Trail des Fantomes 2014

Trail des Fantomes 2014

kaart

De Trail des Fantomes bij La Roche-en-Ardenne in België staat bekend als één van de zwaarste trails in de Ardennen, een echte uitdaging dus. Na het geslaagde weekend van de meerdaagse Xtrails in Houffalize een tijdje geleden vonden Henrie en ik dat wel wel weer een uitdaging aankonden. Onder het motto ‘Vaak bu’j te bange’ schreef Henrie zich in voor de Ultra afstand van 100 km, ik hield het bij een iets bescheidener 50 km. Vrijdags reden we al bijtijds richting La Roche, waar we een campingplek hadden op nog geen 200 meter van de start en finish. We hadden de hele middag om het stadje te bekijken en de tourist uit te hangen.

DSC05936

Nadat we eind van de middag nog lekker gegeten hadden in één van de plaatselijke Italiaanse restaurantjes en een paar Chouffes kabouter gemaakt hadden haalden we onze startnummers op. Het start- en finishterrein was inmiddels behoorlijk druk met deelnemers en we ontmoetten dan ook weer veel bekenden. Altijd gezellig om wat bij te kletsen met mede-trailrunners. Daarna kropen we vroeg onder de wol, aangezien Henrie om 4 uur mocht starten. Het slapen viel wat tegen door het gekletter van een aantal flinke buien op het dak van de camper. Om 3 uur stonden we weer op en kon Henrie zich voorbereiden, het was gelukkig inmiddels droog. Na de start van de 100 km kroop ik weer in bed om te proberen nog even wat slaap te pakken.

DSC05940

Tegen een uur of 9 werd ik weer wakker, ditmaal door kinderen die buiten speelden. Tijd genoeg om rustig te ontbijten en mijn spullen te pakken. Het weer was inmiddels een stuk opknapt en ik hoopte dat Henrie al een mooi eind op weg was. Iets voor elven ’s ochtends was het een stuk drukker dan het ’s nachts was. De standjes werden goed bezocht en de dixies maakten overuren door alle wedstrijdzenuwen.

DSC05945

Na de start ging het al snel heuvelop, maar de eerste kilometer of 5 was het prima te doen. Ik deed mijn isoshirtje er maar eens onderuit, de temperatuur werd prima om te lopen met een graadje of 16. Vrij plotseling was het echter gebeurd met de intro en begon de echte wedstrijd. Steil omhoog via kleine paadjes die modderig en glibberig waren door de overvloedige regenval van de afgelopen tijd. De vele boomwortels en rotsen maakten het nog extra uitdagend. De stokken kwamen goed van pas om me een weg naar boven te banen. Eenmaal boven aangekomen was het even genieten van het prachtige uitzicht over het dal, met in de diepte de Ourthe.

DSC05952

Normaal gesproken is het altijd een fijn idee dat na een steile klim weer een afdaling volgt. Even wat  ‘gratis kilometers’ maken door de zwaartekracht het werk te laten doen. In de Trail des Fantomes wordt er echter bijna niets weggeven… Iedere steile klim werd even vaak gevolgd door een net zo steile of nog steilere afdaling. Modder, rotsen en boomwortels maakten het afdalen op zijn zachts gezegd lastig, soms moest je half glijdend naar beneden. Een flinke aanslag op de beenspieren.

jeroen

Tussen de klimmen en dalen mochten we grote gedeeltes langs de oever van de Ourthe lopen, maar wie dacht dat er een fijn wandelpad liep waar je even kon relaxen en genieten van de voorbijvarende kano’s kwam bedrogen uit. Het pad was een extreme singletrack, waarschijnlijk alleen in deze wedstrijd in gebruik. Continu klimmen over grote glibberige rotsblokken en over en onder omgevallen bomen kruipen maakten het lastig om hard te lopen en de vele uitstekende boomwortels maakten het regelmatig erg lastig om een plek te vinden waar je veilig je voeten neer kon zetten. Prachtig natuurgebied, echt genoten van alle mooie plekjes, maar wel erg opletten geblazen dus.

DSC05954

Een mooie doorsteek door het snelstromende water leverde, naast natte voeten, ook hilarische taferelen op en voor menigeen een nat pak. Gelukkig bleef ik deze keer op de been en kon ik aan de andere kant mijn weg vervolgen. Niet dat het daar makkelijker liep overigens. Het bleef een kwestie van zo snel mogelijk wandelen over de onbegaanbaardere delen en proberen voorzichtig hard te lopen op de makkelijker delen. De stokken kwamen hier ook goed van pas om te helpen bij het bewaren van het evenwicht en als extra steuntje om niet de rivier in te vallen.

Na de eerste twee verzorgingsposten waren net over de helft en hadden we er al heel wat klim- en klauter werk op zitten. Niet iets wat we veel kunnen trainen in NL en ik begon de benen al wat te voelen.  Eten en drinken ging nog prima dus geen reden tot paniek. Nog maar wat voorzichtiger op de afdalingen, veiligheid voor alles immers. Niet dat het altijd goed ging overigens, meerdere keren uitgegleden en gevallen. In de meeste gevallen was het resultaat gelukkig alleen nog meer modder op mijn kleding en reden tot lachen.

1743482_551999441571471_1444257996454204801_n

Na weer een stevige afdaling ging het echter een beetje mis en duikelde ik hals over kop de helling af richting Ourthe. Gelukkig werd mijn val gebroken door een paar stevige braamstruiken, maar helaas stond ik nu vast in de stekels met acute kramp in beide kuiten. Eerst maar eens de kramp rustig eruit rekken, voor ik weer omhoog klom. Het Ca va? en Gaat het? van medelopers was niet van de lucht, maar ik moest toch echt zelf even een meter of 4 naar boven klauteren door de braamstruiken…

Na dit incidentje raakte ik helaas niet echt meer op gang. Bij iedere onverwachtse beweging dreigde de kramp weer in kuiten en hamstrings te schieten. Eerst maar een stuk stevig door wandelen om de spieren weer wat op orde te krijgen en dan op de beter begaanbare paden wat dribbelen leek me de enige optie. Met nog 20 km te gaan zou ik dus een hoop tijd verliezen, maar ik zag er nog steeds geen reden in om op te geven.

Na een half uur wandelen kwam ik weer wat op gang, maar helaas voor mij was na een kwartiertje lopen/dribbelen de volgende heuvelrug al weer aan de beurt om te beklimmen. Dat vonden de kuiten niet echt lekker en het tempo moest dan ook drastisch naar beneden. Op zich erg jammer aangezien ik me verder nog redelijk goed voelde. Mijn humeur bleef echter redelijk goed en ik had inmiddels regelmatig contact met lopers van de 26 en 16 km die nu op hetzelfde parcours kwamen.

Velen van hen hadden het ook moeilijk, zeker heuvelop. Sommigen hadden duidelijk niet genoeg voorbereiding qua training. Maar eigenlijk had iedereen goede zin en waren er heel veel wel in voor een kletspraatje. Op die manier kwamen de kilometers toch op een redelijk plezierige manier aan het eind. De laatste 4 kilometers liepen ook weer lekker rustig af en kreeg ik zelf nog even het idee dat ik weer hard liep. Na de doorwading bij de camping hoefde ik nog maar een paar honderd meter en zo kwam ik uiteindelijk na 8:32 uur zwoegen en zweten over de streep. Ruim een uur later dan ik van tevoren gedacht had, maar toch een tevreden finisher gezien de omstandigheden. Achteraf bleek ik toch nog een man/vrouw of 40 achter me gelaten te hebben.

Helaas gold dat niet voor maatje Henrie, die was bij 75 km uitgestapt en inmiddels ook al gedoucht en aangekleed op de camping. Het leek hem verstandiger om uit te stappen voor hij uitgeput in het donker van een helling naar beneden zou storten. Een verstandig besluit gezien de zwaarte van het terrein.

henrie3

Na wat gegeten te hebben lagen we om 22:00 al op bed en wisselden we onze ervaringen uit, terwijl we op de achtergrond nog tot een uur of twaalf mensen binnen konden horen komen. Als we nog zo lang wakker gebleven waren tenminste. Over een dag of wat zal de spierpijn en de stijfheid wel weer verdwijnen, maar deze ervaring blijft voorlopig nog vers in het geheugen.

Site van de organisatie
Uitslagen

Foto’s:
Mijn Facebookalbum
Running-on-trails.be
Ludo Grafica

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *