Wupperberge (Trail)marathon (Dld)

Na een welverdiende herstelperiode in de zomer werd het tijd om de trailschoenen weer eens aan te trekken voor een serieuze uitdaging. Samen met trailmaatje Henrie Drenthel vertrok ik daarom zondagochtend 27 september naar Solingen (Duitsland) voor de Wupperberge (Trail)Marathon. Een heel kleinschalige Naturmarathon met een hoog trailgehalte in de buurt van Solingen, in het romantische Bergische land, aan de oevers van de rivier de Wupper.

kaartje

Henrie stond hier vorig jaar ook aan de start en was destijds meteen een fan geworden van deze wedstrijd. Super kleinschalig, maar zeker niet te onderschatten. De streek wordt dan wel romantisch genoemd in de reisbrochures maar als je het hoogteprofiel ziet en leest dat het totaal aantal hoogtemeters op zo’n 1500 uitkomt, vraag je je af waar die romantiek dan zit. Het wordt gewoon lekker ouderwets bikkelen.

hoogteprofiel

Na aankomst bleek meteen al hoe kleinschalig het was. In de kleine kantine van de plaatselijke atletiekvereniging werden we persoonlijk welkom geheten door Oli, de organisator van het geheel. Iedereen werd met een hand, knuffel of zoenen begroet. De meeste deelnemers kende hij persoonlijk, maar het was dan ook een wedstrijd op uitnodiging. Iets meer dan honderd deelnemers stonden tot kort voor de start lekker in het ochtendzonnetje te kletsen tot uiteindelijk  Oli het woord nam voor een klein praatje. Hij was ’s avonds begonnen met uitpijlen van de route om te voorkomen dat vandalen de route zouden saboteren. Dat betekende dat hij tot 5 uur ’s morgens in het donker door de heuvels had lopen rondscharrelen met pijlen en spuitkrijt.

DSC06507

Na het openingspraatje wandelden we met zijn allen een stukje naar de start om de afstand kloppend te krijgen. Zodoende stonden we uiteindelijk met de hele groep midden in de weilanden met zijn allen af te tellen voor de start.

DSC06510

Na de start liepen Henrie en ik de eerste redelijk vlakke kilometers in een lekker tempo. De ochtendzon en het tempo zorgde er al snel voor dat we lekker warm werden. Het eerste mooie uitzicht hadden we al vrij kort na de start. De Müngstener Brucke , waar we onderdoor liepen, is een hoge spoorbrug over het dal die echt wel een foto waard was.

DSC06513

Hoe hoog die brug was werd ons al snel duidelijk, toen we ons via een trail met een groot aantal mooie haarspeldbochten een weg door het bos omhoog mochten werken. Het zweet brak ons toen serieus uit.  Niet veel later kregen we de beroemde burcht in beeld, maar die dingen hadden vroeger natuurlijk wel een strategische functie. Bovenop de steilste heuvel in de buurt gebouwd natuurlijk om de vijanden tegen te houden en uiteraard mochten we het kabelbaantje naar boven links laten liggen.

En zo ging het eigenlijk de hele tijd door. Meestal lekker door het bos en slechts af en toe een stukje platteland. Steil omhoog, vaak net te steil en te lang omhoog om rennend te kunnen redden. Maar als beloning mocht je dan natuurlijk weer omlaag. Soms was dat echt een feestje omdat het lekker rustig afliep en de kilometers gratis weggegeven werden. Op andere momenten was het weer verschrikkelijk technisch. Steil naar beneden over ongelijke paden die bezaaid waren met wortels en stenen afgewisseld met glibberige modder en leem. We tikten de kilometers echter lekker weg.

DSC06517

Op één van die technische afdalingen schoot het me ineens op een vreemde manier rechts onder in mijn rug/bil. Niet heel erg, maar tijdens het dalen op een steilere helling schoot het er door waardoor ik niet echt kracht kon zetten. Niet handig tijdens een technische afdaling. Op vlakkere stukken en hellingen omhoog had ik daarentegen helemaal geen last, geen reden om te stoppen dus. We besloten op een iets rustiger tempo door te lopen en alleen voor het finishen en het genieten onderweg te gaan. Dat ik daarvoor stukken moest afdalen als een dweil nam ik dan maar op de koop toe.

DSC06526

De laatste 15 kilometers werkten we op die manier in survivalmodus af, zoals we dat wel vaker doen. Rennen waar het kan en powerhikend waar het niet anders kan. De bovenbenen kregen het steeds zwaarder te verduren door het groeiende aantal hoogemeters die toch wel door begonnen te drukken. Op geen enkel moment echter verloren we ons gevoel voor humor en ons oog voor de omgeving. We hadden gewoon een fantastische dag uit, heerlijk buitenspelen in een geweldige mooie omgeving en ook het uitgebreide assortiment van de verzorgingsposten werd door ons uitgebreid benut.

DSC06536

Toen we uiteindelijk na 5:22 uur gezamenlijk over de streep kwamen hadden we de Kaffee met Kuchen echt verdiend en we lieten ons die dan ook goed smaken. Prachtig evenement, als het aan mij ligt was het niet de laatste keer.

DSC06537

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.