelbelovend lijkt ga je in en zo zwerf je door het gebied. Na verloop van tijd ga je eens kijken welke kant en hoe ver het is naar de auto (eventueel met behulp van de onvolprezen functie ‘Terug naar Start’).

Zo had ik mijn oog van de week op het Assinkbos en landgoed het Lankheet laten vallen, een geweldig mooi gebied op de grens van de Achterhoek en Twente. Ik had daar al eens de ATB-route gefietst en wist daardoor dat het een gebied met veel naaldbos, heide gebiedjes en vennetjes was, doorsneden met allerlei paadjes. De kaart grofweg bestudeerd om een idee te krijgen, maar voor de zekerheid toch maar mijn Garmin Edge 800 in de rugzak gedaan. Toen loopmaatje Emiel en ik naar de start reden had het de hele nacht behoorlijk geregend en ook nu was het nog nat. Mijn regenjasje was daarom één van de eerste dingen die ik gepakt had. Eenmaal aangekomen op de parkeerplaats was het even zoeken naar een plekje waar we nog met droge voeten uit de auto konden komen, dat beloofde niet veel goeds qua droge voeten…

We doken meteen het bos in via een bospaadje dat  meer waterplas dan pad was. Eerst probeer je dan nog, tegen beter weten in, een beetje droge voeten te houden door van links naar rechts over het pad te zwalken. Maar binnen 10 minuten hadden we beiden al minstens eenmaal tot de enkels in het water gestaan. Gelukkig stopte het met regenen en kwam de nattigheid alleen nog maar van onderen. Het was dan ook bijzonder toepasselijk dat we ons ineens in het Waterpark Lankheet bevonden, een gebied waar water uit de Buurser beek wordt gezuiverd in rietvelden om het waterpeil van de rest van het landgoed hoger te houden. Het dient ook als retentiegebied voor hoge waterstanden en daar leek het nu meer op. Een paar mooi aangelegde kunstmatige vijvertjes met stapstenen zorgden voor een leuke onderbreking van het loopritme. In de regen ziet het er wel minder mooi uit dan op onderstaande afbeelding die ik op Internet vond , maar gelukkig kon het regenjasje wel uit inmiddels.

Al zwervend kwamen we op een gegeven moment weer bij de Buurserbeek, nabij Erve Bruggert. Hier besloten we het maaipad te volgen. Dat bleek een avontuurlijke bezigheid te worden. Het water dreigde ieder moment over het maaipad te spoelen en de ondergrond was zo zompig als een moeras. Druk bezig met het uitwijken van een tak glibberde ik ineens onderuit en verdween bijna het snelstromende water van de beek in… het bleef gelukkig echter beperkt tot een smerige broek en handen. Bij de watermolen besloten we weer zuidwaarts te gaan om zo weer in de richting van de auto te komen. Via enkele mooie bospaden en wat zandwegen zagen we echter tot onze verrassing ineens een ANWB-paddenstoel die beweerde dat we volledig de verkeerde kant opliepen. Tijd om de Garmin Edge eens uit de tas te halen en aan te zetten.

Het duurde echter nogal lang voordat de satellieten gevonden waren en er beeld kwam. In de tussentijd lieten we ons de goede kant op voeren door ANWB-paddenstoelen en  een fietsknooppuntenbordje. De goede kant op is echter geen garantie dat je ook de kortste weg hebt, maar dat hoefde ook niet. We hadden nog speelruimte genoeg om regelmatig een bospaadje in te schieten dat ons aanstond en kwamen we al zwervend vanzelf weer redelijk in de buurt van ons startpunt.

Voor de details op het laatst was het echter toch wel prettig dat ik op het kaartje van mijn Garmin kon zien welke kant we moesten kiezen op een paar cruciale punten. Mijn gevoel voor richting was inmiddels ongeveer gelijk aan dat van een dode postduif en de technologie was dan ook bijzonder welkom. Na via een laatste aantal bospaadjes gedraaid en gekeerd te hebben zagen we dan toch de auto staan. Door het zware terrein en het zoeken van de richting en dergelijke was de snelheid niet hoog (ruim 15 km in 1:50 uur), maar we hebben enorm genoten van de route.

Lankheetroute

Een prachtig gebied om ook in het voorjaar of zomer nog eens te bezoeken, eigenlijk vreemd dat het relatief onbekend is. We deden nu maar een korte route, maar je kunt het uitbreiden door ook het Haaksbergerveen en Buurserveen in de route op te nemen. Ter vergelijking, de ATB route door dit gebied is zo’n 100 km. Ruimte genoeg voor urenlang trailplezier dus. Ik weet zeker dat ik er nog wel een keer te vinden zal zijn.

de route vind je hier

André

 

Montferlandse Toppen Route

Het Montferland is een prachtig gebied op de grens van Achterhoek en Liemers. De restanten van een stuwwal die aan het eind van de ijstijd achterbleef levert een bosrijk heuvelgebied op dat doorsneden wordt door paden en paadjes. Ik kom er dan ook graag om een paar uur te trailen. Onlangs hoorde ik van het bestaan van een nieuwe meerdaagse wandelroute. De Montferlandse Toppen Route voert in 34 km over 18 toppen stond er in de beschrijving die ik op Internet vond. De route is zo uitgepijld dat deze in beide richtingen te lopen is en de bijbehorende kaart gaf aan dat het in ieder geval een route met een heleboel potentie was.

Alles bij elkaar genoeg redenen om een keer een poging te doen om de hele route ineens hardlopend af te leggen. Zaterdag 21 augustus moest het gebeuren. Trailmaatjes Rik en Rob leek het ook mooi en zo stonden we om 9:00 ’s morgens op de parkeerplaats van ’t Peeske in Beek. Rugzak met eten en drinken mee en voor de zekerheid een printje van de routekaart. Het weer was lekker, hoewel er wel kans op een buitje was. Tijd om de paden op te gaan.

1236549_726158517410596_1340764244_n

We gingen de route kloksgewijs lopen zodat we het zwaarste gebied eerst zouden krijgen en het einde wat makkelijker zou zijn. Voor Rob en mij was het de eerste 30 plusser sinds onze bergavonturen in juni/juli  en Rik had al niet meer zo ver gelopen sinds mei. Gelukkig bevat de route ook een aantal mogelijkheden tot afsnijden via een soort knooppuntenroute, maar we hielden vast aan de hele route. In een rustig tempo gingen we dan ook op pad, ondertussen kletsend over van alles en nog wat.

1173834_726158957410552_1155110434_n

De route bleek meteen al heel erg duidelijk en de kaart kon eigenlijk de hele route wel weggestopt blijven. De route slingerde via allerlei mooie paden en paadjes door het bos en we vermaakten ons prima. De eerste heuvels waren niet kinderachtig voor Nederlandse begrippen, namen als Hettenheuvel en Kale Jacob boezemen menig (asfalt)loper ontzag in.  We overwonnen ze met redelijk gemak en voor we het wisten liepen we Zeddam al binnen (en ook meteen weer uit) Snel weer het bos in en op weg naar ’s Heerenberg.

1150249_726158720743909_1875772812_n

Doordat het een wandelroute is kom je door verschillende plaatsjes waar de vermoeide wandelaar een koffie met appelgebak kan nuttigen. Je kunt de route dus ook in verschillende plaatsen beginnen. Voor trailers zijn die plaatsjes alleen iets om zo snel mogelijk doorheen te komen op weg naar het volgende bospaadje, maar toch waren er best mooie dingen te zien zoals de molen in Zeddam en Huize Bergh in ’s Heerenberg. In de Plantage werden er allerlei voorbereidingen getroffen voor een groots kindergebeuren. Kaboutercafé, Heksenbeautysalon, alles werd uit de kast getrokken om ons af te leiden, maar wij renden vrolijk verder naar het volgende bos.

1176276_726159510743830_759085680_n

Als volgende stond een lus door Duitsland op de kaart. Een beetje een tegenvaller dat deze lus voor meer dan de helft verhard is, terwijl je zo mooi door het bos zou kunnen rennen. Als je niet persé de wandelroute wilt volgen zou ik deze lus gewoon overslaan. In deze lus zit echter wel de klim van

Elten naar Hoch Elten, een flinke kuitenbijter, maar een mooie uitdaging voor de heuvelrenners. Aan het eind van dit lusje begon de energie dan ook wat minder te worden, maar de moraal was nog steeds hoog.

Een flinke pijnscheut in mijn rechterknie leek echter roet in het eten te gaan gooien. Ik stond ineens helemaal geparkeerd, maar na een beetje draaien en rekken kon ik toch weer verder rennen (hoewel wel een stuk rustiger). De laatste kilometers waren relatief vlak, maar er waren toch nog een paar toppen verstopt om de laatste krachten uit te putten. Toch stonden we nog vrij plotseling ineens weer bij het begin van de route. De 34 km die in de beschrijving stonden waren er volgens mijn Garmin maar 32,4 te zijn. Kniesoor die daar op let natuurlijk als je alles bij elkaar net geen 3:45 onderweg bent geweest….

1236724_726158584077256_915571942_n

Ik ben benieuwd wie als eerste deze uitdaging oppakt, ruimte genoeg om dit record te verbreken zou ik zeggen. Een half uur tot een uur kan er zeker nog wel af, maar in ons tempo kun je wel volop genieten van de prachtige natuur.

De routekaart staat hier: http://tinyurl.com/pwawnew

Voor de GPS track kun je hier terecht: http://connect.garmin.com/activity/368038418

Foto’s van Rob staan hier: http://tinyurl.com/kvb8dba

1234143_726160520743729_678564869_n

 

André