Winterse omstandigheden bij Klavertje 4 in Olne (BE)

Winterse omstandigheden bij Klavertje 4 in Olne (BE)

Het Klavertje 4 in Olne, Trèfle a Quattre Feuilles in het Waals, begint voor ons langzamerhand een echte traditie te worden. Het is dan ook een mooi concept: vier verschillende routes van rond de 10 kilometer die steeds weer bij start/finish uitkomen. Je beslist zelf of je stopt of doorgaat. Als je alle klaverblaadjes verzameld hebt zit er een marathon op, en dat voor slechts een tientje inschrijfgeld. Voor iedereen zit er dus wel iets bij wat te  doen is, ideaal om met een groepje naar toe te gaan voor een leuk weekend. Met maar liefst acht personen uit Aalten en Groenlo gingen we dit jaar de Achterhoekse eer hooghouden.

DSC06706

Met twee auto’s vol geladen vertrokken we zaterdagmiddag richting zuiden, een beetje zenuwachtig wegens de weersvoorspellingen. De dag ervoor was het een enorme chaos in de Ardennenregio door veel sneeuwval en gladheid op de wegen. Temperaturen zouden tot ruim onder het vriespunt kunnen dalen, hoewel er geen sneeuw meer voor de zondag voorspeld werd. De sporttassen zaten dan ook vol met allerlei extra shirts, handschoenen, buffs en mutsen. Het paste allemaal maar net in de kofferbak.

Gelukkig viel het reuze mee op de weg, pas in de laatste kilometers zagen we wat sneeuw in de weilanden liggen. Veel te vroeg waren we bij het multisport centrum waar de organisatie Courir pour le Plaisier. Het was nog dicht en alleen organisator Felix was wat linten aan het ophangen. Met ons schoolfrans snapten we nog net dat de startnummers pas over een paar uur uitgegeven zouden worden. Tijd om ons te melden bij ons onderkomen voor de nacht, die startnummers konden ook de volgende ochtend nog wel. Het onderkomen was zoals gebruikelijk kasteel Wégimont, een echt kasteel waar je voor een habbekrats kunt overnachten.

DSC06691

Het uitzoeken en indelen van de kamers was zo gebeurd en, hoewel het uitkiezen en opmaken van de bedden een hoog schoolreisjeslol-gehalte had, waren we daar ook zo mee klaar. Tijd om de plaatselijke gelegenheden te bezoeken om ons vochtgehalte op peil te brengen voor de inspanningen van de volgende dag. De enige gelegenheid bleek ook nog eens open te zijn. Toen we binnenstapten in het café leek het wel of we een jaar of dertig teug in de tijd gingen. Tegelvloer, flipperkasten en biljarttafels en een donkerbruin interieur. Aan de tap hingen een paar mannen die er uitzagen alsof ze bij het interieur hoorden en een enigszins verlepte bardame. Een paar lokale Sjonnies hingen aan de flipperkast alsof het hun vriendin was. We werden vol verbazing bekeken, waarschijnlijk waren we de eerste gasten van buiten de plaats in maanden.

DSC06694

We maakten het ons gemakkelijk en genoten van een drankje of wat. De bardame begon steeds vriendelijker te worden, waarschijnlijk maakte ze door ons een topomzet voor een doorsnee zaterdagmiddag. Na een paar uur konden we even de straat oversteken en aanschuiven bij restaurant la Plume, ons vaste Italiaanse restaurantje als we naar Olne gaan. Ook het enige restaurant in de hele plaats overigens… Verbazingwekkend goede kwaliteit eten overigens en heel erg gezellig. Het hele restaurant puilt op traildagen in Olne normaal gesproken uit zijn voegen door alle lopers die ook in de buurt blijven overnachten.

Het slapen bij een overnachting is vaak problematisch voor me, allerlei onbekende geluiden houden me wakker. Deze keer kwam daar nog een keiharde matras bij, zelfs de biertjes hielpen niet om de slaap de vatten. Desondanks was ik toch redelijk fris aan het ontbijt. De zon kwam op boven de besneeuwde Ardense heuvels, de temperatuur viel eigenlijk nog wel mee en ik begon er gewoon zin in te krijgen. Ook de rest van het gezelschap had er zin in. Voor Henrie en mij was het niet de eerste keer in Olne, maar voor de rest was het een primeur.

DSC06703

De gebruikelijke chaos en drukte bij het uitreiken van de startnummers was ook dit jaar was ook dit jaar weer volop aanwezig maar uiteindelijk hadden we allemaal een nummer en stonden we klaar voor de start. Inmiddels hadden we gezelschap gekregen van Anke, die om kwart over vier opgestaan was om even naar Olne te rijden. Om tien uur stonden we buiten klaar voor de start, maar daar leek het nog even niet van te komen. Een kwartiertje later liep ineens iedereen naar voren en bleken we zomaar gestart te zijn. Met een kleine 900 deelnemers liepen we in het begin natuurlijk van de ene opstopping in de andere, maar niemand maakte zich druk.

DSC06711

Henrie, Anke en ik vormden als snel een groepje die, al genietend van de omgeving, in een rustig tempo doorakkerden. Angelique, Yvette en Linda vormden ook een gezellig groepje en Rik, Eric en Lars liepen ook lekker samen. Het parcours bestond uit besneeuwde heuvels, doorsneden door smalle paadjes. Soms konden we lekker lopen, maar vaak ook was het ploeteren door de dikste modder die je je kunt voorstellen. Na de steile klimmetjes kon je even genieten van de vergezichten, om je vervolgens weer aan een glibberige afdaling te wagen.

DSC06718

Na iedere ronde kwam je weer bij start en finish en kon je even wat eten en drinken. Als je er genoeg van had kon je meteen door naar de douche. Na de eerste en behoorlijk pittige ronde was de grootste drukte dan ook over en bij het ingaan van de derde ronde werd het zelfs rustig. We vroegen ons onderweg wel af hoe onze trailmaatjes het er af zouden brengen, of ze hun plannen gingen volbrengen of niet.

DSC06727

De derde ronde gaat eerst een heel stuk lekker heuvelaf en de neiging om te vlot te gaan is moeilijk te onderdrukken. Dat er daarna een stuk komt dat zo lang steil is dat het bijna een kwartiertje wandelen is, is genoeg om de laatste energie uit de benen te zuigen. De vele stukjes asfalt zijn weliswaar van zo slechte kwaliteit dat dat ook best onder de noemer trail mag vallen, maar toch ook door opvriezen akelig glad. De noppen van mijn trailschoenen, die in de modder perfecte grip boden, konden daar niets mee beginnen. Door het geglibber de hele tijd raak je bovendien neller door je energie heen dan gedacht en beginnen de benen steeds gevoeliger te worden.

DSC06720

De laatste ronde gingen we echter ook vol goede moed in. Nog maar een kilometer of 9, zo erg kon dat toch niet zijn. In survivalmodus maakten we het gezamenlijk af. De korte klimmen werden welkome wandelingetjes waarna we dan, met steeds meer piepende en krakende spieren, in een meer of minder vlot dribbeltje de meestal glibberige afdaling aflegden. De Courir was nog volop aanwezig, maar de Plaisir viel langzamerhand een beetje in de modder zullen we maar zeggen. Door af en toe zelf maar wat grappen en grollen te verzinnen hielden we de moed er toch in tot het eind.

kaartje

De marathonafstand haalden we net binnen de 5 uur zwoegen, maar de finish was nog een minuutje verder. Na 5:01 uur konden we elkaar de hand schudden. De broodjes worst waren al lang op, maar warme thee was er nog en ook ons welverdiende T-shirt. De eerste marathon van dit jaar zat er weer op, tijd voor een lekker warme douche en daarna eens te informeren naar de rest van de groep. Lars, Rik en Angelique hadden twee rondes gedaan, Yvette, Linda en Eric hadden drie rondes volbracht en Henrie, Anke en ik hadden alle vier rondjes afgelegd.

Op de terugweg naar huis maakten we nog even gebruik van de gelegenheid om bij een Raststätte de verloren calorietjes weer aan te vullen. De Plaisir was inmiddels ook weer terug. Een geweldig weekend zat er weer op, voldoende inspiratie opgedaan om de komende verjaardagen weer sterke verhalen te vertellen… Volgend jaar weer?

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *