Utrechtse Heuvelrug Trail (UHT)

Utrechtse Heuvelrug Trail (UHT)

(door Christian Reinders)

Sinds twee jaar stond deze (open) trail al op mijn lijstje. Echter elke keer kwam het er niet van. Tot eind vorig jaar een vriendin uit Utrecht me uitnodigde om dit samen te gaan lopen. Dit was uiteraard een mooie aangelegenheid om de trailschoenen aan te doen en af te reizen naar station Driebergen-Zeist.

Het is namelijk een trail die eenieder op elk gewenst moment kan gaan lopen. Op de site van Mudsweatrails.nl staat deze trail beschreven als de UHT Open en gaat van station Driebergen-Zeist naar Rhenen (andersom kan ook maar is niet de officiële i.v.m. zwaarte) en bedraagt 30,8 km. Het betreft dus een open trail waarbij je van station tot station loopt. Er wordt een heus dag en nacht klassement bij gehouden (klassement is van 1 dec t/m eind feb). Je kunt in dit klassement komen te staan als je twee foto’s van jezelf met de stationsklokken instuurt. De tussenliggende tijd is dan je looptijd.

Op zaterdag 19 februari was het dan zover om af te reizen naar station Driebergen- Zeist. Aldaar zou ik opgewacht worden door mijn vrienden Richard Deunk en Liesbeth Lust. Richard ging deze middag op de mountainbike de navigatie voor zijn rekening nemen. Liesbeth had bij haar loopgroep RunInn Utrecht nog drie leden zo gek gekregen om ook deze uitdaging aan te gaan. Zo werd op station Driebergen-Zeist kennis gemaakt met Steven de Haan ( oranje shirt), Raymond Linkers ( zwart haar) en Frans Bergman (grijs haar). Een leuke club om in het zonovergoten Utrechtse gebied een trail te lopen.
Nadat de foto gemaakt was van de stationsklok te Driebergen startte we met goede moed de Utrechtse heuvelrug tegemoet.

Zelf was ik erg benieuwd hoe het zou gaan nadat ik toch wat spierpijn over had gehouden van wat bootcamp-avonturen van een dag eerder. Al snel schoten we de natuur in richting Rhenen. Eerst een hele tijd langs de A12 en spoorlijn. Deze staken we na een aantal km onderdoor om dan echt de Utrechtse heuvelrug in te duiken. De route die genomen diende te worden bestond uit veelal brede paden en weinig single tracks. Iets wat ik zelf wel jammer vond maar gezien de open karakter van deze loop wel begrijpelijk. Echter voor het genieten was het er niet minder om. Het zoeken en navigeren van de route bleek zo af en toe toch lastig te zijn. Echter had Richard zich goed voorbereid en op de navigatie was het vaak snel duidelijk. Het voorkwam echter niet dat we enkele keren een afslag te vroeg of te laat waren of weer een stuk terug moesten lopen.

Zo rond de tien km begon Raymond stilletjes aan steeds harder te lopen en klom de gemiddelde km tijd op naar 12,5 km/u. Dat maakte dat de groep even een split maakte. Ik koos er voor om samen met o.a. Liesbeth er iets achter te blijven en ons eigen tempo door te voeren.

Het feit dat we in Driebergen waren begonnen om de officiële routekant op te lopen kwam in het midden gedeelte wel duidelijk naar voren. We gingen gestaag omhoog en liepen richting het Amerongse bos, waar ook het hoogste punt van de tocht was (ong bij km 20). Bij een aantal beklimmingen koos Liesbeth en ondergetekende ervoor om te wandelen en energie te besparen. Bij sommige beklimmingen was het ook wel noodzakelijk om dit niet hardlopend te doen. Later zou ik hier inderdaad profijt van hebben. Stilletjes aan verdween ook mijn spierpijn en begon lekker te lopen.

Net na de helft werden we opeens staande gehouden. De desbetreffende boswachter hield Richard staande omdat hij met de mountainbike door een stuk bos fietste waar dit voor fietsers (mountainbikers) niet is toegestaan. Na uitwisseling van onze oprechte onwetendheid en uitleg hier niet stil bij te hebben gestaan mochten we na vertoon van Richard zijn ID  weer verder. Zijn clementie bespaarde ons dan ook € 90,- boete. Dus ge zijt gewaarschuwd als je met deze trail een fietsende navigator meeneemt!
Een klein stukje verder kwamen we een trailer tegen die het utrechtse clubje al tegen was gekomen in Rhenen (bij het wegzetten van de auto). Hij was eerst van Driebergen naar Rhenen  gelopen en was nu weer op de weg  terug; oftewel een training van 60 km!! Hij was dan ook in voorbereiding voor de 60 km trail van Ameland. Na even gekletst en hem succes te hebben gewenst vervolgden we ons beider wegen.

Na een km of 18 zat ik er lekker in en uit ervaring wist ik dat de echte trail pas na km 24 zou beginnen. Ook nu bleek dat zo het geval te zijn.  Door het wat sparend lopen in het begin kon ik de laatste km’s  goed vol houden. Dit in tegenstelling tot o.a Frans. Bij km 25 vroeg ik hem of het ging en zijn antwoord was een prachtige; “Als je nu zou vragen of het beste er af is zou ik dit zeker niet ontkennen”. Het sierde hem om hem niet te zien opgeven. Als groep werd er dan ook goed op elkaar gelet en er werd continu er voor gewaakt dat we dicht bij elkaar bleven. Samen uit en samen thuis was het gezamenlijk devies.

Bij km 27 zagen we de bebouwde wereld al weer. Alvorens we de wijk in konden lopen kwam er eerst nog stuk zeer venijnige klim omhoog over een grasveld. Een stuk waar we ons alle 5 ontzettend in vast moesten bijten om omhoog te komen. Vervolgd door een steile afdaling over de weg alwaar we in zuidelijke richting om Rhenen heen liepen langs de Nederrijn. Op de Zwarteweg was het nog een keer de heuvel op om na een 400 meter moe maar voldaan het station van Rhenen binnen te lopen. Snel alles aan de kant en de gezamenlijke groepsfoto onder de stationsklok maken.

Met een eigen geklokte tijd van 3.17 uur en 31.68 km op de teller waren we dan ook dik tevreden. De stationsklokken foto’s  gaven een tijd weer van 3.19.20. Door een aantal keren oponthoud en ‘spoorzoeken’ hadden we 6.15 min/km gelopen en dus tevreden met dit mooie gemiddelde.
Aan het spoor zit een restaurant die geliefd is bij wielrenners en dat was ook voor ons de juiste plek om samen nog even na te genieten van deze toch wel toffe ervaring. Daar vertelden ze dat 3 van hen in de trein niet goed ingecheckt hadden en onder een boete van €35,- p.p uit waren gekomen. Dus deze trail had beduidend duurder kunnen zijn. Nu konden we er in ieder geval smakelijk om lachen. Na de aangevulde suikers en vocht voorraad werd er afscheid van elkaar genomen. Niet voordat we concludeerden dat we dit volgend jaar weer over diende te doen.
Met een moe maar voldaan en zeer goed gevoel aanvaarde ik de terugreis naar Groenlo. Een trail die zeker de moeite waard is om met een club te lopen. Echt een trail om van te genieten!
En nu op naar volgend jaar!! Waarschijnlijk is dan de uitdaging om van station Cuijk naar Nijmegen te trailen, waarbij een pontovergang ook noodzakelijk is.
Trailuitdagingen zat……….

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *