Winters trailen door de Taunus

Henrie en ik zoeken regelmatig over de grenzen naar nieuwe paadjes. Het Klavertje 4 in Olne (België) hadden we al meerdere keren gehad om het jaar te beginnen, dus hoog tijd voor wat anders. Een mooie wintertrail, flinke heuvels, uitdagende afstand. De zoektocht kon beginnen en via de kalender van de DUV kwamen we uit bij de Taunus-Ultratrail. De Taunus als streek moest ik zelfs eerst even opzoeken, ik had er nog nooit van gehoord.

de route

Het concept was simpel maar sprak ons erg aan: het ging om een zogenaamde Einladungslauf, dus super kleinschalig en informeel. Vrijdagavond kon iedereen al zijn intrek nemen in het Waldhotel in Kelkheim voor een gezamenlijke maaltijd en wat drankjes en kennismaken met de organisator Bert Kirchner en zijn vrouw Jessyca. ’s Morgens een gezamenlijk ontbijt en dan zouden we met een bus naar de start gebracht worden. In de bus kon je nog kiezen of je 70 of 50 km lopen wilde, maar eenmaal onderweg kon je niet meer afkorten. Via de Taunushöhenweg zouden we dan weer terug naar het hotel lopen.

het hoogteprofiel

De week voor vertrek hield ik al de weersvoorspellingen in de gaten. De hoeveelheid sneeuw of regen en de temperatuur zou sterk bepalend zijn voor de kleding die aan moest en de (reserve-)kleding die mee moest in de rugzak. Uiteindelijk zou het tempo niet erg hoog liggen en met slecht weer of pech onderweg konden we beter teveel dan te weinig kleding meenemen. Wat repen en bidons moesten natuurlijk ook nog in de rugzak, net als een hoofdlamp voor de laatste uren in het donker. Extra batterijen, noodkitje, regenkleding… Met een beetje proppen, passen en meten kreeg ik het allemaal net in mijn 10l Race Ultravest van Inov-8. Henrie heeft veel meer meer aan eten en drinken nodig voor onderweg dan ik, die liep dan ook met een 20l rugzakje.

alle deelnemers voor de start

Donderdags voor vertrek trok de heftigste storm van de laatste jaren over Nederland en Duitsland en werd er veel schade aangericht in de bossen.  Hierdoor leek het nog even spannend te worden of het wel door zou gaan. Onderweg hoorden we op de Duitse radio allerlei waarschuwingen over bossen die “völlig Gesperrt” waren, maar het leek er op dat de Taunus een stukje zuidelijker lag en daardoor minder getroffen. We maakten ons maar niet te veel zorgen over een paar bomen over het pad.

Na aankomst in het hotelletje werden we hartelijk ontvangen door Bert en zijn vrouw, die uit pure hobby dit evenement organiseren. Veel deelnemers waren er niet, maar er kon ook maximaal een bus vol mensen meedoen. Als enige buitenlanders werden we hartelijk ontvangen en het was een gezellig samenzijn. Henrie en ik besloten echter om al vroeg het bed in te kruipen om zo fit mogelijk aan de start te staan. Maar voor we het bed indoken werd eerst de rugzak nog eens voor de laatste keer nagekeken en de kleding die we aan gingen doen klaargelegd.

Na het ontbijt stapten we in de bus die ons naar de start bracht. Best een eind in de bus, maar na een uurtje stonden we bij de start van de 70 km. Tijd voor een groepsfoto van iedereen. De 50 km lopers stapten daarna weer in. De start zou redelijk eenvoudig zijn volgens Bert, nou daar merkte ik niet veel van. Het ging gelijk al behoorlijk omhoog en ik merkte al snel dat ik meer last van mijn luchtwegen had dan wenselijk. Een flinke verkoudheid zat me dwars. Bovendien schoot het me een paar dagen geleden bijna in de rug tijdens een hoestbui. Gespannen en gevoelige hamstrings en bilspieren lieten me in deze eerste klimmen al weten dat ze er niet veel aan vonden. Dat beloofde niet veel goeds, maar het was wel een hele mooie omgeving.

De klimmetjes in de eerste kilometers waren lang en vrij heftig en tot onze verbazing liepen we op bijna de laatste plaats. Waren die anderen nu zo snel of wij zo langzaam? We lieten ons niet opjagen door de inboorlingen, het was immers nog een heel eind. Nog maar één groepje van drie mannen liep er op een gegeven moment achter ons door de bossen. Toen we weer gingen dalen zag het leven er al weer mooier uit. De schade in het gebied leek mee te vallen, wel wat omgevallen bomen maar geen ravage zoals we die op TV gezien hadden. De eerste verzorgingspost op 20 km had heerlijke warme thee en allerlei lekkers. Met een temperatuur rond het vriespunt en zwaarbewolkt weer was dat bijzonder welkom. Vol goede moed verder met het tweede blok dus.

Die goede moed zakte me echter al snel in de schoenen tijdens een kilometerslang stuk met net iets meer dan vals plat. Waar ik normaal nog redelijk uit de voeten zou moeten kunnen, lukte me dat nu niet. Mijn keel deed zeer en ik had bijna geen stem meer van het hoesten. Het ging zo slecht dat ik op een gegeven moment zelfs aan uitstappen dacht. Maar dat zou ik dan pas doen bij VP 2 op een km of 40.  Daar moest ik dan eerst nog zien te komen. Henrie zag me worstelen en kwam met het voorstel om het dan maar gewoon te doen zoals het wel ging. Nog rustiger in overlevingsmodus omhoog en lekker ontspannen op de stukken naar beneden.  Een uurtje meer of minder deed er immers niet toe. Dat was net wat ik nodig had om de negatieve gedachtes weg te jagen en de focus terug te krijgen. Dat het zoetjes begon te sneeuwen maakte geen verschil meer.

Bij VP2 aangekomen waren mijn klachten niet erger geworden. En dus had ik eigenlijk geen reden om uit te stappen en de perfecte verzorging deed weer wonderen. De klim naar de Feldberg (ruim 850 m) zou voornamelijk een kwestie van wandelen door de sneeuw worden. Bert waarschuwde ons nog om niet te lang op de top te blijven hangen in verband met de koude en de wind. Wij trokken voor de zekerheid onze regenpakken er maar overheen. Lekker warm en droog blijven was het devies. Het moet gezegd worden dat Bert niet gelogen had: het was een hele stevige berg om omhoog te lopen. Mijn hamstrings waren het er niet erg mee eens en ik liep te hijgen als een postpaard. Kleine pasjes maken en doorlopen, niet teveel nadenken.

Een mooie wandeling over de besneeuwde paden en door de bossen, waar we zeker niet alleen waren. Behoorlijk wat ouders en kinderen maakten gebruik van de wandelpaden om met een sleetje kilometers naar beneden te glijden. Geweldig leuk natuurlijk, maar je moest ze wel in de gaten houden. Remmen en uitwijken kan immers niet met een sleetje. Het sneeuwde onverdroten voort en het zicht op de top was jammer genoeg enorm beperkt. Nog een kilometer of 20 naar de finish en veel daglicht hadden we niet meer.

Meteen verder met de kilometerslange afdaling dus, glibberen en glijden over de sneeuw en modderpaden. Eerst was het nog wel lekker, maar na een klein half uurtje afdalen begon dat ook behoorlijk in de bovenbenen te trekken. VP3, net voor het donker inviel, was dan ook  bijzonder welkom. Even rustig thee drinken, wat lekkers er bij. Batterijen vervangen in de GPS en de koplampjes uit de rugzak halen en op het hoofd zetten. Allemaal dingen die wat prettiger verlopen bij een verzorgingspost dan wanneer het het ‘in het veld’ moet doen. Mijn keel begon wat prettiger te voelen en het hoesten leek wat minder. Op naar de laatste uren in het donker dus.

Het laatste stuk bleek echter zeker geen rustig stukje uitlopen. Eerst mochten we een enorme steile klim over sneeuw- en modderpaden in het donker over singletracks door een half omgewaaid bos doen. Henrie liep op zijn eigen ritme omhoog, maar wachtte gelukkig regelmatig even op me, want bij vlagen zag ik het licht van zijn koplampje niet eens meer voor me. Na deze monsterklim kwam er een lange vlotte afdaling, waar ik weer wat moed begon te krijgen. Mijn benen trokken het echter bijna niet meer om nog te remmen. Na een allerlaatste mini VP hoefden we alleen nog maar Fischbach omhoog te lopen.  Even dachten we dat het alleen de weg door het dorp omhoog was. Maar uiteraard was dat niet helemaal waar. Er volgde nog een laatste venijnig steile klim door het bos omhoog voor dat we uiteindelijk de straat inliepen waar het hotelletje lag. Met ongeveer mijn laatste krachten liep ik het trapje op naar de ingang van het hotel.

Een hartelijk welkom van het organiserende team en de lopers die er nog waren was onze prijs. De beste buitenlanders geworden in iets meer dan 11:31 uur. De beste loper was inmiddels al uren lang hoog en breed thuis  😉 Een lekkere hete douche en even wat warm eten naar binnen werken zorgde er voor dat we weer een beetje mens werden voor we weer naar huis reden. Ondanks dat ik het heel zwaar had, en vervolgens de halve week geveld was door een verkoudheid, was het er toch weer eentje om bij te schrijven op de lijst van hele bijzondere lopen.

De route op Gpsies.com

 

Wisent wintertrail

Eigenlijk is er maar één goede manier om een mooi eind aan het loopjaar te maken. Uiteraard is dat het lopen van een gezellige trail met wat loopmaatjes. De Wisent Wintertrail in de omgeving van Apeldoorn werd op 31 december gehouden en leek ons de aangewezen mogelijkheid. We schreven ons in voor de 16 km, niet al te lang en zwaar in onze ogen, dus mooi de gelegenheid om onderweg flink te ouwehoeren en flauwekullen.

We waren zo ruim op tijd in de kantine van CSV Apeldoorn dat we zelfs nog hadden kunnen starten op de 23 km, maar we gingen lekker zitten met een bak koffie en kletsten wat met bekenden. De kantine deed goede zaken wat de verkoop van koffie betreft, de oliebollen waren gratis. Een gezellige bedoening was het. Bijna jammer om daar een eind aan te maken en je om te kleden voor de run.

Het was ineens best warm voor de tijd van het jaar en de korte broek kon weer aan. Wel een isoshirt met lange mouwen onder mijn loopshirt, maar een jack was ook niet nodig. Hopenlijk bleef de regen die voorspeld werd nog even uit. Het waaide weliswaar flink maar in het bos is het altijd beter. Een mooi modderig parcours zou het worden volgens de organisatie, precies goed dus.

We startten rustig een beetje achteraan in de meute met de bedoeling er een mooie rustige loop van te maken. Het was echter best druk doordat we bijna meteen het bos in doken en op de trails kwamen. We merkten al snel dat er vele lopers nog niet al te ervaren waren en koortsachtig probeerden de plassen en modderpoelen te vermijden. Doordat wij er lachend dwars doorheen stampten haalden we op die momenten moeiteloos mensen in. Of dat altijd door iedereen ook gewaardeerd werd is de vraag, aangezien de modder alle kanten op vloog.

Het was een prachtig parcours overigens, heel veel single tracks en het hobbelde en bobbelde de hele weg door. Niet echte heuvels maar ook niet vlak. Modderpoelen en overhangende jonge boompjes maakten het nog mooier. Hierdoor begon ons jachtinstinct wakker te worden en ging het tempo stiekem omhoog. De ene loper na de andere werd door ons ingehaald en de tweede helft liepen we uiteindelijk best een vlot tempo.

Je zou verwachten dat je bij een Wisent trail ook wild ziet, maar dat bleek niet het geval. Wel plekken waar wilde zwijnen de padden tot een enorme modderpoel hadden omgewroet. De grootste zwijnen waren we inmiddels zelf, met de modder tot boven de knieën, maar met een grote grijns op het gezicht renden we door het bos.

Doordat er meerdere afstanden waren en de lussen in elkaar verweven waren kwamen er tegen het eind steeds meer lopers op het parcours. Maar over het algemeen konden we makkelijk passeren en werd er vaak nog een grap of een groet uitgewisseld. Lekker kleinschalig en gezellig was het, precies zoals ik het graag heb. Aan het eind werden we nog op een paar heuveltjes getracteerd. Niets om bang voor te worden, maar door de modder was het voor veel lopers zonder trailschoenen nog een klus om op de been te blijven. Wij konden links en rechts voorbij steken en waren toch nog sneller dan verwacht weer bij de finish.

Een mooie medaille of tijdwaarneming was er niet, net zo min als een warme douche na afloop. Maar dat geld had de organisatie geïnvesteerd in een grote hoeveelheid erwtensoep en oliebollen. Heerlijk om na afloop van te genieten in de kantine. Inmiddels kletterde de regen tegen de ramen, dus dat bakkie snert ging er wel in. Nadat ons groepje weer compleet was en de erwtensoep en de oliebollen waren verorberd. Tijd om de thuisreis te aanvaarden en ons klaar te maken voor Oudejaarsavond. Een geweldig leuk evenement was het. Complimenten aan de organisatie.

 

Drielandenpunt Nighttrail Vaals

(door Yvette Heusinkveld)

Tja, waar moet je dan beginnen… weer eens een night trail na lang weg te zijn geweest. Gezellig op stap met hardloopmaatje Linda.  Een ding stond vast, het zou in ieder geval gezellig worden. De reis naar Vaals verliep soepel, al liet de Tom Tom ons nog wel eens in de steek. Gelukkig bestaat er nog zoiets als een kaart en daar kunnen deze dames ( echt waar) mee overweg. Iets later dan gepland arriveerden we dan ook bij ons hotel.

Na een warm welkom door de eigenaresse was het omkleden geblazen en richting Vaals. Aangezien we ruim op tijd waren hebben we eerst maar eens de omgeving rondom de start verkend en was het tijd voor warme chocolademelk en iets lekkers. Ook konden we de eerste lopers van de 21 km binnen halen. Gezien de hoeveelheid modder aan benen en schoenen konden we er van uit gaan dat het in ieder geval knap blubberig was.  Met de auto richting de sporthal en lopend weer naar de start. Een ding was zeker, het was Koud!

De regen maakte het er ook niet veel beter op. Snel nog een petje aangeschaft om vervolgens een poging te doen om warm te worden bij de vuurkorf aan de start. Her en der werd daar nog wat lampenolie aan toegevoegd om de brand er in te houden.  En wat een sfeertje weer, iedereen was erg relaxed en in voor een praatje. Meer lopers van de 21 km druppelden binnen en de enige kreten die je hoorde waren “modder” en “fantastisch”. Wij hadden er zin in. Doel heel blijven, absoluut niet vallen  en genieten. Niet voor een tijd gaan maar gezelligheid voorop.

Klokslag  17.00  was dan de start, hoofdlampjes aan en gaan! Nou en inderdaad we waren in Limburg, de eerste anderhalve km ging het letterlijk omhoog. Wauw hartslag 180 maar wat een prachtig gezicht, al die lampjes die omhoog slingerden. De eerste weide was ook meteen een lading klei om u tegen te zeggen, glad en glibberig waar zelfs het profiel van een trailschoen moeite mee had. Daarna het bos en om steeds lusjes te draaien langs de toren van het drielandenpunt. Geweldig, hoewel Linda regelmatig moest inhouden om mij bij te laten komen. Na het laten passeren van een viertal nogal luidruchtige medelopers die wel heel kort in mijn rug liepen werd het nog mooier.

De stilte,  de omgeving, fantastisch. Onderweg de nodige regen, hagel en sneeuw gehad maar dat mocht de pret zeker niet drukken. Onze routes bleken toch wel iets afwijkend aangezien ik onder een boom door moest welke Linda niet tegen is gekomen. Bleek dat er nog een pad bovenlangs liep. In de laatste kilometers zat er zelfs nog een fotograaf in het donker te wachten bij een omgevallen stammetje. Vanzelfsprekend spring je daar dan als een jonge hinde overheen.

Het onthaal bij de start was geweldig, onder luid applaus ontvangen zonder een geweldige tijd te hebben gelopen. Dit geeft denk ik wel aan hoe de sfeer op de trails is. Direct richting sporthal om niet te veel af te koelen.  Daar konden we nog iets leren over het verzorgen van je spullen.  Op de parkeerplaats was een stel druk doende met het schoonboenen van de schoenen. Volledige emmers sop en spoelwater kwamen er aan te pas. Verbazingwekkend gezien het feit dat de meeste trailschoenen vol modder lekker in een plastic tasje verdwijnen tot thuiskomst.

Na lekker gedoucht te hebben ging het richting de Italiaan op aanraden van een medeloopster. Daar heerlijk gegeten waarna we voldaan naar het hotel gingen. Daar nog gezellig gekeuveld en toen het bed in. Na een nacht in een toch wel bijzonder warme ruimte heerlijk ontbeten en op tijd weer terug richting Aalten. Al met al een fantastisch loopje. Ik weet weer waarom ik dat trailen toch zo geweldig vind. Voor herhaling vatbaar maar voor mij zal dat weer even duren. Linda, super bedankt voor de gezelligheid maar ook voor de steun! See you all on the trails.

Site van de organisatie

 

The Real Kick 2017

(door Henrie Drenthel)

“Het was, het was donker, ik was HELEMAAL ALLEEN”. Dat waren de woorden van Toontje Lager die afgelopen zaterdagnacht door mijn hoofd spookten. Na de BERGischerUltra van 6 oktober waarin ik nog in het gezelschap van André, Heini en Peter liep was The Real Kick afgelopen weekend wel compleet iets anders. Ruim acht uur lang liep ik in de af en toe stromende regen door het Pfalzer Wald in de Noord-Eifel. Vond ik het leuk: ja, was ik alleen: ja, heel erg. Niemand waar tegen je eens lekker kon klagen dat er zoveel blubber en drek lag, of dat de GPX-track niet overeen kwam met de werkelijkheid, gewoon niks, alleen duisternis.

 

De dag begon zaterdag om 7.45 uur op de parkeerplaats bij het Natur-Freunden Laacher Seehaus bij het plaatsje Mendig, alwaar de autoruiten stijf bevroren waren en het zich liet aanzien dat de zon moeite ging doen om door te breken. Met de bus gingen we zo’n 40 km verderop naar het plaatsje Moselkern waar om 9.00 uur de start zou plaats vinden. Vooraf was er de gebruikelijke briefing van racedirector Michael Frenz waarbij werd medegedeeld dat de route net als vorig jaar zo’n 5 km langer zou zijn, namelijk 125 km. Maar ja, wie maalt daar om 9.00 uur om? Vlak voor de start blijkt dat hij z’n trackers op z’n slaapkamer heeft laten liggen maar wachten is geen optie dus die ontvangen we bij het eerste verzorgingspunt bij 30 km.

Er was ons verteld dat de eerste marathon langzaam omhoog liep en dat klopte aardig. Mooie stukken om te blijven rennen wisselden zich af met technische klimmen met de handen op de knieën. Ook was het een kunst om na de overvloedige regenval van de voorafgaande weken de voeten droog te houden want het was overal nat zat. Na een kleine vier uur kwamen we aan bij de eerste verzorgingspost met Biggi en Sacha waar ik ook de eerder genoemde tracker in ontvangst nam. Was ik ook voor het thuisfront weer te volgen 😊. Net toen ik daar weer verder wilde kwamen Peter en Jordy aanlopen. Twee Nederlanders die ik de avond ervoor al had ontmoet in het Naturfreundenhaus. Ze waren bij de start al snel bij mij weg gelopen maar waarschijnlijk onderweg ergens verkeerd gelopen.

Op ging het naar de centrale verzorgingspost. Ik ging gelijk weg met een Duitser (Tilman) uit de buurt van Stuttgart, die voor de tweede keer meedeed. We kregen te horen dat dit niet zoals afgelopen jaar in het lekker verwarmde Heunenhof was maar gewoon onder een partytent in de buurt daarvan. Dat was wel even een mentale domper, maar ja, gewoon maar doorgaan toch? Ruim binnen de zes uur kwamen we aan en hier stonden ook de dropbags. We werden lekker in de watten gelegd en er was een overvloed aan lekkere dingen. Een bak lekkere bonensoep en een blikje RedBull gaven mij weer vleugels (dacht ik). Samen met Tilman begon ik aan de tweede lus richting Monreal om daarna weer op dezelfde verzorging terug te komen. De droge kleren die ik aan had gedaan gaven een prettig gevoel maar de bonensoep kwam goed binnen.

De eerste beste beklimming was een serieuze met tal van haarspeldbochten en trappen. De soep lag inmiddels als een blok op m’n maag en ook de droge kleren voelden nu als een iets te dikke jas. Bovenop even recupereren en daarna nog een stukje bushwacking omdat de track weer over een stuk niemandsland ging. Het goede gevoel van de eerste marathon was inmiddels wel een beetje weg. Ik hobbelde maar braaf achter Tilman aan en een paar kilometer voor de controlepost hakte ik voor mijzelf de knoop door. De cut-off tijd voor de derde lus was gezet op 20.00 uur dus met ca 18.00 uur zouden we dit makkelijk halen, maar ik voelde dat de echte vorm er niet was en besloot de derde lus niet te lopen maar bij de verzorging even goed te eten en drinken, droge schoenen aan en richting de finish te vertrekken. Na drie kwartier bijkomen ging ik om goed 19.00 uur, het was inmiddels stikdonker geworden, weer richting het Laacher Seehaus.

Door deze actie was ik op kop van de race gekomen en dat is in het aardedonker een hele rare gewaarwording. In de baan van mijn hoofdlamp zie ik allerlei oogjes in het bos en regelmatig springen er wat reeën voor mij langs over het pad. Aan de omgewroete paden kon ik zien dat er hier in de regio ook wilde zwijnen voor komen. Na de confrontaties met verschillende Bambi’s schrok ik mij dan ook het apelazarus toen ineens op minder dan tien meter afstand in de struiken er een wild geknor opstak en ik galopperende varkenspoten hoorde. Het geknor kwam denkbeeldig heel agressief over maar doordat het donker was kan dit heel goed een inbeelding zijn geweest. De lieve wilde zwijntjes zullen zelf wel veel harder geschrokken zijn van dat ene Holländische Schwein wat daar met een hoofdlamp en een hartslag van bijna 200 ineens bergop begon te versnellen. Wat zullen ze gelachen hebben. Gelukkig kwam om ca 22.00 uur de eerste groep van vier lopers mij achterop en konden zij de wilde-dieren-kastanjes uit het vuur halen.

Het was inmiddels zondag geworden en ik kwam bij de laatste verzorgingspost aan, wederom perfect georganiseerd door Birgit en Sacha. Topservice. Heerlijk gasbrandertje onder de partytent en een strandstoel met een dekentje. Twee kopjes thee met druivensuiker, een mok bouillon en ik kon verder richting finish welke volgens Sacha op ongeveer 6 a 7 km afstand lag. Nou dit was dus ruim tien kilometer en met de snelheid die ik nu nog had is dat toch circa een half uur langer dan verwacht. Maar ja, niet klagen, gewoon doorgaan.

Inmiddels was het zachtjes regenen overgegaan op stortregenen en bij de eerstvolgende klim liep ik letterlijk in de wolken. De track gaf weer een pad aan dat er niet was en de bodem lag compleet vol met blad dus het was werkelijk alleen op de GPS-handheld lopen totdat er weer iets in beeld kwam dat op een pad leek. Na onder de snelweg te zijn doorgegaan kwam de finish in zicht. In het plaatsje Maria Laach rechts i.p.v. en dan nog één bos door en na precies 18.00 uur wandel ik het terrein van de Naturfreunden op.

Het was weer een geweldige belevenis. Gemoedelijk, kleinschalig, prachtige omgeving maar André en Heini wat heb ik jullie gemist onderweg. Op naar de Bello Gallico in de Kempen op zaterdag 16 december.

Vikingen op de Posbank

Trailruns schieten de laatste jaren als paddestoelen uit de grond. Naast de bekende organisaties, met honderden deelnemers aan de startlijn, zijn er ook de onbekendere trailpareltjes. Soms moet je ze zoeken, soms kom je ze bij toeval tegen. De trail van Viking Outdoor van afgelopen zaterdag (21 oktober) is er zo eentje. Als je tenminste houdt van kleinschalige trailruns die voor en door liefhebbers georganiseerd worden in een terrein dat gerust pittig genoemd mag worden.

Henrie, Eric en ik hadden ons ingeschreven voor de langste afstand van 30 km. We mochten daarom bijtijds uit de veren, want om 9:00 was de start gepland. Gelukkig is Dieren niet zo ver rijden vanuit de Achterhoek. De brandweerkazerne was makkelijk te vinden en de vlaggen van Viking Outdoor wezen verder de weg. Een tentje en een paar tafels van de organisatie was eigenlijk de hele organisatie. Kleedkamers en douches waren aanwezig binnen bij de brandweer. Meer heb je niet nodig toch?

We waren zoals gewoonlijk aan de vroege kant. Koffie en een startnummer hadden we dan ook al snel geregeld, maar ook later zagen we geen grote wachtrij. Echt heel kleinschalig dus. Het was niet warm en er waaide een koude wind achter het gebouw langs. De kleedkamer zat dan ook al snel vol met deelnemers die gezellig binnen op de start stonden te wachten. Een dreigende bui lokte ook niemand naar buiten. Uiteindelijk stonden we als drie musketiers met een regenjasje aan tussen de paar handenvol deelnemers bij de start terwijl de eerste druppels begonnen te vallen.

Kort na de start begon het serieus te regenen, echt herfstig weer. Maar aangezien we meteen het bos inliepen met veel beuken, die nog goed in het blad zaten, hadden we er geen last van. Het regenjasje ging dan ook al snel uit aangezien de vele klimmetjes de lichaamstemperatuur vlot op lieten lopen. Het was wel duidelijk herfst in het bos, het blad verkleurde bijna als je er naar keek, maar qua temperatuur ging het nogal. De koplopers waren al snel uit ons gezichtveld verdwenen en we liepen eigenlijk alleen met ons groepje van drie en nog iemand die bij ons liep.

Heuvelop, heuvelaf, links en rechts renden we allerlei paadjes in. De Posbank en de Veluwezoom vormen een geweldig natuurgebied waar we in het verleden ook regelmatig geweest zijn voor o.a. de Jutbergtrail, Veluwezoomtrail en de Klein Zwitserlandtrail. Maar als iemand die het terrein goed kent een parcours uitzet wordt je nog vaak verrast hoe mooi het kan zijn en hoeveel onbekende paadjes er te vinden zijn. Helemaal top, maar moesten wel het koppie er steeds bij houden aangezien de lintjes vrij spaarzaam opgehangen waren en niet altijd even zichtbaar. Maar als groep sta je sterker, zo ook nu. Als er iemand verkeerd dreigde te lopen was er altijd wel iemand die op tijd ingreep.

 

Vanuit het bos kwamen we de heidegebieden op en werd het terrein meer open. Gelukkig was de regen inmiddels gestopt en was het eigenlijk prima loopweer. Jammer dat het nog grijs en grauw wat en de prachtige uitzichten op de heuvels niet te zien waren. Na een lusje waarin we eerst de koplopers van de 30 km tegenkwamen en later de deelnemers van de 21 km verlieten we de heidevelden en liepen we over de stuifzanden richting de brandtoren. Maar voor we daar waren hadden we al dat zachte zand al een paar keer vervloekt. Het leek wel alsof al onze energie zo het zand in vloeide.

Maar nadat we de stuifzanden eindelijk achter ons hadden gelaten kregen we weer stevige bosgrond onder de voeten. Hierdoor werden we meteen weer wat vrolijker. Het eind kwam bovendien ook langzaamerhand al weer in zicht. Net op tijd overigens, want mijn benen begonnen ernstig te protesteren. Eerder in de week had ik me laten verleiden om flink diep te gaan tijdens een zware crossfit training. De spierpijn was nog niet eens over toen ik aan de start stond, en mijn hamstrings voelden nu aan als pianosnaren.

De verzorgingspost (waarvan we dachten dat deze op 14 km zou staan, maar die op 23 km eindelijk in beeld kwam), was dan ook een welkome pauze. Een handvol winegums naar binnen gooien en even de spanning van de benen doet toch altijd weer wonderen. Het laatste stukje naar de finish waren niet de makkelijkste door de modder en het feit dat we weer heuvelop en heuvelaf mochten. Maar toch haalden we met zijn drieën de streep zonder verder al te grote problemen te ondervinden.

Weer een mooi evenement achter de rug en met 590 hoogtemeters in 30 km zeker een pittige. Het gros van de deelnemers aan de kortere afstanden was al lang naar huis, maar tot ons geluk hadden we nog steeds warm water toen we gingen douchen. Heerlijk! En toen we ook nog een lekkere goed gevulde bak erwtensoep konden scoren waren we al snel weer redelijk op krachten. Maar goed ook, we waren immers weer ruim op tijd terug om de zaterdagse boodschappen te gaan doen….

De route op Relive
De route op Strava
De site van de organisatie 

 

 

 

 

Van het pad af in Salzburg!

(door Martijn van Dijk)

Wat begon als een wens van Linda om een keer een trail te lopen in een land verder dan Nederland of België werd de hooglanden van Schotland. Helaas kon dat uiteindelijk niet doorgaan omdat dit in het weekend viel gelijk met de verjaardagen van onze dochters. Het mooie alternatief werd snel gevonden de Gaisbergtrail in Salzburg Oostenrijk. We zijn de vrijdag afgereisd en hebben de zaterdag gebruikt om de start alvast te verkennen, de omgeving en natuurlijk Salzburg zelf.

Wat we in het verleden tijdens andere trails nog niet meegemaakt hadden was dat je vooraf heel goed kon zien aan het landschap hoe en waar de route naartoe ging op basis van de route die we ontvangen hadden. Vanuit de oude stad Salzburg richting de Gaisberg (met antenne) en vanaf de Gaisberg naar de oude stad Salzburg. Ik zal je vertellen dat dat voor ons beide extra spanning meebracht ook omdat we wisten dat de eerste 12 tot 13 kilometer bijna alleen maar naar boven ging.

De dag van de trail begon bewolkt met veel regen in de morgen tijdens ons ontbijt maar gelukkig miezerde het tijdens de start. Vanaf de Kapitalplatz liepen we richting de eerste berg de Kapuzinerberg. We liepen eerst via een brug over de rivier de Salzach via smalle paadjes door het oude centrum met kinderkopjes naar de eerste trap, we zouden uiteindelijk 1718 traptreden zowel verhard als onverhard nemen en dat niet allen naar boven maar ook naar beneden.

Na de Kapuzinerberg liepen we een stuk door Schallmoos richting de volgende berg, de Kühberg. Ik moest effe stoppen na een stukje tussen de moestuinen door te hebben gelopen omdat ik geen water uit de waterzak kreeg. Dat duurde een tijdje en een aantal mensen haalde ons in en één man vroeg me of hij kon helpen en ik vertelde hem dat het opgelost was. Ik kwam met hem in gesprek en na een tijdje bleek het de slotloper te zijn. Daar moesten we uit de buurt blijven werd ons doel.

De Kühberg was/is erg stijl, heel erg glad en technisch, geweldig om te doen en het bleek dat de stokken erg gewenst geweest waren. Oh ja die van mij lagen in de auto en die van Linda zaten achterop haar rugzak, niet gebruikt dus op dat moment!

Na de Kühberg liepen we via mooie gladde, vol met blad, technische rots paden richting de Oberjudenberg. De omgeving was geweldig veel vergezichten en mooie kleuren van het bos. Oh ja dit ging ook gewoon nog steeds omhoog.

Van de Oberjudenberg ging het weer technisch omhoog naar de top van de Gaisberg. Het was/is opnieuw erg stijl, heel erg glad en weer geweldig om te doen. Als onze kuiten praten konden dan hadden ze ons van alles verwenst, dat weet ik zeker! Naar 13,3 km waren we op de top!

Op de Gaisberg een Nüdelsuppe, een banaan en een cola met Redbull naar binnen gewerkt. Alles bij elkaar bleek dit een goeie combinatie te zijn om enorm te boeren op de weg naar beneden. De Nederlandse lokroep met echo in de Oostenrijkse Alpen zal ik maar zeggen.

Op de top hadden ze al verteld dat de route opnieuw technisch was en enorm glad door de regenval. Dit hebben we gemerkt en ja ik viel weer onderste boven, letterlijk ondersteboven een steile helling af maar kon me vasthouden aan het hoge gras.

Naar beneden, rotsen, boomwortels, heel veel losse stenen, veel bladeren op de paden, asfalt en opnieuw erg technisch.

Eenmaal weer in het dal ging het laatste stuk door een woonwijk en langs het water op naar de finish, eerlijk gezegd vonden we dit allebei het meest niet leuke stuk van de trail. De ontvangst was weer geweldig op de Kapitelplatz met natuurlijk een alcohol vrij biertje, nou biertje, gewoon een halve liter!

Al met al een zeer uitdagende, technische en één van de zwaartste halve marathon trails van Oostenrijk. Zoek je het avontuur dan kunnen wij deze zeer aanraden.

Link naar de route gemaakt door Relive

Link naar de website van de organisatie

Lochemtrail 2017

Wie mijn verhalen een beetje volgt, weet dat ik nogal eens de grenzen op zoek van mijn mogelijkheden op trailgebied. Vaker wel dan niet kom ik volkomen uitgewoond over de streep en is het plezier op dat moment nog even ver te zoeken. Dat komt dan later weer. In de trainingen is het meestal andersom, daar staat plezier voorop. Zeker tijdens groepsloopjes etc. is plezier het belangrijkste. Vaak eigenlijk nog leuker dan een wedstrijd.

Deze keer zou de Lochemtrail een beetje een combinatie worden, tenminste dat was de bedoeling. Met een groepje trainingsmaatjes van AVA’70 zouden we de 21 km doen. Een ander groepje zou de 11 km gaan doen. Voor de start was het al een vrolijke boel, waarbij een groepsfoto natuurlijk niet mocht ontbreken.

Direct na de start mochten we omhoog de Kaleberg op, goede warming up en de toon was meteen gezet voor de komende kilometers.  In de ochtendzon kwamen de herfstkleuren al mooi tot hun recht. Paar keer omhoog en omlaag via allerlei mooie bospaadjes en daarna richting de Lochemse Berg. Ons groepje liep in een rustig tempo en er was volop ruimte voor grappen en grollen. Medelopers in de buurt werden daar volgens mij af en toe helemaal flauw van….

Hoofdaanstichter van de vrolijkheid Marco werd echter al vrij snel minder vrolijk. Na een mooi wegseizoen kon hij de mentale oversteek naar de trails blijkbaar niet aan. Tussen de oren kwam het niet goed en van de oren verder naar beneden ook niet. Hij besloot af te haken en naar de 11 km over te stappen.

Na veel enkelproblemen afgelopen maanden  durfde Rianne nog niet vol vertrouwen te vlammen op de technische klimmetjes en afdalingen. Na nog de Paaschberg overwonnen te hebben was ze er duidelijk over. We moesten maar verder lopen, ze kwam wel wat later… Het leek wel het liedje van Drs P waarin er steeds een kindje uit de trojka wordt gegooid…

Onverstoorbaar gingen we verder met zijn viertjes, aangevuld met wat lopers die bij ons in de buurt liepen.  Nu werd het wat vlakker en ging het richting de camping. Prima te lopen stukken, wel wat saai in mijn ogen. Anderen vonden het lekker om even bij te komen. Doordat het vlakker werd ging het tempo heel iets omhoog, maar nog steeds goed te doen.

Bij de verversingspost deden we ons even te goed aan alles wat er te eten en te drinken was. Voor een 21 km eigenlijk bijna niet nodig als je met een racevest loopt waar je zelf wat te drinken in meeneemt, maar wel heel lekker… Hierna een stuk door een bosje en daarna mochten we een stukje door de stal van een boer. De lucht van koeien in de stal deed me denken aan vroeger, maar ik had geen tijd om daar lang bij stil te blijven staan. Verder door de modder tussen de voerkuilen. Mijn schoenen bleven nog net aan mijn voeten.

Van hieruit ging het weer terug richting de finish en ergens raakten we Peter kwijt. Die kon het tempo wat steeds wat verder omhoog ging net niet meer bijbenen. Weer eentje uit de trojka gevallen…. Eric, Tracey en ik voerden het tempo nog heel iets op aangezien we over redelijk harde vlakke paden liepen en zo begonnen we vrolijk medelopers in te halen.

Dat is natuurlijk altijd een lekker gevoel als je nog zoveel over hebt dat je kunt versnellen aan het eind en dan een inhaalrace begint. Onze trojka pikte de ene na de andere loper in. Het tempo zat er goed in, terwijl ik toch nog wel het gevoel had dat ik kon genieten van de herfstkleuren in het bos en alles. Het feit dat ik de weg prima weet in dit gebied helpt daarbij natuurlijk ook.

Met nog enkele kilometers tot aan de streep kwamen we weer terug bij de Lochemse Berg. Een nare lange klim claimde het volgende slachtoffer uit onze trojka. Tracey haakte af en kon ook in de afdaling niet meer bijkomen. Eric en ik zetten nog maar weer eens wat aan. Ik keek af en toe uit mijn ooghoeken naar hem om te zien hoe het er voor stond. Beetje stangen is natuurlijk altijd leuk en ik was van plan om hem even heel diep te laten gaan in het laatste stuk. Maar daarvoor moest ik ook stevig tempo lopen, knallen dus op dat laatste stuk.

Nog een paar valse klimmetjes en lekker snelle afdalingen kwam uiteindelijk de finish dichterbij en met een grote grijns kwamen Eric en ik over de streep. Na een paar minuutjes gevolgd door Tracey en nog wat later door Peter en Rianne.

Terug bij camping Reusterman zaten onze maatjes van de 11 km al lekker in het zonnetje te genieten van een lekkere gratis bak snert. Ook zij hadden een heerlijke Lochemtrail gehad. Goed georganiseerd, goed uitgepijld en heerlijk kleinschalig. Wat een geweldige loop. Eentje die meer deelnemers verdiend.

Meet foto’s op mijn FaceBook

Trailrun Terschelling

(door Tracey Jewell)

In 2012 deed ik mee aan de Berenloop op Terschelling en we zeiden toen al dat we een keertje terug wilden. Toen ik de Trailrun Terschelling   in januari op Facebook langs zag komen, kon ik het even niet laten en heb me gelijk ingeschreven. Naast de 25 km hadden ze 50 km en ook 15 km.  Ik dacht gelijk aan mijn moeder en heb haar die middag ook ingeschreven (eerst natuurlijk gebeld!). 10 maanden de tijd om te trainen, moet ons lukken…

10 maanden later is het zover. We gaan richting Terschelling voor de trailrun. Er staat een stevige wind in Harlingen maar de overtocht valt gelukkig wel mee. De bekende Brandaris toren in West-Terschelling  komt snel in zicht. We gaan direct door naar ons verblijf in Midsland Noord. Onderweg  komen de herinneringen weer naar boven van de moelijke laatste kilometers van de marathon. Ik loop tegenwoordig een stuk minder dan 5 jaar geleden dus ben benieuwd hoe het zondag gaat.

Vrijdagavond gaan mijn moeder en ik een stukje hardlopen richting de Noordzee. Er staat een stevig wind maar is lekker uitwaaien. Wat een prachtig uitzicht! De duinen vallen wel mee en we hopen stiekem dat het parcours zondag ook ongeveer zo is. Na 3 kilometer keren we om en lopen oftewel vliegen we terug naar het huisje!

Zaterdagochtend fietsen we richting West-Terschelling om onze startnummers op te halen en de start en finish alvast te verkennen. Zoals voorspeld, staat er een harde wind met veel regen. Na 6 km tegen de wind in fietsen komen we als verzopen katten aan bij “Mooi Weer” (de organisatie) gevestigd in West. Gauw fietsen we richting het hotel waar we morgen gaan starten/finishen en fietsen via de fietspad door de duinen terug. Wat een prachtig landschap! Gelukkig hebben we nu wind mee en vliegen letterlijk terug. Het blijft even droog tot de laatste kilometer.

Het is zover…. race day. De zon schijnt en er staat weinig wind, phew!. Het tegenoverstelling van gisteren! De 50 km begint om 10 uur, wij beginnen ‘s middags pas. Als de zenuwen beginnen op te lopen, rond een uur of elf rijdt Allard ons richting de start. Op de heen weg denk ik weer terug aan de Berenloop, toen waren de tuinen (en bomen) versierd met knuffelberen. Geen knuffels dit keer maar wel een stuk minder druk! Bij het hotel is het nog erg rustig, misschien moet de ochtend veerboot nog aankomen dacht ik.

Door de hoge aantal inschrijvingen (in verhouding met vorige edities) worden er in 7 waves gestart. Een voor de 50 km,  2 voor de 25 km en 4 voor de 15 km. Ik zit in de tweede wave en mijn moeder de vijfde.   Even een stukje inlopen en mijn moeder heel veel succes wensen. Klokslag 12:30 gaan we (+/- 150 lopers) van start.

Voor de eerste paar kilometers lopen we door het mooie bos en ik kom snel in mijn ritme. Bij 3 kilometer komt de eerste beklimming en we lopen door mulle zand de duin op. De bekende Brandaris toren komt in zicht. Wat een prachtig uitzicht als je naar boven loopt! Ik denk gelijk aan mijn moeder en hoop dat het straks goed met haar gaat. Na een flinke daling lopen we richting het strand achter West.  We slingeren door de “groene strand”, zandachtige, smalle paden met veel lage struiken . Er is veel bochtenwerk en de lage struiken naast en over het pad maken het moeilijk een ritme te krijgen. We bereiken gauw de volgende duin en de lopers voor me beginnen te wandelen. Stiekem vind ik het even  fijn! Boven aan de duin is er een prachtig uitzicht maar we moeten gauw weer dalen. Ik volg in de voetstappen van de lopers voor me en vlieg naar beneden. Even bij de drankpost een bekertje water pakken (er was niets anders) en ga klimmend de duinen weer in. Weer een flinke afdaling naar beneden. Ik denk weer aan mijn moeder en hoop dat het goed met haar gaat. Ze zal inmiddels al gestart zijn.

De paden worden langzamerhand weer wat breder en het gaat een stuk beter. Een man naast me begint in het Engels tegen me te. Ik vind het fijn even afleiding te hebben voordat we de duinen weer induiken met de smalle zandpaden.

Bij West aan Zee lopen we de duin op en maken een steile afdaling naar de strand toe waar de zon nog schijnt en een prachtige uitzicht! We lopen ongeveer 2 en half kilometer lekker op strand (fijne harde zand en geen struiken!) en duiken de duinen weer in. Bij 18km krijg ik het even zwaar, sinaasappel bij de drankpost gepakt maar had ik niet moeten doen. Het bleek geen goede combinatie te zijn met de gel wat ik eerder had genomen. Ik begin me misselijk te voelen. Weer de kleine bochten op en af tussen de struiken door. De blaren aan mijn voeten worden steeds erger. Ik denk weer aan mijn moeder en hoop dat nog steeds goed gaat. Ik praat even streng tegen mezelf. Als mijn moeder 15 km kan lopen dan kun jij dit ook!

Als geroepen kom ik dezelfde man tegen die engels tegen me sprak. Ik vertel hem even beleefd dat misschien nederlands makkelijker is en we praten gezellig even verder. Bij 22 kilometer laat ik hem verder gaan als ik begin me weer misselijk te voelen. Wat was dat laatste kilometer zwaar. Met de finish in zicht zoek ik Allard in de verte op maar zie hem niet. Eindelijk over de finish en voel me erg opgelucht maar heel trots dat ik het gehaald heb. Allard is er om me op te vangen en ben erg blij om hem te zien. We lopen gauw richting de auto om iets warms aan te trekken en mompel iets over dat ik mijn moeder ga opvangen. Allard blijft bij de finish. Ik  loop oftewel wankel tegen de looprichting in om min moeder op te zoeken. Er zijn nog veel lopers die binnen moeten komen. Na 1 kilometer zie ik mijn moeder door de bos lopen en ze ziet er behoorlijk fris uit. Totdat ze bij me komt. Haar gezicht is bloederig met krassen en haar hand is gekneusd . Het bleek dat ze bij 6km gestruikeld is en op haar gezicht is gevallen. Aardige lopers om haar heen hebben haar weer op haar voeten getild en ze is richting de drankpost bij 7.5km op het strand gelopen om hulp te krijgen. Ze hebben goed voor haar gezorgd, even de bloed van haar bril en gezicht gepoetst en ze is verder gaan lopen. Ze wilden haar meenemen in de quad naar de start toe met andere uitvallers . In mijn moeder’s woorden “ I haven’t come all this way to stop now” en zij is gewoon verder gaan lopen.

We lopen de laatste kilometer samen en ze maakt een eindsprintje. Ik kan haar niet bijhouden!  Ik ben super trots op mijn moeder dat het haar gelukt is. Wat een prestatie! Het blijkt dat ze zelfs 15.6km gelopen heeft omdat ze even een stukje verkeerd heeft gelopen. Ben super trots op haar.

Als we maandagochtend weer richting Harlingen varen, hebben we het weer over om een keertje terug naar Terschelling te gaan. Wat het de volgende keer gaat worden weten we nog niet maar mijn moeder gaat zowiezo volgende keer mee als supporter. Dit was even genoeg!

 

BERGischerUltra 2017

(door Henrie Drenthel)

“Zwijgend stappen we gedrieën naast elkaar door de donkere nacht terwijl de regen horizontaal aan onze koplampen voorbij schiet”.
Zo maar een passage van de BERGischerUltra (BU) waar Heini Rave en ondergetekende zich ingeschreven hadden voor de Mitteldistanz van zo’n slordige 125 km. André Bleumink was deze tocht onze steun en toeverlaat die ons op vooraf bepaalde plekken voorzag van eten en drinken en regelmatig stukken met ons meehobbelde en ons zodoende er doorheen sleepte.

Donderdagmiddag vertrokken wij vanuit Aalten naar de jeugdherberg in Lindlar, een klein plaatsje ten oosten van Köln in het Bergische Land, ten westen van het Sauerland. Bij aankomst om 18.15 uur kregen wij gelijk van racedirector Michael Frenz een korte briefing en daarna ging het linearecta naar de plaatselijk pizzeria om nog even goed te bunkeren. Na wat pizza’s, pasta’s en een paar Keulse biertjes ging het al weer redelijk op tijd richting jeugdherberg waar we omstreeks 22.00 uur lekker in onze stapelbedjes doken.

Vrijdagochtend 5.00 uur is het al weer reveille. Gauw de reeds klaargelegde loopkleren aan en dan snel Frühstücken met een paar bakken koffie. De start is gepland om 6.00 uur en een kwartier daarvoor is het redelijk droog, het miezert ietsje. Na een laatste briefing blijkt dat er 13 personen aan de start staan met daarnaast nog 2 DNS-jes. De Garmins worden aangezet op jacht naar een satelliet en elke loper wordt voorzien van een tracker waarmee hij de gehele route op afstand te volgen is. Dit systeem is toch elke keer wel weer een fijne uitkomst voor thuisblijvers en andere geïnteresseerden. Even na 6.15 uur ‘stuiven’ Heini en ik ook het parkoers op. Het plan is om de makkelijke stukken lekker te dribbelen en de zware stukken te hiken. Al gauw blijkt dat we dit wel iets moeten aanpassen; makkelijke stukken zijn er niet door de overvloedige regen van de afgelopen dagen is het één grote modderpoel en de zware stukken zijn lompzwaar geworden.

Doordat we de hele afstand verdeeld hebben in globaal drie marathons en deze weer opgeknipt in 3-4 stukken blijven de etappes overzichtelijk. Ergens tussen het eerste en tweede punt komt Peter Scheutjens ons achterop. Hij heeft ons de tweede kilometer ingehaald met de 4-mans kopgroep (Marek, Maarten, Francois en Alexandre) maar kon hun tempo net niet helemaal volgen en is vervolgens een stukkie verkeerd gelopen. Nu loopt hij mooi in ons tempo mee en al gauw lopen we André tegemoet die bij een plaatselijke bakker koffie heeft gescoord. Dit is op dit moment geweldig en lekker met een krentenbol erbij gaan we verder richting het eerste marathonpunt in het plaatsje Dhünn. Dat bereiken we na circa 7 uur en besluiten daar een wat langere pauze te houden en Heini’s gasbrander te gebruiken om wat GoodNoodles te maken. Lekker wat hartigs.

Hier is het ook dat ik voor het eerst last heb van blaren op m’n kleine tenen. Door alle regen en modder zijn m’n voeten zo week geworden dat zich er een grote blaar heeft gevormd die inmiddels ook geknapt is. Beetje drogen en wat tape erover en verder gaat ie. Het fijne lopen is nu toch wel een beetje ver te zoek als zich de voetproblemen uitbreiden tot de gehele bal onder de voet en het voelt alsof ik daar op een soort siliconenkussen loop. Lopende de dag zijn we toch een paar keer verkeerd gelopen en zitten nu aan zo’n drie kilometer extra dan de GPX-kaart aangeeft, maar ja, wie maalt daar om. Kilometers maken toch? Bij 70 km lukt het ons niet om net voordat het donker wordt een restaurantje of een Imbiss te vinden dus beperken wij ons weer tot wat kokend-water-maaltijden die overigens prima smaakten. Met de voeten is het inmiddels helemaal naadje. Bij de warme kachel in de auto droog ik ze zo goed en zo kwaad dat het gaat waarna André ze met elastische sporttape omzwachteld.

Nu droge sokken en schoenen aan en hopen dat het beter gaat. Niet dus. Voelt nog steeds k*t. Dus maar even een Paramolletje en niet meer aan denken. We hoeven tenslotte nog maar 58 km tot de finish.
Inmiddels is het weer donker geworden en kunnen de koplampjes weer aan. De buienradar geeft kans op droge perioden aan maar dat was van korte duur. Van 20.00 uur tot een uur of vijf heeft het de hele tijd min of meer geregend.

Zondagmorgen 0.00 uur; we hebben er ongeveer 90 kilometer opzetten en eerlijk gezegd ben ik er wel een beetje klaar mee. Continu die regen, modder en nattigheid. Het parkoers is hier lang niet zo uitdagend dan de zaterdag. Gewoon saai soms met brede verharde wegen. Voor nu wel prima omdat het hardlopen in het donker niet wat werd. Bij de eerste poging ging Peter bijna onderuit en wist hij zich nog net op de been te houden al brak zijn stok daarbij wel in tweeën. Maar ach, hij hoeft nog maar 150 km. Moet er niet aan denken. Onze tocht is al een zware mentale opgaaf waarbij de steeds aanwezige auto steeds harder roept om lekker in de warmte plaats te nemen en het laatste stuk te laten voor wat het is. Steeds maar weer zetten we door en beginnen we toch weer aan de volgende etappe. Er sluipt ook een soort gewoonte in. Net drie marmotjes in een trapwiel.

Het tempo blijft eigenlijk de hele nacht door hetzelfde al begint voor mij elke etappe meer zeer te doen om weer op gang te komen en helemaal de afdalingen waarbij je voeten alle kanten in de schoenen schuiven doen onbeschrijfelijk zeer. Maar ja, na elke afdaling komt er gelukkig weer wat vlaks ofwel bergop waarbij de pijn weer af kan nemen. Zo’n 15 kilometer voor het eind kom ik op het stuk parkoers waar in een paar weken terug samen met Claudia nog zo de heuvels op kon rennen maar geen haar op mijn hoofd die daar nu nog aan denkt. Twaalf kilometer voor het einde is onze laatste stop in een partytent bij een Dorfgemeinschaftshaus waar we nog lekker een CupaSoupje nemen en dan full-speed richting finish in Lieberhausen gaan.

Via de LegendsTracking hadden wij inmiddels gezien dat er nog maar één loper achter ons loopt en vier voor ons. In totaal dus nog slechts 8 deelnemers. Dit geeft toch wel weer een soort boost die de pijn weer naar de achtergrond drukt. Sterker nog, de laatste vier kilometers hadden nog de nodige hoogtemeters en het leek wel of we naar boven vlogen. Boven wachten wij uiteraard weer op elkaar want Peter was zo verstandig om niet aan deze jeugdige overmoed mee te doen en in z’n eigen tempo omhoog te gaan. De laatste kilometer breekt aan en we zien dat we het gaan redden binnen de 26 uur. Nu hadden wij vooraf geen enkel idee wat we hier moesten verwachten aan eindtijd en gelukkig heeft dat ook de hele weg niet meegespeeld.

Nog even de laatste klim op knallen en rond 8.00 uur zaterdagmorgen stappen wij het terras op bij Gasthof Rheingold in Lieberhausen. We did it! Uiteindelijk waren het 127,8 km in 25 uur en 51 minuten. Voor ons beiden een nieuw afstandsrecord en een noodgedwongen zware mentale battle.
Vraag me nu hoe het was en ik zal zeggen; geweldig. Onderweg was dit gevoel lang niet altijd aanwezig maar toch overheerst de trots van het doorzetten en vastbijten. De onderzijde van mijn voetzolen zien er nog steeds uit als een ontplofte mol, maar ja, dit heelt wel weer. Als je me vraagt doe je zoiets weer? Is het antwoord simpel, ja graag. Maar dan graag wel een beetje minder nattigheid. Overigens niet bij de BERGischerUltra, want dit was de laatste editie.

Speciaal woord van respect voor Peter, die toen wij inmiddels gedoucht waren zijn droge kleren weer aan had en gewoon stug verder ging waar ie mee bezig was. De gehele 244 km uitlopen en na 59 uur en 51 minuten komt hij als enige finisher aan bij de jeugdherberg in Lindlar. Wat een klasbak.

BERGischer Grüsse, Henrie Drenthel

Meer foto’s van André 

Montferlandtrail 2017

(door Sandra Wassink)

Het is zaterdag 16 september en de 2e editie van de Nathan Montferland Trail wordt vandaag gehouden. Een trail evenement waarbij lopers kunnen kiezen uit 8, 14 of 30 km door de Montferlandse bossen. En deze trail staat vandaag op mijn programma, ik heb er ontzettend veel zin in! Na een lange blessuretijd aan mijn knie probeer ik nu mijn kilometers weer wat uit te bouwen en de zachte ondergrond in de bossen is hier perfect voor. Dus ga ik s’ ochtends met AVA-loopmaatje Eric op weg naar Braamt.

 

Nu ben ik geen (nog) geen die-hard trailer, maar ik heb al wel kennis mogen maken met de zeer relaxte gang van zaken rondom een trail loop….en ik vind het super! De locatie, Markant Outdoorcentrum, is van alle gemakken voorzien. Er staat een grote tent waar je je startnummer kunt ophalen en direct krijgt elke deelnemer een leuk hebbedingetje. Deze keer is dat een handige ‘running pak’, een soort belt die je om je middel kunt doen waarin je bijv. je telefoon in op kunt bergen. Nou, dat begint goed! En dan heb je nog niets hoeven doen 😉 Verderop staan tenten waar je je tas kunt achterlaten en zijn er douches en wc’s.

Aangezien Eric en ik tijdig in Braamt aan zijn gekomen en het ophalen van de startnummers zo snel verloopt, hebben we alle tijd om nog even koffie te drinken en wat te babbelen met andere deelnemers. Die komen echt overal vandaan. En wat voor ons een thuiswedstrijd is, is voor anderen dan ook een aardig eindje rijden, tot aan Amsterdam toe.

De 3 afstanden hebben verschillende starttijden en om 10.45u wordt onze groep (de 14km) weggeschoten. Een lang kleurig lint met lopers verlaat het terrein (waar verschillende groepen mensen, bedrijven waarschijnlijk, een leuk outdoor-dagje hebben gepland) langs de mais-velden en steken dan de weg over naar de Montferlandse bossen. Al vrij snel volgen wat klimmetjes, die mij direct de adem ontnemen. Oeffff…..dat is weer wennen. Om mij heen zie ik ook wat mensen heuvel-op wandelen en ga ik dat ook maar even doen, we zijn tenslotte pas net begonnen en het is dus nog wel een eindje.

Volgens de folder is het een trail met ‘heel veel Single tracks en een verrassend gebied met toppen en paadjes’. Tja, nu zit ik niet zo in de trail-termen en zegt ‘single tracks’  mij dan ook niet zoveel, maar het is zeker een verrassend mooi gebied met de nodige toppen die moeten overwonnen en heerlijke paadjes.

Ook de ‘Kale Jakob’ moet overwonnen worden, een stevige heuvel die vaak ook op het programma staat van de AVA ’70 heuveltraining. Dus die ken ik….maar niet van deze kant. Oeffff….ook die is erg pittig. Ik red het niet om tot bovenaan te blijven hardlopen…dus ik mag van mezelf even wandelen en bovenaan wil ik weer de pas erin zetten. Dat lukt wel, maar dan gaan we de bocht om en help…nog zo’n klim. En daar bovenaan zit de fotograaf… Ja, dan ga je toch je best doen. Bovenaan gekomen, de fotograaf voorbij, kom ik even op adem. En dan ben je nog niet eens halverwege….

Bij het 7km punt is een verzorgingspost, een ‘bekerloze’ wel te verstaan, dus het is de bedoeling dat je je eigen beker meeneemt. Dat gebeurt vaker om op deze manier het bos schoon te houden. Omdat ik zo’n speciaal bekertje nog niet bezit, had ik zelf wat drinken meegenomen. Meteen een goed moment om mijn rugzakje te testen die ik voor mijn verjaardag kado had gekregen. Verder liggen er allemaal lekkere dingen te knabbelen: tucjes, wine gums, ontbijtkoek, en fruit. Ik ben onderweg zelf niet zo’n eter, maar kies nu voor een stukje ontbijtkoek omdat ik wat honger begin te krijgen. En we zijn pas halverwege, dus wat energie is welkom.

Na de verzorgingspost is het veld lopers nog verder uit elkaar gevallen, zowel voor- als achter mij zie ik even geen loper. Oeps…nu moet ik zelf wel op de bordjes en linten gaan letten anders loop ik nog verkeerd. Nu een paar hele kronkelige paden zie ik toch weer gekleurde shirtjes voor mij verschijnen…. pfffieuw, ik loop dus nog goed, gelukkig 🙂

Nu we richting het einde van de route gaan, hoor ik continu vliegtuigen…. Bij het verlaten van het bos zie ik ze opeens.  Het lijken oude militaire vliegtuigen, groot, en ze vliegen ontzettend laag en lijken dus enorm!  Later hoor ik dat dit te maken heeft met de Airborne luchtlandingen op de Ginkelse Hei in Ede. Het was wel mooi om te zien.

 

De laatste 2km zijn aangebroken en nu beginnen de benen toch wel stijf te worden, geen wonder natuurlijk gezien ik ook al weken niet meer deze afstand heb gelopen. Ik ben blij dat ik de finish-geluiden hoor en na een bocht de finish zie. Eric staat al bij de finish samen met AVA-loopmaat Gerrit. Die bleek er ook te zijn, maar die hadden we nog niet eerder gespot. Beide heren zijn alweer helemaal bijgekomen van hun avontuur. Gezamenlijk hebben we deze mooie loop afgesloten met een lekkere pasta. Al met al een topdag en een mooi georganiseerd evenement.

 

Uitslagen staan hier

 

Haat-liefde verhouding met Trail des Fantomes

(door Pascal Schepers)

Voor de vierde keer sta ik in La Roche-en Ardenne aan de start dit jaar. Nu wel aan de ultra trail van 100km die eens in de drie jaar georganiseerd wordt. De jaren daarvoor liep ik de 50km maar had toen te weinig inhoud en kilometers in de benen en het was zwaar. In 2015 meegedaan aan de 33km die toen erg goed ging, zo goed dat ik nog overhad bij de streep en ik als 6e finishte. En vorig jaar weer de 33km gedaan. Dat was een hele gave trail omdat het stuivertje wisselen was voor de top posities in een sterk deelnemersveld. De top 10 lag heel dicht bij elkaar maar maagkrampen in het de laatste fase zorgde ervoor dat ik flink gas moest terugnemen en niet bij de eersten kon eindigen. Ondanks de drie eerdere deelname blijven delen van het parcours van de Trail des Fantomes (TDF) uitdagend. Ik weet dus wat me te wachten staat.

Na een vervelende blessure in het voorjaar kwam de vorm langzaam terug. Tijdens de OHM Trail in juni (50km 2400+) ging het al stukken beter al miste ik toen wat inhoud om het laatste gedeelte sterk te kunnen uitlopen. De afgelopen maanden heb ik lekker doorgetraind en de zondag voor de trailrun de laatste prikkel gehad bij de Bergrun in Winterswijk. Het was lekker om nog een keer te knallen voor TDF en het leverde ook nog eens de eerste plaats op. Een goede generale dus!

Korte nacht

Het is 03.00 uur als de wekker gaat. Een paar uur daarvoor 22.30 uur was ik de tent ingekropen om een paar uurtjes te slapen al was het lastig. Luidruchtige campinggasten en een blaffende hond hebben het korte nachtje ook nog eens nog korter gemaakt. Na een aantal minuten begin ik me iets meer wakker te voelen en begin met wat te eten en aan te kleden. Gelukkig word ik door Lucas gebracht naar de start. Daar zie ik al een klein clubje trailers staan, anders dan andere jaren want er doen er slechts een stuk of 90 lopers mee. Jeroen Vink zie ik al wat nerveus staan te wachten. We kletsen wat ik haal mijn startnummer, eet nog wat en lever de dropbag in voor het verzorgingspunt op 59km. Een minuut of 5 voor dat we los mogen ga ik bij Jeroen in het startvak staan. Afgelopen week hebben we via whatsapp wel eens gesproken over samen finishen Het is ook voor hem de eerste 100km na zijn 95km die hij heeft behaald bij de 100mijl van Spa. Rustig starten, goed doseren en blijven eten is het doel. Een goede klassering staat op het tweede plan maar speelt altijd mee in het achterhoofd.

De start om 04.00 uur in La Roche-en Ardenne

De hoofdlampjes staan aan en we beginnen over de weg richting het bos waarna een goede kilometer de eerste lange klim is.  Jeroen en ik lopen samen de eerste kilometers op en ik rem hem wat af om niet geparkeerd te komen staan over een aantal uren. Een groepje gaat al vooruit en na 8/9 kilometer beginnen we al wat lopers in te halen. Bij sommige ziet het er loop-technisch niet fantastisch uit en we gokken dat ze te hard zijn gestart. Ondanks de korte nacht voelen de benen fris. We komen op stukken die ik niet ken van de eerder gelopen 33km en 50km.  Het oriënteren in de nacht gaat heel makkelijker met de reflecterende pijlen, foutlopen kan eigenlijk niet. Na een goed uur lopen sluiten we bij André aan nadat hij ons daarvoor heeft ingehaald. Met zijn drieën lopen we de vroege ochtend in richting het eerste verzorgingspunt op 20km.

Het parcours is inmiddels weer bekend aan het worden. De typische TDF passages zitten erin zoals ‘de klim met het bankje bovenop’  en vlak na de verzorgingspost de klim over de stenen met de ijzeren ketting om je aan vast te houden en natuurlijk het gekronkel over technische paden langs rivier de Ourthe. Het pad bestaat afwisselend uit gladde keien, boomstronken en omgevallen bomen. Dan weer iets omhooglopen en dan weer over de stenen omlaag. Het tempo is goed en zeker niet te zwaar, ondanks het parcours blijft de snelheid toch erin. Na het tweede verzorgingspunt wordt het iets vlakker en makkelijker beloopbaar. Het tempo van Jeroen en mij ligt hoger dan dat van André en we gingen met zijn tweeën door. Af en toe met een gekletst onderweg over de trail, de gelletjes maar ook over niet trail gerelateerde onderwerpen. De Stealth gelletjes die ik een week daarvoor bij Sport-Balance heb gekocht bevallen onderweg goed. Ze zijn op waterbasis en niet te zoet, want zoet is iets waar ik na een paar uur lopen al snel genoeg van krijg. Er zit ook een kleine bite in wat lekker is. De verschillende smaken zorgen voor wat afwisseling en voorkomen uitstellen van voeding innemen.

Impressie van de parcours langs rivier de Ourthe

Richting het 59km punt worden de benen al wat zwaarder. Toch vallen de pijntjes allemaal mee. Uit de dropbag vul ik alleen de gelletjes aan en laat schoenen en een droog shirt erin zitten. Jeroen zet nog een standaard rechtop en hangt de scanner op die was omgewaaid. Zo worden de startnummers onderweg gescant. Ik eet een paar stukjes banaan en een plakje chocolade cake en we gaan samen weer door naar het volgende punt op 83km. Bij 71km geeft Jeroen mij een high five omdat ik voorbij mijn langste afstand ben die ik vorig jaar tijdens Olne-Spa-Olne heb gelopen. De mijlpaal vandaag moet natuurlijk de 100km worden en we zijn goed op weg. Na 9 uur lopen begint mijn maag te schudden tijdens het lopen en ga ik het eten uitstellen. Dit is natuurlijk niet goed waardoor de maagkrampen heftiger worden. Een tweede sanitaire stop en hapje voor hapje een Snickers opeten tijdens het lopen over de keien langs de Ourthe werkt gelukkig. Ik moest denken aan de reclame op tv, want vrij snel daarna begin ik me beter te voelen. Gelukkig maar want het is vanaf hier toch nog goede 25 kilometer te gaan.

Bijna binnen

Richting Maboge, het laatste klim en verzorgingspunt op 95km schud mijn maag nog steeds maar het gaat al beter.  Een paar kilometer voordat we nog steeds samen richting Maboge lopen weten we het allebei dan ‘ie binnen is’. Het is druk bij de verzorgingstafels want ook de andere afstanden komen hier voorbij. Jeroen is wat aan het kletsen en ik roep hem om door te gaan, een klein stukje is het inmiddels nog. Jeroen krijgt vleugels van het idee dat hij bijna binnen is en verhoogd nog het tempo. Iets te snel voor mijn benen en hij neemt wat gas terug. Bij het bos aangekomen waar je zigzaggend naar beneden gaat om vervolgens de laatste rivier oversteek te maken richting de finish word ik nog bijna omver gelopen door wat lompe gasten. Ze moesten eens weten dat we al 12 uur op de been zijn. Richting de finish lopen we gebroederlijk naast elkaar alsof finishen alsof het een teamtrail is.  Blij dat we er zijn en dik tevreden met onze gedeelde 4e plaats na 12 uur, 17 minuten en 34 seconden. Job done!

 

 

 

 

Game of Stones

Zwijgend stappen we naast elkaar door het vroege ochtendgloren. De weg naar Hinterweidenthal lijkt wel eindeloos. De plek met de ergste pijn van het moment wisselt steeds af. Het ene moment zijn het de blaren onder je voeten, het volgende moment zijn het de schuurplekken of de bovenbenen die om rust schreeuwen. Mijn rugzak trekt aan mijn schouders alsof er lood in zit. Het is al meer dan 24 uur geleden dat we gestart zijn aan de Game of Stones en we zijn er helemaal klaar mee. Alleen is er geen mogelijkheid om uit te stappen, we moeten door naar de finish…. Tanden op elkaar en doorlopen….

In september vorig jaar zag ik voor het eerst een bericht voorbij komen over de Game of Stones. Een loopevenement van 36 uur, waarbij het enige dat duidelijk was dat je 8 Rittersteine in het Pfälzerwald moest opsporen. Verder geheel zelfvoorzienend qua eten, drinken, oriëntatie etc. Google Maps bracht aan het licht waar het Pfälzerwald zich precies bevond in Duitsland en langzaam werd duidelijk dat dit een enorme uitdaging voor Henrie Drenthel en mij zou zijn. Door het bos rennen met alleen een GPS-handheld of een kaart ter oriëntatie is iets wat we graag mogen doen en het super kleinschalige van het evenement sprak ons ook enorm aan. De organisator Michael Frenz staat bekend om de extreem lange wedstrijden die hij organiseert. Kort overleg via Facebook leerde ons dat we rekening zouden moeten houden met afstanden rond de 150 km. Maar aangezien je zelf de route bepaalt, kun je ook eerder stoppen. Dat is maar goed ook want mijn langste afstand ooit was ‘slechts’ 72 km. Al snel was onze inschrijving een feit.

In de aanloop naar de wedstrijd lopen we diverse trailwedstrijden en flink wat kilometers. De vuilnisbelt in Winterswijk begint bijna te slijten van alle keren dat ik er omhoog en omlaag loop. Krachttraining is een vast onderdeel van mijn training, maar wat kan je voorbereiden op zo’n afstand? Het zal toch voornamelijk een mentaal spelletje worden. Om onze kansen wat te vergroten bereiden we een aantal routes voor via afstandmeten.nl waarmee een heleboel stenen  aangelopen kunnen worden. Voor de start horen we welke 8 stenen we moeten hebben en dan kunnen we bepalen welke ronde of combinatie van rondes we gaan lopen. Dat geeft wat houvast, we beperken ons tot een afstand van iets meer dan 100 kilometer. Dat lijkt ons het maximaal haalbare voor ons in dit terrein. Bovendien lijkt het ons leuker om via een heleboel stenen naar de finish te komen dan er iedere 30 kilometer eentje vinden.

Vrijdagavond voor de start parkeren we de camper dicht in de buurt van de start en pakken we onze rugzakken vol met eten, drinken en andere spullen die we nodig gaan hebben. Gezien de temperatuur van bijna 30 graden die verwacht wordt moeten we extra water meenemen. Zeker in de eerste helft van de route zullen we maar heel weinig bewoonde wereld zien en zijn we op ons zelf aangewezen. Het gewicht van de rugzak is te hoog om comfortabel mee te lopen, maar we moeten het er mee doen.

’s Morgens om half zes is het verzamelen en krijgen we de laatste instructies en de gps-trackers die onze tocht zullen vastleggen. De stenen worden geloot en wij starten snel de laptop op om te zien welke ronde die we bedacht hebben de meeste stenen bevat. Tot ons ‘geluk’ bleek onze langste ronde de beste optie. Tegen half zeven tikken we de Teufelstisch aan die de start is van het evenement en vandaar uit vertrekken we voor onze tocht door het Pfälzerwald. De temperatuur is prima, zelfs wat fris in de schaduw van het bos. Prima loopweer en we vonden vrij eenvoudig de ene Ritterstein na de andere. Rustig lopen, regelmatig eten en vooral steeds blijven drinken was een vereiste om de hele dag te blijven lopen. Een lekkere bak koffie op het enige terras in de ochtend die we zien is dan ook een fijne afwisseling van het water uit de rugzak.

Het terrein is extreem heuvelachtig, eigenlijk is het gewoon bezaaid met kleine bergen. Soms kunnen we er om heen, maar even vaak moeten we helemaal naar boven wandelen om daanra weer naar beneden te rennen. Een klim van enkele kilometers, waarin dan tegen de 400 hoogtemeters zitten, zijn niet vreemd hier. Dat is veel hoger dan we kennen uit bijvoorbeeld de Ardennen. Voor mijn gevoel komt het dichter bij de Alpen. Een flinke klus is het iedere keer, maar wel mooi. Prachtige uitzichten en doorkijkjes over de toppen en de valleien. Jammer dat je dat bijna niet op de foto kunt krijgen.

Iets na het middaguur lopen we een stukje op met een oudere loper die naar dezelfde steen onderweg is als wij. Ervaren ultraloper, woonachtig en werkzaam in Quatar. Gezellige prater, maar het is ons al snel duidelijk dat hij veel beter overweg zal kunnen met de warmte die nu echt begint op te komen. Waar hij dag in, dag uit, traint bij temperaturen boven de dertig graden vinden wij het heet. Voor een woestijnloper valt het reuze mee. Vrolijk vertelt hij ons dat hij een week na de Game of Stones aan de start zal staan van het ‘Rondje Keulen’. Een rondje van 170 km… Dan zijn wij maar een stel rookies.

De hitte in de middag maakt dat we ons tempo nog verder naar beneden brengen. In de praktijk rennen we alleen nog maar de stukken naar beneden en powerhiken we de rest. Daarmee blijft de warmte redelijk hanteerbaar en komen we toch met ruim 6 km per uur vooruit. We zijn goed op weg. Toch maken we deze middag, door de warmte en onervarenheid op dit soort wedstrijden, een enorme fout. Als een voorbijganger ons vertelt dat een paar kilometer terug een gelegenheid is waar je eten en drinken kunt besluiten we toch door te lopen. We koelen even door lekker in een stroompje te poedelen en lopen verder op onze geplande route.

Een aantal uur later zitten we even te eten en de kaart te bestuderen. Wat rekenwerk leert ons dat we het dorp waar we dachten eten en drinken te kopen voor de nacht niet kunnen bereiken voor een uur of 10 ’s avonds. De kans dat er dan nog wat open is, is klein. We besluiten de route wat in te korten en via een afkorting naar het dichtsbijzijnde dorp te lopen. Na een kilometerslange afdaling vol stenen en boomwortels komen we hijgend en puffend van de warmte tegen half negen ’s avonds aan bij een restaurantje waar we op het terras ploffen. De keurig geklede locals en de serveerster kijken wat vreemd naar ons, maar als we vertellen waar we mee bezig zijn valt hun mond open van verbazing. We worden vriendelijk geholpen aan een maaltijd en het bijvullen van een aantal flesjes met cola is geen enkel probleem. Bij ons vertrek een uurtje later wordt ons van alle kanten succes gewenst. Een fijn moment om de nacht mee in te gaan.

Het wordt al snel donker in het bos en vochtig en benauwd. In het licht van onze koplampjes zien we allerlei insecten. Maar goed dat we ons flink ingesmeerd hadden met deet, anders hadden ze ons helemaal lek geprikt. Verder was het doodstil, alleen geritsel van muizen of ander kleine beestjes. Heel af en toe blinken de ogen van reeën in het schijnsel van de lampen. We powerhiken nu eigelijk de hele tijd. Rennen naar beneden levert risico op en het laatste wat we kunnen gebruiken is een verzwikte enkel in the middle of nowhere. Hulp kan dan immers wel een paar uren duren.

Na een aantal flinke klimmen en een langdurige speurtocht naar een goed verborgen steen beginnen we toch wel flink moe te worden en we beginnen steeds meer te denken aan een lekker tukkie ergens in een schuur of zo. Maar dan moet je die wel vinden natuurlijk. Vlak bij een dorp lopen we ons vast tegen een snelweg en een hoog hek. We zien even geen uitweg en besluiten een uurtje te slapen in een ongebruikte tunnel. Na een uur worden we verkleumd wakker, maar zijn we genoeg opgeknapt om de goede weg weer te vinden.

We lopen weer verder, maar de puf is er uit. We krijgen blaren van de vele steile klimmen en dalen en de schuurplekken op nare plekken worden steeds vervelender. Als we dan ook nog eens door een fout in onze route helemaal voor niets weer een berg op en af lopen, om vervolgens weer terug te komen waar we vandaan kwamen, zijn we het zat. We besluiten de kortste weg terug te lopen en de rest van de stenen te laten zitten.

Zo wandelen we dus in het hele vroege ochtendgloren over de weg naar Hinterweidenthal. We zijn er klaar mee, maar we moeten nog naar de finish. Een kleine 20 kilometer verderop via de kortste weg. Vier uur wandelen of zo. Hardlopen doen we al lang niet meer, we maken er alleen grappen over. We zien nog een paar slangetjes, wat reeën en een marter die absoluut niet bang is. Dat zorgt voor wat afleiding, maar voor Kaffee en Kuchen is het nog te vroeg. Er is nergens iets open, geen mens te zien. Het feit dat we dit als team doen sleurt ons er door heen, elkaar oppeppen waar nodig, zorgen voor afleiding en er voor zorgen dat je positief blijft denken.

Als we dan uiteindelijk iets na achten in de ochtend eindelijk weer de Teufelstisch aantikken zijn we uitgeput, maar dolgelukkig. Geen muziek, applaus of bloemen na de langste afstand die ik ooit gelopen heb, er was niemand in de buurt om het te zien. Maar het voelt toch als een overwinning. Geen energie meer, fysiek tot op het bot leeggezogen door deze tocht. Maar gevuld met een heleboel nieuwe evaring en indrukken. Een volgende keer zullen we daar zeker voordeel uit kunnen halen. En in ieder geval is het iets waar we nog heel lang sterke verhalen over kunnen vertellen. Van de 8 stenen die we hadden moeten hebben, hadden we er maar twee. Maar verder was er denk ik geen deelnemer die 32 stenen had zoals wij. Er was één deelnemer die alle 8 stenen had, maar die had veel meer dan 36 uur nodig en 185 km. Voor mij was het een afstandsrecord van 102,5 km, met ruim 3300 hoogtemeters, is iets waar ik met heel veel tevredenheid op terugkijk. Voorlopig hou ik het even bij kortere afstanden, dus blijft dit record nog wel even staan.

De route die we gelopen hebben op Strava

 

 

 

 

 

 

 

 

OHM-trail Aywaille 2017

door Martijn van Dijk

Op basis van het enthousiasme waarmee Linda vorig jaar thuiskwam over de Ohm trail was het na overleg dit keer mijn beurt. Als je zo enthousiast bent dan moet het haast wel geweldig zijn. Op vrijdagmiddag zijn we afgereisd naar Aywaille in België om wat nu blijkt een geweldig trail weekend te starten samen met Linda, Joëlle en Silke en een dag later Eric, Henri en Claudia. Dit weekend startte Claudia, Eric en ikzelf op de 20km en Henri op de 50km. Op zaterdag rond de middag kwamen onze mede trailers Claudia, Henrie en Eric ook aan op de camping. Die avond gezellig gegeten en grote verhalen gedeeld, een top avond dus!

Zondag morgen begon met een ontbijt en was iedereen redelijk relaxt. Vandaag starten we tijdens de 12e editie van deze inmiddels legendarische OHM trail benoemd als de moeilijkste trail in België! Een trail die zeer gevarieerd en technisch is en tijdens de trail ontdek je de prachtige streek en natuur van Aywaille op een parcours dat bestaat uit 90% boswegen. Zoals de organisatie omschrijft “Ontdek onze sprookjesachtige landschappen … Al lijdend!” Dus is relaxt goed of moeten we toch een beetje gespannen worden….

Allereerst ging Henri om 9:00 uur van start voor de 50km terwijl wij ons aan het voorbereiden waren voor onze trail. Daarna zijn we relaxt naar start/finish gelopen om onze startbewijzen op te halen voor de 20km. Het startnummer ophalen was goed georganiseerd, diverse tafels met een bepaalde letters gaf aan in welke rij je moest gaan staan. Ik ging in de rij van de D staan, uiteindelijk was ik aan de beurt want de rij was enorm. Ja hoor ik stond niet op de lijst en in mijn beste Frans mijn volledige naam opgegeven. Aha, uw naam is van Dijk, ja klopt, dan moet u zich melden bij de tafel waar ze startnummers uitgeven voor de letter V, ok helder……

Om 10:30uur was de start van Claudia, Eric en mijzelf voor de 20km die uiteindelijk gratis, zoals de speaker zei, 24,2km is geworden. We begonnen redelijk vlak vanuit het dal en liepen langzaam omhoog, de eerste 10km verliepen prima. Technische klimmetjes en dalingen maar mijn gevoel zei dat er meer ging komen op basis van de verhalen van de avond ervoor. Door de regen van de dagen ervoor was het parcours op sommige delen modderig en glad. De eerste verzorgingspost was op 9km en kort daarna begint het parcours technischer te worden. Tijdens één van de dalingen gaat het mis wanneer ik Claudia netjes gevraagd had om haar voorbij te mogen gaan. De ondergrond bestond uit grond en losse stenen maar kort daarna rots. Ik ging steeds harder naar beneden en toen gleed ik voorover de struiken en boom in, je lag er mooi bij zei Claudia! Tja die ga ik morgen wel voelen maar zoals het nu voelt gaan we gewoon door.

De klimmetjes worden extremer en houden langer aan, een kwartier voor een klim is niks. Ons was ook 1100 hoogtemeter beloofd dus al met al was er nog voldoende te verwachten. Ook de dalingen werden technischer en de ondergronden en bos varieerden ook. Ik moet denk ik naar ander schoeisel op zoek want ik had vaak net te weinig grip.

Onderweg veel mooie vergezichten, bossen en water. Op het laatst komen er nog twee viaducten die over de dalen in de omgeving van Aywaille lopen. Aan de ene kant naar beneden en andere kant weer naar boven, pittig maar goed te doen. Nu nog een klein stukje naar beneden en dan langs het water terug naar de Start/Finish. Hier moest ik lossen omdat ik door de val waarschijnlijk toch iets meer last had van mijn kuit dan dat ik verwacht had, iedere keer dat ik probeerde aan te zetten schoot de kramp er bijna in. Na een beetje rekken en strekken ging het weer prima en kon ik door. Uiteindelijk hebben Claudia, Eric en ikzelf er rond de 4 uur over gedaan.

Nadat we allemaal gefinisht zijn voor de 24,2km hebben we later Henrie proberen binnen te halen maar wat bleek hij was al gefinisht, wij waren te laat dus! Henrie heeft er 7:33:23 over de 50km gedaan, weer een geweldige prestatie!

Die avond het weekend afgesloten met een goed verzorgde BBQ! Het was in één woord geweldig en zeker een aanrader!

Link naar de 24,2km route: https://www.relive.cc/view/1020854546

Handige links,

Camping: http://www.dieupart.be/

Evenement site: http://eventstrail.be/nl/ohmtrail/

 

Lekker rennen door het Ketelwald

De Ketelwaldtrail in Milsbeek stond al een paar jaar op mijn verlanglijstje, maar het was er tot afgelopen weekend maar steeds niet van gekomen. Het heeft in principe alles waar ik blij van wordt: kleinschalig, veel bos en heuvels en een organisatie van veel enthousiaste vrijwilligers. Het kleinschalige wordt al wat minder met 650 deelnemers over drie afstanden, maar doordat de inschrijf-limiet strak aangehouden werd zou het wel meevallen met de drukte op de paadjes. Dat hoopte ik in ieder geval. Het Ketelwald, het gebied waarin het parcours uitgezet werd, maakte in ieder geval een heleboel goed.

Het Ketelwald is namelijk een prachtig bosgebied bij Milsbeek (vlak bij Nijmegen), grenzend aan het uitgestrekte Reichswald. Een paar maand geleden ging ik hiernaartoe voor een vroege zondagochtendtraining. Koud, mistig, het was bijna onheilspellend in het bos. Bijna geen mens of dier gezien of gehoord in de drie uur die ik rondgelopen heb. Dat was nu wel anders. Prachtig zomers weer, duizend kleuren uitbundig groen overal, de vogels floten zich de longen uit het lijf en bij diverse poelen onderweg hoorde ik de kikkers kwaken.

Het begon ’s morgens al goed toen ik aan kwam rijden. Ik was aan de vroege kant, maar werd ook toen al lachend welkom geheten door de vrijwilligers die me naar een parkeerplek in de wei tegenover het sportpark dirigeerden. Gelukkig had de boer nog net van tevoren het gras gemaaid zodat de hobbels en bobbels in het grasland een beetje omzeild konden worden. Op weg naar de inschrijving en de koffie trof ik eigenlijk alleen maar mensen met extreem goede zin. Dat kon ook bijna niet anders met het mooie weer dat werd voorspeld.

Op mijn gemakkie haalde ik mijn nummer op en met een bak koffie nestelde ik me op een stoel in de zon. De organisatie was nog bezig met het inrichten van Start en Finish terwijl langzamerhand meer lopers binnendruppelden. Eerst vooral lopers van de 33 km, die het eerst mochten starten, maar daarna ook lopers van de latere groepen. Het werd gezellig druk op het terras, je zou bijna blijven zitten. Gewoon lekker een beetje bijkletsen met clubgenoten en andere bekenden.

Maar om half 11 was het dan toch tijd om te starten. Na wat aandringen van de speaker werd het startvak behoorlijk vol. Een mooi aantal inschrijvingen voor de 33 km. Na de start was het bij de eerste single tracks en hellingen even dringen (of rustig wachten) in de trailfile, maar al snel viel het veld uit elkaar en kon je lekker lopen. Ik had me voorgenomen om rustig achterin het veld te beginnen. Nadat ik dan warm was een een beetje gevoel had van de fysieke mogelijkheden van de dag wilde ik daarna gas geven en kijken hoe lang ik dat vol kon houden. Het laatste stuk zou dan mentale training worden.

Zo gezegd, zo gedaan, en nadat het veld wat meer open werd en ik warm gelopen was, begon een groot inhaalfeest. Het is natuurlijk geweldig als je steeds weer iemand kunt binnenhengelen en dan erop en erover. Het tempo zat er dan voor mijn gevoel ook lekker in. Op een gegeven moment loop je dan toch weer tussen mensen die hetzelfde tempo hebben en vormen zich losse groepjes. Af en toe loop je samen en af en toe valt het weer uit elkaar. Maar in de korte tijd dat je samenloopt kun je toch soms interessante mensen ontmoeten en mooie verhalen uitwisselen. Dat zijn de momenten die het traillopen extra mooi maken.

Na het eerste stuk heuvelgebied in het Ketelwald, met af en toe stevige klimmetjes, staken we bij een verzorgingspost de weg over en waren we ineens in Duitsland. Niet dat je daar wat van merkte in het bos. Hooguit dat de klimmen hier veelal gemeen vals plat waren, maar dan waren de afdalingen extra lekker. De vele lange rechte bosbouwpaden in het Reichswald werden keurig omzeild door de organisatie en een verrassend mooie route werd gevolgd.

De tweede verzorgingspost kwam zo snel na de eerste dat ik hem maar oversloeg. Ik had nog genoeg in mijn rugzakje om me te redden. Bovendien kon ik zo de man die me even tevoren had afgeschud op een klim weer mooi voorbij steken… het duurde weer even voor hij me weer bij was en we ons gesprek over diverse wedstrijden konden vervolgen.  Maar op dat moment wist ik al dat ik hem toch weer moest laten gaan. Ik liep immers al een hele tijd ruim boven de begroting en ik voelde aan mijn benen dat de rekening zo gepresenteerd ging worden. Maar ik kon langer op tempo door dan ik gedacht had.

Pas toen we weer uit het Reichswald kwamen en het Ketelwald weer indoken was het zover. De lange hellingen maakten plaats voor korte steilere klimmen en ineens was het gebeurd met de pret. Voor mijn gevoel kwam ik de klim zowat niet meer op. Met een stuk powerhiken kon ik de schade gelukkig beperken en in het afdalen ging het nog best aardig. Maar ik was toch maar wat blij  toen ik de lichtmasten van het voetbalveld weer in beeld kreeg. Na 3:07 uur en ruim 33 km kwam ik over de streep.

Mijn loopmaatjes stonden me al op te wachten bij de finish. Ze hadden hun afstanden ook goed doorstaan en volop genoten van de prachtige natuur. Nog even met zijn allen relaxend op een stoeltje in de zon, waarbij Trailchick Kim ook gezellig aansloot, kwam ik al bijna in een soort van vakantiestemming. Toen ik na het douchen mijn auto opzocht bleek ik daar niet de enige in te zijn. Een hele groep lopers zat bij de auto’s in een kringetje lekker te chillen en te picknicken met spullen uit de kofferbak. Wat een trailfeest.

Top parcours, top organisatie, top weer, top deelnemersgroep. Soms heb je het geluk dat alles samenkomt en dan is zo’n dag echt een trailfeest. Dikke pluim van mij voor de organisatie en alle vrijwilligers die hun vrije zondag opofferden om ons weer een leuke dag te bezorgen.

Site van de organisatie

Filmpje

Foto’s op Facebook van Carel Stotelder

 

 

Klein Zwitserlandtrail 2017

17 april stond de Klein Zwitserland trail op de agenda. Een mooie kleinschalige trail met relatief veel hoogtemeters in de Veluwezoom. Lekker in de buurt ook nog eens dus. Een mooie gelegenheid om er met een groepje vanuit het oosten van het land naar toe te rijden en er een fijne tweede Paasdagloop van te maken.

Bij aankomst was het nog heel erg fris, kouder zelfs dan het met de Kerst was liet ik me vertellen. Dat maakte voor de stemming niet veel uit. De lopers van vooral de lange afstand van 22 km waren bijtijds opgestaan om de startnummers op te halen, maar ook van de kortere afstanden begonnen de deelnemers al bijtijds binnen te komen. Vooral om even gezellig bij te kletsen. De plekjes in de zon waren dan ook al snel bezet.

Henrie, Rianne en ik zouden aan de 22 km meedoen, Linda, Angelique, Claudia en Eric zouden aan de 15 km start staan. De start was een simpel Succes allemaal van Dorothea die alles georganiseerd had. Na de start ging het meteen al heuvelop en, enthousiast als we waren, vergaten we even te kijken of Rianne mee kon komen. Niet dus… maar Rianne kon zichzelf ook wel redden. Als duo ging het soepeltjes verder. Heuvelop, heuvelaf. Best een pittig parcours met behoorlijk steile heuvels. Van de kou hadden we al snel geen last meer.

In het zonnetje dat af en toe doorbrak kwamen we zelfs nog aan het zweten. De bospaadjes waren lekker smal en slingerden door het lentegroen. Af en toe even flink modderig en dan weer bezaaid met boomwortels was het bij vlagen zelfs behoorlijk opletten om niet op je neus te gaan. Het tempo zat er lekker in, beetje te optimistisch gestart maar met een kleine aanpassing van het tempo gingen we het wel redden tot het eind.

Na een 10 km hadden we de eerste verzorgingspost en dat was er eentje waar je bijna zou willen blijven. Fruit, water, cola, chips, chocolade van alles werd er door de uiterst vriendelijke crew uitgedeeld. Heerlijk. Met frisse moed begonnen we hierdoor aan het tweede deel. Loslopende pony’s, die zeker niet wild waren, stonden lekker in de weg te staan en her en der konden we wandelaars een prettige dag toewensen. Ontspannen sfeertje, zo op tweede Paasdag. Dat zie je bij de Ikea wel anders op zo’n dag…

Door onze vlotte start kregen we nu toch wat meer problemen met het beklimmen van de steilste hellingen, maar verder ging het nog vlotjes verder. Van de overige deelnemers zagen we bijna niets meer tot we bij het punt kwamen waar de andere afstanden er weer bij kwamen. Daarna werd het weer gezellig druk in het bos.

Na de tweede verzorgingspost was het nog een kleine vijf km naar de finish. Via een aantal lusjes door het bos, die af en toe wat verwarrend werkten kwamen we steeds dichter bij de finish, om er dan ineens weer van weg te lopen. Gelukkig ging het vooral heuvelaf, dus konden we met een soepel gangetje de laatste kilometers afleggen. Na 2:17 hadden we bijna 22 km afgelegd, ruim tien minuten sneller dan we van tevoren bedacht hadden.

Prima gedaan dus. Ook onze loopmaatjes kwamen allemaal met een grote glimlach over de finishlijn. Complimenten dus aan de organisatie, niet alleen een mooi en pittig parcours, maar ook nog een lekkere pannenkoek en een biertje naar keuze na afloop. Top evenement in zijn kleinschaligheid.  Ik hoop dat het zo blijft, dus vooral niet meer deelnemers toelaten.

De route op Garmin Connect

 

Cretes de Spa 2017

Deze keer een verslag over de Cretes de Spa van één van de beste, zo niet de beste, trailrunners uit de Achterhoek: Pascal Schepers. Bedankt Pascal!

Toen in november bekend werd dat  Cretes de Spa een van de twee WK kwalificatiewedstrijden waren begonnen kwam ik direct een dubio. Ik had mij net ingeschreven voor mijn eerste ‘weg’ marathon in Rotterdam twee weken later maar die kwam toch al gauw op plan B te staan. In Spa zullen er vast meer snelle(re) mannen aan de start staan maar ik verwacht op een parcours als deze meer kans te maken dan in het hooggebergte omdat ik hiervoor simpelweg te weinig ervaring in heb.  Bovendien heb ik vorig jaar een paar lekkere trails van dit kaliber gelopen in België zoals de OHM trail 5e plaats, een 11e plaats in een sterk bezet deelnemersveld bij Olne-Spa-Olne (OSO) en een 4e plaats bij Cretes de Spa zelf.

Het plan was eind december gemaakt om naar de wedstrijd toe te werken met crossjes in Beek als opbouw om vervolgens het langere trailwerk op te pakken. Tot de Jutbergtrail begin februari verliep alles volgens plan daarna kwam de klad erin omdat de spieren in de kuiten en rug muurvast zaten. De maandag voor de wedstrijd met een duurloopje met heuvels in het Montferland voelde de benen nog steeds niet fit.  Helaas heb ik ook ruim een maand geen enkel tempo werk gedaan alleen wat rustige duurloopjes met regelmatig heuvels erin om toch nog specifiek te trainen. Na een paar dagen niet hardlopen en de 4e dry needling behandeling op woensdag voelde eind van de week alles weer wat soepeler aan.  De spullen werden gepakt en ik had er zin in!

Vrijdag in de auto gestapt om eerst oud studiegenoot Lucas op te halen die mij op de MTB gaat ondersteunen om vervolgens door te rijden naar Spa. Het was lekker zonnig weer op het terras en eind van de middag zijn we naar het startpunt gewandeld net buiten Spa om het startnummer op te halen voor morgen.  Van de vorige editie wist ik nog dat het best druk is dus we waren zaterdag op tijd gegaan. Bij het ophalen van de logger, die de Nederlanders om hadden zodat men later bij twijfel kunnen checken of het parcours helemaal is gelopen, kwam ik  Peter en Dominique al tegen. Van Peter hoorde ik dat Tim Pleijte niet zal starten. Heel lullig voor hem maar in mijn ogen was hij dé top kandidaat om een van de twee WK plaatsen te pakken dus was er iets meer kans. Eenmaal bij de start aangekomen wikkelt Kim Mulder nog even mijn logger goed om mijn rugzak zodat die niet bij elke stap een uur of 5 lang tegen m’n rug aan botst. Ik besluit toch iets op te schuiven richting Peter en Dominique om te proberen om in hun tempo mee te komen.

De start is zoals altijd snel en naar een kleine kilometer komt Zac Freudenburg voorbij dansen om aan te sluiten bij de eerste mannen. Zac, Geordie en Dominique zijn normaal te snel voor mij op de trails in Nederland maar zo’n Ardennen trail is toch andere koek en wie weet kan ik profiteren van een mindere dag van hen.  Peter moet al snel lossen en na een kilometer of 5 laat ik het gaatje richting Dominique groter worden. Het hartslag dat zo hoog is ga ik het vandaag niet volbrengen in dit tempo en schakel bewust een tandje terug in de hoop om in een goed ritme en een groepje te komen.

Bij de eerste skipiste word ik bovenaan ingehaald door Geordie. Hij is verstandiger gestart en heeft een goed tempo. Als je dit tempo volhoud loop je het gat wel dicht roep ik hem na. Ik kom in een groepje met Belgen terecht waarvan ik twee lopers herken van OSO die net voor mij waren gefinisht. Nu even aanhaken en over het dode punt proberen te komen dacht ik bij mijzelf. Tijdens een modderige afdaling waarin een heel treintje van 6 lopers moesten uitwijken voor een brokkenpiloot als afdaler, schoot ik in een spagaat waarin de hamstrings al in protest gingen.  Andere lopers moesten door de struiken uitwijken.  Oef, dit is geen goed voorteken.

Tot verzorgingspost 1 ging het best prima al merkte ik dat het conditioneel zwaar was en was mijn hartslag behoorlijk hoog. Laurens gaf aan dat ik 2 minuten achter Geordie lag dus ondanks dat het zwaar voelde was het gat niet echt heel groot geworden. Naast dat ik achter lag op de eerste Hollanders lag ik ook achter op schema met het eten en drinken. De extra energie had ik goed kunnen gebruiken want er volgde een lange klim waarin het hele groepje powerhikend omhoog ging. Richting het einde van de klim viel het groepje uit elkaar en moest ik 3 man laten gaan. Daarop volgde direct een korte afdaling naar de 2e skipiste. Vorig jaar was het helemaal wit van de sneeuw en nu was het een groene heide waar mijn stramme kuiten en hamstrings geen zin hadden om tegenop te lopen. Vorig jaar liep ik hier nog vrij goed omhoog, nu was het hartslag sky high en kon ik ook niet goed herstellen in de afdaling die hierop volgde. De zware benen en steken in m’n bovenlijf wouden op te rem dus zo verdween ook de laatste loper van het groepje al snel uit het zicht.

Onderaan bij verzorgingspost 2 stond opnieuw Laurens en de uitgestapte Huub. Bij deze post de tijd genomen om wat te extra te drinken en te eten.  Er volgde direct een overstroomd pad met keien omhoog waarop ik het tempo redelijk kon vasthouden. Ik probeerde uit de wedstrijdmodus te stappen en meer te genieten van de zonnige dag, de uitzichten op de skipiste waar ik nog lopers in een lint omhoog zag zwoegen en te focussen op het verbeteren van de tijd van vorig jaar. Bij VP 1 lag ik 20 minuten voor op de tijd van vorig jaar en bij VP 2 nog een kwartier. Ondanks dat er op sommige stukken veel modder lag was het parcours verder beter beloopbaar waardoor een snellere tijd zeker in moet zitten. Net toen ik dat dacht begon het lijf weer flink te protesteren bij de afdaling en in plaats van lekker stevig door rennen moest ik weer terugschakelen.  Bij het beklimmen van skipiste 2 voelde het al alsof ik klom als een hoogbejaarde man, nu voelde ook het omlaag en zelfs het vlak lopen zo aan. Op 35km kwam ik eindelijk Lucas tegen die mij nog wat mentale support gaf. Een paar kilometer later had m’n linker hamstring en genoeg van en schoot in de verkramping. Nu ik net weer fitter begin te worden was het voor mij niet de moeite waard om nog verder door te lopen.  Helemaal omdat ik door het lagere tempo veel tijd had verloren en bijna niet meer op schema lag voor een snellere tijd dan vorig jaar. Na het mooie stuk langs het riviertje en de bruggetjes daaroverheen ging ik bij ravito 3 lekker in de zon op het bankje zitten. Het was goed zo, het zit er gewoon niet in. Niets meer forceren en eerst maar eens fatsoenlijk gaan trainen dacht ik.

Een minuut of 5 later kwam Peter eraan die nog de benen voelde van vorige week en stopt ook.  We stapte niet veel later de bus in die ons in 10 minuten naar Spa bracht. In onze ‘pre-trailrun carrière’ leerde ik Peter kennen bij de Lochem trail. Nu gaf die mij een box omdat het voor ons beide de eerste DNF was. Delen we weer samen een moment in de trail carrière. Aangekomen in Spa lekker de modder van me afgespoeld en met Lucas een bokworst gegeten. Niet veel later komt Geordie aan die met een grote smile en veel krassen op zijn knieën en heeft zijn wk-ticket te pakken. Hij had in de laatste kilometers Zac nog bijgehaald en finisht knap als 4e. Zac strompelt niet veel later van de trap af, soms lijkt hij net superman maar deze trail was ook zwaar voor hem.  We gaan nog even in het gras zitten en zien de eersten lopers nog binnen komen. Het groepje waarin ik liep was behoorlijk uit elkaar gevallen en finishten tussen plaats 7 en 25. Sommige waren dus nog wat opgeschoven en anderen behoorlijk teruggevallen.

Ondanks het uitstappen was het een mooie dag en ben ik nu alweer aan het kijken voor de volgende trail uitdaging. Wat is dit toch een geweldige sport en wat is de Ardennen een fantastisch gebied om een ‘paar uur’ doorheen te rennen.  To be continued.

 

 

Sallandtrail 2017

(Door Angelique Vrijdag)
Zaterdag 11 maart om 8.00 uur vertrekken Claudia Drenthel en ik naar de zesde editie van de Salland trail. Voor ons de eerste keer dat wij hier meelopen. Henrie is al vertrokken om hier te starten op de 75 km, terwijl wij 25 km lopen.

Mijn oude navigatie wil ons alle kanten opsturen, maar we vinden uiteindelijk het zwembad Het Ravijn, waar de start is van deze trail en zijn op tijd aanwezig. Het weer is al prachtig en bij mij slaat zoals altijd weer de twijfel toe wat ik aan moet. Het wordt een thermo met lange mouw en een shirtje erover. Claudia kiest voor korte thermo en shirt en dat had ik achteraf ook beter kunnen dan. Na ongeveer 10 km heb ik toch besloten om de thermo uit te doen.

De eerste start groep van de 25 km is om 9.30 uur vertrokken, wij zitten in de tweede startgroep en vertrekken om 10.15 uur. De omgeving hier is erg mooi en de trail is echt de moeite waard om te lopen. Veel mooie paden en bossen in het nationale Park De Sallandse Heuvelrug. Een aanrader en ik ben ook vast van plan om hier nog een keer te lopen.

Na de finish zijn er voldoende versnaperingen en volop cola en thee (en water natuurlijk) om even lekker bij te komen en te genieten van de zon die volop aanwezig is. Ik besluit te wachten op Claudia (de zon schijnt immers) en enkele minuten later komt Claudia ook stralend de finish over.

We praten even wat na en gaan dan douchen en zwemmen. Ook hier is alles perfect geregeld. Bij inlevering van ons startnummer krijgen we een consumptiebon voor een drankje. We pakken onze tassen en gaan naar het zwembad, hier staan twee vriendelijke dames om je de weg te wijzen en we krijgen een muntje van 50 cent te leen voor een kleding kluisje. Er bestaat de mogelijkheid om je te laten masseren (tegen een faire bijdrage).

Nadat we aangekleed zijn gaan we naar buiten en daar treffen we Henrie, hij heeft besloten om te stoppen na 50 km, teveel last van zijn voeten. Heel verstandig en 50 km is een respectabele afstand, waar ik echt respect voor heb.

 

Met een deelnemersveld van 1.200 deelnemers is dit een goed georganiseerd evenement met goede verzorging en vriendelijke vrijwilligers, die echt de moeite waard is om een keer te lopen.

Site van de organisatie

Foto’s en verslagen

Jokertrail, wirklich kein Witz!

(door Henrie Drenthel)

Vrijdagmiddag vertrokken Heini Rave en ondergetekende richting Heidelberg om daar op zaterdag deel te nemen aan de Jokertrail. Een ruim 50 km lange trail met zo’n 2300 hoogtemeters rondom de universiteitsstad Heidelberg in de Duitse deelstaat Baden-Württemberg. Na een vervelende heenreis met allemaal Nederlandse skikoffers op de Duitse Autobahn en veel Baustellen waren we eind van de middag in Hotel-am-Schloss, pal naast de start/finishlokatie bij Lotte Backpackers in de prachtige Altstadt van Heidelberg. Gezien het aantal Japanners een echte toeristische trekpleister. Deze loop is er eentje die georganiseerd wordt door Michael Frenz, oprichter van Meldelaufer.de en zelf ook fanatiek ultraloper. Hij was het ook die vorig jaar de eerste editie van de Legendtrail op zijn naam schreef. Vorig jaar hebben we via hem al de Dragontrail rondom Bonn gelopen en later dit jaar volgen nog de Game of Stones en de BERGischer Ultra.


Zaterdagmorgen 6 uur loopt de wekker af en voor de start om 7.30 uur eten we een paar broodjes en wat koffie en gaan we richting van de Kornmarkt alwaar de start is. Circa 100 lopers staan er aan de start dus mooi kleinschalig. Alle deelnemers worden vanaf de presentielijst opgenoemd en om 7.35 uur gaat het van start. Eerst een klein lusje door de Altstadt en daarna gaat het als snel richting Schloss en vandaar nog verder omhoog via de Himmelsleiter naar de Köningsstuhl, het hoogste punt om Heidelberg op 567+NAP. Vanaf de start op de Kornmarkt tot op de top zijn het oorspronkelijk 1600 treden omhoog. Vandaar dat we dus naar ca 2 kilometer al zo’n 500 hoogtemeters hebben afgelegd. Echt killing, deze traptreden uit natuursteen zijn allemaal schots en scheef, verschillend van hoogte etc. was meer een Hölleleiter.

Hierna volgt een glibberige, technische afdaling het gladde stukken en rotsen en stenen. Het had die nacht gevroren dus het was wel uitkijken waar je liep. De weersvoorspellingen waren overigens prima. Het zou een graad of 10 worden dus wij hadden besloten in korte broek te starten (dit overigens bijna als enigen). Na de eerste afdaling kwam er al snel weer een volgende pittige klim wat inhield dat we het eerste uur nog geen 6 kilometer hadden afgelegd en na 8 km al ca 1000 hoogtemeters achter de kiezen hadden.


Vanaf daar ging het richting eerste verzorgingspost en liep het ook wat makkelijker. Deze post was bij een lokale bakker in het plaatsje Ziegelhausen. Van allerlei lekkers hadden ze daar. We hadden, na een klein stukje verkeerd gelopen te zijn, ruim 16,5 km afgelegd oftewel 1/3 gedeelte in ca 2.30 uur. Onze prognose vooraf was afgaand op de Dragontrail-tijd dat we er 7.30 uur over zouden doen. Dus we lagen precies op schema, voor wat het waard was. De temperatuur begon wat op te lopen en ik besloot mijn jasje uit te doen. Weliswaar wat fris op de toppen maar zo kon ik toch wat beter mijn hitte kwijt.
Vanaf de bakker ging het wederom gemeen steil omhoog en het duurde behoorlijk lang voordat we überhaupt maar even aan lopen konden denken. Na wederom een keer fout gelopen te zijn kwamen we naar een kleine 4 uur bij de verzorgingspost Langer Kirschbaum op 25 km . Het verkeerd lopen kwam overigens doordat dit een GPS-tocht was. Een tocht waarbij je vooraf de GPX-data krijgt die je vervolgens in je GPS-apparaat upload en je zodoende al spoorzoekend je weg kunt vinden. Overigens een aanrader. Echt leuk om onderweg naast het lopen ook nog hiermee bezig te zijn. Vanaf deze verzorgingspost liepen we een noordelijk rondje volgens zeggen van 15 km. Deze was best aardig te lopen al bleek ie toch twee kilometer langer dan voorspeld en juist in die twee kilometer zaten een paar echte handen-op-de-knieën klimstukken.


Na ongeveer een marathon afgelegd te hebben kwamen we weer bij de Langer Kirschbaum aan. Nog even alles bijgevuld en wat heerlijkheden gegeten en toen weer door voor de laatste 10 kilometer die volgens Michael alleen Bergab zouden gaan. Onderweg hoorden we al dat dit niet helemaal waar was. En dat klopte. Allereerst ging het ruim twee kilometer vals plat omhoog en net toen we dachten de afdaling naar Heidelberg ingezet te hebben kwam daar nog weer een hele zware lange klim van ruim een kilometer. Daarna ging het weer lekker bergaf en na nogmaals een keer een verkeerd pad gekozen te hebben bereiken we de laatste afdaling, de 315 treden van de Philosophentreppe naar beneden. Echt een bovenbenen-killer na ruim 50 kilometer. Onderaan de brug over de Neckar overstekken, slalommend tussen alle toeristen door en over het drukke marktplein naar de finish bij de jeugdherberg. Eindtijd 7.26.48 uur over 51,85 km en 2300 hoogtemeters, dus precies binnen de prognose.
Na een lekkere douche, Kaffee und Kuchen gaan we moe maar voldaan huiswaarts voor een ritje van 3 ½ uur. Onderweg horen we nog dat er nog geen 10 minuten na ons vertrek één of andere idioot zich op een marktplein met een auto in omstanders heeft gereden en daarna door de Polizei is neergeschoten waarna de hele stad hermetisch is afgesloten. Zijn we toch mooi op tijd vertrokken en die malloot misgelopen. Raar idee. Zo, nu eerst de voetjes, en de rest van mijn vermoeide lichaam, maar even een paar dagen rust gunnen voor het volgende avontuur, de Sallandtrail op 11 maart in Nijverdal.

Verslag van de 4e Slangenburg Trail in IJzevoorde

Zaterdagmorgen 18 februari 2017 omstreeks 13:00 uur… op de parkeerplaats voor het clubgebouw van AVA’70 in Aalten is het een drukte van jewelste. Ongeveer 30 Avajanen zijn voornemens om deel te nemen aan de 4eeditie van de Slangenburgse Trailrun. De deelnemers konden kiezen uit afstanden van 12 of 21 kilometer.

 

Ruim een uur voor aanvang van de wedstrijd werd  het Verenigingsgebouw ‘de Pokkershutte” in IJzervoorde bestormd en belegerd door de geelhemden van AVA’70. Heel even waande ik mij weer in café Frowijn in Nijmegen, echter de ambiance was niet te vergelijken. Het mocht de feestvreugde niet bederven. Al snel werd de kleedkamer omgedoopt tot “AVA’70” kleedkamer. Niet- AVA’70 leden schrokken bij binnenkomst en enkelen trokken al snel hun conclusie dat een omkleedplek in de sporthal misschien wel beter zou zijn.

In vergelijking met voorgaande jaren, had de organisatie besloten dit jaar te gaan starten in groepen van 10 personen. De 1e groep zou klokslag 14:30 uur gaan starten, gevolgd door een nieuwe groep die 1 minuut later zou volgen. De start had wel iets weg van een originele slipjacht…. De 1e groep zet een reukspoor uit, waarna de resterende bloeddorstige atleten de achtervolging konden inzetten.

Na 2 kilometer hadden Gerben Schepers, Nico Rouwhorst en Vincent Scholten elkaar gevonden. In een relatief rustig trainingstempo werd de jacht op Angelique voortgezet. Het duurde niet lang of vanuit het achterveld kwam eerst Patrick Weijers, gevolgd door Dirk Vreeman en good-old Wim Brinkman opstomen. Kinderlijk eenvoudig en zonder enige moeite liepen zij met 7-mijlslaarzen bij ons weg. Langzaam maar zeker kregen wij Angelique in het vizier. De Groenlose liep een dusdanig tempo, dat het nog niet direct “appeltje-eitje” was om haar bij te halen. Vanuit het niets werden wij ingehaald door een sneltrein. Het bleek Denis Woeltjes te zijn. Tijdens het inhalen vroeg Denis nog of hij zijn t-shirt kon/mocht uittrekken. Voordat wij hem goede adviezen konden geven, was hij alweer als een stipje aan de horizon verdwenen. De topvorm van Denis is weer helemaal terug.

Na 4 kilometer was het gelukt om Angelique binnen te hengelen. Angelique had zich goed voorbereid. Een hongerklop zou haar niet overkomen. In haar rugzak had ze een picknicktafel met warme croissantjes en koffie meegenomen. Mooi…. wij hadden een voorloper gevonden die ons op sleeptouw kon nemen. Het looptempo varieerde van 5.30 – 6.00 min/km. Jeugdige onbezonnenheid zorgde ervoor dat ongewild het tempo weer iets opgehoogd werd, maar Gerben Schepers trok snel aan de noodrem met de woorden: “Scholten, je gaat te hard”.

Na 12 kilometer werd de stilte in het Slangenburgse bos ernstig verstoord. In eerste instantie was ik bang dat een reusachtige dier de rugtas van Angelique had ontdekt, maar al snel bleek dit niet het geval. Het was hoofdtrainer Marco van Rijs met in zijn kielzog zijn wegkapiteins Ingrid “Salomonnooitmeeraantrekken” van Zolingen-Monasso, Peter “zaliknogeenliedjevanrobbiewilliamszingen” Baten en Geert “stapstapstap” Wevers. Al rennend door het schone Slangenburg, bulderde Marco met het geluid van een bronstige wapitihert “Heeeeeeeee…… AVAAAAAAAAAAA……. hoehoehoehoehoehoe !!!!”. Menig hijgend atleet was onder de indruk van dit machtsvertoon. We probeerden nog voor te doen alsof wij deze man niet kenden, echter ons gele shirt verraadde ons direct. Het kon niet anders zijn, dan dat wij deel uit maakten van het grote gele legioen die deze wedstrijd overheersten. Nadat wij onze welgemeende excuses voor het gedrag van Marco aan een aantal vrijwilligers in het bos hadden gemaakt, renden wij snel verder in de richting van de finish.

Na 15 kilometer zagen wij een atleet in een geel t-shirt in de tegengestelde richting rennen. Dat vonden wij nogal vreemd, want wij wisten zeker dat we op de goede route zaten. Het was niemand minder dan Maarten Angenent. Hoestend en proestend haalde hij ons in en bekende eerlijk dat hij aan het dagdromen was geweest en zo de afslag had gemist. In een trailrun wordt dit dubbelhard gestraft en mag je weer achter aansluiten en je concurrenten opnieuw gaan inhalen. Maarten liet zich echter niet van de wijs brengen door dit mentale knakmomentje.

Langzaam maar zeker naderden wij de finish. Op het 18km punt hoorden wij zware voetstappen. Een snelle blik naar achteren leerde ons dat stoomlocomotief Andre Balke in aantocht was. Op de vraag: “Hoe gaat het Andre ?” kwam het karakteristieke antwoord: “Joaaaaaa…. ut geet”. Met de finish in het zicht werd het tempo nog een klein beetje opgeschroefd. De een na de andere deelnemer werd nog even ingehaald. Met een goed en tevreden gevoel werd deze prachtige 4e editie van de 21 km trailrun beëindigd.

Ten slotte een klein verbeterpuntje voor de organisatie. Traditiegetrouw worden de deelnemers na de finish een kopje erwtensoep aangeboden. Hoe jammer is het dan voor de laatste deelnemers die de finish passeren, dat er geen soep meer over is gebleven. Daarnaast bleek het warme douchewater kennelijk alleen beschikbaar voor de allersnelste deelnemers. Niets is fijner dan na een trailrun als deze even lekker warm te kunnen douchen.

Vincent Scholten

site organisatie
uitslagen
fotoalbum
Achterhoekfoto.nl

 

Jutbergtrail 2017

Het aantal trailruns neemt toe en daarmee ook de kans dat er twee leuke wedstrijden op dezelfde dag vallen. Na een aantal jaren Slangenburgtrail deed ik daar dit jaar eens niet mee. In plaats daarvan schreef ik me in voor de Jutbergtrail in Dieren. Een mooie ronde met veel hoogtemeters over de rand van de Veluwezoom volgens de website. Ook nog eens redelijk in de buurt en een starttijd die het niet nodig maakte om voor dag en dauw op te staan. Mooier kun je het bijna niet krijgen.

Samen met Henrie en Claudia Drenthel was ik mooi op tijd aanwezig bij het clubhuis van AV Gelre. Het was nog redelijk rustig met lopers, maar veel vrijwilligers waren er al wel op de been. Zo werden we al buiten het hek vriendelijk welkom geheten en werd er verteld waar alles was. In de kantine waren ook veel vrijwilligers die nog even een bakkie koffie donken voor ze naar hun plekje in het bos gingen. De stemming was goed, net als de weersverwachtingen. Een bakkie koffie en wat kletsen links en rechts en toen werd het voor Henrie en mij al  weer tijd om ons klaar te maken voor onze tocht van 30 kilometer. Claudia startte later op de 15 km, dus die kon het nog even rustig aan doen.

Bij de start bleken er een 80 personen mee te doen aan de 30 km en een 120 voor de halve marathon. Daarvan waren er een flink aantal snelle jongens, want meteen na de start vlogen ze weg alsof het een 10 km wegwedstrijd was. We probeerden ons niet al teveel mee te laten slepen, maar na de eerste kilometers zat het tempo er voor ons doen aardig in. Of we dat gingen volhouden over de hele 30 kilometers? We zouden wel zien. Na een minuutje of 20 kon mijn jack wel uit, de mist trok wat op en het leek er zelfs op of het zonnetje er nog wat door ging komen. Het bos waar we doorheen liepen was ook prachtig. Mooi oud bos met grote bomen van diverse soorten. Stukken met jonger bos. Goed onderhouden bos met een mooie diversiteit. Prima leefgebied voor diverse dieren. Niet dat we die zagen, maar wel volop sporen van wilde zwijnen en overal geluid van vogels. Wel een paar hooglanders gezien, maar die kun je nauwelijks onder wild scharen.

De heuvels waren ook geweldig. Lange klimmen, korte klimmen, mooie rollende afdalingen. Makkelijke ondergrond om het tempo lekker vast te houden, maar ook af en toe behoorlijk technisch. Geen parcours om rustig in te suffen, want dan was er vast wel een steen of boomwortel om je daar weer uit te halen. Na verloop van tijd begonnen die klimmetjes best een beetje door te drukken op de benen, maar iedere keer was er dan weer een mooie lange afdaling om weer bij te trekken. Ondanks een maand met minder training door rugklachten en daarna een flinke verkoudheid liep ik lekker. Het parcours was eigenlijk precies zoals ik het lekker vind en ik voelde me goed. De laatste 15 kilometer zagen we ook bijna geen andere lopers meer, dus we hadden het bos lekker voor ons alleen.

Uiteraard werd dat goede gevoel wel wat minder in de laatste kilometers. Het tempo zat er immers flink in, we lieten ons niets afremmen door de heuvels. Ergens ga je dan de tol betalen, maar gelukkig waren we er toen al bijna. Na 3:03 uur hadden we onze 30,5 km er opzitten. En eenmaal over de streep kregen we een zakje met koekjes en konden we een lekkere bak snert halen om weer bij te komen. Er was zelfs nog warm water voor de douches.

Alles bij elkaar een prachtige dag en zeker een aanrader om nog een keer te doen. Sterker nog, ik denk dat ik de route nog eens ga lopen als het voorjaar of zomer is. Volgens mij moet het dan nog mooier zijn. Maar dan mis je natuurlijk wel de geweldige organisatie en de fantastische vrijwilligers.